Historie mocno dęte

[lablafox]

nie zdarzają się tylko na forum.
Wklejam bardzo ciekawy artykuł , bo po 18.10 04 będzie on już w necie
niedostępny.
Czyżby człowiek miał wrodzoną potrzebę mitologizowania?
Atrykuł podziele na 3 , dość długie części.
Zainteresowanym miłego czytania życzę.

[lablafox]

Brednie w imię Leonarda



Oto największa tajemnica Kościoła katolickiego: Jezus i nawrócona grzesznica
Maria Magdalena mieli dziecko! Potomkowie ich rodu żyją do dzisiaj, a kiedyś
rządzili nawet Francją. Prawda czy fałsz? Opisujący te rewelacje „Kod Leonarda
da Vinci” – bestseller tego lata – wprawia w osłupienie rzesze katolików i
władze Kościoła. Tymczasem mało kto wie, że autor książki – Dan Brown – padł
ofiarą (świadomie czy nie) piętrowej mistyfikacji. Wynika to ze śledztwa
francuskich dziennikarzy.





9.09.2004


Nazywał się Plantard. Pierre Plantard. Był synem kamerdynera, lecz tytułował
się jako potomek królewskiej dynastii Merowingów. Ostatni nieznany „dziedzic”
linii dynastycznej, która wygasła po zabójstwie Dagoberta II w 679 roku!
Zapewniał nawet, że dysponuje dokumentami, które to wszystko poświadczają.
Przed II wojną światową przez kilka miesięcy był kościelnym, potem przedstawiał
się jako psycholog, doktor nauk ścisłych i honorowy członek tajemnych
organizacji. A przede wszystkim jako wielki mistrz Zakonu Syjonu – potężnego i
starego zakonu, który działał skrycie na rzecz ustanowienia ludowej monarchii
pod berłem Merowinga w imię prawdziwych przedchrześcijańskich wartości. Jak
zapewniał Plantard, wśród dostojników Zakonu Syjonu byli m.in. Leonardo da
Vinci i Jean Cocteau.

Prawda o bladze

Ach ten Plantard, pospolity wariat, który mógł po prostu pójść w zapomnienie… A
jednak nie. Od kilku miesięcy jego teorie zdobywają rozgłos na całym świecie.
Tyle że nikt, albo prawie nikt, nie zna ich właściwego autora. Tylko
wtajemniczeni znają niewiarygodny sekret: to właśnie były zakrystianin Plantard
jest inspiratorem „Kodu Leonarda da Vinci”, bestsellera, który sprzedał się na
świecie w ponad ośmiu milionach egzemplarzy. Książki, która miesza z błotem
katechizm i budzi zaniepokojenie w Kościele katolickim.

Co jest głównym tematem tego historyczno-ezoterycznego thrillera, którego akcja
w dużej części toczy się w Luwrze? Zakon Syjonu! Czyli wspólnota, której
zadaniem miała być ochrona i przekazywanie następnym pokoleniom pewnej starej
prawdy, od wieków tłumionej przemocą i zbrodnią przez Watykan. Otóż Jezus nie
żył w celibacie – spłodził dzieci z Marią Magdaleną, a Merowingowie są ich
potomkami! Ci potomkowie wciąż żyją we Francji i – jak ujawnia książka – noszą
nazwisko… Plantard. Niczym były kościelny.

Niezorientowany czytelnik uzna bez wątpienia to nazwisko jedynie za wytwór
wyobraźni autora. A jednak jest to wskazówka, poprzez którą Dan Brown sam
zdradza swoją „zbrodnię”. I daje nam do ręki klucz, choć być może wolałby, aby
nie przekręcać go w zamku. Bo śledząc obrzydliwe i szalone życie Plantarda,
przyglądając się jego „oświeconym” uczniom – ludziom skrajnie cynicznym lub
zupełnie niepoważnym, zaczynamy rozumieć, z jakich źródeł czerpał Dan Brown, do
jakich tradycji się odwołuje, nie wspominając o tym ani słowem. I rodzi się
myśl, że literacka fikcja być może wcale nie jest tak zupełnie niewinna. Nim
jednak wyruszymy śladami dziwaka Plantarda, przypomnijmy sobie fabułę powieści
(dla tych, którzy jeszcze się z nią nie zetknęli).

