Lekceważeni?

[polskiedrogi]

Czy nie sądzicie, że autor, wydający własne książki we własnym wydawnictwie, będzie lekceważony?
Moim zdaniem nasi rodacy będą sądzić, że tych "dzieł" nikt inny nie chciał przyjąć, bo są słabe, beznadziejne itd., dlatego więc chytry autor założył wydawnictwo i je wydał.
Czy nie mają racji? Znacie jakieś dobre książki, wydane w ten sposób?
Bo ja nie znam.

[ojuciasan]

Znam :) Zdaje mi się, że choćby książki czołowej polskiej twórczyni powieści
kryminalnej, którą trudno raczej posądzać o to, że jest przez kogoś lekceważona,
ponieważ absolutnie wszystkie jej książki są hitem od lat. Sądzę, że Twój sposób
rozumowania jest błędny. Żeby założyć własne wydawnictwo, trzeba mieć wiele
odwagi i odpowiednie predyspozycje. Osobiście chyba bym się na to nie zdobyła.
Dlatego godzę się, żeby na mojej twórczości zarabiali pośrednicy, a sama muszę
zadowolić się tym, co dla mnie na koniec zostanie ;-) Wnioski pozostawiam Tobie.

[nomina]

Nie wiem, czy podpadam pod "dobre" :), ale wydałam książki w założonym przez
siebie wydawnictwie, więc mam pewien punkt odniesienia.
Trochę nie zgadzam się z przedmówczynią. Chmielewska założyła wydawnictwo, mając
już markę i świadomość, że ma otwarte drzwi we wszystkich punktach dystrybucji i
odbioru. To inna sytuacja. Autorce po prostu już nie opłacało się dawać zarabiać
pośrednikom. Podobnie jak Monice Szwai.

Natomiast w przypadku takiej drobnicy jak ja - nie spotkałam się z jakąś jawną
krytyką, że skoro wydaję sama, to pewnie nikt ich nie chciał. (Spotkałam się
tylko z "zarzutem", że książki wydane przeze mnie to oszustwo, a ludzie, którym
się podobają, to oszuści :). Ale myślę, że taka obawa nie jest bezpodstawna.
Wiesz, jak się chce psa uderzyć, to kij się zawsze znajdzie, prawda? Czy mają
rację? Trudno powiedzieć. Ostatnie książki Chmielewskiej są, moim i nie tylko
moim zdaniem, słabe, a jednak popularność autorki nie spada. Wciąż są tysiące
osób, które na te pozycje czekają, cenią je, i psioczenie niczego nie zmieni.
Na pewno jest problem z dystrybucją - i to jest pięta Achillesowa małych
wydawców. Możesz też zapomnieć o recenzjach w prasie.

[polskiedrogi]

Po pierwsze, to nie jest mój sposób rozumowania, lecz moja obserwacja - a to duża róznica. Książkami i procesem wydawniczym interesuję się od lat, więc na pewno myślę inaczej niż przeciętny, niezbyt zorientowany czytelnik. Ale faktem jest, że kto wydaje książki, chce trafić do większej liczby odbiorców, a większość Polaków rozumuje tak jak napisałam na początku.
Chmielewskiej nie lubię i nie lubiłam nigdy, natomiast co do mniej znanych pisarzy wydających we własnych wydawnictwach, trudno nawet znaleźć ich utwory w bibliotekach. Być może są wśród nich dobrzy, na pewno są, jednak ta podejrzliwość istnieje...

[pisam]

