Znowu o dzieciach

[jej_maz]

Kazdy ma swoj model postepowania z dziecmi. Nikt nie jest idealnym rodzicem i
wszyscy popelniamy jakiestam bledy. Co jednak zrobic, widzac razace bledy w
postepowaniu innych? Konkretny przyklad; kolezanka corki dowalila z matmy na
polrocze. Owszem; szkola wysyla na kilka tygodni przed note informujaca
rodzicow, ze dziecko ma problemy, ale dziewczyna ta, z obawy przed awantura,
nie przekazala tej noty matce (ojca nie ma - rozwod). Teraz matka szaleje,
krzyczac, grozac ze sie zabije jak ta wroci do ojca itd itp a dziewczyna
przychodzi do nas i placze, bo naprawde chcialaby uciec. Ta matma to taka
kropla przelewajaca czare, jako ze cos tam zawsze sie dzieje - moim zdaniem z
powodu calkowitego braku zaufania matki do dziecka, a nie ze to dziecko jest
zle. Co robic?

[jutka1]

Marku, z jednej strony masz tzw. niewtracanie sie...
z drugiej strony rozumiem, ze lubicie dziewczyne, ze jej problemy was obchodza.
Znacie mame? na tyle, zeby z nia pogadac bez oskarzen o wtykanie nosa w nieswoje
sprawy?

Wydaje mi sie, ze dystans miedzy dziecmi a rodzicami jest bardziej regula niz
wyjatkiem (szczegolnie jesli chodzi o nastolatkow). Gdzies jednak ostatnio
czytalam o badaniach amerykanskich nastolatkow, i wychodzi na to, ze najbardziej
potrzebuja uwagi ze strony rodzicow, nauczycieli. Zeby ich traktowano jak
ludzi, zeby z nimi rozmawiano, a nie zostawiano samych z komputerem i TV.
Trojka moich pasierbow byla traktowana jak myslace osoby, rozmawialismy z nimi
duzo, zwracalismy uwage na ich zainteresowania, problemy. Chodzilismy razem do
kina czy do knajpy czy na spacery. Pomagali w obowiazkach domowych.
To wszystko byla przede wszystkim zasluga mojego bylego meza, ktory sam ich
wychowywal zanim sie poznalismy.
Ja sie z nimi zaprzyjaznilam, i lubimy sie i jestesmy w kontakcie po dzis dzien
mimo rozwodu ))
Wyrosli na bardzo fajnych mlodych ludzi.

J.

[jej_maz]

Wlansnie - dziewczyna ta, strasznie lubi u nas przebywac, czesto podkreslajac
ta "normalna atmosfere" i rozomowy. Nie, nie czuje sie w pozycji zwracac uwagi
tej pani, powiem nawet, ze bardzo dobrze rozumiem obawy jej corki; sam sie boje
absolutnie nieprzewidywalnych reakcji. Nie jest to sytuacja, gzie dochodzi do
jakiegos wyzywania sie na dziecku - wowczas sa specjalne organa do ktorych
mozna sprawe zglosic, ale eweidentnie mamy tu konflikt, ktory jedynie pograza
juz i tak nie najlepsze stosunki matka-corka.

[jutka1]

Wydaje mi sie, ze nic nie mozecie zrobic, niestety.

Oprocz oczywiscie goszczenia tej dziewczyny u siebie, niech chociaz u was ma cieplo.
I przekonania jej, ze matma taka straszna nie jest, tylko popracowac troche
trzeba..

[mammaja]

Tak na dzisiaj to jedyna pomoc - jakos zmobilizowac te dziewczyne do nauczenia
czy zdania tej matmy.Nie wiem czy to jest mozliwe.A wszystko inne wymaga
rozwagi i dlugoterminowych dzialan. Niestety bez kontaktu z matka dziewczyny
nie wiele da sie zrobic....

[foxal]

Marku, gdyby Ci sie udalo w jakis sposob porozmawiac z ta matka, ze corka
raczej potrzebuje byc "wysluchana" a nie skrzyczana, to to moze odniesc jakis
pozytywny skutek na matce i dziewczynie. Jesli Ty nie mozesz miec do niej
przyjaznego dojscia, to moze Twoja malzonka jak matka z matka.

