Doswiadczenie zyciowe

[mammaja]

Od kilku dni mam ochote porozmawiac na ten temat.Otoz kazdy nas w wieku 40+
czy 40++ zgromadzil pewna ilosc zyciowego doswiadczenia. Chcialoby sie choc
czesciowo przekazac je nastepnemu pokoleniu. Ale materia spraw jest trudna i
wymaga przemyslen wlasnych i odpowiedniego nastawienia "odbiorcy".
Czy uwazacie, ze nasze doswiadczenia sa jakos przekazywalne? Jak,bez
lopatologii i narzucania mozna "sluzyc doswiadczeniem"? Macie jakies
praktyki, pomysly, doswiadczenia w tym temacie?
Z gory zaznaczam,ze dowcipy mile widziane,ale w miare

[beznadziejna2]

mammaja napisała:
Maryla Rodowicz spiewala,,nie daj mi Boze ,bron Boze ,skosztowac.
tak zwanej zyciowej madrosci,,

pewnie ze mamy nasz bagaz doswiadczen,
ale ja niezapomnialam jeszcze
jak trudno bylo mi uwierzyc,
w slowa starszych.
ich rady ,porady,
pamietam ze sama chcialam
uczyc sie na wlasnych bledach,
dzisiaj mysle ; -czemu nie posluchalam innych,
mlodzi chocbysmy niewiem jak sie starali,
zrobia tak jak chca i uwazaja
za sluszne.
a nasze doswiadczenia ,nie sa tak znowu
wazne,




> praktyki, pomysly, doswiadczenia w tym temacie?
> Z gory zaznaczam,ze dowcipy mile widziane,ale w miare

[alfredka1]

Mammajko droga, temat bardzo interesujący i nigdy do wyczerpania /się?/.
Wiele miełabym do napisania ale moje "przyszłe pokolenie" jest wśród nas i albo
jej się w głowinie przewróci jak to dzielnie czerpała z moich doświadczeń i
jakaż ona wspaniała jako i jej Mać, albo .... może sama za jakiś czas opisze co
jej przekazaliśmy i czy dobrze na tym wyszła )))Uściski

[bodzio49]

Tak już chyba jest, że doświadczenia rodziców doceniamy kiedy jest już za
późno. Właśnie wczoraj odwiedziła nas teściowa córki i ponarzekaliśmy na
młodych, że nawet nie raczą poinformować NAS o swoich zamiarach Wyobraźcie
sobie, że kupili dom (właściwie połowę domu)i wzięli na to kredyt nie radząc
się ani teściowej - budowlańca ani mnie w sprawie kredytu. I sporo na tym
stracili. Trudno to naprawdę zrozumieć. Choć trzeba przyznać, że nie biadolą i
jakoś dają sobie radę.

[tom_tam]

Historia uczy, ze z doswiadczen historycznych nikt i nigdy nie chcial sie uczyc.
Przykladow do wyboru i koloru!.

Dla dzisiejszych 20-to latkow "starzy" 40+ - "gaworza sobie" dyrdymalki, majac
mgliste pojecie o tym co "naprawde" wazne i istotne
My - pokolenie czasow sprzed techno i Britney Spears, gier na PC, Internetu
i telefonu komorkowego - mamy (porownawczo) podobna sile przebicia jak nasze
babcie zachwycajace sie spiewem Mieczyslawa Fogg-a wsrod nas!

W szufladzie komody mojej Babci byly przewiazane wstazeczka listy od Dziadka z
czasow ich narzeczenstwa - dzis emocjonalne zwiazki nastolatkow trwaja czesto
krocej niz 2-a wypady do "disco" a listow to juz nawet my nie piszemy .
U mojej corki jej wnukowie chyba odnajda CD z ... mailami od kolejnych sympatii
albo ... zachowany "ku pamieci" wysluzony dysk twardy ze starego komputera .

Atmosfera domu jest wazna!.
Moraly, pouczenia i polajanki - dobre (czesciowo) jeszcze dla nas, niewiele
skutkuja w procesie wychowawczym nastepnych pokolen.
Faktem jednak jest, ze dom rodzinny gdzie "Jareccy" swoje problemy (miedzy
soba) umieja rozladowywac droga rzeczowej i spokojnej dyskusji, gdzie nie ma
rozbieznosci miedzy kreowanym obrazem rodziny "na zewnatrz" i jej codzienna
normalnoscia, gdzie autorytet rodzicow budowany jest na ich wiedzy,
umiejetnosciach i zasadach ktorych sami rodzice przestrzegaja - drastycznych
problemow wychowawczych jest chyba mniej.

To jest moje subiektywne zdanie na ten temat i nie znaczy, ze jezeli ktos ma
inne spostrzezenia to one sa od moich "gorsze".

Tak naprawde to dopiero jako 50-latek zrozumialem i w pelni podzielam
motywacje decyzji zyciowych mojego Ojca ( prawie 30 lat po jego smierci), choc
przyznaje iz autorytetem byl dla mnie zawsze.
Bylem tylko zbyt wygodny i leniwy by z entuzjazmem przyznawac jemu racje, bo
dziwnym trafem, wiekszosc jego porad kierowanych do mnie wiazala sie
nieodlacznie z koniecznoscia rezygnacji z mojego lubego "wygodnictwa" ).