A zatem Jezus sypiał z Marią Magdaleną, czego rezultatem była gromadka małych
Merowingów. Na pierwszy rzut oka scenariusz wygląda zgoła groteskowo. Ta
powieść to typowy page turner: krótkie rozdziały i podsumowania co dwie strony.
Ale autorowi (38-letniemu nauczycielowi angielskiego ze stanu New Hampshire,
absolwentowi historii sztuki) nie sposób odmówić umiejętności.

Harry Potter dla dorosłych

Po pierwsze wykorzystuje on nieśmiertelny motyw teorii spiskowych. Ten sam
element wykorzystywał już we wcześniejszych dziełach, zwłaszcza
powieści „Anioły i demony”, gdzie stały bohater Browna – profesor z
Uniwersytetu Harvarda Robert Langdon – opowiada, jak „iluminaci” próbowali
opanować świat. Stawali się coraz potężniejsi w Europie, aż w końcu wyruszyli
na podbój USA, gdzie wielu przywódców należało do masonerii – jak Jerzy
Waszyngton czy Benjamin Franklin. Wykorzystywali swoje tajemne wpływy, by
zakładać banki i firmy z myślą o realizacji ostatecznego celu: stworzenia
jednego państwa światowego, nowego światowego porządku opartego na zasadach
naukowych. Wszystko to szalenie przypomina koncepcję masońskiego spisku.

Druga sztuczka Browna to jego tezy na temat kobiet, budzące ogromny zachwyt
Amerykanek. W wywiadach powtarza on bez przerwy, podobnie jak jego główny
bohater profesor Langdon, że przed dwoma tysiącami lat bogowie i boginie byli
sobie równi. Ale dziś kobiety zostały pozbawione swej władzy duchowej. Mówiąc o
religii, Brown świetnie oddaje ducha naszych czasów.

[lablafox]

ciąg dalszy

I w końcu – wykorzystuje on ludzką potrzebę cudu i tajemnicy. Ozdabia swoją
opowieść anagramami i zakodowanymi przekazami. Jego wielbiciele przekonują, że
napisał Harry’ego Pottera dla dorosłych. – Autor zadowala się powtarzaniem
wszelkich najbardziej banalnych fikcji religijnych – zaznacza jednak Michel
Quesnal, biblista i rektor Uniwersytetu Katolickiego w Lyonie. – Templariusze,
katarzy, zwoje znad Morza Martwego, tajemnice watykańskich lochów… Brakuje
tylko historii o bracie bliźniaku Jezusa.

Pic epoki internetu

Bohaterowie nie mają wprawdzie psychologicznej głębi, ale są za to niesłychanie
przekonujący. Prowadzą nas przez labirynt odwiecznych religijnych tajemnic. Czy
wiedzieliście, że dysk słoneczny bogów egipskich przekształcił się w aureolę
umieszczaną nad głowami chrześcijańskich świętych? Że 25 grudnia to także data
dorocznych obchodów świąt dionizyjskich? Że królewna Śnieżka nadgryzająca
zatrute jabłko to aluzja do upadku Ewy w ogrodzie Edenu? Że budowa piramidy w
Luwrze, zlecona przez prezydenta François Mitterranda – pseudonim Sfinks, wcale
nie była dziełem przypadku? Powieść Dana Browna to wielkie targowisko, gdzie
erudycja miesza się z domysłem i bzdurą. To powieść epoki internetu, czasów
rozkwitu sieci, która w równym stopniu informuje, co i zatruwa umysły. Wpiszcie
do wyszukiwarki słowa Jezus, E.T. i Tom Cruise, a poznacie prawdę…

Protokoły mędrców Syjonu

To chyba najsłynniejsza fałszywka w historii. Przez dziesiątki lat w wielu
krajów „Protokoły...” służyły jako narzędzie antysemitów pragnących dowieść, że
istnieje tajny spisek żydowskich finansistów dążących do dominacji nad światem.