W najgorszym przypadku ta matka jeszcze wiecej sie zaprze do corki, na was
obrazi a corka ucieknie z domu i nic z krzykow matki dobrego nie pozostanie,
oprocz wiecej klopotow. Tylko spokojny i odwazny rzeczowy dialog moze
rozladowac sytuacje w rodzinie tej kolezaniki.

O tym, ze ona do was przychodzi i sie wyplakuje to jest dobre, ale matka tego
tak nie bedzie interpretowac, jako wasz samrytanski gest, ale jako buntowanie
corki przeciw matce. Dlatego moim zdaniem nalezy doprowadzic do takiej rozmowy
i wyjasnic im o co chodzi, ze albo osiagna rodzinny spokoj, albo matka bedzie
miala racje bez corki.Powodzenia w negocjacjach.

[jej_maz]

Matka tej dziewczyny placze zonie do sluchawki, ta jej radzi a tamta robi po
swojemu tak czy inaczej. Wlasnie dzisiaj rano, ta dziewczyna przyleciala
wczesnie rano do nas z placzem, rozzalona ze mama na przemian albo sie do niej
w ogole nie odzywa albo robi awantury i tak na przemian juz ktorys dzien z
kolei - dzisiaj rano nawet do niej nie wstala, chociaz zawsze tradycyjnie razem
jedza sniadania. Staramy sie wytlumaczyc matce ze swiat przez matme sie nie
zawali, a corce ze to, ze trzeba nad nia popracowac to inna sprawa. Nawet
zaoferowalismy pomoc jako ze nasza corke wyslalismy na dodatkowe prywatne
lekcje, bo tez nie byla z tego przedmiotu orlem, ale przynajmniej od razu nam
powiedziala ze potrzebuje pomocy. Coz jeszcze moge zrobic? Dziewczyna zaczyna
przesiadywac u nas calymi dniami i boje sie ze w koncu matka nas ochrzani ze
sie wtracamy albo jeszcze gotrzej; ze buntujemy corke przeciw matce.

[ewapf]

jej_maz napisał:
. Teraz matka szaleje,
> krzyczac, grozac ze sie zabije jak ta wroci do ojca itd itp a dziewczyna
> przychodzi do nas i placze, bo naprawde chcialaby uciec.
----------------

Brzmi to dość niepokojąco, bo jezeli komuś mieć labilną psychikę to raczej
dorastajacej córce, aniżeli matce. Od niej można by oczekiwać rozwagi i
stabilności.
Ale...

Wydaje mi się Mark ), że podstawą tej sytuacji jest głęboki konflikt pomiędzy
rodzicami i niespójność ich postępowania wobec dziecka. Bardzo możliwe, ze
zamieszkanie corki z ojcem byłoby dobrym rozwiazaniem, ale przewiduję sprzeciw
, ze strony, skonfliktowanej z nim, matki. Częste, niestety

Dlatego też może właściwym byloby zaproponować pomoc niezaleznego mediatora -
psychologa, terapeuty rodzinnego? Głośno myslę...
Nie sadzę , zeby pomoc Twoja i Twojej Zony była doceniona; obawiam sie nawet
nieprzewidywanej reakcji ze strony owej osoby. Trzeba przyznać - dość
niezrównowazonej, delikatnie mówiąc...

A matmy nie demonizować Nie ma takiego stopnia, którego nie dało by się
poprawić i nie ma takiego przedmiotu, którego nie mozna się nauczyć)
Noooo, może skoku przez skrzynię

[jej_maz]

Mysle ze masz racje - przezycia i stres rozpadu tego malzenstwa, ewidentnie
odbija sie na tych dziewczynach, a w sumie sa to fajni ludzie (rodem z Serbii).

[mammaja]

W tej sytuacji absolutnie potrzebna jest pomoc fachowa, niestety wiem trudno
namowic do korzystania. Ale tu jest to niezbedne....

[ewapf]

I ja mam takie wrazenie, Mammajo)
Praca nad matką, bo jest co "prostować". Córka da sobie radę... Jest tylko
skutkiem, nie przyczyną...