Nieatrakcyjnosc naszych dobrze mniemanych porad i zalecen dla naszych dzieci
bierze sie wlasnie z brutalnych realiow kojarzenia ich bardziej z "kijem"
niz... marchewka

pozdrawiam,-
tom

[bodzio49]

Nie zawsze jest to tylko wygodnictwo.
Może jeszcze dodałbym do tego niecierpliwość. Ci nasi młodzi wszystko chcieliby
od razu. Jeśli szukać już powodów takiego postępowania to może dlatego, że nas
tak długo nie było stać na to wszystko. A teraz przestało to być atrakcją. A
może chcą być od nas lepsi? To byłoby te niewłaściwe rozumienie sukcesu.

[ewiku]

A może warto nic nie radzić... tylko poczekać aż sami spytają...
oszczędzimy w ten sposób nas i naszych młodych...
a oni przyjdą...by spytać o radę... albo po pociechę...
wcześniej... czy później
... pozdrawiam wszystkich noworocznie...

----------------------------------------------
Trudno kochać i być mądrym.

[bodzio49]

" tylko poczekać aż sami spytają...
oszczędzimy w ten sposób nas i naszych młodych..."

Ja tam się z radami nie wpycham tylko wolałbym żeby przyszli z podziękowaniem a
nie po pociechę.

[ewiku]

bodzio49 napisał:

> Ja tam się z radami nie wpycham tylko wolałbym żeby przyszli z podziękowaniem
a nie po pociechę.
------------------------------------------------
a może należy sie cieszyć, że w ogóle przyjdą...
bo tak naprawdę... to i tak się ich nie pozbędziemy...
najpóźniej "poczujemy tą bliskość" przy wysokości naszych emerytur...


----------------------------------------------
Trudno kochać i być mądrym.

[mammaja]

Prawde mowiac to w sprawach osobistych sama nie wiedzialabym co radzic Moje
wlasne doswiadczenia wydaja sie malo pozyteczne
Ale rady typu "bierz byka za rogi bo inaczej on cie walnie z tylu" - jakich
udzielala mi moja mama utkwily mi w pamieci i nieraz w sprawach trudnych, kiedy
trzeba bylo "wyjsc naprzeciw problemom" przypominalam sobie to powiedzenie.I
pomagalo.

[marialudwika]

Mysle,ze kazdy z nas sam musi wszystkiego doznac i doswiadczyc na wlasnej
skorze.Czesto nie chce sie sluchac rad osob doswiadczonych a nawet troche robi
sie im "na zlosc",ale jednoczesnie podswiadomie z nich sie korzysta..
Nikt za nikogo nie moze przezyc zycia,zeby nie wiem jak chcial.Jedno jest
pewne,ze swiadomosc posiadania domu jako bezpiecznego portu,do ktorego mozna
powrocic jest wielkiej wagi!
ml

[jutka1]

Mysle, ze mlodosc czesto ma to do siebie, ze daje mylne przekonanie, ze wie sie najlepiej - a
rodzice to inne pokolenie i i tak nie zrozumieja...
Niektore "lekcje" czy wypowiedziane madrosci przypominaja sie dopiero po latach, kiedy
rozumiemy o co chodzilo. A zeby zrozumiec trzeba troche zycia przezyc, dostac pare razy po
glowie, upasc, podniesc sie - samemu, choc czesto z pomoca bliskich ludzi.

Ironicznym dla mnie jest, ze gdybym kiedys sluchala Rodzicow, pewnych bledow bym nie
popelnila - ale dopiero popelniajac te bledy i uczac sie na nich zrozumialam, co Rodzice chcieli
mi przekazac. I niczego nie zaluje - kazde zdarzenie czegos mnie nauczylo, kazdy czlowiek
mial na mnie taki czy inny wplyw, i bez nich nie bylabym soba jaka jestem w chwili obecnej.
Moze bylabym lepsza? cierpliwsza? szczesliwsza? Moze. Ale moglo byc tez odwrotnie.

[kanoka]

