Do motta dodatek niewielki

[sibeliuss]

Regencji styl, pośrednie ogniwo pomiędzy stylem Ludwika XIV i Ludwika XV
(między Barokiem a Rokokiem). Związany we Francji z okresem regencji Filipa
Orleańskiego w latach 1715-1723, w innych krajach rozwinął się ok. 1740 pod
wpływem kultury francuskiej XVIII w.

Trwał (np. w Polsce) do ok. 1770. Przejawiał się przede wszystkim w
zdobnictwie wnętrz i w rzemiośle artystycznym (złotnictwo, meblarstwo).
Stanowił przeciwieństwo barokowej sztywności i monumentalizmu. Kształty mebli
stały się krzywolinijne - styl regencji zachował jednak symetrię ornamentu, co
pozwala odróżnić go od rokoka.

Do jego ulubionych motywów ornamentalnych należały muszle, kraty, lambrekiny,
wstęgi z cęgami, barokowe atrybuty wojenne zastąpiono motywami sielankowymi i
egzotycznymi (Chinoiserie). Najważniejszymi reprezentantami stylu regencji we
Francji byli: R. de Cotte, J.A. Gabriel, G.M. Oppenordt, Ch. Cressent.
/onet.wiem/

[sibeliuss]

Biedermeier, biedermeier,

1. Termin stosowany w Niemczech po 1880 na określenie stylu kultury
mieszczańskiej w czasach tzw. reakcji metternichowskiej (1815-48), później
również literatury między schyłkiem romantyzmu a rozwiniętym realizmem. Wywodzi
się od nazwiska fikcyjnej postaci poety-grafomana, G. Biedermeiera, stworzonej
dla celów parodystycznych przez L. Eichrodta i A. A. Kussmaula w cyklu
felietonów Biedermeiers Liederlust (ogłaszanych w prasie od 1855, wyd. osobno 1869).

W Polsce termin stosowany głównie w odniesieniu do literatury, zwłaszcza prozy
będącej reakcją na wydarzenia społeczno-polityczne 1846-48, odrzucającej wzorzec
heroizmu i buntu romantycznego, tendencje niepodległościowe oraz demokratyczny
krytycyzm. Światopogląd głosił konformistyczne i oportunistyczne "pojednanie z
rzeczywistością", propagując ideały religijne i tradycjonalizm
myślowo-obyczajowy, sprzyjając w sposób ograniczony pozytywistycznym ideom
organicznikowskim, zamykającym się zwykle w moralizmie cnót "kółka rodzinnego".
Do nurtu tego zalicza się m.in.: twórczość J. Korzeniowskiego po roku 1846, J.
Dzierzkowskiego z lat 1853-58, J. Kaczkowskiego, powieści - J.I. Kraszewskiego
(np. Jaryna 1850 i Stary sługa 1851), W. Wolskiego (Domek przy ulicy Głębokiej
1859), J. Zachariasiewicza (Uczony 1855, Renata 1857), a także twórczość A.
Niewiarowskiego, A. Pietkiewicza, A. Wilczyńskiego, P. Wilkońskiej.

2. Styl w niektórych gałęziach sztuki rozpowszechniony ok. 1815-1848 w warstwie
mieszczańskiej w krajach Europy Środkowej (zwł. Niemcy i Austria) oraz Północnej
(Skandynawia), odzwierciedlający cnoty i aspiracje mieszczaństwa i jego styl
życia. Biedermeier przejawiał się głównie w meblarstwie i wyposażeniu wnętrz, a
także w malarstwie. Meble tego okresu były uproszczoną wersją francuskich mebli
dyrektoriatu i stylu empire oraz angielskich mebli w stylach Adamów i Sheratona.
Kładziono w nich nacisk na wygodę i funkcjonalność. Były wyrabiane z jasnego
drewna i cechowała je trwała, solidna konstrukcja, umiarkowana dekoracja,
niewielka skala i unikanie ekstrawagancji. Obicia mebli i tapety były utrzymane
w jasnych kolorach. Stosowano suto drapowane zasłony, wzorzyste dywany i
szydełkowe serwetki. Niezbędnymi elementami wnętrz były sekretarzyk i fortepian.
Suszone kwiaty w wazonach, wypełnione bibelotami serwantki i pokrowce na meblach
dopełniały całości. Wnętrze biedermeierowskie miało zaspokajać potrzeby życia
rodzinnego i dawać wrażenie dostatku, komfortu, porządku, przytulności i
domowego ciepła, a jego zewnętrzny porządek był oznaką duchowego opanowania i
wewnętrznego uporządkowania. Malarstwo nie wykształciło odrębnych form
stylistycznych i miało charakter eklektyczny. Przedstawiało przytulne
mieszczańskie wnętrza, spokojne życie miasteczka i pozbawione romantycznej
dramaturgii pejzaże. Miało pogodny i sentymentalny charakter. Rozwinął się także
portret mieszczański. Głównymi przedstawicielami malarstwa byli: K. Begas, C.
Spitzweg, F.G. Waldmüller i G.F. Kersting. Jakkolwiek podobny zespół cech
stylistycznych występował w meblarstwie i wyposażeniu wnętrz także w innych
krajach Europy, to nosi on odmienne nazwy, np. we Francji styl Ludwika Filipa, w
Anglii styl regencji i - częściowo - wiktoriański. Termin biedermeier stosowany
jest także w odniesieniu do sztuki polskiej.
/onet.wiem/

[frida2]

sibeliuss napisał:

> biedermeier

Podoba mi się to słowo.

[sibeliuss]

Wiktoriański styl, termin określający sztukę angielską, głównie architekturę i
meblarstwo, w okresie panowania królowej Wiktorii (1837-1901). Cechą
charakterystyczną stylu wiktoriańskiego, zwłaszcza w środkowej fazie jego
rozwoju (mid-Victorian, 1850-1875), był eklektyzm i nadmiar ornamentyki. Faza
wczesna (early Victorian, 1837-1850) to dominacja neogotyku i tradycji
neoklasycystycznych. W późnej fazie (late Victorian, 1875-1901) zaznaczyły się
nowe tendencje, których inicjatorami byli m.in. J. Ruskin i prerafaelici.
/onet.wiem/