...ja z podrozy

[verbena1]

Podroze, wakacje ,urlopy. Chyba kazdy lubi sie przemieszczac aby
zobaczyc, poczuc ,posmakowac czegos innego.
Co Was kreci w podrozowaniu, jazda, hotele, spanie pod namiotem,
dzika przyroda czy luksusy, przygotowanie do podrozy czy powroty do
przytulnego mieszkanka?

Dla mnie najlepszym momentem jest chwila ,kiedy juz siedze w aucie,
autobusie lub samolocie i przestaje myslec o tym co by tu jeszcze
upchnac, dopakowac, nie zapomniec zabrac.
Lubie tez te zupelna wolnosc ,nic nie musze, zadnych trosk i
klopotow , zycie w zawieszeniu na troszke.
Kiedy musze leciec samolotem lub odbierac kogos na lotnisku zjawiam
sie na lotnisku pare godzin wczesniej i patrze sobie na ludzi.
Atmosfera lotniska, ruch ,pospiech ,ludzie poruszajacy sie w roznych
kierunkach, oczekiwanie na kogos dawno nie widzianego, emocje z tym
zwiazane,to jest niezwykle.

Ciekawa jestem Waszych doznan.

[lablenka_x]

No to o tem potem,Verbenko

[kan_z_oz]

Zazdroszcze zawsze przemieszczania sie - pozytywnie oczywiscie,
czyli ciesze sie.
U mnie od paru lat odwrocenie; wyjazd na wakacje to praca. Bycie w
okolicach domu - wakacje...

Kan

[dado11]

w podróży lubię drogę, tam i z powrotem, lubię kolejne poranki obiecujące nowe
wrażenia, lubię nowe smaki, zapachy, kolory...
nawet niewygodne hotelowe łóżka i śmierdzące małe mydełka też lubię a po
powrocie oglądanie zdjęć (których robienie też jest dla mnie wielką frajdą, jak
wiecie); nie cierpię pakowania, całej tej przedwyjazdowej logistyki, i tych
wszystkich rzeczy które spakowałam bez sensu... w tym roku... żadnych
wakacji, niestety, inne priorytety...

Kreci mnie stan "bycia w podrozy"

[luiza-w-ogrodzie]

Na przyklad wyjazd terenowka "w Australie". Zazwyczaj mamy luzny
plan dokad pojedziemy, ale nigdy nie wiemy gdzie spedzimy kolejna
noc. Swity z ptasimi glosami, kapiele pod wodospadami, dlugie
przemarsze gdy wylacza sie mozg i idzie sie w rytmie poskrzypujacych
skorzanych traperow, widoki niedostepne dla zmotoryzowanych,
spokojne rozmowy z napotkanymi ludzmi i zadnych zegarkow.

Dlugie samotne przeloty samolotem tez sa takim czasem w zawieszeniu.
Moszcze sie w siedzeniu z ksiazkami, notatnikiem i dlugopisem,
niczego nie oczekuje, nigdzie sie nie spiesze, jestem bagazem
przewozonym z miejsca na miejsce. Czytam, mysle, spie, robie sobie
maseczki nawilzajace (bezbarwne, zeby nie straszyc
wspolpodrozujacych), relaksuje sie, przygotowuje i ciesze na
przybycie.

Lubie sie pakowac przed podroza i ten mily dreszczyk, zew
nieznanego, w momencie gdy samochod odrywa sie od przydomowego
kraweznika... ale powroty lubie chyba jeszcze bardziej,
rozpakowywanie przywiezionych skarbow i zdjec.

Teraz planuje zimowy wyjazd do Norwegii, Polski i do Anglii (do
syna), juz sie ciesze na wszystkie rodzinne spotkania, zobaczenie
przyjaciol i oczywiscie forumowiczek, jesli beda chcialy. Mniej sie
ciesze na straszliwa ilosc polskiego jedzenia, no ale po powrocie
bede miala australijskie lato i ocean do zrzucenia ewentualnych
nadwyzek ;o)

Pozdrawiam, chwilowo usadowiona w bezruchu
Luiza-w-Ogrodzie
Pour vivre heureux vivons cachés - By żyć szczęśliwie, żyjmy w ukryciu.

[mammaja]

Bardzo lubie planowanie podrozzy - jezeli to jakis dluzszy i
ciekawy wyjazd. bardzo nie lubie chwile przd wyjazdem, kiedy ciagle
przypomina sie cos nie zalatwonego lub nie zabranego. Ale jak juz
siedze w stosownym pojezdzie ogarnia mnie radosc i podniecenie, bo
strasznie lubie podroze. Tyle, ze po ostatniej, obiecuje sobie brac
kosmetyczke z niezbednymi przedmiocikami i male szczegoly garderoby
nawet na krociutkie wyjazdy. Nigdy niewiadomo, kiedy sie przedluza

[fedorczyk4]

Strasznie spodobało mi się określenie Luizy "jestem bagażem".
Lubię podróże, ale nie ukrywam że najbardziej lubię samotne podróże.
Te z rodziną nieźle dały mi w kość w latach szczenięcych mojego
przychówku. Teraz lubię w przemieszczaniu sie wszystko.Lubię pakować
się planować i wyruszać. Nieźle mi to idzie bo wbrew pozorom jestem
nieźle zorganizowana i mam nomadyczny system myślenia. Zabieram małe
praktyczne bagaże, które mnie nie obciążają, a zawierają w sobie
wszystko co potrzebne mi do życia
Uwielbiam tę chwile na początku podróży kiedy przestawia mi się
sposób widzenia świata. Z praktyczno utylitarnego, na czysto
passywno kontemplacyjny. Otwiera mi się system zapisu karty
podróżnej w mózgu
Tak jak Ty Kanie, bardzo mało podróżuję, właściwie w ciągu 9 lat
odbyłam 2 podróże godne tej nazwy. Taki life, w końcu mój wybór.
Natomiast jak już, to tarzam się we wszystkim co z podróżą związane,
tak jak tarzał sie jeden z moich psów w krowich plackach. Z oddaniem
i wyłącznością.
Moja jesiennozimowa rajza po Francji przypomniała mi jak bardzo to
lubię i podjełam postanowienie, powtarzania czegoś takiego
regularnie. Może nie co roku, ale przynajmniej raz na dwa. I nie
konioecznie po własnych śladach. O moich wiosennych planach z
kumplem z kanady, już pisałam. Myślę że powinny mi się udać.