Najbardziej podzielam opinię Jutki, więc się pod nią wpisuję.
Jutko, napisałaś to tak, jak wiele lat temu odczuwałam to ja - w stosunku do rad
moich rodziców i jak teraz (prawdopodobnie!), odbierają to moje dorosłe już -
dzieci....i to nie ważne, jaką "inwokacją" naszą dobrą radę opatrzymy. Dzieci
bezbłędnie ją wyczują - a reakcja ich będzie zależna od temperamentu, osobowości
i wychowania
Gdy przestajemy być małymi dziećmi, "dobre rady" rodziców odbieramy jako zamach
na naszą wolność, która jest dla nas najcenniejsza...mamy do niej prawo - i do
błędów, które są z nią związane - też)
Nasza wolność, nasze wybory, błędy i sukcesy - kształtują dzisiejszych nas...nie
chcemy być inni - bo to nie bylibyśmy już my.
Mam tę świadomość, ale będąc równocześnie rodzicem, udzielam tych dobrych rad -
bo chcę, żeby moje dzieci były szczęśliwe i odnosiły w życiu tylko
sukcesy....oczywiście, te rady są słuszne z mojego, subiektywnego punktu widzenia
Dobre rady na bazie doświadczenia i własnych przemyśleń są jednak chyba
potrzebne, dlatego tak wielką popularnością cieszą się różne książkowe
poradniki, kąciki porad w czasopismach, fora dyskusyjne, typu kobieta/mężczyzna,
psychologia itp. Rodzajem porad są też damskie ploty i zwierzenia i....pewnie
męskie rozmowy przy piwie?
Jaki stąd wniosek? Ano taki, że chyba najtrudniej wysłuchuje/przyjmuje się dobre
rady od rodziców(, nawet wówczas, gdy są one identyczne z tym, co nam radzą
inni, a "inwokacja" wygłoszona przez rodzica ma wydźwięk wybitnie partnerski?
Może jest coś takiego, że w relacji dziecko-rodzic, dziecko podświadomie czuje
się zawsze bez względu na wiek "zależne" i......mniej lub bardziej otwarcie
dobrą radę płynącą od rodzica, traktuje jako zamach na swoją wolność? Bo przez
wiele lat(jako małe dziecko), ogólnie biorąc - musiało słuchać poleceń, a nie
dobrych rad?
Dlatego, jako ludzie dorośli- a posteriori w wielu sytuacjach przyznajemy, że
"rodzice mieli rację i chcieli dla mnie jak najlepiej", ale.....nie żałujemy
swoich decyzji , bo - "zrobiliśmy po swojemu"?
knk

[tom_tam]

Mammajko,-
bo... Aida to jest opera do "ogladania" a Carmen do ... sluchania

wiec:"...rady typu "bierz byka za rogi bo inaczej on cie walnie z tylu" .."
Mamy - Escamillo (Torrero) slucha sie zawsze, z wdziecznoscia i sympatia

pozdrawiam,-
tom

[mammaja]

Dzieki za ciekawe wypowiedzi - gorzej,jak dziecko radzi sie - a dorosly
wlasciwie ma watpliwosci jak powinien postapic. Powiedziec - to twoje zycie -
musisz decydowac? (dodam ze chodzi o sprawy tzwn. osobiste). Stad moj watek -
czy doswiadczenie jest w ogole przekazywalne ....... Nie wiem

[tom_tam]

Bodziu,-
jasne! - bo bez wzgledu na okolicznosci zewnetrzne "dzieci" zawsze mialy mniej
cierpliwosci od rodzicow i naturalna koleja rzeczy wieksze mozliwosci
podyktowane rozwojem techniczno-cywilizacyjnym.

Nasza, jeszcze jako maturzystow wyprawa (wakacyjna) do takiej Australii - byla
realnie w strefie "marzen".
Dla naszych dzieci - kwestia 2-mcy wakacyjnej pracy (finanse) oraz wyszukania w
Internecie najbardziej korzystnego polaczenia "tanich" linni lotniczych i 14-16
godz. lotu (z Europy).

Dom, mieszkanie - dla nas to jeszcze lata oszczedzania lub kolejki w
mieszkaniowej Spoldzielni - dzis: dostajesz (prawie) klucze w momencie
podpisania umowy kredytowej z Bankiem

Budowanie przyszlosci, czy zycie "na kredyt" to dla naszych rodzicow "pieklo"
Nasze - nie mowiac o dzieciach, pokolenie juz mgliscie pamieta realia codzienne
bez karty kredytowej czy 24 godz./dobe dostepnej (czesto virtualnej) gotowki
z automatu bankowego.

Obiektywnie to mozemy najwyzej przekazac jakis szkielet "wartosci" nastepcom.
Wszystko co sami zrobia i odpowiedzialnosc oraz konsekwencje - to juz musza na
wlasny "rachunek".
pozdrawiam,-
tom

[kamfora]

mammaja napisała:

> Czy uwazacie, ze nasze doswiadczenia sa jakos przekazywalne? Jak,bez
> lopatologii i narzucania mozna "sluzyc doswiadczeniem"?

Są takie dwa przysłowia, jedno łacińskie "verba docent, exempla trahunt",
a drugie polskie "złego kościół nie naprawi, dobrego karczma nie zepsuje".
A wszystko odnosi się, jak już ktoś wspomniał w poście wyżej, do domu
rodzinnego. Jeśli "następne pokolenie" wychowywało się w domu przez lat naście,
to przez te naście lat nasiąkało atmosferą, nasiąkało efektami doświadczenia
życiowego rodziców.
Niedawno czytałam, że psychologowie uważają wpływ
mediów, szkoły, ulicy itp na dziecko za prawie znikomy. Najważniejsza
jest POSTAWA rodziców. Żadne rady/porady przekazywane słownie.

