Czuk i Hek

[ruska-swolocz]

Głuchowskiego prawie nikt nie czyta, to może z Gajdarem będzie lepiej.
"Czuk i Hek" to była moja pierwsza w życiu książka przeczytana po polsku.
Dostałem ją na zakończenie pierwszej klasy za "wzorowego ucznia". Byłem dumny,
że przeczytałem już całą książkę, chociaż niedużą. Koledzy mieli z tym
problemy jeszcze przez kilka lat.
Trochę mnie zastanowiła wrogość w stosunku do Lachów, bo wydawało mi się, że
chodzi o Polaków. Ale wytłumaczyłem sobie, że pewnie w ZSRR są jakieś inne Lachy.
Teraz przeczytałem to opowiadanie w oryginale i wydało mi się trochę nudne. Te
dzieci jakieś z ADHD. I te dziwne imiona - nierosyjskie, chociaż na
ilustracjach i w treści są Słowianami.
"Timur i jego komanda" też jakoś mało ciekawi. Przebija propaganda. Ale po
polsku dawno temu też mi się nie podobali. Polecam za to "Sudbę
barabanszczika" Gajdara. Jest świeżo napisane, narracja z pozycji chłopcai
niespodziewane, przynajmniej dla mnie, zakończenie.

[sedona]

Ja czytalam z zapartym tchem "Kysz i ja na Krymie" Juza
Aleszkowskiego.
Podobalo mi sie wszystko - opisy, akcja, Kysz, jego pan. Od tamtej
pory marzy mi sie zobaczyc Krym.
Jedno mi tylko przeszkadzalo; nie wiedzialam wtedy dlaczego raz do
Puszkina mowia Puszkin, a raz Aleksandrze Sergiejewiczu.

[ruska-swolocz]

A Mu-mu, który nie muczy, ale szczeka?

[demka]

A Дядя Степа to co?
To dopiero potęga literacka!! Moja pierwsza, samodzielnie
przeczytana po rosyjsku książka. Miałam lat 5 i wypieki na twarzy.
Tak sobie już wtedy kalkulowałam, że taki Дядя Степа to idealny
kandydat na męża
Egzemplarz owej książki posiadam do dziś, w stanie doskonałym,
pieczołowicie przechowywany. Wyjątkiem są jakieś moje dodatkowe
bazgroły a w zasadzie małe poprawki w grafice. Przy każdym jego
wizerunku dorysowana ja + na okładce wołami wykaligrafowane pierwsze
rosyjskie literki układające się w napisy: волк,заяц,лифчик

[ruska-swolocz]

5 lat - no to byłaś cudownym dzieckiem.
A pamiętasz swoją pierwszą książkę po polsku? Bo ja swojej pierwszej po rosyjsku
nie pamiętam. Wstyd przyznać, ale chyba było to dopiero na studiach.
Ja swojego pierwszego "Czuka i Heka" też mam do tej pory.

[demka]

A tam zaraz cudownym
Tak jakoś wyszło, że się szybko nauczyłam czytać, bo wnerwiało mnie,
że trzeba prosić starszyznę o czytanie. A że w domu dwa języki
występowały to czemu nie czytać w obu jednocześnie?
W zasadzie moja pierwsza polska książka to było Mam 6 lat-podręcznik
dla uczniów zerówki,za pomocą którego zgłębiłam samodzielnie arkana
czytania.Ale to się nie liczy, bo tam nawet czytanek nie było tylko
jakieś zlepki sylab.Pierwsze coś z sensem to był "Dom pod
kasztanami" Heleny Bechlerowej.Bałam się ale czytałam, bo tam cuda
na kiju były,czary,ogrody,koty itd.Niestety egzemplarza nie posiadam.

[airam.as]

demka napisała:

> A Дядя Степа to co?