Założyłem własne wydawnictwo z założeniem, że będę wydawał własne książki tylko
dlatego, że nie podoba mi się traktowanie nas autorów przez duże wydawnictwa jak
petenta w biurze, który przychodzi do nich z durnymi propozycjami i przeszkadza
im spokojnie żyć. To oczywiście skrót myślowy, ale po doświadczeniach z dużymi
wydawcami autor ma prawo mieć do nich taki stosunek jak ja. Najpierw czekasz
miesiącami na odpowiedź, następnie łaskawie zaakceptują twoją propozycję ( lub
nie - dobrze jeszcze jeśli ją przeczytają)po czym dostajesz propozycje
wynagrodzenia które jest za małe aby przeżyć a za duże aby umrzeć z głodu i
robią łaskę, że w ogóle rozmawiają o wydaniu książki. Po czym czekasz rok lub
dwa aż wreszcie po iluś tam monitach twoja książka pokazuje się na rynku.
Ja po takich doświadczeniach wydaję siebie u siebie, lub czasami jeśli
wydawnictwo się do mnie zgłosi z konkretną propozycją u nich. Teraz np.
podpisałem umowę ze ZNAK-iem, choć mam pewne zastrzeżenia do ich podejścia, ale
trudno aby wydać u siebie kolejną książkę muszę najpierw na niej zarobić.
Według mnie naszą bolączką nie jest dystrybucja - bo to dotyczy wszystkich
zarówna małych jak i dużych ale reklama. Większość działów literackich w
ogólnopolskich czasopismach "w ten czy w inny sposób" mają "układy" z dużymi
wydawcami i my nie mamy żadnych szans na recenzję naszej książki. To oczywiście
powoduje, że o twojej książce wielu czytelników nigdy się nie dowie, chyba że
metodą szeptaną.
Aby było śmiesznej, rozmawiam w chwili obecnej z tłumaczami mieszkającymi w
krajach nie tylko ościennych o tłumaczeniu mojej książki, choć żadne czasopismo
w stylu GW, Rzeczypospolitej, Dziennika, Polityki, Wprost, itd nie zauważyło tej
książki choć do każdej redakcji ją wysłałem -i rozmawiamy o nakładach które w
podstawowym nakładzie jest większy niż wydany przeze mnie. Podejrzewam, że
gdybym był osobą medialną występującą w TV i Radiu, gdybym był pracownikiem
jakiejś redakcji, pił - bił - i zabijał, to zapewne by o książce pisano, ale tak...
I na koniec sprawy finansowe, wydawca proponuje ci 10 %, sam u siebie możesz
zarobić do 25 %. Musisz tylko sprzedać wydrukowany nakład, no i musisz mieć
dobry zespół ludzi którzy razem z tobą popracują nad książką. Grafik, korektor,
redaktor - to też kosztuje a poza tym musisz uczyć się na błędach, aby ich nie
powielać. Jeśli nie zarobisz na swoich książkach, to nie będziesz miał za co
wydać kolejne i to wydaje mi się bardziej uczciwe. No i sprawa najważniejsza,
wydając siebie jesteś nie tylko autorem który pisze, ale także jesteś
akwizytorem, PIR- owcem, księgowym, ładowaczem, itd, itd. To zajmuje dużo czasu
który mógłbyś przeznaczyć na pisanie, ale nie jesteś u nikogo na łaskawym
garnuszku.

[braineater]

Masz Pisamie oczywiście rację, tylko, że sedno tego zjawiska tkwi w czym innym.
W braku weryfikacji - jeśli wydajesz książkę sam, to czytelnik musi ci wierzyć
na słowo i okładkę, że napisałeś tekst dobry i nadający się do czytania. Jako
solista najczęściej musisz obyć się również bez recenzji, bo cię najzwyczajniej
w świecie na nie najczęściej nie stać, czyli robi się sytuacja jak W samo
południe - dwóch samotnych strzelców na piaszczystej drodze - Ty i twój
ewentualny czytelnik. Musisz go sam do siebie przekonać, a to jest nadzwyczaj
trudne, szczególnie, ze nikt za tobą nie stoi, nikt cię nie wesprze. Tobie się
akurat udało, ale tez przyznaję, ze sięgnąłem po Twoja książkę, dopiero po
forumowych opiniach i relacjach, inaczej pewnie bym jej nie ruszył, bo raz, nie
moja tematyka, dwa, nigdy o tobie nie słyszałem, trzy, nie mam pojecia, kto cie
wydał. Nie ma się czego uczepić, a sam wiesz, ze mało kto książki kupuje w
ciemno, każdy ma swoje haczyki na które się daje zawsze nabierać, a dla wielu
czytelników takim haczykiem, jest właśnie renomowane wydawnictwo. Ono
gwarantuje, ze ktoś przed nami ten tekst przeczytał (oprócz autora, który jest z
założenia niewiarygodny) i spodobał mu się na tyle, ze wyłożył na niego
pieniądze. Dostajesz swego rodzaju gwarancje zaufania, przenosisz się z poziomu
- zawsze uważałem się za pisarza, na poziom - inni tez uważają mnie za pisarza.
A to akurat jest ważne, bo przy natłoku piszących dziś,za pisarza uważa się co
druga osoba mijana na ulicy.
Podsumowując - raczej się ugiąć i dać wytentegowac renomowanemu wydawcy, niż
próbować z nakładem własnym autora, który w 99% pójdzie na przemiał, kompletnie
niezauważony.