Chociaż...przypomniało mi się, że mam (swojego czasu bestseller) książeczkę
J. Browna "Mały poradnik życia - 511 rad, spostrzeżeń i przypomnień
pomagających przeżyć szczęśliwe i owocne życie" czyli wskazówki amerykańskiego
ojca do amerykańskiego syna.
(Między innymi jest tam porada, z której skorzystałam: "Nie bierz jednego
kociaka. Z dwoma znacznie zabawniej, a kłopotów tyle samo"

[josarna]

Z całą pewnością nasze doświadczenia są przekazywalne i należy się nimi
dzielić! Wymaga to jednak sporego wysiłku, dyplomacji, poświęcenia czasu i w
ogóle ruszania głową. Oczywiście są różni młodzi ludzie: jedni chętnie
przyjmują rady, inni nie. Warto korzystać z każdej okazji, by przekazać młodym
jakąś "złotą myśl". Najlepiej zacząć jak najwcześniej, wtedy, gdy jesteśmy
jeszcze dla nich wyrocznią. "Podpowiadanie" dziewczynie, jakimi kryteriami
powinna się kierować przy wyborze partnera wtedy, gdy ten partner już jest,
traci sens. Można natomiast pomóc jej wycofać się, gdy sama zaczyna mieć na to
ochotę. Pamiętam na przykład, gdy dawno temu oglądałam z moimi synami western -
mieli wtedy może 10 i 15 lat. Była tam taka scena: chłopak prosi ojca o rękę
córki, a ojciec zadaje mu pytanie: "Czy ty ją lubisz?". Chłopak oburzony
odpowiada: "Jak to? Przecież ja ją kocham!" Ojciec na to: "Ja nie pytam ,czy ją
kochasz, tylko: czy ją LUBISZ". Zwróciłam chłopcom uwagę na te słowa i potem od
czasu do czasu do nich wracałam. Świetna jest też myśl Tewje-mleczarza: "Ptak
może pokochać rybę, ale gdzie one uwiją gniazdo?!" Warto podpierać się takimi
myślami z filmów, czy książek. Tłumaczyłam chłopcom, że im więcej będą mieli
wspólnych zainteresowań, czy upodobań ze swoją partnerką, tym lepiej, ale
zawsze dodawałam, że jeżeli nic nie "zaiskrzy", to żadne wspólne pasje nie
pomogą. Starszy ma do dzisiaj bardzo trudny charakter, odporny na wszelkie
tłumaczenia, a mimo to widzę, że bardzo kieruje się w życiu moimi "naukami".
Jest już żonaty. Z młodszym natomiast jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Rozmawiam z nim jak z równym sobie partnerem - bo naprawdę na to zasługuje.
Dużo czyta i jego przemyślenia są bardzo dojrzałe. A jednak... pomimo tak
dobrego kontaktu był moment, kiedy chyba oboje pobłądziliśmy i niewiele
brakowało, by doszło do nieszczęścia. Syn był przez kilka lat z dziewczyną.
Czułam przez skórę, że coś jest źle, że nie jest szczęśliwy, ale nie chciał się
otworzyć. Ona nawet próbowała interweniować za moim pośrednictwem, ale
powiedziałam jej wprost, co czuję. Potem okazało się, że szantażowała go nawet
strasząc próbami samobójczymi... W końcu zmusiłam syna do rozmowy. To był chyba
ostatni moment! Przyznał się, że kocha inną, że tamto było taką przyjaźnią
licealną, z której nie potrafił się wyplątać. Było ciężko; żal mi tamtej
dziewczyny i życzę jej najlepiej, ale jestem pewna, że czegoś takiego ciągnąć
na siłę nie wolno! Syn ciężko to przeżył (choruje jeszcze), bo "przecież zawsze
facet jest tym draniem". Od ponad roku jest jednak z dziewczyną, którą kocha z
wzajemnością i teraz czuję, że to jest to. Ja i mąż poparliśmy nawet ich
decyzję wspólnego zamieszkania. Nasze dzieci były świadkami błędów, jakie sami
popełnialiśmy (nigdy nie idealizowaliśmy się), miały prawo nas krytykować, co
więcej sama im czasem mówiłam, co głupiego zrobiliśmy (np. moja wczesna ciąża,
czy błędy w prowadzeniu firmy). Popełniają oczywiście swoje własne błędy
(zwłaszcza starszy - porzucenie studiów), ale przynajmniej nie dokładają sobie
tych naszych. Myślę, że było warto i nadal warto dzielić się z nimi i synowymi
doswiadczeniem, ale BEZ WYMĄDRZANIA się.

[mammaja]

Dzieki za tak osobista wypowiedz. Umacnia mnie w moich przemysleniach

[josarna]

Cieszę się . Chcę jeszcze dodać, że zawsze należy powiedzieć coś w
rodzaju: "To jest moje zdanie - jeżeli może ci w czymś pomóc, to będzie mi
miło, ale decyzja musi być twoja, a ja ją zaakceptuję." Czasem można być
nawet "zjadliwym". Taka byłam wobec młodszego o 20 lat kuzyna, który
uwielbiając wieś nagle postanowił przenieść się do miasta dla dziewczyny.
Powiedziałam mu: "Super! Powiedz mi tylko kiedy zwariujesz, bo ja daję ci max.
5 lat!" ( Na Pogórzu cięty język jest akceptowany). Dzisiaj jest po ślubie z
inną - świetną dziewczyną z małego miasteczka, prawie wsi... Nie uważam, że to
moja zasługa, ale...
Pozdrawiam serdecznie!