Hehehe Дядя Степа, to jest to. Zazdrościłam mu tych dwoch metrów wzrostu

>na okładce wołami wykaligrafowane pierwsze
> rosyjskie literki układające się w napisy: волк,з
> аяц,лифчик
>

A to dobre

ps. a lifczik był bardziej w kontekście wilka czy zająca? ;P

[demka]

> ps. a lifczik był bardziej w kontekście wilka czy zająca? ;P
Zabij-nie wiem

Chciałam jeszcze dodać, że dorysowywana ja występuję obowiązkowo w
krynolinie i w koronie Czyż nie piękny zestaw?
Królewna+dwumetrowy milicjant

[rybak]

Gajdar - ciekawy okaz. Poczytałem sobie o nim szerzej. Brrrr.... Tłumił
powstanie w guberni tambowskiej na przykład. Brał udział w masowych
egzekucjach... Już jako 16-latek pacyfikował pół guberni na czele 2000 luda... Z
gwiazdkami na czapkach.
A z drugiej - alkoholik, pensjonariusz zakładu dla psychicznie chorych w latach
30. I potem... autor książek dla dzieci...
Ale jak się na to popatrzy z innego punktu widzenia - te książki to też przecież
była ostra walka, element większej całości sterowanego centralnie frontu ideolo.
Ot - w "Timurze" - w roku 1940 ruszają czołgi na front. Z kim jadą walczyć ci
oficerowie, których rodzinami opiekuje się Timur? Jak myslicie?
Więc tak mi się wpisał w ogólnopropagandowy nurt ten autor dziecięcych lektur.
Rewolucjonista i ludobójca przy okazji.
No i zginął w 1941 też ciekawie, jako korespondent wojenny w oddziale
partyzanckim...
Nie o takiej wojnie pisał w "Timurze", nie o takiej...

@ rybak

[natalia_sankowska1]

A propos czołgów: jadą do Finlandii akurat, nie do Polski.

Co zaś do Gajdara (Golikowa), powszechnie wiadomo, że jako 16-latek
dowodził pułkiem. Wojna obywatelska, wiadomo, nie była robiona w
białych rękawiczkach. W tak wczesnym wieku mało czyja psychika
wytrzymuje, młodzieńca zwolniono z wojska z powodu
zbytniego "entuzjazmu" i żarliwości, co w owych czasach oznaczało,
że (przypominam, nastolatek, a więc najwyraźniej "romantyk
rewolucji") był zbyt brutalny. Najwyraźniej odniósł traumę
psychiczną. Stąd później zamiłowanie do trunków itp. skutki.

A w "Timurze" o wojnie nie pisał... (jest tam jedynie o tym, że
ojciec Żeni jest oficerem i przyjeżdża na parę godzin). Pisał o czym
innym - o chęci niesienia pomocy, o tym, że nawet ktoś mały,
niepozorny jest w stanie przeciwstawić się silniejszemu. Że dorośli
zwykle są nieufni, posługują się stereotypami i nawet gdy te zostają
obalone, nie chcą się zdobyć na przeprosiny. Jednym słowem, dzieci
często są odpowiedzialniejsze, samodzielniejsze i odważniejsze od
zadufanych dorosłych. No i jeszcze jedno: dzieci mają prawo do
tajemnicy, zaś dorośli nie maja porawa z góry zakładać zepsucia i
złych zamiarów ani u dzieci, ani u dorosłych.
Poza tym Gajdar "przemycił" (pierwszy!) wzmiankę o represjach.
Proszę zgadnąć, gdzie?
Śmierć pisarza jest dość tajemnicza: nikt go martwym nie widział.
Już na wiosnę 1942r. niby widziano go ( jest kilka świadectw, w tym
osób, które go przed tym widziały niejednokrotnie) na wsi w obw.
Połtawskim. Jest leśny grób, lecz ekshumacja niczego w nim, oprócz
starych łachów, nie wykryła. Pytania pozostały.

[rybak]

Ciekawe te te wojenne (IIWŚ) losy Gajdara...

Co do Timura - tam wojna jest cały czas obecna. Cytuję poniżej, za jedną ze
stron... Ale proszę mnie nie trzymać w niepewności... Gdzie napisał o represjach?
Pozdrawiam serdecznie
rybak



"Timur i jego druzyna" - przez ponad 40 lat była to lektura obowiązkowa. Prosta
historia, która miała kształtować właściwe postawy wśród młodzieży. Treść
książeczki jest nieskomplikowana: trwa wojna. Do podmoskiewskiej wioski
przyjeżdża na wakacje mała dziewczynka. We wsi nie ma dorosłych mężczyzn - są na
froncie. Miejscowi chłopcy podzieleni są na dwie rywalizujące grupy - drużynę
Timura i bandę Kwakina. Drużyna Timura jest szlachetna i pomaga samotnym kobietom.

