Wspominanki .....

[Gość: hm]

Fajnie sie czyta wspomnienia o Zabrzu, moze teraz o szkołach?

[wietka]

Granatowe fartuszki, hymn przed każdą lekcją i linijką po łapach, a na
przerwach spacer parami po korytarzu...
No cóż, miało to swój urok :)

[Gość: Zygzak]

Zapomniałas dodać: "... i białe kołnierzyki"
Hymnu przed każdą lekcją napewno nie było, ale były apele na rozpoczęcie dnia i
tam hymn raczej był.

[wietka]

Ja pamiętam taki hymn " Wszystko co nasze Polsce oddamy..."
i wydawało mi się,ze przed lekcjami, ale może się mylę, to było dośc dawno :)

[Gość: hm]

A pamietacie przerobiny hymn? " wszystko co nasze oddam za kasze.........."
może małopochlebne - ale tak spiewlismy po katach.

[Gość: hm]

[mario2]

Hymn o ktorym piszecie byl hymnem harcerskim

"swity sie biela, krowy sie ciela" :)

W szkole o ktorej pisze Wietka hymnem byla piesn: "sztandar nas wszystkich
jednoczy"

[Gość: hm]

nie bylo bezstresowego wychowania - jak nauczyciel opierdzielił, albo uzył
linijki - to jak sie rodzice dowiedzieli - w domu była poprawka( za wstyd dla
rodziny) - a teraz matki biegna na skargi za najmniejsze zwrocenie uwagi
dzieciakowi, afery ...........

[Gość: hm]

No to musiałam cos pokrecic, ups

[mario2]

Niby co z czym pokrecilas?

[Gość: hm -]

z hymnem - widac to było tak dawno - ze harcerski ze szkolnym mi sie zmieszał.

[mario2]

wystarczy pamietac slowa. ten o ktorym piszesz konczy sie slowami:
Pojdziem wraz harcerzy polskich rod...

Immy byl- jak pamietam:
pojdziemy wzwyz my z Zabrza dzieci mlode
niesiemy wam swa rados i swobode
idziemy wzwyz od zuchow az do szarz
wiwat nasz grod- hej Zabrze naprzod marsz :)

[Gość: hm]

A zaczynało sie tak:
W naszym zabrskim grodzie ,
wsród fabryk i hut
piosenka harcerska
płynie z serc jak z nut "

[mario2]

Jak widac nie ma jeszcze az takich problemow z pamiecia :)

[Gość: hm]

co teraz spiewamy? :-)

[mario2]

Pisowcy- hajli hajlo hajla :)

[Gość: harcerz stary]

ten hymn jest opracowany przez Bogusia Kolka [byly kierownik zespolu dzieciecego
Mikulczyce i bylego komendanta hufca, jeszcze z siedziba na K. Miarki . Bardzo
fajnie ze ktos wpadl na pomysl powspominania.

[Gość: hm]

Daj coś na inną nutę - to mi przez gardło nie przejdzie.

[mario2]

Dlaczego? To piesn slawiaca picie piwa w doborowej kompaniji :)

[Gość: hm]

Ale mi sie źle kojarzy :-)
Więc lepiej - W zabrzu w pieknym miescie
gdzie najlepsze piwo jest..........

[mario2]

to mi sie znow kojarzy z kibolami...:)

[Gość: Al-ba]

Co sie tyczy hymnu, pamiętam jak się wydzieraliśmy w jakiejś 2 czy 3
klasie: ...co nam owca przez noc wzięła szablą odbierzemy...
I śpiewalibyśmy tak jescze, ale w końcu jakiś nauczyciel o wysublimowanym
słuchu wyprowadził nasze patriotyczne zapędy na właściwe tory. Chwała mu za to.

[mario2]

ze szkoly sredniej pamietam nauczyciela PO, ktoremu nalezalo odryknac odzew
-czolem kalsa
-czolem telu czniku!!!!

jakos tak w 2 klasie 3/4 zalogi z zapalem ryczala:
-czolem ty ciuliku.

Nauczyciel nie mial wsyublimowanego sluchu :)

[Gość: Donat]

Skoro jesteśmy przy wspominkach, to ja z kolei pamiętam takie śmieszne
zdarzenie z lat wczesnoszkolnych; pani z polskiego podyktowała na początku roku
wykaz lektur obowiązkowych. Ja z tą cenną kartką mamę pod pachę i suniemy do
księgarni. Pani zza lady czyta i w śmiech; - Nie mamy książki "O człowieku,
który się kurom nie kłaniał" mamy za to "O człowieku, który się kulom nie
kłaniał" (dla młodszego pokolenia wyjaśniam, że tym niekłaniającym się był gen.
Karol Świerczewski).

[mario2]

:))
Mnie sie z kolei podobala lektura_ Filip i jego zaloga na kolkach :)

[Gość: hm]

A mnie utkwiło tłumaczenie na śląski " stary chop i jeszcze poradzi"
nie muszę chyba podawac poprawnego tytułu?

