uczyć się na własnych błędach...

[bepeef]

...można ponoć wtedy, gdy się wie, że to są błędy

Jak sobie radzicie ze swoimi "młodymi gniewnymi"?
Pozwalacie popełniać błędy "w celach naukowych", czy raczej dajecie przykłady
ze swojego doświadczenia na dowód, że trzeba inaczej?
Ostrzegacie przed sparzeniem (zabraniacie?) - czy staracie się przygotowywać
zawczasu zimne okłady? A może używacie wszelkich sposobów, żeby zlikwidować
(gdy możliwe) "źródło ognia"?

Czy zdarzyło się Wam żałować, że interweniowaliście/nie interweniowaliście?

B.

[warum]

Juz Jej_maz kiedys wspominal o dzieciach, ja dodam w temacie praktycznym, ze
pozwolilam synowi zepsuc telewizor i aparat fotograficzny - DOBRE! bo chcial
sprawdzic jak to dziala. Ale moja swiadomosc,ze spisuje to na straty na
poczatku - zniweczyla bol,ze mogl poszukac gdzies na smietnisku stary i
zepsuty. Nauczyl sie, zostaly mu czesci na zewnatrz i oczywiscie juz nie
dzialalo. Ale... on wie,ze lepiej ze mna "po dobroci" niz z zaskoczenia A w
sprawach seksu itp waznych mowie, mowilam nawet ja nie pytali/ corka malolata
bardziej otwarta/, a teraz... chyba wie co robi. Swoich bledow, nie uwazam do
tej pory za bledy tylko.... skutek jakiegos wyboru. Wiec niech inni sie
pochwala. Duze bledy dopiero przede mna.

przepraszam

[bepeef]

warum napisała:

> Juz Jej_maz kiedys wspominal o dzieciach,

I dziękuję - postaram się uważniej szukać i czytać zanim coś napiszę

B.

[warum]

Nie przepraszaj, bo nie ma za co)temat zyciowy wiec ciekawy, moze sama napisz
cos wiecej?

[jej_maz]

Ta nauka trwa cale zycie. Problem polega jednak na tym, ze ci "mlodzi gniewni"
maja nas, rodzicow, aby pomoc w wyborze. Mam mlodego i bardzo gniewnego.
Cudowny chlopak. Jestem niezwykle z niego dumny (i z siebie tez to w koncu moja
szkola ))) Zauwazylem, ze pomimo iz chce wszystko sam, to jednak robi tak jak
ja bym sam zareagowal. Mysle, ze procentuje czas jaki mu zawsze poswiecalem, te
wszystkie lata wspolych zabaw, prac a najwazniejsze rozmow. Dzieci sa niczy
innym tylko obrazem naszego do nich stosunku a bledy... no coz... popelniamy je
sami, nawet juz jako dorosli ) Pozwol mu/jej troche pobladzic

PS. Nie szykaj starych tematow - one byly czyjes i dotyczyly pytan innych, ten
jest Twoj

[foxal]

> wszystkie lata wspolych zabaw, prac a najwazniejsze rozmow. Dzieci sa niczy
> innym tylko obrazem naszego do nich stosunku a bledy... no coz... popelniamy
je sami, nawet juz jako dorosli ) Pozwol mu/jej troche pobladzic <jej_maz

To co napisales to jest pewnie "prawda" w jakims procencie, bo natura ludzka
jest taka, ze kazde pokolenie chce "urzadzac" siebie i swiat wedlug "wlasnych
recept". Wobec tego, ten pociag do sluchania rodzicow jednym uchem a
wypuszczania drugim jest tak silny, jako genetycznie wbudowany przez nature, ze
jest wprost niemozliwe do wyekzekwowania tego co sie im mowi/radzi ich wlasny
rodzic. Pewien procent tych rozmow/dobrych porad zostaje, ale dopiero juz w
pozniejszym doroslym wieku, mozna je zaobserwowac.

Glownym problemem jest to, ze mlodzi ludie nie chca przyjac do wiadomosci, ze
oni robia cos nie tak jak powinni. Jeden z dosc popularnych amerykanskich
autorytetow psychoterapeutystow powiada, ze: jesli nie przyjmiesz do
wiadomosci, ze zrobiles zle i nie wezmiesz tego na siebie, jako twoja wlasnosc
to tego nigdy nie naprawisz. Czlowiek nie lubi naprawiac cudzych rzeczy, m.in.
wlasnych bledow. Potrafimy znalesc wiele osob winnych za swoje (nasze)bledy,
ale nie przyznamy sie do tego, ze to my jestesmy odpowiedzialni za ich skutki.
My jako jednostka decydujemy o naszych poczynaniach, ale nie chcemy przyjac na
wlasnosc ich skutkow i tu lezy glowny problem naszego uczenia sie na wlasnych
bledach. Najgorsze jest to, ze takie zwalanie bledow na innych tkwi w nas przez
wiele lat, czasmi do poznej dojrzaloasci i my w dalszym ciagu dzialamy wedlug
tej podswiadomosci, nie zdajac sobie sprawy, choc skutkami obciazamy innych np.
zone, meza, dzieci,swiat, system w jakim zyjemy. Polska i Polacy jako narod
jest doskonalym tego przykladem.

Kazdy traktuje przyznanie sie do bledow jako osobista porazke i w ten sposob
brniemy coraz dalej i dalej, az popadamy w slepy zaulek bez wysjcia i
przewaznie taka sprawa konczy sie jakas tam depresja. Dzieci, jako ze nie maja
doswiadczenia, tym bardziej tkwia w swoim blednym uporze a jak sie zorientuja
to czesto jest juz za pozno, bo rodzice albo machna reka, ze jest sytuacja
beznadziejna, albo dzieci nie przyjda do rodzicow o "pomoc i porade" a zwykle
chca, zeby ich za-akceptowac takimi jakimi sa z tymi bledami i historia, a to
jest czesto nie do przyjecia.