"Dowódcy dywizji pancernej, pułkownika Aleksandrowa, już od trzech miesięcy nie
było w domu. Prawdopodobnie przebywał na froncie. (*)
W połowie lata przysłał telegram, w którym zaproponował swoim córkom, Oldze i
Żeni, aby resztę wakacji spędziły pod Moskwą, na letnisku

(*) Istnieje tłumaczenie zaczynające się od słów "Dowódcy pociągu pancernego.."
(cytownie przez Sołonina - w książce "22 czerca 1941". Dodatkowo w opowiadniu
"Timur.." jest scena gdy pułkownik wsiada do pociagu pancernego)

Narada "drużyny Timura":
- W Krzywym Zaułku, w sadzie przy domu numer trzydzieści cztery, jakieś typy
otrząsły wszystkie jabłka z jabłoni - oznajmił Kola Kołokolczykow. - Złamali
dwie gałęzie i podeptali klomby.
- Czyj to dom? - Timur zerknął do zeszytu w ceratowej okładce. - Czerwonoarmisty
Kriukowa. Kto tu był dawniej specem od cudzych jabłek.
- Ja - rozległ się czyjś zawstydzony głos.
- Czyja to może być robota?
- Miszki Kwakina i jego pomocnika, tego, co go nazywają Figura. To jabłoń
pierwsza klasa, krzyżówka miczurinowska, słodkosoczyste, oni się na tym znają.
- Znowu ten Kwakin! - Timur zamyślił się. - Gejka, rozmawiałes z nim?
- Aha.
- I co?
- Dosunąłem mu parę razy.
- A on?
- Też mi dołożył.
- Ty to zawsze na jedno kopyto. "dosunąłem", "dołożył"... A pożytek z tego
żaden. No, dobra! Do Kwakina jeszcze wrócimy. Kto ma coś jeszcze?
- Pod dwudziestym piątym syna starej mleczarki wzięli na wojnę. Do kawalerii.
- Ale nowina! Już od trzech dni jest tam znak nasz na furtce. Kołokolczykow, to
ty go malowałeś?
- Ja...
- To dlaczego jedno z górnych ramion gwiazdy jest krzywe jak pijawka? Jak już
coś robisz, to rób po ludzku. Ludzie będą się śmiali. Co dalej? Sima Simakow
zerwał się i wypalił jednym tchem:
- Na Puszkarowej pod pięćdziesiątym czwartym zginęła koza. Idę i widzę, że na
podwórku starucha leje rózgą dziewczynę. Więc wołam: "Psze pani, dzieci się nie
bije, dzieci się okłamuje!" A ona mi na to: "Koza mi zginęła, niech Ją wszyscy
diabli!" "Gdzie zginęła?". "Ano tam, w wąwozie, za lasem! Przegryzła sznur i
tyle ją widziałam! Może ją wilki żeżarły?"
- Czekaj, kto tam mieszka?
- Czerwonoarmista Paweł Guriew. Dziewczyna to jego córka. Niurka jej na imię.
Biła ją babka, nie wiem, jak się nazywa. A koza nazywa się Mańka. Szara, z
czarnym grzbietem.
- Znaleźć tę kozę! - skomenderował Timur. Pójdzie czterech. Ty, ty, ty... i ty!
To wszystko, chłopaki?
- Pod dwudziestym czwartym płacze dziewczynka - oznajmił niechętnie Gejka.
- Dlaczego?
- Pytałem, nie chce powiedzieć.
- Trzeba było lepiej pytać. Może ktoś ją uderzył albo jej dokuczył?
- Pytałem, nie chce powiedzieć.
- Duża ta dziewczynka?
- Ze cztery lata.
- To pech! Zeby była większa, ale cztery lata! Czekajcie, czyj to dom?
- Lejtnanta Pawłowa. Tego, co niedawno zginął na granicy.
- "Pytałem, nie chce powiedzieć!" - chmurnie powtórzył za Gejką Timur. Zasępił
się i przez chwilę rozmyślał w skupieniu. - No, dobra. Sam to załatwię.

Timur pewną ręką wyrównał ramiona gwiazdy.
- Po co to wszystko?

Choiciaż chyba jednak możemy wyrokować...

[rybak]

Ojciec bohaterki wyjeźdźa na jakiś hipotetyczny front POD KONIEC LATA.
Czyli wtedy, kiedy ZSRR szykował się na Polskę.
A wojna z Finlandią zaczęła się późną JESIENIĄ...