[polskiedrogi]

Pisam -> "wydając siebie jesteś nie tylko autorem który pisze, ale także jesteś akwizytorem, PIR- owcem, księgowym, ładowaczem, itd, itd. To zajmuje dużo czasu".

No właśnie. Do tego pisanie recenzji, reklamowanie swoich książek chociażby znajomym z forum. Tylko czy ktoś, kto wykonuje tyle zawodów na raz, wykonuje je dobrze? Albo jest wszechstronnie utalentowany (co przecież zdarza się rzadko), albo też, co bardziej prawdopodobne, ten wszechstronny ktoś robi pracę po łebkach. Z pewnością jeden z zawodów wysuwa się na prowadzenie, sądzę, że jest to wydawca, który pragnie zarobić jak najwięcej. Mam rację?
A dobry pisarz jest całkowicie oddany pisarstwu.

[pisam]

Odpowiem ci w ten sposób.
Dobry pisarz który jest całkowicie oddany pisarstwu, jest najczęściej byłym
pisarzem, albo można go odwiedzić na cmentarzu, bo przecież trzeba z czegoś żyć.
Zauważ, że 75 % pisarzy chałturzy na dodatkowych zajęciach, prowadzi program w
TV, pracuje w jakimś czasopiśmie, pisze felietony, reklamuje znajomych królika,
lub pisze recenzje swoim konkurentom pod mylącą ksywą.
Ale masz także rację - zawsze uważałem, że 100 razy lepiej wyłącznie pisać, niż
troszczyć się o wszystkie dodatkowe sprawy związane z wydawnictwem, ale ... Po
pierwsze to fajna przygoda, w której możesz się sprawdzić lub nie. np. pani
Grochola, która po próbie zrezygnowała z własnego wydawnictwa. Możesz rozmawiać
z dużym wydawcą jako osoba wiedząca sporo o wydawnictwie i jego problemach. Nikt
nie wpuści Cię w maliny, prawiąc głupoty.
Problem jest z reklamą i dotarciem do czytelnika - czego dowodem są częste
wstawki na forach, gdzie autor reklamuje się sam, lub wykorzystuje do tego
znajomego. Ale zyskujesz na czasie- sam możesz swoją książkę wydać 50 razy
szybciej niż moloch wydawniczy, oraz nie musisz zgadzać sie na próby recenzji z
ich strony, co nadal jest stosowane choć teraz nazywa się to- pracą koncepcyjną
nad tekstem.

[abarta]

Są książki dobre, które są wydawane przez autorów. Ale wiele, niestety, nadaje
się na makulaturę! Dziś wydać książkę nie problem - wystarczą pieniądze. Co z
tego, skoro wiele osób uważa, że właśnie jego książka jest najwspanialsza? "Anię
z Zielonego Wzgórza" odrzuciło wiele wydawnictw. Chwilę później książka okazała
się wielkim sukcesem. Tak bywa. Jednak i dziś wiele osób nic w tej książce
ciekawego nie widzi. Tak też jest. Niestety, mało kto, wydając książkę "u
siebie" myśli, by zapłacić za fachową korektę i redakcję. W końcu, potrafimy. A
potem sięgam po nieznane książki w księgarni, i po przeglądnięciu kilku mam
dosyć. Błędy, błędy, błędy. Zdania, których nie sposób zrozumieć. Zła składnia,
interpunkcja, niezrozumiała treść. W tygodniu na polskim rynku pojawia się
kilkaset nowych książek. Nikt ich wszystkich nie przeczyta. Sięgam więc po
serie, jakie lubię. Po wydawnictwa, jakie sprawdziłam. Czasem po książkę, którą
gdzieś tam znalazłam i mnie zaciekawiła. Jednak zniechęca mnie, kiedy autor
nachalnie sam siebie reklamuje. Dziś w internecie można znaleźć informacje
praktycznie o każdej wychodzącej książce - czasem lepiej, by ktoś pochwalił,
ktoś mocno skrytykował, ale książka, o której się dyskutuje, nie leży zakurzona
na półce w księgarni. Już tu ktoś niedawno wspomniał o tym. Dlaczego nieznani
autorzy od razu uderzają do wielkich gazet? Są blogi literackie. Świetne! Wysłać
ludziom, co je prowadzą, swoje książki. Recenzują różności. A strony
internetowe? Do redakcji można napisać. Spodoba się, ktoś przeczyta. Gorzej, jak
nikomu nie będzie nasza twórczość pasowała. Wtedy można ponarzekać, że wszyscy źli!