[jan.kran]

Dlugo myslalam czy sie wypowiedziec tu osobiscie , ale potrzebuje rady)))
Moja corka chce studiowac cos gdzies co Jej Ojcu , a mojemu ex nie pasuje.
Ja wiem , ze Ona ma pomysl i potencjal ale dyskusje z ex mnie oslabiaja.
To jest wersja krotka)
Zastanawiam sie czy nie rozszerzyc... K.lekko podlamany

[mammaja]

Uwazam, ze corka ma prawo wyboru studiow, ale jezeli rozszerzysz to moze
bedzie lepiej zrozumiec?

[jan.kran]

mammaja napisała:

> Uwazam, ze corka ma prawo wyboru studiow, ale jezeli rozszerzysz to moze
> bedzie lepiej zrozumiec?

Zaczyna sie od miejsca))
Ex mieszka kolo Berlina a Mloda chce studiowac w Muenchen bo tam ( znaczy sie
w Bayern ) sie urodzila i wychowala. O studiach w Monachium marzy od kilku lat,
DE to dla Niej tylko i wylacznie Bawaria.
Do tego chce studiowac filozofie.Oczywiscie wytlumaczenie ex roznicy miedzy
studiami w PRL i DE jest absolutnie niemozliwe.

Exowi filozofia kojarzy sie z osobami ktore nigdy w zyciu nie znajda pracy
nigdzie.
Natomiast Mloda wybiera filozofie polaczona z politologia i lingwistyka a w
ogole jeszcze mysli o matematyce i logice )

Mowi , pisze i czyta w trzech jezyka bdb a w trzech pozostalych db.
Ma pojecie o Polsce , nieco o naszych wschodnich sasiadach. Niemcy zna jak
wlasna kieszen.

Ex wczoraj powiedzial ze Ona powinna studiowac cos PRAKTYCZNEGO.
Np. menedzerstwo i byznes albo ekonomie lub informatyke albo stomatologie lub
ochrone srodowiska albo cos na Politechnice)
Bron Boze matematyke , bo prawie taki sam kanal jak filozofia.
I zeby po studiach miala zawod w rece.
Ide sie dalej zalamywac :-ppp K. )

[omeri]

czy corka ma obywatelstwo niemieckie? Jesli tak, to rodzice sa zobowiazani de
iurae łozyć na studia, a jak nie maja to otrzyma Bafoeg. Monachium jest
najdrozszym miastem, nawet DAAD nie daje już stypendiów na studia tam.
Co ma ex do tego?

[jan.kran]

omeri napisała:

> czy corka ma obywatelstwo niemieckie? Jesli tak, to rodzice sa zobowiazani
de
> iurae łozyć na studia, a jak nie maja to otrzyma Bafoeg. Monachium jest
> najdrozszym miastem, nawet DAAD nie daje już stypendiów na studia tam.
> Co ma ex do tego?

Corka ma ob. europejskie a ex ma do tego tyle , ze moze lozyc dobrowolnie lub
nie )) Wolalabym tej drugiej opcji uniknac...

M. moze jest najdrozszym miastem , ale tez ma renome i potencjal))
A poza tym nie wiem czy wyczulas ironie wionaca z mojego postu...
Stomatologia , ekonomia lub byznes..,
Czy Mloda jest automatem zaprogramamowanym na zarabianie pieniedzy czy osoba o
zdecydowanych checiach i zainteresowaniach?
K.

[omeri]

Ten byznes spowodowal me pytanie o ob.
Jeśli chodzi o filozofię i inne wymienione dziedziny jest b. dobry uniwersytet
w Eichstaett, tez Bawaria

[jan.kran]

Ale co ja zrobie jak mnie sie dziecko uparlo na M.)
Ja kocham Monachium prawie tak jak Breslau i Paris wiec sie nie stawiam okoniem.
A ex musi sie pogodzic , ze bedzie mial dwie panny na studiach, mnie i Mloda.
Dobrze zarabia wiec jakos zdzierzy.
Juniora oddam do zawodowki)) K.

[omeri]

Milośc do Monachium rozumiem doskonale. Mam nadzieję ,że nie do Muenchner
Schickeria )

[jan.kran]

omeri napisała:

> Milośc do Monachium rozumiem doskonale. Mam nadzieję ,że nie do Muenchner
> Schickeria )

Nie)
Ale chociaz M.Haupstadt der Bewegung ist to ma pare zalet )
Piekne polozenie, znakomite muzea... i w ogole lubie) Jezyk bawarski jest u
mnie na trzecim miejscu po rosyjskim i austryjackim.
K Germanofil)

[omeri]

Wiesz, do gimnazjum chodzilam w Wiedniu.

[jan.kran]

A moja corka w Erlangen) K.

[mammaja]

Dla mnie Monachium to tez pelne uroku miasto, dzielnica uniwersytecka,chocizlo
sie po tym Schwabingu (pewno nie tak sie pisze),rozni mlodzi ktorych znam tez
studiuja filozofie i tzwn, miedzywydzialowe studia a potem robia rozne rzeczy i
tez sobie radza doskonale, bo rzecz wlasnie w potencji i energii. Jak ktos nie
ma powolania do stomatologii czy finansow to dopiero bedzie kiepski! Mysle
Kranie, ze corka postawi na swoim - czego wam zycze!