[mario2]

ja wiem! To zostanie teraz zekranizowane, a role Marlina , bez charakteryzacji
bedzie mogla zostac zona prezydenta :)

[Gość: byly uczen]

ja pamietam: Timur i jego druzyna oraz Chlopcy z placu broni{jak czytalem jak
unieral Nemeczek to beczalem jak bobr]

[Gość: Al-ba]

Teraz coś na poważnie. Pamiętam jak zakazano modlitwy przed lekcjami. Tak jakoś
w czwartej klasie (rok chyba 1958) jeszcze modliliśmy się. Po wakacjach
przychodzimy już do piątej klasy, nowa wychowawczyni i nauczycielka języka
polskiego jednocześnie zajęta rozmową z inną nauczycielką, a my na baczność i
jak dotychczas zaczynamy; Ojcze nasz... Nasza nowa pani przerywa rozmowę
odwraca się do nas i stanowczo przerywa nam modlitwę; - Od dzisiaj modlić się
w szkole nie będziecie, proszę siadać. Nie lubiliśmy jej zbytnio, ale
polonistka była z Niej wspaniała.

[Gość: hm]

Juz modlitwy nie pamietam - tylko jakis pastylki z wielkiego słoja przed
rozpoczeciem lekcji.

[Gość: hm]

No tak - nieststy teraz usłyszec komplement " Jesteś piękna i elegancka jak
Pierwsza Dama" - może się skończy silna depresją.

[mario2]

a jeszcze rok temu to byl taki wielki komplement.
Co do lykania przed lekcjami- to pamietam, ze nam dawali tran :)

[Gość: do mario]

fajnie sie tak z soba popisac,raz z adresu,raz z logina,moze w krakowie sie juz
poznali.

[mario2]

???? o co ci chodzi glownie, wyjakaj mi sie do kabzy, jak byda miol czas to to
posklodom

[mario2]

To ciekawe, ze najmilej zawsze wspomina sie "zylety"
tez mam kilka takich w pamieci. I chyba na zawsze w niej pozostana :)

[Gość: hm]

moze i tran - zęby też myliśmy paskudnym płynem.
Czyzby podobne roczniki?
co do szanownego Grona pedagicznego - to jedna z niekonicznie mile
wspominanych - pracuje w UM - ale tam tez jej nie lubia ( wierząc gosciom z
tego forum)

[Gość: hm]

Czy ktoś mi przetłumaczy co miał na myśli człowiek piszący " do mario"?

[mario2]

on sam chyba tego nie wie :)

[Gość: Gość Niedzielny]

Moja opowieść dotyczy byłej pani wicedyrektor Szkoły Podstawowej Nr 17 w Zabrzu-
Zaborzu przy ówczesnej ulicy Róży Luksemburg. Chodzi o panią Sz. Otóż będąc w
drugiej połowie lat 80-tych na tzw. zielonej szkole w Świnoujśćiu, bodaj w
drugiej czy trzeciej klasie SP miało miejsce następujące zdarzenie.
Poustawioano nas w dwuszeregu, by pani wicedyrektor Sz. mogła do nas przemówić.
Była tam obecna również nasza wychowawczyni, pani Jolanta S. Pani wicedyrektor,
osoba bardzo autokratyczna i dbająca o dyscyplinę, powiedziała nam, byśmy w
żadnym razie nie przechodzili między piętrami. Uczniowie umieszczeni na
parterze tam mieli przebywać, ci zaś z pierwszego piętra pozostać mieli na
pierwszym piętrze. Pani wice, by uprzykładowić co się stanie z nieszczęśnikiem
dopuszczającym się naruszenia powyższego zakazu zapytała mnie, na którym
mieszkam piętrze. Odpowiedziałem jej, że na parterze. Na to ona powiedziała mi
tymi słowy: "To jak cię zobaczę na pierwszym piętrze, to ci nogi z dupy
powyrywam". W ten sposób zapobiegła jakże niedopuszczalnej sytuacji
przemieszczania się uczniów pomiędzy piętrami, albowiem grożąca sankcja była
niewątpliwie dotkliwa.

[Gość: hm]

jakie skuteczne!!!!

[Gość: do G.Niedzln.]

Ja też mam takie przykre wspomnienie z lat szkolnych, ktorego nie zapomnę
nigdy!!! Dyrektor szkoły (wtedy się mówiło = kierownik)miał w naszej klasie
zastępstwo i zapytał, kto coś tam zrobił. Ja głupi akurat wtedy wstałem ,bo
chciałem z podlogi podnieść ołowek czy coś i wtedy podszedł do mnie ten
kierownik i bez słowa walnął mnie w twarz. To były czasy, kiedy się nie
dyskutowało z nauczycielem. Do dzisiaj czuję pieczenie policzka, jak to
wspominam i dalej nie wiem, za co oberwałem. Oczywiście w domu się nie
poskarżyłem, żeby nie oberwać drugi raz.
Drodzy Forumowicze, wpisujcie swoje szkolne wspomnienia, te dawniejsze i te
dzisiejsze. Może w nich znajdziemy częściowe wytłumaczenie tego co się teraz
dzieje w naszych szkołach?