[nomina]

abarta napisała:

> Niestety, mało kto, wydając książkę "u
> siebie" myśli, by zapłacić za fachową korektę i redakcję.

Aha. A wszyscy wydający "u kogoś" mają fachową korektę. Szczególnie polecam
Replikę - fachowość korekty aż spływa z książek tego wydawnictwa (na szkodę
autorów, rzecz jasna).
Czasem po książkę, którą
> gdzieś tam znalazłam i mnie zaciekawiła. Jednak zniechęca mnie, kiedy autor
> nachalnie sam siebie reklamuje. Dziś w internecie można znaleźć informacje
> praktycznie o każdej wychodzącej książce - czasem lepiej, by ktoś pochwalił,
> ktoś mocno skrytykował, ale książka, o której się dyskutuje, nie leży zakurzona
> na półce w księgarni. Już tu ktoś niedawno wspomniał o tym. Dlaczego nieznani
> autorzy od razu uderzają do wielkich gazet? Są blogi literackie.

Widzisz, problem w tym, że sięgasz głównie po to, co wciśnie Ci machina
promocji. Czasem to są świetne książki, czasem tylko dobrze wypromowane. Mówisz
o recenzjach "niezakurzonych" książek. Ale wcale nie są one wynikiem fascynacji
literackich recenzenta, nie łudź się.
A problem w tym, żeby każda książka miała szansę być zrecenzowana w mediach -
pozytywnie, negatywnie, nieważne - ale niech to będzie uczciwa recenzja, a nie
towarzystwo wzajemnej adoracji znanych (najczęściej dużych) wydawców dających
prezenty gazecie. Niech szanse będą równe na starcie, bez łapówek, znajomości,
horrendalnie opłacanych "akcji promocyjnych".
Podobnie jak z dystrybucją. Od dużego wydawcy weźmie książki duży dystrybutor.
Mały musi przejść dodatkowo przez małego dystrybutora (duży nie chce książek od
niego bezpośrednio; przy czym przez drugiego pośrednika książki bierze, czyli
nie chodzi o brak zainteresowania ofertą). Jak ten mały ma konkurować cenowo,
skoro sponsoruje niepotrzebnego pośrednika?
To nie jest żal, że "nas nie czytają". To jest rodzaj niezadowolenia, że przez
taką sytuację mały wydawca nie ma szans dotrzeć do czytelnika. I mamy syndrom
inż. Mamonia - czytam to, co znam (czyli co mi wypromowano). Twoja wypowiedź to
potwierdza :).

A najlepszym przykładem pozytywnej promocji jest twórczość Wysockiego. Zero
reklamy, zakaz emisji pod groźbą niekiedy poważnych konsekwencji - a słuchało go
ćwierć świata.

[braineater]

nomina napisał(a):


>
> A najlepszym przykładem pozytywnej promocji jest twórczość Wysockiego. Zero
> reklamy, zakaz emisji pod groźbą niekiedy poważnych konsekwencji - a słuchało g
> o
> ćwierć świata.