[mammaja]

Oczywiscie, da sobie rade, ale czasem koszty sa duze

[skiela1]

Pomoc fachowa bylaby jak najbardziej na miejscu ale jestem pewna w 99% ze ta
pani z takiej formy pomocy nie skorzysta bo to kosztuje furmanke
pieniedzy,tymbardziej ze wychowuje corke sama.Na pomoc szkolnego psychyloga tez
nie ma co liczyc.

[jej_maz]

Niestety masz racje i niestety w obu przypadakach; furmanka pieniedzy w gre nie
wchodzi, bo dziewczyny na prawde nie maja lekko a szkola... no coz...

Zaprosilismy matke (nie mamy z nia za bliskich kontaktow - ot to co przez
dzieci) na kolacje aby porozmawiac i zaoferowac nasza pomoc z ta matma.
Zobaczymy co z tego wyjdzie - dam Wam znac.

[skiela1]

Wasza rola w tej sytuacji to jest tylko obserwacja czy dziewczynie nie dzieje
sie krzywda i czy sama nie ma glupich pomyslow(w tym pomocna bedzie corka)w
razie czego odpowiednio zareagowac i do tego sprowadza sie Twoja pomoc w tej
sytuacji.A to duzo.

[jej_maz]

Tak, to duzo ale postaramy sie aby wszystko byko ok - bardzo lubimy ta
dziewczynke.

[fedorczyk4]

A ja pozwole sobie ostrzec Cie przed zbytnim angazowaniem sie w problemy tej
pani, bo zgadzam sie ze to matka glownie ma problem, a nie corka. Nie zebyscie
odwracali sie tylem, ale jednak nie bierzcie na siebie odpowiedzialnosci ktorej
nie uniesiecie na dluzsza mete.

[verbena1]

Troche z innej beczki ale tez o dzieciach.
Niedawno nasz znajomy ,ojciec trzy letniego synka powiedzial: moj syn zostanie
najlepszym na swiecie tenisista. Za rok rozpoczynamy treningi.
Popatrzylam na niego, cherlawy,niewysoki, sport widzi tylko w telewizji i
pewnie poprzez dziecko chce spelnic swe skrywane marzenia.
Byc moze synek bedzie chcial trenowac i osiagnie kiedys jakies wyniki a jesli
nie?
Co wtedy, runa ojcowskie marzenia i ambicje, syn odsunie sie od ojca bo bedzie
czul sie winny itd. Mozna snuc roznorakie wizje.
Jak myslicie, do jakiego stopnia mamy prawo modelowac swoje dziecko, planowac
mu zycie i kariere.
Jaka jest nasza, rodzicow rola w ksztaltowaniu naszych dzieci.

[jej_maz]

verbena1 napisała:

> Jaka jest nasza, rodzicow rola w ksztaltowaniu naszych dzieci.


Kazdy ma o tym inna opinie - dla mnie to oznaczalo pozwolic im uczyc sie robiac
ich wlasne bledy, akceptowac ich wybory i byc przykladem. Jak do tej pory dla
mnie to dziala - jestem bardzo, ale to bardzo dumny ze swoich dzieciakow

[fedorczyk4]

To co opisales to jest ideal! Nie wiem czy udaje mi sie do niego doskakiwac na
codzien, ale podpisuje sie pod tym czterema konczynami.

[jej_maz]

) To nie moja zasluga, to zony, ktora najpierw wychowala mnie na ojca a to
pozniej przeszlo na dzieci )

A tak juz zupelnie powaznie to nie zawsze bylem taki madry i calkiem niedawno
uswiadomilem sobie ta prawde. Wielu ze starych bywalcow forum pamieta moje
uwagi o synu, ktorego naukowe eksperymenty z "bladzeniem" i dosc kontrowersyjne
wybory zaczynaly wymykac sie spod kontroli za co w "nagrode" dostal bilet w
jedna strone do dziadkow do kraju. Po kilku miesiacach zadzwonil i powiedzial
ze jest gotow do powrotu. Nawet nie spytalem czy aby na pewno - pozwolilem
wrocic i dzisiaj (wlasnie mija rok) oczom nie wierze, ze ta "nauka na bedach
wlasnych" jest az tak owocna. Wyslalem zbuntowanego mlodzienca, wrocil dojrzaly
mezczyzna. Musze jednak podkreslic, ze nigdy, ale to nigdy nie dalem moim
dzieciom do zrozumienia ze im nie wierze - zaufanie bylo zawsze podstawa.
Jedyna pamiatka z tamtych czasow jest slawetny tatuaz na lewym ramieniu, nota
bene na wykonanie ktorego wyrazilem pisemma zgode... ciagle uwazam ze
postapilem wlasciwie biorac pod uwage tamte czasy.

