CZAS I PUNKTUALNOSC

[foxal]

Mamy temat LUSTRO, ktore od praktycznej niezbednosci dla jednych, przechodzi
w nadmierna proznosc przegladania sie dla drugich. Jak by na to nie patrzyl
(w niego nie patrzyl) to jest potrzebne, bo mozemy sami siebie zobaczyc - ale
czy tak naprawde widzimy siebie jakimi jestesmy? Oto jest pytanie.

Do podobnych tematow jest CZAS i nasza punktualnosc - czy zawsze zdazacie ze
swoimi zobowiazaniami wobec innych, w rodzinie czy w pracy? Czy nieustannie
zle szacujecie niezbedny czas na wykonanie swoich zobowiazan i jestescie
ciagle do tylu.

Czy przychodzicie punktulanie na umowione spotkania towarzyskie, czy
zawodowe, czy tez zawsze macie poslizg. Jesli macie poslizgi, to jakie
usprawiedliwienia wam wychodza - tzn ludzie je kupuja, bez ironicznego
usmieszku na twarzy?

Ja np. nigdy sie nie lubilem spozniac i bardzo rzadko mi sie to zdarza, zebym
nie zdazyl na czas, nawet jak to wymaga wielogodzinnej podrozy samochodem. W
ten sposob odpada mi tlumaczenie sie dlaczego tak sie stalo.
Moja zona natomiast to jeszcze nigdy nie zdazyla na umowiaona godzine i ja
zawsze czekam, az sie, jak ja to mowie "wypindruje" i powie : no to jestem
juz gotowa i mozemy jechac. Jak juz wyjdziemy z domu to zawsze sie oglada,
czy zamknelismy drzwi. Czasami to nie wierzy sobie i wraca sie, zeby
sprawdzic. Natomiast jest bardzo nietorencyjna jak sama musi na cos lub kogos
poczekac.

[warum]

Tez naleze do klubu solidnych. Nie spozniam sie, przewiduje / z
uwzglednieniem "nieprzewidzianych okolicznosci"/ czas potrzebny na dotarcie i
nie zdarza mi sie nie dotrzec na umowiona pore. Szanuje czas swoj i innych.
Wkurza mnie u kogos zwlekanie do ostatniej chwili z wyjsciem / ja nawet wole
chwile byc "przed" / a jeszcze bardziej zlosci mnie , gdy ludzie spozniaja sie
na spotkanie celowo. Bo... mysla,ze wtedy maja odpowiednie wejscie / albo nie
chca byc pierwsi/. Takich spisuje na straty.

[ada296]

nie umiem się spóźniać
raczej będę czekać akademicki kwadrans przed spotkaniem niż przyjdę za późno
złoszczę się gdy ktoś się spóznia
zwłaszcza w dobie telefonów komórkowych
rozumiem, że można utknąć w korku ale wtedy trzeba zadzwonić
jak napisała Warum - szanuję czas swój i innych
ale mam bliską osobę, dla której "będę o 15" oznacza "będę o 17"
powinnam się już do tego przyzwyczaić ale za każdym razem wściekam się po prostu

pozdrawiam

Ada

[instant]

Może zabrzmi to paradoksalnie, ale juz parę razy obiecałam sobie, ze zaczne
walczy ze swoja...punktualnoscia. Wynioslam ją z domu, tak mnie wychowano, by
szanować czas innych ludzi, ale niestety, coraz cześciej sie zdarza, że ludzie
nie szanują mojego czasu. Zawsze, a zwłaszcza, gdy mam dojechać na jakieś
spotkanie komunikacją miejską, czy samochodem w godzinach szczytu, wychodzę z
domu z kilkunastominutowym zapasem. Jak autobus mi sie spożni inwestuję w
taksówkę, żeby tylko dojachać na czas, żeby nikt na mnie nie musiał czekać. I
co? W większości wypadków to i tak ja muszę czekać, nawet, jak dotrę spóźniona
o 5-10 minut, nawet jak ktoś ma bliższy, czy wygodniejszy dojazd.A najgorsze
jest to, że juz chyba nikt sie tym nie przejmuje, rzuci niedbałe "przepraszam"
i przechodzi nad tym do porządku dziennego.
Albo inny, równie wnerwiający obyczaj, ostatnio dośc powszechny:
Dzwoni do mnie człowiek z jakąś sprawą, zwykle w swoim własnym interesie, nagle
musi przerwać rozmowę, bo zadzwonila komórka, telefon na drugiej linii, czy coś
innego, ważniejszego od sprawy, jaką do mnie ma oderwało go od rozmowy. Zwykle
pada wtedy hasło "oddzwonię za chwilę, czy za pare minut". I zwykle nie
oddzwania, a ja nie wiem, czy mam warowac przy telefonie, czy poczekać z
wyjsciem z domu, czy zabrac telefon ze soba do wanny, czy kłaść się spać,
ryzykując, ze za chwilę mnie obudzi, bo jakoś nie potrafię tak zwyczajnie
tego "olac". Znacie to?

Instant

[ada296]

miałam kiedyś podobne dylematy
ale doszłam do wniosku, że nie mam do spełnienia misji czynienia dla wszystkich
dobra
jeśli ktoś ma interes do mnie na pewno mnie znajdzie
staram się wiec nie przejmować takimi sytuacjami i je olewam

[instant]

No widzisz, to jestes o jeden etap wyżej . Ja dopiero sie uczę asertywności
w takich przypadkach i prawdę mówiąc nigdy nie była ona moją mocną stroną. Nie
jest to jednak u mnie poczucie misji, tylko raczej pewne odruchy zakodowane we
mnie przez rodzicow we wczesnym dziecinstwie. Do dzis z niektorymi nie moge
sobie dac rady, chociaz calkiem nie przystają do świata, w jakim zyję.