Rzekome „Protokoły” zostały spreparowane w końcu XIX wieku przez Ochranę –
carską policję polityczną. Nie były jednak dziełem oryginalnym. Anonimowi
fałszerze posłużyli się francuskim pierwowzorem – utworem francuskiego satyryka
Maurice'a la Joly'ego z 1864 roku „Dialogi prowadzone w piekle pomiędzy
Machiavellim a Monteskiuszem”, pomyślanym jako polityczna satyra. Ale i utwór
Joly’ego był plagiatem. On z kolei zaczerpnął natchnienie z powieści Eugeniusza
Sue z 1843 roku „Tajemnice Paryża”. W pierwowzorze Sue złowrogimi spiskowcami
byli jezuici.

Perfidna fałszywka, jaką były „Protokoły”, przyczyniła się do pogromów ludności
żydowskiej w Rosji. Później, wykorzystane propagandowo, służyły dla
uzasadnienia rasistowskiej polityki Trzeciej Rzeszy. Antysemici na całym
świecie powołują się niekiedy na nie do dzisiaj, by dowieść, że istnieje
konspiracja żydowska mająca na celu zdominowanie świata drogą manipulacji i
intryg.

Katastrofa z Roswell

Tajemnicza katastrofa lotnicza koło bazy Roswell w Nowym Meksyku w roku 1947
dostarczyła pożywki dla wielu fantastycznych opowieści i legend. Zdaniem
pułkownika Philipa Corso, który po przejściu w stan spoczynku opublikował
książkę „Day after Roswell” (Dzień po Roswell) w Nowym Meksyku rozbił się ni
mniej, ni więcej tylko latający spodek – a personel pobliskiej bazy
amerykańskiej, zobowiązany do zachowania jak najściślejszej tajemnicy,
skrzętnie zebrał szczątki obcego pojazdu kosmicznego oraz ofiary – kilku
martwych kosmitów.

Philip Corso znalazł wielu gorliwych naśladowców. Wielu świadków owego kontaktu
z obcą cywilizacją opowiadało, z jak dziwnych, niespotykanych na Ziemi
materiałów zbudowany był ów tajemniczy statek i jak wyglądali kosmici (mieli
nieproporcjonalnie duże głowy, ale poza tym byli podobni do ludzi, w sumie
sympatyczni).

Wszelkie oficjalne wyjaśnienia, że katastrofie uległ balon meteorologiczny
nowego typu, nie przekonały fanów teorii o kontaktach pozaziemskich. Są wśród
nich i tacy, którzy twierdzą, że co najmniej jeden z kosmitów przeżył
katastrofę w Roswell.

[lablafox]

... ciąg dalszy

Pamiętniki Hitlera

W 1983 roku dziennikarze niemieckiego tygodnika „Stern” uwierzyli, że trafia
się im niebywały hit: autentyczne pamiętniki Führera. Przekonał ich o tym
Konrad Kujau, kolekcjoner dokumentów i pamiątek z okresu Trzeciej Rzeszy.
Historia wyglądała wiarygodnie: pamiętniki miały zostać wywiezione wraz z
ważnymi dokumentami Trzeciej Rzeszy w ostatnich tygodniach wojny z oblężonego
Berlina. Samolot, który miał je na pokładzie, uległ jednak katastrofie. Według
Kujaua pamiętniki znajdowały się w tajnym wojskowym archiwum na terenie NRD.
Pewien NRD-owski generał podejmował się je dostarczyć – ale za wysoką cenę.