Oj Nomino, naprawdę niejeden autor chciałby mieć takich recenzentów i rekomendujących, jak Wysocki. Naprawdę większości z nich wystarczyłby chociażby esej Brodskiego :)

P:)

[nomina]

Ale ile osób miało dostęp do eseju Brodskiego :)? Mnie raczej chodzi o to, że
człowiek nie miał żadnej oficjalnej kampanii promocyjnej, wręcz "pewne czynniki"
obrzydzały życie słuchającym (chociaż same też zaliczały się do fanów ;) - a
ludzie i tak słuchali. To jest najlepszy miernik :).

[abarta]

Nie zawsze czytam, co polecają - jestem częstym klientem księgarni na Brackiej w
Krakowie :) Tam mają również mało znane tytuły, mało znanych autorów. Kiedy
jednak mogę wydać w miesiącu 100-200 zł na książki, wybieram klasykę, albumy lub
moje ulubione wydawnictwa. Gdy zerkam do książki i druk mi się zamazuje,
rezygnuję. Bywa, że zerkam na nazwisko tłumacza i redaktora (kilku odpada!). Ale
i znam książki, które były wydane w 50 egzemplarzach. Nie lubię zbyt
historycznych, za to "Kacper Ryx" mnie pozytywnie zaskoczył. Ilu znajomych
pożyczyło ode mnie tę książkę? Kilkanaście osób. Książka się trzyma nadal
świetnie, więc wędruje dalej. Wiele osób po przeczytaniu, kupiło własny
egzemplarz. Na tym polega reklama! Jedna osoba podaje książkę drugiej osobie, a
ileś tam osób się nią potem zachwyca. Często publicznie! Niestety, debiuty w
naszym kraju są marne. Potem usłyszeć można, jak jakaś autorka z dumą mówi, że
całość napisała w miesiąc. Jakość widać od razu.

[nomina]

Tu się zgadzam, dla mnie też wielkość czcionki jest ważnym kryterium :). I
reklama, o której mówisz, jest najważniejszą reklamą... tyle że ktoś pierwszy
musi się dowiedzieć o książce. A w kwestii jakości - sądzę, że to nie jest
problem debiutów, tylko ogólnej tendencji wydawniczej...

[micko2]

Tendencja jest taka, że wydaje się byle co bardzo łatwo...

[polskiedrogi]

Jednak nie da się ukryć, że jest kilkoro pisarzy, którzy założyli wydawnictwa właśnie po to, by wydać swoje "dzieła" wątpliwej jakości, których nikt inny nie chciał (i słusznie!), i tak się składa, że klient, który kupił owe gnioty i bardzo się rozczarował, nie złoży już zamówienia w żadnym nieznanym, małym wydawnictwie. Tak więc ci lepsi tracą przez to szanse na dotarcie do odbiorcy.

Poza tym wydaje mi się, że kto już jest wydawcą, powinien wydawać przynajmniej z kilkoro innych autorów, a nie tylko siebie - dlaczego tak nie jest?

[ojuciasan]

Ależ jest. Na przykład wydawnictwo Sol.

[jej_wysokosc_sardynka]

Co jest złego w wydawaniu wyłącznie swoich książek? Podziwiam ludzi,
którzy otwierają firmę i udaje im się utrzymać na rynku. Dlaczego
zakładasz, że dobry pisarz musi być całkowicie oddany pisarstwu?
Niewielu pisarzy w Polsce jest się w stanie utrzymać z wydawania
książek, co nie znaczy, że tworzą beznadziejne teksty. I nie
rozumiem co jest celem tego wątku.

[polskiedrogi]

Celem założenia tego wątku była dyskusja na tematy, które mnie interesują, nic więcej.
W wydawaniu wyłącznie swoich książek widzę wiele złego, ponieważ może inny wydawany pisarz rozsławiłby wydawnictwo (większe szanse).

Dlaczego zakładam, że dobry pisarz powinien byc całkowicie oddany pisarstwu? Bo taki stereotyp tkwi w mojej głowie. Bo pisarstwo to nie zawód, lecz powołanie (tak przynajmniej powinno być).

[nomina]

Myślę, że to nie tak. Zakładasz, że pisarz zajmuje się tylko pisarstwem. A gdzie
codzienne sprawy, urzędy, dzieci itd.?