[Gość: Zygzak]

To fakt - dla większości z nas wspomnienia szkolne to trauma.
To też fakt, że kiedyś musiało nastąpić odreagowanie...

[de-bill]

Zaczęło się pogodnie i z humorem ale oczywiście pojawiła się wszędobylska
martyrologia. Tylko patrzeć jak ruszą w bój szkolni kombatanci poobijani przez
wychowawców, dyrektorów, woźnych i w ogóle tępych wynaturzonych belfrów.
Może by tak usystematyzować ofiary szkolnej edukacji według stopnia umęczenia:
absolwentów podstawówek można by nazwać kombatantami, po maturze - męczennicy
reżimu edukacyjnego, a zdobywcy dyplomów szkół wyższych to bohaterowie
narodowi. Półanalfabetów wykorzystać do pracy w aparatach partyjnych, w rządzie
i w administrcji samrządu lokalnego z niewielkim dodatkiem kombatanckim za opór
przeciwko indoktrynacji.

[Gość: byly uczen]

popieram, DOSC JUZ MARTYLOROGI wspominajmy wesole i zabawne zdarzenia.
ktore "wprowadza" nas w czasy mlodziencze, wtedy [wg aktualnych ocen ]
wszystko bylo fajne bo my bylismy mlodzi. Tez dostalem po lapie piornikiem
drewnianym bo nie mialem zadania z matematyki, w domu nic nie powiedzialem, bo
dostal bym od ojkca drugi raz

[Gość: była uczennica]

No to do dzieła - wspominajmy to co śmieszne i pogodne.Dzisiaj to zabrzmi
niewiarygodnie, ale mieliśmy w podstawówce panią od chemii, która na początku
lekcji zadała nam co mamy sobie przeczytać, co przepisać a sama przysypiała
wsparta na rękach na katedrze.A jakie proste było wystawianie ocen; pani
wyczytywała po kolei nazwiska, przyglądneła się delikwentowi i wpisywała
właściwą notę do dziennika. Nie wierzycie? Ja też bym nie wierzyła, gdybym tego
nie doświadczyła na własnej skórze. Prawdziwe "schody" zaczęły się w szkole
średniej. Nie muszę dodawać, że chemia nie była moim ulubionym przedmiotem
nigdy. Ale cośmy sobie użyli to nasze - nikt nas nie pytał z trudnych wzorów,
przepisyewaliśmy je do zeszytów a potem był czas na przerózne gry, np.
w "państwa, miasta". Pamiętacie? Lata 50-60.

[Gość: starszawy]

piszesz *była uczennica* "Pamiętacie? Lata 50-60. "
a więc należysz też do pokolenia wojennego lub tuż po....
Nie spodziewałem się, ze na Forum spotkam rówieśników!
A może tak spotkanie w realnym wymiarze?

[Gość: bam]

A mój matematyk w szkole sredniej miał swój stary,pożółkły zeszyt z zadaniami(
oczywiście rozwiązanymi). Pewnego razu jedna z przywołanych do tablicy
koleżanek wpisała dla jaj inne dane niż staruszek dyktował i zaczęła
rozwiązywać.Oj, biedny nie mógł się połapać jak wyszedł wynik nie taki jak miał
w swoim kajeciku!

[de-bill]

Sławiony przez wspólczesnych krytków literackich IV RP, Jan Sztaudynger tak
pisał do nas maluchów w wierszu „Posłuchaj synu...” po śmierci Stalina:

Posłuchaj synu, umarł dziś Towarzysz Stalin
W Moskwie dalekiej.
Czynem będziemy Go żegnali
Nie łzą z powieki.
Posłuchaj synu, to był ktoś jak dąb wyniosły,
Jak dąb wspaniały...
Dzień zapamiętaj choć niedorosły
Jesteś i mały.
Musimy serca nasze poszerzyć
I siły wzmóc...
Tak bowiem hufcom czynić należy,
Gdy umarł wódz.

Ja pamiętam, że na wieść o śmierci Wielkiego Wodza podskakiwałem z radości jak
głupi, aż rodzice z przerażeniem w oczach musieli mnie skarcić. Do dziś nie
wiem dlaczego zachowałem się tak niegodnie. Zapewne to wina rodziców, bo do
szkoły jeszcze nie chodziłem.
de Bill

[Gość: "malolatduchem"]

tez sie ciesze, ze na forum spotkalem kolegow wiekowych, konczacuch skole
podstawowa w latach 50-tych