[jutka1]

Mark, pozwole sobie za ten twoj wpis otworzyc flaszeczke Lagavulin 16yo, ktora
dzis dostalam w prezencie bez okazji, i nalac sobie nektaru...
Czirs majt.
J.

[mammaja]

Bo jak mowil pewien madry czlowiek - my, jak ogrodnik, mozemy
podlewac,przycinac - ale wzrost jest dany To nie my sprawiamy, ze dziecko
rozwija sie pieknie - my musimy nie przeszkadzac ))) No i czasem pomoc....

[fedorczyk4]

Mysle ze dziecko samo to zalatwi. To sa wbrew pozorom odporne bestyjki.
Spolegliwe tylko do pewnego momentu. W chwili w ktorej materia poczuje sie
zmeczona, zaprotestuje i wtedy tatus bedzie musial sie dostosowac. Oczywiscie
znane sa przypadki ekstremalne, ale zazwyczaj proces wychowywania rodzicow
przebiega w miare bezbolesnie.

[skiela1]

Ja tez jestem dumna z tych bestijek ale tylko na dzien dzisiejszy.Jak im sie
zycie potoczy jaka droge wybiora to juz ich decyzja.Przykladu z nas nie biora(a
moze tylko udaja)zawsze wybieraja ta trudna i kreta droge..a mozna prosciej
wystarczy posluchac rodzicow.Ale to jest tez dobre bo ucza sie na wlasnych
bledach,no niby nie powinno sie isc na latwizne.I to by bylo na tyle,musze po
mloda do szkoly jechac,juz ja ja wole prosta droga przywiezc zeby mi po drodze
nie bladzila..)))

[skiela1]

Powiedziales ze nigdy nie dales dzieciom do zrozumienia ze im nie wierzysz-to
znaczy wierzysz im czy nie?Na czym to zaufanie polega.

[jej_maz]

Wierze w to co mowia i jakos do tej pory nie zalapalem na klamstwie. Malo tego;
zawsze od nich pierwszych sie dowiaduje ze cos dowalily - czy to matma, czy
wybita szyba a ja ich bronie. Efekt; jest to bardzo mile uczucie jak syn
przychodzi do Ciebie i mowi, ze chcial sobie zrobic tatuaz i juz nawet siedzial
na fotelu, ale nie chcial mnie postawic przed faktem dokonanym i chcial mi
najpierw powiedziec o swoich zamiarach.

[skiela1]

To sie nazywa respekt i to sie liczy.Nauka nie idzie w las tak jak nam sie to
czesto wydaje.

[jej_maz]

Wiesz, mysle ze masz racje; dzieci obserwuja, patrza, sluchaja i wiecej ich
nauczy przyklad niz kary i "kazania". Tak, jestem naprawde zadowolony z dzieci -
mam szczescie - nie ze to ja jestem dobrym fachowcem - to material byl
szlachetny i dal sie tak uksztaltowac.

A zakoncze Ci ta histrie z tatuazem. Rozmawialismy przez kilka dni na temat
nieodwracalnosci takich rzeczy i konsekwencji. Upieral sie. Wiedzialem, ze tak
czy inaczej to zrobi. Postanowilem pojsc z nim i miec przynajmniej wplyw na to
gdzie (sterylnosci plus doswiadczenie artysty), jak duzy, jaka tresc rysunku
itd. Musialem podpisac zgode jako ojciec, bo mial wowczas siedemnascie lat.
Akurat dostal to w prezencie urodzinowym (te rzeczy wbrew pozorom u fachowcow
kosztuja). Niedawno z nim na ten temat rozmawialem - powiedzial, ze ma jeden i
nie chce wiecej. Uznal ze ten jest bardzo specjalny dla niego - najlepszy
prezent urodzinowy jaki syn mogl dostac od ojca. Mysle, ze mial wlasnie to
zaufanie na mysli a nie rysunek na ciele.