[polskiedrogi]

Ech, w urzędzie nie bywa się codziennie; co do dzieci...skądinąd wiem, że nie wszystkie pisarki je mają.

Poza tym, kiedy do głowy wpadnie Ci jakiś rewelacyjny pomysł, czy myślisz wtedy o urzędach i pocztach, o smażeniu kotletów i praniu skarpetek dla swojego mężczyzny? Chyba nie. O to właśnie mi chodzi.

[ojuciasan]

"Bo pisarstwo to nie zawód, lecz powołanie (tak przynajmniej powinno być)."
Podobnie jak w przypadku: księży, lekarzy, nauczycieli, policjantów ;-) To
jednak nie takie proste. Nadmiar misji, a zbyt mało dystansu to
niebezpieczeństwo. W przypadku pisarza grozi grafomanią. Zresztą kiepski to
pisarz, który nie ma styczności z życiem!

[polskiedrogi]

Istotnie, przyznaję rację.
Pisarz musi stykać się z prozą życia, by mieć o czym pisać.

[micko2]

Ja przetłumaczyłem książkę i wydałem ją sam (www.dalavichpress.pl) i
zamierzam wydać 3 następne (w tym 1 w przekładzie kogo innego).

W wydawaniu przez autora jest sporo zalet i jeśli książka jest
prosta edytorski i ma niewielki nakład to chyba warto. Zwłaszcza, że
moiżna ją sprzedawać przez internet z domu. Wadą jest oczywiście to,
że trzeba sobie tym głowę zawracać. Jednak jeśli książka wymaga
poważniejszej redakcji to duże wydawnictwo jest niezastąpione i
jeśli żadne nie chce się zająć wspaniałymi mądrościami, to raczej
autor powinien się jeszcze raz zastanowić nad swoim wielkim dziełem.

"> Moim zdaniem nasi rodacy będą sądzić, że tych "dzieł" nikt inny
nie chciał przy
> jąć, bo są słabe, beznadziejne itd., dlatego więc chytry autor
założył wydawnic
> two i je wydał."

Teraz tych wydawnictw jest tak dużo, że nikt nie dziwi się, że jakąś
poważniejszą książkę wydało jakieś nieznane mu wydawnictwo.

[pisam]

Polskie drogi - spróbuj przeżyć sześć miesięcy za 2 500 zł zaliczki od
wydawnictwa i wtedy możemy porozmawiać, ( aby nie być gołosłownym, tyle
zaproponowało mi jedno z bardziej znanych wydawnictw w Polsce). Sam ZUS
miesięcznie kosztuje przeszło 800 zł, więc jeśli dalej chcesz bajać o misji
pisarza do spełnienia, stwórz odpowiednią fundację i daję ci słowo, że zgłosi
się do ciebie co najmniej stu autorów którzy będą czuć w sobie misję.
Policz ilu jest autorów w Polsce którzy utrzymują się wyłącznie z pisania
książek. 99 % dorabia na boku aby za coś żyć. Założyłem własne wydawnictwo nie
po to aby wydawać knoty, ale żeby nie być petentem w wydawnictwach które robią
mi łaskę wydając książki. Oczywiście czasami nie dorównuję im pracą redakcyjną,
korektorską i promocyjną, ale ryzykuję wyłącznie własną forsą, a jak jej nie mam
to nie wydaję. Jeśli kogoś zniechęcę swoim pisaniem, to nigdy więcej nie sięgnie
po moją książkę, więc nie mogę wydawać knoty.
A wydaję sam siebie, bo wydając kogoś drugiego odpowiadam za jego dzieło i
obawiam sie, że nie byłbym w stanie zapewnić takiej reklamy jaką powinienem, a
przy swojej książce najwyżej nie dam rady... ale to dotyczy mojej książki i
moich strat finansowych. Zresztą jeśli dostanę satysfakcjonującą propozycję od
innego wydawnictwa to najpierw ją rozważam,

[micko2]

[micko2]

"Policz ilu jest autorów w Polsce którzy utrzymują się wyłącznie z
pisania
> książek. 99 % dorabia na boku aby za coś żyć."

