Baśnie terapeutyczne dzieci/młodzież - jak pomoc?

[rilla_ma_rilla]

Zwrocila sie do mnie z prosba o pomoc autorka basni dla dzieci/mlodziezy,
ktore chcialaby wydac. Jest ich ok. 10, sa zilustrowane. Czy wiecie moze,
gdzie mozna by je przeslac, zeby ewenatualnie ocenic ich wartosc?

[uccello]

Na pewno wydaje ___bajki terapeutyczne___ poznańskie wydawnictwo
Media Rodzina, no ale wystarczy wpisać w wyszukiwarkę, to hasło , a
pokażą się też inne.

[rilla_ma_rilla]

Oczywiscie wiem o tym wydawnictwie, o innych o podobnym profilu również. Może
nieprecyzyjnie się wyraziłam - do kogo warto wyslac tekst, ktore wydawnictwa
moga byc w ogole zainteresowane wydaniem debiutantki?

[isa1001]

Prawda jest brutalna - żadne! Trzeba wysyłać, gdzie się da.
Większość wydawnictw nawet nie odpowie. Ale za którymś razem może
się udać.

[rilla_ma_rilla]

Tak wlasnie myslalam, ale wiecie, ciezko tak prostu z mostu walnac komus :)

[isa1001]

rilla_ma_rilla napisała:

> Tak wlasnie myslalam, ale wiecie, ciezko tak prostu z mostu walnac
komus :)

Myślę, że wręcz trzeba. Bez tej wiedzy o ponurych reliach polskiego
rynku wydawniczego, autor szybko się zniechęci i przestanie pisać.
Będzie myślał, że stworzył jakieś gnioty grafomańskie i dlatego
żadne wydawnictwo się tym nie interesuje. A prawda jest taka, że
dzisiaj nawet Brzechwa z Konopnicką też mieliby problemy, żeby ich
ktoś wydał, gdyby debiutowali.

[nomina]

Skontaktuj się z redaktorką serwisu Arteum.pl, na pewno uzyskasz ciekawe informacje.

[hipciorra]

Można się zwrócić do wydawnictw mających w swojej ofercie książki z zakresu logopedii - od pewnego czasu mam styczność ze środowiskiem logopedów i wiem, że w swojej pracy z takich bajek korzystają :-)

debiut

[uccello]

No, ale warto wziąć pod uwagę, że większa część ludzi , którzy
marzą o debiucie, tworzy właśnie grafomańskie gnioty. Wiem, że
historia Pani Rowling, która odbiła się od drzwi kilku wydawców,
jest dla odrzuconych ,cudownym potwierdzeniem ich własnej historii,
ale tak między nami:
________nie wszyscy , którzy chcą mieć talent, go mają.________

Wydawcy trudniej jest pracować z debiutantem – to fakt.
Raz ,że omroczony jest często PARANOJĄ: wydawca ukradnie mu pomysł,
wyda jego gotową powieść pod nazwiskiem gwiazdy, dlatego należy
pogrozić sądem już przy pierwszym kontakcie. Geniusz in spe czyha
na wydawcę pod domem, męczy znajomych znajomych, wysyła całą powieść
do uznanych autorów, żąda wnikliwej recenzji, szybkiego zwrotu,
(oczywiście jest to jedyny egzemplarz dzieła),i żarliwej protekcji.
Słowem próbuje się wkręcić nawet kanalizacją -no bo wiadomo, świat
wydawców i wydawanych to nieprzepuszczalna klika, po co im młodzi –
zdolni. Tylko protekcja się liczy.
Kiedy dochodzi do realizacji, walczą jak tygrysy szablozębne o każdy
skrót i poprawkę redaktorską, są drażliwi ponad miarę, dobrze
wiedzą, że dzieło jest doskonałe, skończone, i warte MILIONY .

Po drugie- w promocję książki debiutanta trzeba włożyć więcej starań
i pieniędzy.
Ale dlaczego nie wydać książki która jest dobra i oryginalna? Czemu
nie zarobić na tym pieniędzy , czemu nie wypromować
nowego, „swojego” nazwiska? Nie ma chyba większej przyjemności dla
Wydawcy z prawdziwego zdarzenia, niż takie odkrycie- nowy talent.

Jasne ,że warto wysyłać książkę do wielu (cenionych przez siebie!)
wydawców. Normalna sprawa przy debiucie. Jasne ,że warto starać się
o druk może nie całej książki, a opowiadania w tygodniku dla
dzieci,warto brać udział w konkursach literackich, warto słuchać
opinii ludzi, którzy zajmują się tym zawodowo. Nade wszystko warto
przestać wierzyć i w diamentowe bajki o oszałamiającym debiucie,
który wstrząśnie światem, i w horrorki o mrocznym,
nieprzepuszczalnym dla debiutantów, świecie szczwanych wydawców .