[ewiku]

mammaja napisała:

> Dla mnie Monachium to tez pelne uroku miasto, dzielnica
uniwersytecka,chocizlo
-----------------------------------------------------
A dlaczego nikt nie wspomina Heidelbergu?
Uwazam, że przebija większość niemieckich miast przede wszystkim urokiem, nie
wspomnę, że jest również starym, uniwersytetskim miastem.
( mieszkałam w okolicy ponad 10 lat, więc wiem o czym mówię )


----------------------------------------------
Trudno kochać i być mądrym.

[tom_tam]

To najlepszy przyklad jak emocje, sympatie i indywidualne sklonnosci dominuja w
wyborach zyciowych wiekszosci z nas .

Praktycznie: coreczka J.Krana jeszcze nie jest filozofem, matematykiem czy
politologiem, dopiero ma jakies (mgliste) wyobrazenia o samych studiach
(kierunku) oraz ten "luksus", ze jak do tej pory: Ona - marzenia
i wyobraznia, a Rodzice - obowiazki i trud finansowania Jej edukacji.

Studia na poziomie podstawowym - badzmy szczerzy - nie ma prawie znaczenia
gdzie (na ktorej Uczelni) w Europie.
Wyjatek, to moze tzw. Hogward (w Toruniu) - pod naukowym kierunkiem
Magnificjencji oj. magistra dyrektora Rydzyka )))
www.wsksim.edu.pl/info.php?id=info
Sytuacja sie zmienia gdy chodzi o studia podyplomowe lub doktoranckie (wybor
Uczelni i Mentora) ale do tego (chyba) jeszcze coreczce J.Krana dosc daleko .

Jak ponad 20 lat temu, sam znajdujac sie (wtedy) w sytuacji gdzie dyplom
polskiej Uczelni i kierunek odbytych studiow (ekonomiczne) byl tyle wart na
zachodnim (wolnym) rynku pracy ile papier uzyty na jego wydrukowanie -
dowiedzialwszy sie iz corka mego Znajomego (Niemca) chce studiowac Archeologie
glupawo sie spytalem: co? - Arbeitslosigkeit? (bezrobocie) ))

Z tzw. doswiadczenia zyciowego, podobnie jak b.malzonek J.Krana wiem iz nie ma
w Niemczech "przymierajacych glodem" stomatologow (najlepiej zarabiajaca grupa
zawodowa w Niemczech) a... mozliwosci praktycznej kariery zawodowej "filozofow"
hmmm... sa mocno ograniczone sytuacja popytu na dzisiejszym rynku pracy.

Sympatii lub zauroczenia Bayern czy München - tez nie podzielam, wiec moge
zrozumiec kierowane ekonomicznymi przeslankami (koszty i prozaiczne problemy
bytowe studenta) obawy tatusia przyszlej Studentki.

Normalne spoleczenstwo potrzebuje jednak zarowno stomatologow jak i politologow
czy filozofow, artystow i nauczycieli. Momentalna sytuacja perspektyw rynku
pracy - tez nie jest wieczna. Wypada wiec zyczyc mlodej studentce - powodzenia
w realizacji Jej naukowych zamiarow.
Sa wieksze zyciowe "glupstwa" niz wybor niepraktycznego (zyciowo) kierunku
studiow, co Filozofowie (z naukowym dorobkiem) wiedza lepiej niz prozaiczni
zyciowi "wyrobnicy" jak ja czy b.Malzonek J.Krana .
pozdrawiam,-
tom

ps.
Corka znajomego (Niemca) ukonczyla Archeologie i jest z wyboru kierunku
b.zadowolona. Po studiach pracowala w jednym z Muzeow - dzis "przy mezu"
(hydraulik - wlasciciel sporej f-my instalacyjnej) wychowuje 2-ch synow,
prowadzi dom i z zapalem zajmuje sie pielegnacja kwiatowego ogrodka na
przydomowej dzialce.

[josarna]

Akurat hydraulika jest dziedziną, której bardzo szybko można się nauczyć,
prowadzenia małej firmy zresztą też. Filozofia nie przeszkadza być potem
hydrulikiem, lub prowadzić jakąkolwiek inną działalność gospodarczą. Za to
człowiek nie musi się wstydzić, gdy nagle trzeba napisać jakieś długie pismo,
porozmawiać z gośćmi na dowolny temat (prowadzę pensjonat), podyskutować z
dorastającymi dziećmi. To nie jest miłe dla rodziców, gdy dzieci uważają ich za
tępe maszynki do robienia pieniędzy! Rodzice powinni być najważniejszymi, choć
nie jedynymi przyjaciółmi. Potem dochodzi jeszcze problem wolnego czasu, który
człowiek o wąskich horyzontach nie potrafi sobie sensownie zapełnić - przecież
nie zawsze będziemy pracować "na umór"! Widzę, jak jest to ważne dla starych
ludzi: wykształceni, o szerokich horyzontach, nigdy się nie nudzą, a "maszynki
do pracy" gapią się tępo w ścianę i czekają na śmierć.
Popieram ogólne, gruntowne wykształcenie, ale nie wolno zakładać, że po
filozofii musi się być filozofem! Oprócz niej trzeba myśleć, z czego bedzie się
żyć - i to też musi być coś, co lubimy. Nie można mieć jednak pretensji, że
ktoś się pomylił. W Szwecji np. jest mnóstwo bezrobotnych stomatologów, bo
akcja walki z próchnicą w zasadzie wyeliminowała tę chorobę . Z kolei mamy
znajomego, który 30 lat temu wybrał biologię jako kierunek studiów. Rozsądni
ludzie pukali się w czoło. I co? Mikrobiologia stała się potęgą, on pracuje w
USA i w Polsce i nie wydaje mi się, by przymierał głodem.
A swoją drogą - czy to bardzo źle, że kobieta jakąś część swego życia
przeznaczy na dom i dzieci? Życie jest wystarczająco długie, by wystarczyło
czasu zarówno na pracę zawodową, jak i wychowanie dzieci. Mój mąż znacznie
dłużej ode mnie prowadzi firmę, ale to moje spostrzeżenia są z reguły bardziej
trafne - po prostu szybko się uczę, wyciągam wnioski i wykorzystuję kobiecą
intuicję, która rzadko zawodzi.