No i bardzo dobrze, że dorabia. Kiedyś nie wydawano takiej masy
bzdur, jak się to robi teraz, nakłady były wyższe, to i autorzy
więcej zarabiali. Teraz ze względu na to, że tak łatwo wydać
książkę nawet niemal analfabeci piszą książki.

[pisam]

Micko - nie przesadzaj. W tych dawnych "dobrych czasach " wydawałem książki w
SW.Czytelnik i możesz mi wierzyć - też nie było tak różowo, choć na pewno aby
wydać książkę trzeba było reprezentować jakiś poziom.
A jeśli chodzi o analfabetów piszących książki, to znajdziesz ich po równo
zarówna w malutkich prywatnych wydawnictwach, jak i w molochach wydawniczych,
tylko że moloch nie przejmuje sie jak wyda knota, bo ma w swojej ofercie sto
lepszych książek, a prywatny musi bardziej uważać, bo czasami jeden knot skazuje
ich na upadek. Nie piszę tu oczywiście o wydawnictwach wydających książki w
nakładzie 100 egz, bo tak może wydać każdy ale nie ma żadnych szans aby trafić
do dużej hurtowni.
I na koniec pytanie, czy książka małego wydawnictwa która jest nominowane do
nagrody Angelusa jest dowodem na byle jakość w małych, czy jako dowód, że i w
małych trafiają się ciekawe książki.
Ja cały problem widzę w innych perspektywach, dotarcia do reklamy. Duży po
prostu ma więcej pieniędzy na ten segment działalności i dlatego stać go na
reklamowanie chłamu, a mały liczy, że dobra książka obroni sie sama i w końcu
zostanie zauważona

[micko2]

Nie mam pojęcia co to jest nagroda Angelusa. W ogóle mam wrażenie,
że tych nagród jest teraz tyle, że niemal każda książka w końcu
jakąś nagrodę dostaje.

Co do dotarcia do reklamy. Wydaje mi się, że jest to w czasach
internetu bardzo łatwe. Skoro się wydaje jakąś książkę, to się wie
dla jakiego czytelnika. Skoro się wie dla jakiego czytelnika, to mu
się wysyła wiadomośc mailem, że książka się ukazała i robi się
stronę internetową (może inaczej jest w przypadku powieści i
wierszyków).

Z Mungo Parkiem zrobiłem tak:

1. Do dużych księgarń w warszawie zawiozłem po parę egzemplarzy
rowerem.
2. Założyłem stronę w sieci. Do książek sprzedawanych w sieci
dołączam po 2 ulotki (może zadowolony czytelnik nie pożyczy koledze
swojego egzemplarza, ale da mu ulotkę, żeby ten kupił sobie swój).
3. Wytypowałem po jednej największej księgarni w każdym dużym
mieście i wysłałem po parę egzemplarzy.
4. Wysłałem do paru czasopism (notka ukazała się na 22 stronie
sierpniowego Playboya i podobno w Przekroju, ale jeszcze nie
widziałem)
5. Wysłałem wiadomość o książce wszystkim, a którym mogłem pomyśleć,
że interesują się Afryką.
6. Rozdałem około 30 gratisów, w tym paru afrykanistom i znanym
podróżnikom.

Książka nie sprzedaje się w jakimś piorunującym tempie, ale mimo że
są wakacje, to szybciej niż oczekiwałem.

[pisam]

Zrobiłem to samo co to, ale to i tak okazało sie za mało co do tego co
chciałbym. Istnieję w Internecie, o książce pisała Polska Zbrojna, Komandos,
Expres Łódzki, Dziennik Bałtycki,CKM, Playboy plus regionalne. Dotarłem do
EMPiK-u, Azymutu ( największa hurtownia książek w Polsce), ale żadne z
opiniotwórczych czasopism w stylu - GW, Polityki, Wprost i Rzepy, nie znalazło
dla mnie miejsca na recenzję, bo jak powiedziano mi wprost najpierw muszą
wydrukować recenzje wydawnictw z którymi współpracują.
Martwię sie tylko, że nie słyszałeś o nagrodzie Angelus - w skrócie ;Literacka
Nagroda Europy Środkowej ANGELUS
więcej informacji ; www.wroclaw.pl/m58940/

Od innych nagród różni się tym, że jurorzy nie udają, że w ciągu 60 dni są w
stanie przeczytać 170 książek i wybrać najlepsze ( NIKE, GDYNIA, COGITO)lub
najbardziej medialne oraz promowane przez sponsorów nagród. I to by było na tyle.