[uccello]

>żąda wnikliwej recenzji,<pożąda i rząda

[isa1001]

Nie piszę chyba jakichś straszliwych grafomańskich gniotów. Tak
myślę, bo moją rodosną twórczość publikują w czasopismach.
Współpracuję z kilkoma wydawnictwami, dla których piszę teksty na
zlecenie. Czasami w jakimś konkursie trafia mi się nagroda. A
KSIĄŻKI NIKT MI NIE CHCE WYDAĆ!!! Zaznaczam, że nie narzucam się
szanownym redaktorom, nie czatuję na nich pod bramą, nie poganiam,
nie domagam się zwrotu jedynego egzemplarza i nie podejrzewam
każdego, że chce mi ukraść pomysł. No, to dlaczego nikt nie chce mi
wydać książki!!!? Może jednak istnieje ten mroczny,
nieprzepuszczalny dla debiutantów, świat szczwanych wydawców? Ja w
każdym razie w niego wierzę.

[uccello]

Nie wierz w ten świat, chyba ,że to Ci dobrze robi na EGO.

Być może za dziesięć lat będziesz dziękować Opatrzności za to ,że
jednak tej książki/ksiażek nie wydano. Wydadzą Ci się o wiele gorsze
od tego co robisz teraz. Ja zgrzytam zębami na kolejne wydania moich
pierwocin, a nie stać mnie na to, żeby zmielić zębami cały nakład.

[isa1001]

Ciekawe, dlaczego mam wrażenie, że ciągle uparcie sugerujesz mi, że
jednak jestem autorką tych przysłowiowych "grafomańskich gniotów"...
I z całą pewnością ich nędzę ujrzę za 10 lat. Jeszcze rozumiem, że
ja mogę być zaślepiona zachwytem nad swoją twórczością. Ale co z
tymi wydawnictwami, które ją ode mnie kupują? Redaktorom bielmo na
oczy padło? A może to mój urok osobisty, którym emanuję via
internet, bo tak się z nimi głównie kontaktuję?

[uccello]

nie sugeruję, że piszesz grafomańskie gnioty- wręcz przeciwnie,
domniemywam, że będziesz pisać coraz lepiej i sama zauważysz ,że
możesz coś zrobić lepiej, niż parę lat temu.

[drzema]

Taaak, najlepiej nie wydawać nic przed sześćdziesiątką, bo wiadomo, z każdym
rokiem jest się lepszym :-P

A co do wydawniczego podejścia antydebiutanckiego - wiadomo, nie ma co
generalizować, ale ja również, podobnie jak poprzedniczka, mimo doświadczeń w
paraniu się słowem [współpraca z prasą, wygrane konkursy], mimo dużego
zainteresowania redaktorki z dobrego wydawnictwa moją książką [pozytywne
recenzje, liczne ustalenia dot. "kształtu" książki i wydania], w ostateczności
usłyszałam decyzję naczelnego: fajnie, fajnie, ale jednak przemyśleliśmy i się
nam przypomniało, że DEBIUTANTÓW NIE WYDAJEMY. [dosłownie tak...]

[anja1]

Śledząc od iluś tam miesięcy rynek wydawniczy, zaskoczona jestem
ilością debiutów. Wcale nie jest ich mała ilość. Postanowiłam
jednak, z czystej ciekawości, dowiedzieć się kto z moich znajomych w
bieżącym roku kupił któryś debiut - polski? jedna osoba! (siebie nie
liczyłam - min. 5 debiutów kupiłam) Na pocieszenie, kilka niezłych
debiutów w ostatnim czasie wyszło. Wiele słabych też. Zastanawia
mnie jednak nachalna autopromocja kilku osób. Są tacy, co chwalą
swoją książkę wszędzie gdzie się da, nie zdając sobie chyba sprawy,
że poznać wciąż ten sam styl pisania. Żałosne! Słaba książka
pozostanie słabą książką! Po co narzekać, że ktoś wysyła do
wydawnictw egzemplarze, a nikt się nimi nie interesuje? Może...
książka się nie podoba i nikt jej nie chce przeczytać? Informacje
prasowe są promocją danej książki, i takie notki się ukazują lub nie
(decyzją redakcji). Co przeczyta recenzent lub krytyk, to już jego
wybór. Wydawnictwa książki wysyłają, ale czytamy te, które trafią w
nasz gust. Reszta jest odkładana na bok. Czasu nie ma na wszystkie!
Prześledziłam nowe i nieco starsze wpisy, i ciężko mi znaleźć
wymianę zdań na temat czyjegoś debiutu. Owszem, są gratulacje. Z
reguły to tyle. Fajnie, że komuś się udało, teraz spróbuję ja.
Może jednak warto czytać, nie tylko pisać?
Kto szczerze przyzna się, że kupił któryś z niedawnych debiutów?
Powodzenia w pisaniu... ale i większego dystansu do własnej
twórczości, a. ps. sama też mam duże doświadczenie w pisaniu, ileś
tam wygranych ważnych i liczących się konkursów, jednak zdaję sobie
sprawę, że takich osób jak ja są w kraju tysiące ;)

[isa1001]

To forum stworzone zostało między innymi po to, żeby czasami można
było sobie ponarzekać. Narzekają więc wydawcy na dystrybutorów,
dystrybutorzy na wydawców, a autorzy na jednych i drugich. Jak ktoś
tego nie lubi, niech zacznie czytać reklamy w gazetach. Tam świat
jest piękny, wspaniały, nikt nie narzeka i wszyscy osiągają sukces
życiowy.
A jeśli chodzi o dystans do własnej pisaniny... Gdybym podobnie jak
ty uważała, że piszę jak tysiące innych, to bym wcale nie pisała. Ja
uważam, że robię coś wyjątkowego. I to daje mi odwagę, żeby
startować z tym do ludzi. I dlatego nadal będę wysyłać plon mojej
radosnej twórczości, gdzie się da!