Jak uczy sztuka operacyjna, koncentracja sił operacyjnych (a front to jednostka
operacyjna)musi następować BEZPOŚREDNIO PRZED rozpoczęciem działań operacyjnych
i w ich trakcie.
Czyli jednak... Polska?

[qubraq]

Chyba tak...

[ruska-swolocz]

Gajdar nadal żyje, tak jak Elvis.

[ruska-swolocz]

Gajdar książkami starał się odpokutować za grzechy młodości. W moim mieście w
parafii jest taki podstarzały ministrant-ale nie kościelny, który w młodości
łajdaczył się, strasznie pił itp. Teraz walczy na emeryturze o raj dla siebie.
Przy okazji co ten Gajdar tak lubił te dzieci, czyżby ukryty pedofil?

[natalia_sankowska1]

www.pseudology.org/people/Gaydar_Arkady.htm
www.peskarlib.ru/lib.php?id_sec=2
Kilka słów jeszcze nt.

"Судьба барабанщика": właśnie tu los ojca jest wątkiem represji. Dla
osłony w kilku miejscach podano pretekst aresztu - manko. Ale
szczegóły wskazuja na inna przyczynę...
Zakończenie nie jest zaskakujące: różnie bywało.

"Czuk i Hek" (muszę powiedzieć, nie ma żadnej przyczyny by to drugie
imię po polsku podawać przez "H"). Czyżby nikt nie spotkał się z
tzw. imionami domowymi? Żaden Jakub nie był Kubikiem? Nikt dla mamy
nie był Kocią, Busiem itp.? I o jakich "Lachach" wzwiązku z tym
opowiadaniem szło? Nie ma tam nic takiego (i słowa też). A
zachowanie małych braci z punktu widzenia psychologii ich wieku jest
opisane doskonale!

"Timur...".
Rzecz się dzieje w połowie lata, i ojciec od 3 miesięcy jest na
froncie. Jest to lato (lipiec) gdy obchodzono rocznicę wydarzeń na
Chasanie. A więc lato 1939.

I.S.Turgieniew, "Mumu".
Zart sie nie powiódł, natomiast wydało się, że opowiadanie nie
zostało przeczytane (nawet jego początek). Bo na samym początku
wiadomo, że bohater opowiadania jest NIEMY i jako niemowa nie jest w
stanie wołać kogokolwiek wydając jakieś wyraźne dźwięki. Dlatego
pieska-znajdę wołał w sposób jedyny możliwy, co brzmiało jak "mu-mu".
Klasyków trzeba czytać.

Co zaś do obraźliwego pytania o Arkadije Gajdara, proszę poczytać
jego utwory (drugi link) i nie mówić głupstw. Natomiast całkiem
uzasadnione jest badanie przewijającego się wątku "dzieci-
morderców", lub inaczej - "morderstwa dokonanego przez dziecko".
____
"Oszołomy i szowiniści nie mają narodowości, oni mają fobie"
by igor_UK

"Dopóki nie skorzystałem z internetu, nie wiedziałem, że na świecie
jest tylu idiotów" by Stanisław Lem

[rybak]

Sęk w tym że starcia z Japończykami toczyły się w terenie niespecjalnie
nadającym się dla pociągów pancernych (powód jeden, za to zasadniczy - brak
torów kolejowych, transsibu nie liczymy)

[natalia_sankowska1]

Mimo to, jak mówią Rosjanie, "z faktami się nie spiera". A jeżeli
używamy literatiry pieknej jako argumentu politycznego, należy ją
czytać bardzo dokładnie i uwzględniać wszystkie szczegóły. "Вот уже
три месяца, как командир БРОНЕДИВИЗИОНА полковник Александров не был
дома, вероятно, он был на фронте./ В середине лета он прислал
телеграмму...". "В честь годовщины победы красных под Хасаном
комсомольцы посёлка устроили в парке карнавал...".
Co zaś dotego, że w książce pisze się cały czas o wojnie... Nie
wiem, jak się ją czytało - chyba pod wpływem z góry założonej tezy.
A to najgorsze co można zrobić przy czytaniu (czegokolwiek),
naprawdę.