[ewelina10]

instant napisała:
>(.....) musi przerwać rozmowę, bo zadzwonila komórka, telefon na drugiej
linii, czy.....
Wyznaję zasadę - Ty masz interes do mnie, więc to Twój problem, jak mnie
znajdziesz
Trudniej jest, kiedy ja inicjuję rozmowę. W tej sytuacji oceniam, na ile jest
ona dla mnie ważna

Foxal pisząc o swojej żonie przypomniał mi kilka faktów przezorności.
Moja mama przed wyjściem z domu musi sprawdzić przezornie wszystkie urządzenia,
które mogą spowodować ewentualną katastrofę: kurki gazowe, gniazdka sieciowe,
krany, a po zamknięciu drzwi na klucz obowiązkowo musi jeszcze kilka razy
pociągnąć klamkę
Wczoraj towarzyszyła mi młoda dziewczyna. Kiedy zdalnie zamknęłam zamek drzwi
swojego samochodu, ona musiała jeszcze pociągnąć za klamkę, aby upewnić się,
czy aby....

[omeri]

Cenię swój czas i czas innych. Nie umiem się spóznić i nie toleruję tego u
innych, jesli chodzi o sprawy zawodowe, prywatnie dopuszczam kwadrans
akademicki.

[witekjs]

Dobrze, że się z Wami nie umawiam na randki, bo niestety nie jestem taki
idealny...
Bardzo pilnuję się, ale "nobody`s perfect"

Pozdrawiam mimo to, bardzo ciepło. Witek

[bodzio49]

Wiedziałem, że jesteście dziewczyny wyjątkowe ale, że aż tak??? Tyle wyjątków
naraz w jednym miejscu

[wedrowiec2]

To już nie wyjątek, a reguła - ja tez jestem punktualna. Mam to wyniesione z
domu, a poza tym praca wymaga ode mnie szacunku dla czasu innych ludzi. Wiedząc
czym zajmują się współpracownicy zdaję sobie sprawę, że ważne powody mogą ich
zatrzymać i zawsze taki wariant biorę pod uwagę w planach. Spóźniania się w
życiu prywatnym nietoleruję.

[witekjs]

wedrowiec2 napisała:

> To już nie wyjątek, a reguła - ja tez jestem punktualna. Mam to wyniesione z
> domu, a poza tym praca wymaga ode mnie szacunku dla czasu innych ludzi.
Wiedząc
>
> czym zajmują się współpracownicy zdaję sobie sprawę, że ważne powody mogą ich
> zatrzymać i zawsze taki wariant biorę pod uwagę w planach. Spóźniania się w
> życiu prywatnym nietoleruję.

Czy palenia też nietolerujesz ??
Coś sie obawiam, że mnie wkrótce wysiedlicie do ryczacych czterdziestek, albo
jescze dalej (

Witek {:-{(=

[wedrowiec2]

witekjs napisał:

> Czy palenia też nietolerujesz ??
> Coś sie obawiam, że mnie wkrótce wysiedlicie do ryczacych czterdziestek, albo
> jescze dalej (
>
> Witek {:-{(=

Bądź spokojny, nigdzie nie zostaniesz deportowany Nie palę, nie toleruję,
ale też nie nalegam na rzucenie palenia przez osoby palące.
Ryczące Czterdziestki, te prawdziwe są bardzo atrakcyjne. Syn jednej z naszych
współforumowiczek własnie wrócił z wyprawy w tamte regiony.

[marialudwika]

Bylam i jestem chorobliwie punktualna,u innych toleruje przyslowiowy kwadrans
akademicki.Pozdro
ml

[mammaja]

Ja tez bylam wychowana ,ze nie nalezy sie spoznic.W harcerstwie umawialam sie
z moimi dziewczynkami np. 3 minuty po godz. i milo bylo jak 2 po osoby zblizaly
sie do siebie. Potem nadszedl taki okres,ze mialam na glowie male dzieci i
chora starsza osobe, ktora moze podswiadomie opozniala moje wyjscia z domu,w
kazdym razie czesto tuz przed wyjsciem wydarzalo sie cos,co mnie zatrzymywalo.
Przezywalam upokorzenia spozniajac sie nie ze swojej winy.Dlatego zrobilam sie
ciut bardziej wyrozumiala - ale jezeli jest spotkanie kilku osob i czekaja na
kolejna osobe 10 minut ,to zawsze mowie czekamy tu np.50 minut (5 x 10).Polacy
sa nie punktualni,a koszmarem wszystkich zbiorowych wyjazdow wycieczkowych jest
czekanie na osoby ,ktore zawsze sie spozniaja. Wiadomo,ze autokar raczej nie
odjedzie,ale jest to bardzo niemile. Na koncu dodam,ze dziwnie mi sie wydluza
czas samoorganizacji. Ale to juz jest moj problem i podobno bedzie jeszcze
gorzej przy 70+.

[dado11]

Kiedys bylam ortodoksyjnie punktualna i irytowalo mnie spoznialstwo innych. Teraz, mowiac
oglednie, zaczelo mi to wisiec. I tak ta moja punktualnosc nikomu nie byla potrzebna, a czasem
nawet bywala krepujaca.