Koniec końców „Stern” nabył sukcesywnie aż 62 tomy rzekomych pamiętników.
Złapał się na nie nawet ekspert, angielski historyk Hugh Trevor-Roper. Gdy
jednak „Stern” już zapowiedział druk sensacyjnego nabytku, a przedruk zapewniły
sobie „Time” i „Newsweek”, pękła bomba: niemieccy eksperci wykryli, że
atrament, jakim podobno pisał Hitler, jest powojenny. Kujau – rzekomy
pośrednik, a naprawdę autor pamiętników – dostał cztery i pół roku więzienia.

Münchhausen Holocaustu

Napisane niezwykle sugestywnie i z talentem, wydane w Szwajcarii w 1995 roku
pamiętniki Binjamina Wilkomirskiego, który wspominał koszmar dzieciństwa
spędzonego w obozie koncentracyjnym, zyskały pisarzowi wiele pochwał i nagród
literackich. Autor pisał m.in., że do tej pory nie może pozbyć się odruchu
podkurczania palców u nóg: boi się, że odgryzą je szczury.

Po jakimś czasie książka została jednak zdemaskowana przez innego
szwajcarskiego pisarza Daniela Ganzfrieda – prawdziwe dziecko Holocaustu.
Ujawnił on, że Binjamin Wilkomirski w ogóle nie jest pochodzenia żydowskiego
i „jeżeli poznał Auschwitz i Majdanek, to tylko jako turysta”. Całą książkę
Ganzfried nazwał „zimno zaplanowanym szalbierstwem”. Inni rozczarowani krytycy
określili autora mianem „barona Münchhausena Holocaustu”.

Jak się okazało, Wilkomirski czerpał natchnienie z innej książki o strasznym
dzieciństwie żydowskiego dziecka w okupowanej Polsce: „Malowanego ptaka”
Jerzego Kosińskiego. Jednak autentyczność tamtej relacji też została już dawno
zakwestionowana (w rzeczywistości autor nie błąkał się w czasie wojny jako
samotne żydowskie dziecko wśród okrutnych antysemitów, lecz przeżył okupację
razem z rodzicami).

Zanim jednak wspomnienia Wilkomirskiego zdemaskowano jako fikcję, odniosły one
realny (i korzystny) skutek: szwajcarskie banki zdecydowały się przeznaczyć
ponad miliard dolarów na odszkodowania dla Żydów ocalałych z Holocaustu.

Ataku nie było

W 2002 roku ukazała się książka francuskiego autora Thierry’ego
Meyssana „Potworne kłamstwo”, sprzedana na pniu w 200 tys. egzemplarzy. Meyssan
dowodził, że to nieprawda, iż 11 września 2001 samolot American Airlines 757
uderzył w gmach Pentagonu. Jego zdaniem bowiem na zdjęciach z katastrofy nie
widać żadnych śladów szczątków owego samolotu, a dziura w ścianie budynku jest
zbyt mała, by mógł przez nią wlecieć jumbo jet.

Utrzymuje on, iż zniszczeń dokonał pocisk lub ukryta wcześniej w gmachu bomba i
że zamach został zaplanowany i wykonany przez samych Amerykanów – a mianowicie
grupę spiskowców reprezentujących amerykański kompleks militarno-przemysłowy.
Celem było jakoby wywołanie psychozy lęku i ogromne zwiększenie wydatków na
zbrojenia.

Meyssan przyznaje, że nie jest ekspertem od katastrof lotniczych i nawet nie
był w USA. Swoją teorię opiera jedynie na zapoznaniu się ze zdjęciami z
katastrofy.

Rewelacje Meyssana, jakkolwiek zdementowane przez specjalistów i obalone przez
licznych świadków katastrofy, zostały przetłumaczone na wiele języków. Książka
figurowała w wielu krajach na liście bestselerów.