[rybak]

No to się nie spieram z faktami))
Rocznica bitwy pod Chasanem przypada na lato 1939 roku. Bo bitwa pod Chasanem
(dowodził Blucher) była w roku 1938.Dokładniej - 29 lipca - 11 sierpnia. I
właśnie 11 sierpnia było to wiekopomne zwycięstwo (tak na marginesie - wtedy
jeszcze gra była nierozegrana tak naprawdę - obie strony przypisywały sobie
wygraną, dopiero rok pózniej ACz. dała Japońcom naprawdę popalić.

Rok potem były walki nad rzeką Chałchyn Goł (z Żukowem jako dowódcą) - dokładnie
między 2 lipca a 31 sierpnia, kiedy to Japońce zostali doszczetnie rozbici, po
okrażeniu ich przez ACz.

No dobra, przyjmijmy, że na front pociągiem pancernym nad Chałchyn Goł podażył
nasz dzielny pułkownik w połowie lata, czyli - na początku sierpnia 1939 r. A
dokładniej - PO rzeczonym 11 sierpnia
No cóż, walki pod Chałchyn Goł już wtedy trwały. I rzeczywiscie kilka miesięcy,
wliczając drobne potyczki z maja/czerwca 1939.

Przypominam - że autor pisze - "wierojatno on był na frontie" - czyli - na
pewno, zapewne...

A gdy przejeźdźał przez Moskwę z transportem - to była noc... sierpniowa, czyli
kilka dni po 11 VIII.

No dobra. Dajmy na to że jednak BYŁA koncentracja sił przed Chałchyn Goł.
To tłumaczy konie (hołoble) w transporcie Garajewa.
Ale nadal nie tłumaczy POCIĄGU PANCERNEGO (no chyba że użyto go do ochrony
szlaków kolejowych ZSRR na Syberii - do czego takie cuda techniki wtedy głównie
używano).
No i na mobilizację przed 20 VIII (kiedy Żukow, a raczej jego zastepca
rozpoczął zwycięską ofensywę nad Chałchyn Goł) ZDECYDOWANIE za późno. Ile dni
jedzie pociąg PANCERNY do Mongolii? Cztery? Siedem? WIĘCEJ! Kiedy Rosjanie
szykowali się na Japońców w 1945, transporty z europejskiej cześci ZSRR szły już
w LIPCU. To nie Czerwona Strzała - taki pociąg pancerny)
Czyli - na Japońców - chyba jednak za późno!
I nawet jeśli na Polskę - ZA WcZEŚNIE - to nic nie zmieni faktu, że książka o
Timurze oddaje w pełni militarystyczne i agresywne nastawienie ZSRR w tym
czasie. Nastawienie kraju, który szykował się do ataku na cały świat. Żeby...
hmmm... definitywnie rozerwać jak to pięknie Lenin mówił - kapitalistyczne
okrążenie.
Przypominam, że w 1939, a tym bardziej w 1940 - budowa Pałacu Sowietów w
Moskwie, tego gmachu, w którym decyzją Zjazdu Sowietów miano przyjąć w poczet
ZSRR ostatnią republikę (Australię? szła PEŁNĄ PARĄ. Stał już cześciowo
szkielet budowli.
Ot, ciekawostka taka. Podsobnie jak piosenki śpiewane przez bohatertów książki.
Pełne tego... zwycięskiego ducha komunizmu))
No i najważniejsze co do Chalchyn Goł:
Siły Żukowa (wymienione przez historyków CO DO SAMOCHODU pancernego:
" ACz. również wzmocniła swoje siły, przekształcając dotychczasowe wojska i
posiłki w 1 Grupę Armijną pod dotychczasowym dowództwem Żukowa (od 31.07
komkor.). Osiągnięto liczebność 57 tys. ludzi, 542 dział i moździerzy, 498
czołgów, 385 sam.panc. i 515 samolotów.

Pociągi pancerne - w walkach nad Chałchyn Goł nie brały udziału, o ile wiem,
(brak szyn w pobliżu)

Natomiast w ataku na Polskę 17 IX - i owszem. I to kilka.

No i jezcze jedno: koncentracja dwóch frontów radzieckich nastepowała
po 23 sierpnia 1939. Bo atak miał nastapić zaledwie dzeiń-dwa po ataku Hitlera
(a że nastapił 17 IX - to inna sprawa - Stalin nie był głupi, po co - bedąc
agresorem - mieć łatkę agresora?

I tu masz chyba rację - kluczowe byłaby tu odpowiedź - KTÓREGO dnia sierpnia
dowódca - ojciec bohaterki - przejeżdżał swym pociągiem pancernym przez Moskwę.
Po 23 sierpnia czy przed.
Ale tego chyba się nie dowiemy.