[micko2]

No więc całkiem nieżle. Myślę, że lepiej jeśli notatka o książce o
jakiejś bitwie pod płotem w Mławie ukaże się w Polsce Zbrojnej niż w
Rzepie. Ci, których to interesuje zwrócą na to uwagę właśnie w PZ, a
nie w Rzepie. To się nazywa "targetowanie" reklamy. Co z tego, że
reklama dotrze do pół miliona ludzi skoro, żaden z nich się tym nie
interesuje. Te duże gazety nie odmawiają recenzji nie ze
złośliwości, ale właśnie dlatego, że są dla masowego odbiorcy i
muszą pisac o tym co interesuje pół miliona czytelników.
Po ukazaniu się notki w Playboyu nie zauważyłem, żeby jakoś znacząco
wzrosła mi sprzedaż...

O wiele lepsza niż Playboy (który ukazuje się w 100 000 nakładzie)
była przemyślana lista ok. 300 adresów mailowych...

[pisam]

Nie zgadzam się z tobą, co do Rzepy. Akurat nie pisałem o bitwie pod Mławą ale o
naszej misji w Iraku widzianej z pozycji pechowca - w wielkim skrócie polskiego
Szwejka - więc ten temat teoretycznie powinien zainteresować sporą liczbę
czytelników - poza tym, to pierwsza pozycja opisująca misję. Do tej pory były
tylko wspomnienia wyższych oficerów lub oficera prasowego, co od razu skazywało
ich publikacje na pewne skrzywienie zawodowe.
Playboy i CKM z zasady przydziela nam mikroskopijne okienka na zasadzie mini
okładka plus ocena od 1 do 5 i super mikro recenzja -w stylu -"polski jaś fasola
na wojnie" - coś w tym stylu. Co do reszty gazet, to miałem całe strony, ale
brakowało mi dostrzeżenia przez wyżej wymienione gazety, bo po Polskę Zbrojną
sięgną wyłącznie wojskowi którzy i tak słyszeli już wcześniej o książce z NFoW (
internetowe - Niezależne Forum o Wojsku) gdzie były jej duże fragmenty i dzięki
temu mam teraz materiał na kolejne dwa tomu.
Na pewno było zwiększone zainteresowania gdy pojawiły sie recenzje w PZ i
Komandosie, oraz wywiad w jednym z ogólnopolskich tygodników, ale to jeszcze nie
to.
Co do ekspansji mailowej - nie jestem do tego przekonany, może dlatego, że
codziennie otrzymuję sporo spamów i obawiam się, że moje byłyby traktowane w
podobny sposób - jako namolne naciąganie, a tego chciałbym uniknąć. Tak samo jak
ciągnienie na siłę wątków o książce na tym forum, gdzie jak widać na przykładach
co niektórzy autorzy próbują podszywając sie pod kilka osób lub gości dyskutować
nad wyższością swojego dzieła nad produkcją Wyspiańskiego, Pilcha lub Łysiaka -
każdego można wykreślić i wpisać nowe nazwisko. Ważne jest dla mnie, że prowadzę
rozmowy o prawach do tłumaczenia mojej książki na języki obce, ale to bardzo
długo trwa i nie wiadomo jak się skończy.

[micko2]

Może te wspomnienia prostego zołnierza są malo ciekawe? To ty je
napisałeś?

> Co do ekspansji mailowej - nie jestem do tego przekonany, może
dlatego, że
> codziennie otrzymuję sporo spamów i obawiam się, że moje byłyby
traktowane w
> podobny sposób - jako namolne naciąganie, a tego chciałbym uniknąć.

Owszem, ja też nie lubię dostawać codziennie wiadomości o kredytach
czy przedłużaniu fujary, ale gdyby ktos wydał książke o tym, co mnie
interesuje, to byłbym zadowolony, gdyby mnie zawiadomił.