[anja1]

aż tak wyjątkowa się nie czuję ;) uważam jednak, że lepiej poczekać
z debiutem nawet 10, 20 lat, niż wydać w pośpiechu coś, co już na
pierwszej stronie mi kilka błędów! narzekać można, ale krytyka
powinna być konstruktywna... cenię sobie m.in. W.A.B. za ostrą
selekcję - kupując ich książki mam pewność, że wydaję dobrze
pieniądze... i jakoś do tej pory się nie pomyliłam :) Znak, Otwarte
czy Wydawnictwo Literackie także mają swoje wymagania, więc mam
nadzieję, że tak pozostanie :) nie chodzi o ilość, a o jakość, a.

[isa1001]

Dziękuję za dobrą radę, ale za stara jestem, żeby czekać 20 lat na
debiut. A błędów nie robię, bo jakie błędy można robić w książkach
dla dzieci? Chyba ortograficzne, a to mi się raczej nie przytrafia.
Jestem bowiem z tej epoki, gdy w szkole uczono zasad ortografii i
robienie błędów surowo tępiono. Nie było możliwości zasłaniania się
dysgrafią czy dysleksją, bo o takich wynalazkach mało kto wtedy
słyszał.

[uccello]

isa1001 napisała:
>A błędów nie robię, bo jakie błędy można robić w książkach
>dla dzieci?

Wszystkie możliwe.
Można pisać rzeczy wtórne, przesłodzone, przewidywalne, nachalnie
dydaktyczne, nudne, niedowcipne, z przyciężką gramatyką i stylem
natchnionej cioteczki.

[czepialska]

Oj, polemizowałabym... Na kilku przykładach widać, że "postawili" na
nazwiska, a "odpowiadająca" im literatura była całkiem przeciętna.

[isa1001]

czepialska napisała:

> Oj, polemizowałabym... Na kilku przykładach widać, że "postawili"
na
> nazwiska, a "odpowiadająca" im literatura była całkiem przeciętna.


Dokładnie... Tak, jak gnioty wyprodukowane np. przez Macieja Orłosia.

[hophopi]

uccello napisała:

> Być może za dziesięć lat będziesz dziękować Opatrzności za to ,że
> jednak tej książki/ksiażek nie wydano. Wydadzą Ci się o wiele gorsze
> od tego co robisz teraz. Ja zgrzytam zębami na kolejne wydania moich
> pierwocin, a nie stać mnie na to, żeby zmielić zębami cały nakład.

Nie do końca tak, Uccello. Ty patrzysz z perspektywy osoby X lat rozwijającej
się w danej dziedzinie. A to nie to samo, co rozwijać się, składując swe
twory-potwory w szufladzie! Bo przerób nie ten [ile ta szuflada pomieści? ile
razy można swe dzieło molestować?], a i bez redakcyjnej upierdliwości w
tropieniu niedoskonałości na własnym wyczuciu się daleko nie zajedzie. Rozwój
szufladowy [do czasu debiutu] nie idzie w parze z zawodowym [od magicznego
pierwszego wydania]. Tak więc późny debiut psu na budę. Poza tym przecież to
właśnie tak powinno być – patrzysz wstecz i widzisz drogę swego rozwoju; jeśli z
tej perspektywy widać, że jest się X kilometrów dalej, to pięknie jest! I jest
to naturalna rzecz. Dużo gorzej, gdy się spojrzy za siebie i człek nagle
odkrywa, że jest autorem jednej książki – tej debiutanckiej, której kolejne
dzieła nie potrafią dorównać. A bywa i tak, bywa. I to jest dopiero dramat. :-)

[uccello]

Dobrze zobaczyć swoje dzieło z perspektywy.
Czasem taką możliwość daje druk, pojawiające się recenzje, opinie
czytelników, listy , nagrody. Kiedy się jest wciąż i wciąż przed
upragnionym debiutem, można szukać takiej zwrotnej informacji,
prosząc o recenzję fachowców redaktorów, którzy ową książkę
odrzucili, redaktorów pism, którzy teksty drukują, albo cywilów- do
których było nie było, dzieło jest skierowane.
Że tak błysnę oryginalną myślą:)nie jest się obiektywnym, jeśli
chodzi o własne rzeczy. Często myli się własne chęci, zamierzenia i
emocje z rzeczywistym efektem. Bywa cieżko, kiedy wrażliwość
zamienia się w DRAŻLIWOŚĆ. Krytyka boli , ale pomaga. Oczywiście
jeśli ufamy smakowi, inteligencji i nosowi krytyka.