CZytając "Timura..."

[natalia_sankowska1]

Czytając literaturę piękną, owszem, można zaobserwować przy okazji
sporo szczegółów z zupełnie innych dziedzin.
Ale mam wrażenie, że Ci (przepraszam za porównanie, ale zauważyłam
to nie jedynie ja) - jak w starym żołnierskim dowcipie, "wszystko
się z jednym kojarzy".
To, że ojciec dziewczyn jest wojskowym, nie stanowi żadnego
istotnego trzonu narracji. Jest to po prostu wytłumaczenie dlaczego
jedna bardzo młoda osoba z drugą, która jest jeszcze dzieckiem, są
same, bez opieki dorosłych. No i podstawą dramatycznej historii
jazdy Żeni do Moskwy, "kradzieży" motoru przez Timura - i złożonej
oceny jego postępowania. Tyle
Natomiast pisarz, wiadomo, najlepiej osadza swych bohaterów w
znanych mu realiach. Co do szczególnej figury w opowieści, to należy
wiedzieć, że przed wojną o tym, że wojskowy udaje się na front walk,
a tym bardziej o tym, gdzie, na jakim kierunku, nie mówiło się -
nawet w rodzinach. Nie było przyjęte. Stąd taki passus u Gajdara.
Co do dat: na Daleki Wschód on jedzie, na Daleki
Wschód... "Broniediwizion" - to, jak wiadomo, nie to samo
co "broniepojezd". Ojciec dziewczyn dowodzi właśnie
broniedywizjonem. A "liter" wiozący technikę dojeżdżał z Moskwy do
Czity w 7 dni. Do tego nikt w okoliczch 11 sierpnia nie mógł
wiedzieć (chyba tylko Wolf Messing), że zwycięstwo na Chałchyn Gole
nastąpi 31 sierpnia

A wracając do piosenki: po I WŚ podobnych piosenek powstawało sporo -
i to wszędzie. Teraz możemy się śmiać, mówić, że tramtadracja i
takie tam (bardzo udane polskie słówko, jak obecne "oszołom" -
powiesz, i wszystko jasne!). Ale to były takie czasy - w Polsce też.
Powtarzam: czytanie tylko "pod tezę" wypacza nie jedynie sens
lektury, lecz także umysł czytającego. Wyniki podobnego podejścia do
rzeczywistości objawiły się w skrajnej formie pod Pałacem. Nie warto
iść tą drogą.

[natalia_sankowska1]

/www.kalender-365.de/kalendar.php?yy=1939

Niedziele w sierpniu - 6, 13, 20, 27. Obstawiam 13.

[rybak]

No pewnie, że mi się wszystko z jednym kojarzy



A propos Messinga. Od czasu lektury "Wyboru" Suworowa (też fajna beletrystyka) -
czytam wszystko co tylko można o tym ... no właśnie... Jasnowidzu Stalina? Jego
kumplu? Wróżu? Paranormalnym?
Pasjonująca postać w kontekście epoki...

Wolf Messing

[natalia_sankowska1]

Kurczę, człowieku, naprawdę Ci się wszystko kojarzy... JAki tam
wróz (a tym bardziej kumpel) Stalina! TAk samo można powiedzieć, że
był jasnowidzem Hitlera! Toż trzeba umieć: sporo przeczytać i nic
nie zrozumieć! Wolf Messing był jasnowidzem, fenomenalnym
jasnowidzem - a nie żadnym tam nadwornym...

Co do czytania "Suworowa"... Cóż, można czytać różne rzeczy, nawet
napisy na parkanach. Jak ktoś chce, może tego "pisarza"
też.

Opoka!

[mis_w_sieci.by]

Był człowiek jakiś czas w „rodzinnej Europie” – a tu nic się nie zmienia!
Wybielanie ZSRS – nawet gdy się nie da, albo nie warto, pouczanie wszystkich na
około i rażąca nieznajomość języka polskiego – u osoby wytykającej ignorancję w
każdej sprawie wszystkim na około!... I nieudolne dyskredytowanie wszystkiego i
wszystkich, kto niedostatecznie kocha państwo i partię sowiecką. Dobrze, że jest
coś stałego na tym, jakże nietrwałym świecie!