[tom_tam]

Josarno,-

nic nie poradze iz Swiat jest tak urzadzony, ze rodzice doswiadczeni w zyciowej
prawdzie iz proza codziennosci to zarowno "chleb" jak i "igrzyska" - probuja
wplywac na idealistyczne (czesto) wybory swoich dzieci.
W ich (dzieci), dobrze rozumianym interesie - przeciez!.
Na fakt iz Igrzyska sa organizowane (obecnie) 1-en raz na 4-ry lata a
rozliczenia z Wydzialem Finansowym i (bezczelne) zadania piekarza o uiszczenie
(na biezaco) naleznosci za dostarczane buleczki - mamy rowniez wplyw
realnie niewielki )

To co dzieci - dziwnym trafem (he, he) zalezne finansowo i bytowo od rodzicow -
sadza o Nich ("... tępe maszynki do robienia pieniędzy!") to jedna sprawa, a
troska rodzicielska o realia przyszlego zycia potomstwa - inna.

Ja w niczym nie neguje tresci Twojego wpisu, ale z wlasnych doswiadczen
(praktycznych) wiem, ze opieramy sie na realiach kulturalno-ekonomicznych
srodowiska w ktorym zyjemy.
Przyklad: gdyby moja p.Malzonka, dzisiaj stwierdzila: "przestane pracowac
i jednoczesnie zarabiac pieniadze" - nikogo (nawet mnie) ta decyzja by
nie "dziwila",- gdybym to zrobil "ja" (he, he) - sytuacja sprawnego fizycznie
(i w miare umyslowo) 50-cio latka "przy zonie" - wywolala by wsrod naszych
znajomych conajmniej hmmm... zdziwienie .
Wybor kierunku studiow u mojej corki (romanistyka) wywolal u mnie
reakcje: "acha" - fajnie!, gdybym mial syna - hmmm... "meskiej" rozmowy o
przyszlych perspektywach obowiazku zapewnienia podstaw egzystencji jego wlasnej
rodziny - chyba bysmy przy podobnym jego wyborze nie unikneli .

Obojetnie jak traktujemy "rownouprawnienie" plci czy prawo do nieskrepowanych
konwenansami decyzji mlodocianych "buntownikow" - biologicznego faktu iz
wylacznie kobiety moga rodzic dzieci oraz spoleczno-kulturalnie-towarzysko
ugruntowanego obyczaju iz od ojca/meza/mezczyzny oczekuje sie zapewnienia
podstaw egzystencjonalnych tej "menazerii" - zmienic szybko nie mozemy .

pozdrawiam,-
tom

[josarna]

Oczywiście jest w tym dużo racji. Moim zdaniem jednak należy włożyć maksymalny
wysiłek w to, by w miarę możliwości udało się człowiekowi pogodzić
zainteresowania z rodzajem wykonywanej pracy. Dla mnie i męża codzienne
wykonywanie podobnych czynności w biurze przez 30 lat wydawało się tak wielkim
koszmarem, że musieliśmy po prostu mieć swoją firmę. Ceną za wolność i
niezależność od jakiegoś durnego przełożonego jest stres, brak urlopu, czekanie
na zapłatę za roboty (wtedy ratuje pensjonat) - ale zawsze jest coś za coś.
Mogę za to mieszkać na mojej wymarzonej wsi, bo internet pozwala mi załatwiać
tu sprawy firmowe. Pracujemy nadal dużo m.in. po to, by dzieci nie musiały
rezygnować ze swoich marzeń i mogły stopniowo zacząć zarabiać pieniądze na
swoich pasjach, a nie szły sprzedawać przysłowiową pietruszkę, byle tylko
przeżyć.
Wiem, że pogodzenie zaineresowań i predyspozycji psychicznych z zarabianiem
pieniędzy jest trudne, ale przy konsekwencji - możliwe! Za to wykonywanie przez
całe życie znienawidzonej pracy to chyba jedno nieszczęść w życiu.