Na podstawie The Guardian, Le Nouvel Observateur

© The Guardian

Artykuł dostępny w sieci do 18.10.2004

[ertes]

Wlasnie czytam i zblizam sie ku koncowi. Doskonala ksiazka.

[kanoka]

Artykuł, który wkleiłaś, przeczytałam z zainteresowaniem już wcześniej na
Onecie.Może to i Harry Potter dla dorosłych, ale jak dobrze napisane.....
Książkę Dan Browna, właśnie kończę i podzielam zdanie Ertesa - książka świetna,
polecam tym którzy jeszcze jej nie czytali)

[kanoka]

O, kurczę, rozmnożyła mi się sygnaturka....A podobno, nie ma cudów

[tom_tam]

mila Lx,-

moze czytajac ten artykul nie skojarzylas (zapomniawszy, jak wiekszosc z nas)
iz przed autorem dzisiejszych bestsellerow Dan Brown´em, - w czasach naszego
dziecinstwa i mlodosci mielismy np:Erich von Deniken´a ktorego literacko-
fantastyczna interpretacja starozytnych znalezisk, budowli, czy rycin
wykonanych przez wymarle cywilizacje lub zjawisk UFO - zapierala
czytelnikom "dech w piersiach".

Deniken byl "lepszy" od Brown´a, bo ... On w to wszystko wierzyl! ).

Kod Leonarda da Vinci - przyslany mnie przez corke przeczytalem z przyjemnoscia
w... czasie godzinnych przerw obiadowych w pracy - mile to "dzielo" literackie
nadajace sie swietnie do wypelnienia czasu przy kawie, po catering-
owych "wspanialosciach" obiadowych )).

Bardziej przypadla mnie do gustu "Cyfrowa Twierdza" tego autora
rownie "tworczo" wypelniajaca moje przerwy obiadowe .

pozdrawiam,-
tom

[lablafox]

Hahaha , czyli ksiązeczka w sam raz dla gospodyń domowych )).
Muszę koniecznie przeczytać.
O Denikenie nie zapomniałabym .
W tym artykule zwróciłam uwagę na zupełnie coś innego , ale nie mam czasu
teraz , dopadam do forum na chwilkę i natychmiast wracam do pracy , bynajmniej
nie kuchennej.
Pozdrawiam .

[bodzio49]

Można sięgać dalej. Autor wspaniałych opowieści o Winetu i grzmiącej pięści też
nigdy nawet nie był na dzikim zachodzie a jak dobrze się czytało

[lablafox]

Dzieckiem bendonc , przeczytawszy o śmierci Winetou - ryczałam jak bóbr , dobry
tydzień i odmawiałam zdrowaśki .
Moment doczytania do tego miejsca zbiegł sie z bardzo pogarszającym sie
zdrowiem mojego dziadka , którego trzeba było pilnowac , bo wyrywał z łózka
krzycząc "powstanie "i "Nniemcy na rowerach na Placu wolności".
Rodzina odczytała moje łzy troche opacznie , ale na moją korzyść i korzyść
mojego dobrego serduszka.

[bodzio49]

ech.. kobiety. Co tam dziadek w porównaniu z pięknym i dobrym Winetou ))

[verbena1]

Kazda historia ma jakis poczatek a jak sie rozwinie zalezy tylko od fantazji
opowiadajacego.
Nowy Testament spisywany byl przez wieki,kazda nowa wersja byla modyfikowana i
ubarwiana. Nikt nie zna wersji pierwotnej i dlatego jest to pole do
fantazjowania. Nie ma swiadkow.
My ,katolicy przyjmujemy Biblie jako pewnik, nie probujemy obalac mitow bo
zburzylo by to nasze podstawy wiary. Dlatego oburzamy sie na takie szarganie
swietosci, chociaz..... ilu z nas przeczytalo Biblie?

[no_no]

verbena1 napisała:

>chociaz..... ilu z nas przeczytalo Biblie?
_____________

Ja

No - bo lubię bajki