„Wojna obywatelska, wiadomo, nie była robiona w białych rękawiczkach.”
##Możliwe, że chodzi o jakieś czekoladki – albo jeszcze prawdopodobniej napój
alkoholowy – bo to one miewają takie dziwaczne, pseudopoetyczne nazwy. Gdyż
każdy średnio obeznany z j.polskim rosyjskomowny wie, że rosyjskie określenie
„гражданская война”- na język polski tłumaczy się jako „wojna domowa” – ale jak
się tłumaczy z rosyjskiego na polski tłumaczem komputerowym to wychodzą takie
„perełki”…

I jeszcze pytanie do Rybaka: Czy naprawdę uważasz, że gdyby wzmiankowany
czerwony dowódca walczył przeciw Finlandii, a nie Polsce – to było by to mniej
naganne i paskudne?...
Po prostu w zupełnie niewojennym utworze literackim, są liczne odniesienia do
arcymilitarystycznego ducha jaki panował wówczas w tym "miłującym pokój"
państwie. I ja się zgodzę z carycą, że książka zupełnie nie jest o wojnie -
tyle, że partia i naród cały czas tylko swoimi wojnami wówczas żyły!

[natalia_sankowska1]

Cóż, tak to bywa, gdy ktoś chory na umyśle wtrynia się do rozmowy.
Wstydu sobie narobił, a nie rozumie, że niedługo nie tylko ludzie i
niedźwiedzie, ale i inna zwiarzyna będzie się śmiała z
jego "mądrości" do rozpuku.
Świadomie napisałam "wojna obywatelska" wkładając do tego
określone znaczenie. Owszem, był to okres historyczny wojny
domowej na terenie b.Imperium Rosyjskiego. Ale innych wojen,
wojenek i scysji gdzie obywatele tego samego kraju walczą ze sobą
nie brakowało (w innych krajach też). I O TO WŁAŚNIE CHODZIŁO. A nie
każda, choć nieraz krwawa, scysja "dorastała rangi" wojny domowej.
No, ale zacietrzewiony mądrala zawsze wie najlepiej.
Co do "partii sowieckiej" - mamy nowe odkrycie! HEj, politolodzy, do
dzieła! MAmy nowe pojęcie, więc macie teraz pole do popisu (i
opisu). A czy wiesz, że żyjesz w kraju rad? Masz rady gminne (gdzie
niegdzie dzielnicowe), powiatowe... Zawalcz z "reliktem"! A przy
okazji wznieć rewolucję zmiatającą rady w innych panstwach! Bo to
wszystko członkowie "partii sowieckiej": przecież "sowiet" po
rosyjsku to "rada" (w wielu innych językach słowiańskich).
No nie, na tyle to ty żadnego języka nie znasz. Ani polskiego, ani
jakiegokolwiek innego. A w rosyjskim nie pomógł nawet popularny
słownik Ożegowa (polecam także Uszakowa) i obcowanie z mieszkańcami
miasta Perm.

Co zaś do tego, jaki naród czym żył...
Przedwojenny wyraz "tramtadracja" o niczym ci nie mówi?
"Чем кумушек считать трудиться,
Не лучше ль на себя, кума, оборотиться?".

[natalia_sankowska1]

Przed wojną Polska była jedynym krajem w Europie mającym pretensje i
roszczenia terenowe w stosunku do wszystkich swoich sąsiadów, nawet
Łotwy.
Niektóre udało się ziścić "największym miłośnikom pokoju wewnątrz i
nazewnątrz". Prawda, na krótko, ale to już inna bajka...

[mis_w_sieci.by]

Pięknie żeś napisał! Cieszy, że w skwarne lato, ktoś dyżurował na forum nie
dając zwyciężyć w "wąskich kręgach" jedynie słusznej linii tow.carycy.
Należy Ci się za to półwysep rybacki ))

[qubraq]

Przypomnij mi proszę: kiedyś czytałem dość cienka książkę pt: "Siedem
dusz czystych"; autor nazywał sie jakos na B... było to o obronie w
1941 r. Półwyspu Rybackiego przed Niemcami, ktorzy tamtedy od strony
norweskiej zaatakowali ZSRR i obrońcami byli głownie pensjonariusze
bardzo licznych tam "Ośrodków wypoczynkowych" ... możesz?

[mis_w_sieci.by]

Jeśli chodzi o mnie - to nie znam wzmiankowanego przez Ciebie dzieła.