Równouprwnienie

[josarna]

Do poprzedniej wypowiedzi.
To prawda, że na mężczyźnie spoczywa większa odpowiedzialność za utrzymanie
rodziny, co powoduje, że są obciążeni większym stresem. Kobieta może pracować,
ale nie ośmiesza się będąc na utrzymaniu męża.
Pełnego równouprawnienia nigdy nie będzie. My akurat jesteśmy z mężem w pełni
partnerami (choć synowie uważają, że ja rządzę wszystkim...), ale u nas jest to
możliwe. Wojujące feministki zawsze zapraszam do pracy na dachu, lub na
budowie . Za to mężczyźni absolutnie nie radzą sobie z pracami wymagającymi
koordynacji dziesiątek drobnych robótek (dom, pensjonat). Mogą tylko wykonywać
jasno określone polecenia: przybij, wynieś, załatw konkretną sprawę .
A pojęcie "maszynek do robienia pieniędzy" dotyczyło rodziców, którzy nawet po
pracy nie są w stanie porozmawiać z dziećmi np. o przysłowiowym sensie życia,
czy filmie; rodziców, którzy nie mają żadnych poza pracą zainteresowań - co
najwyżej gapią się tępo w ekran.
Pozdrawiam serdecznie z lasu - również żonę!

[jan.kran]

Cenie sobie to co przezylam i nie oddalabym za nic swoich doswiadczen zyciowych.
Dzieciom niczego nie narzucam ino swiece przykladem :-ppp i rozmawiam bez konca
Uwazam to za najlepsza metode wychowawcza.

Dostalam piekny prezent od mojej Corki.

Powiedziala ze jestem dla Niej przykladem i ze chcialaby dac sobie tak rade w
zyciu jak ja))
Satysfakcja jest tym wieksza , ze ex ma bdb zawod , posadke i dochody a ja
pracuje na tasmie i cienko przede ))

Mloda Ojca lubi , ale widzi ze On popelnil blad zyciowy kierujac sie zawodowo
nie w te strone co powiniewn.
Natomiast ja jestem zadowolona z zycia mimo klod))
Ciesze sie ze choc czastke doswiadczen przekazalam dzieciom.

Niech lepiej Mloda zostanie zadowolonym filozofem sprzedajacym kebab na
Marienplatz niz zestresowana dentystka:-ppp K.

[josarna]

A jakież to studia skończył "eks"?
W pełni popieram Ciebie i córkę! Bardzo dobrze rozumiem, co znaczy miotać się
przez lata z powodu nieprawidłowego wyboru życiowego - można nawet znienawidzić
siebie! Ja doszłam do takiego stanu, bo wydawało mi się, że jeżeli propozycja
pracy w banku, czy biurze wyciska mi łzy z oczu, to znaczy, że jestem
obrzydliwym leniem. Dziś jestem szczęśliwa mogąc mieszkać na wsi, prowadząc
pensjonat i robiąc codziennie co innego. Mój mąż miotał się podobnie. Dzieciom
od małego radzę szukać własnej drogi, bo im wcześniej ją znajdą, tym większa
szansa, że osiągną sukces. W zasadzie obaj tę drogę znaleźli, ale starszemu nie
udaje się zarabiać wystarczających na utrzymanie pieniędzy. Młodszy studiuje
coś równie "bezużytecznego" jak filozofia (kulturoznawstwo), a oprócz tego
pasjonuje się muzyką i pracą w studiu nagrań. Chyba "eks" wyrzuciłby go z domu!
Tymczasem właśnie on wygrał, bo dostał pracę w radiu jako realizator dźwięku,
co chyba tak powszechne wśród studentów nie jest. Właśnie połączenie wiedzy
wyniesionej ze szkoły muzycznej, doświadczenia ze studia nagrań z humanistyczną
wiedzą ze studiów okazało się bardzo atrakcyjne.
"Bezużyteczne" studia dają coś bardzo ważnego: wiedzę ogólną, szerokie
horyzonty, orientację w literaturze i kulturze, ćwiczą zdolność szybkiego
uczenia się. To wszystko bardzo się w życiu przydaje. Konkretnego fachu z
reguły można się dość szybko nauczyć (oczywiście nie każdego - np. lekarza, czy
muzyka - nie). Córka już ma ogromny potencjał, a humanistyczne studia pozwolą
wspaniale ten diament oszlifować. Musi tylko codziennie myśleć, czym będzie
chciała zająć się potem i dokształcać się z czasem w wybranym kierunku.
Najgorsze, co robią niektórzy polscy absolwenci to czekanie, że ktoś zachwyci
się ich dyplomem i przyniesie im pracę na tacy.

[omeri]

Przekazywanie jest bardzo ważne,wlaśnie w taki pośredni sposób.
Jak potrzebowałam, to nie mial mi kto przekazać.

[rudakitka1]

Nigdy nie narzucałam dzieciom gotowych rozwiazań,ale bardzo duzo z nimi
rozmawiam i same wyciągają wnioski z moich doświadczeń,raz lepiej,raz gorzej.
Moje dzieci mają chyba o tyle lepiej,ze ich rodzice popełnili kilka
kardynalnych błędów,więc mają na czym się uczyć.Chyba dlatego są tak pazerne
na wykształcenie.
Tylko tak się zastanawiam,czy doświadczenie życiowe zapewnia same mądre decyzje?
Bo jak tak się dokładnie rozglądam,to ilość głupstw popełnianych przez ludzi
bardzo dorosłych,wcale nie jest tak mała,żeby mnie o tym przekonać.