kiedy najlepszy czas na dziecko?

[mia_miu]

Witam wszystkie mamy pracujące? Mam wielka prosbe o udzielenie porady.. Co
prawda nie jestem jeszcze mama (i nawet mezatka jeszcze nie) ale powaznie
zastanawiam sie nad malzenstwem (tym bardziej ze znalazlam juz przyszlego
meza i ojca dla dziecka) ale.. No wlasnie, ale mam prace ktora w chwili
obecnej chce zmienic i dlatego wlasnie musze sie zastanowic co mam zrobic..
Bo z jednej strony nie byloby dla mnie problemem wyjsc teraz za maz i urodzic
dziecko, bo mam umowe na stale i nie musze sie martwic ze mi nie przedluza, a
z drugiej strony zasiedzialam sie w obecnej pracy i bardzo juz potrzebuje ja
zmienic.. I tu jest pies pogrzebany bo jako mloda mezatka (a kazdy pracodawca
od razu skojarzy ze bede chciala miec dziecko) nie bardzo mam szans4e na
jakos konkretna normalna prace.. Poradzcie prosze czy lepiej wyjsc za maz i
urodzic dziecko jeszcze w starej pracy (ale w konsekwencji wypasc z obiegu
zawodowego na pare lat) czy poszukac nowej pracy, poczekac do stalej umowy i
dopiero potem o tym pomyslec.. Jestescie juz doswiadczone w tym temacie i
znacie realia dzisiejszego rynku pracy, ktory latwy dla kobiet wcale nie jest
wiec bardzo prosze o pomoc.. Mia

[mamakrzysia4]

nigdy nie jest dobry czy zly czas na dziecko: najpierw szkoła, praca,
dorabianie się, brak kasy albo wycieczka na Teneryfe. To kwestia jakieś
wewnętrznej dojrzałości: czy jestem na tyle dorosła żeby wziąść
odpowiedzialność za tą malą istote. I praca,dom, mąż czy nie mąż to dodatki.
Zrób bilans strat i zysków i z czystym sumieniem sama odpowiedz czy jesteś
gotowa

[aw271]

Zgadzam się z mamąkrzysia4, nie ma dobrego czasu na dziecko, zawsze jest jakieś
ale.

[mamaemilii]

A realia są takie, że w nowej pracy na stałą umowę możesz czekać w
nieskończoność. Poza tym skąd to poczucie wypadnięcia z obiegu na kilka lat? W
obecnej pracy przynajmniej masz gdzie wracać. I szukać pracy na macierzyńskim
bądź wychowawczym przy okazji.

Na Twoim miejscu bym się nie zastanawiała - jeśli tylko czujesz, że naprawdę
chcesz mieć dziecko :)

[poziomkaaa]

Jeśli chcesz miec dziecko i masz dla niego ojca, to lepiej teraz.

[carla3]

Jestem w identycznej sytuacji i mam podobne rozterki. Obecną pracę
też muszę zmienić na nową a jednocześnie oboje z mężem myślimy o
powiększeniu rodziny. Tylko komu łatwiej o nową pracę- młodej
mężatce czy młodej mamie???

[mamajulki080506]

Po studiach pracowałam dwa lata, byłam rok po ślubie, umowa na czas
nieokreślony, zaczęlismy z mężem rozglądać się za lepszą pracą, ale
też zamarzył nam sie dzieciaczek...skutek był taki, że na rozmowę
kwalifikacyjną pojechałam bedąc w 7 tyg ciąży, o czym pracodawca
oczywiscie nie wiedział...ale to była wielka korporacja, wiedziałam,
że jak się tam dostaniemy, to nie zwolnia mnie "z powodu
dziecka"...no i dostalismy sie z mężem do tej samej firmy, o ciąży
powiedziałam po trzech mcach pracy (aha umowe miałam na rok), nie
powiem, było duze zaskoczenie u szefa i może niesmak u
współpracowników, bo liczyc każdy potrafi, ale miałam to
gdzieś...byłam dobra w tym, co robiłam nie wykorzystywałam swojego
stanu, pracowałam do końca 7 mca, miesiąc póxniej urodziłam, po
macierzyńskim wróciłam na to samo stanowisko, a miesiąc później
dostałam umowe na czas nieokreślony...to było 2 lata temu, teraz
znowu jestm w ciąży :-)
Wiem, że mozna pogodzic prace i macierzyństwo, nie mam poczucia, że
coś tracę, pewnie, że moja "kariera" mogłaby byc szybsza, ale nie
zależy mi na częstych wyjazdach służbowych, kolacjach z
dostawcami...w tym momencie jestm w 100% zadowolona z osiągnietego
celu, choć ambicje mam wyższe, ale one poczekają, aż drugi bobas
podrośnie...

Tak przy okazji, to znowu

Radzę nie bać się, decyzji o dziecu nie ma co odkładać

[camina]

Z punktu widzenia młodej matki szukającej pracy z małym dzieckiem
łatwiej jest młodej meżatce niż matce - tu zawsze jestes na spalonej
pozycji - a to wypomną ci zwolnienia, a to ze nie jestes w pełni
wydolna itd. Choćbyś zapierała się, ze dasz radę, ze dziecko to noie
problem dla pracodawcy zawsze znajdzie się jakieś ale.

[fogelka]

No to trudny temat. Ja zaraz skończę 31 mam fajną stałą pracę,
rozwijam się i mam szanse na więcej, robie studia podyplomowe i ze
strachem myślę o dziecku. Niby bym chciała, ale im jestem starsza
tym mniej mi się chce, dzieci zaczynają mnie denerwować. Piszecie
zrób bilans zysków i strat, ja małe dziecko i ciąże widzę jako same
straty tzw. "zysk" widać jak dziecko podrośnie. Moja koleżanka ma
1,5 roczną córkę i po macierzyńskim i urlopach wróciła do pracy,
jest wiecznie niedospana, nie ma czasu nigdzie wyjśc, gna z pracy do
domu (a i tak dzieckiem opiekuje sie opiekunka i mama). Sama mówi,
że jak wróci o 16 to zdąży zdjąć buty i zajmuje się dzieckiem ok.
19 - 20 kąpiel. I ok.21 pada na nos, bo dziecko budzi się ok. 5-6, a
ona wstaje ok. 6, bo o 7 wychodzi do pracy. Przyznam, że jak jej
słucham to mi się bardzo odechciewa.Myślę sobie, że zdąże przed
35.Ale czy to jest dobre rozwiązanie? nie wiem

[marjari]

Jakbym czytała o sobie sprzed trzech lat :). Dwa lata temu +/- w tym
czasie, mając 28 lat, dowiedziałam się, że jestem w ciązy. jeden raz
bez zabezpieczenia i pech (czy - jak to teraz widze - szczęście)
chciał - zaszłam w ciążę. Mój stosunek do dzieci był wtedy taki, jak
Twój - denerwowały mnie i mimo że w dalszej perspektywie chciałam
być mamą, to ciągle to odkładałam. A im bardziej odkładałam, tym
mniej mi się chciało - miałam fajne, poukładane życie, znajomych,
podróżowałam sobie, bawiłam i rozwijałam zawodowo. Ale wyszło, jak
wyszło - dziecko się urodziło i teraz jest moim największym
szczęściem :). Wierz mi,że na własne dziecko patrzy się inaczej i
chce się pędzić do domu o godzinie 16.00. Może i chodzę niedospana,
ale nie zamieniłabym obecnego życia na to sprzed dwóch/trzech lat za
nic na świecie :)

[fogelka]

No wiem, dziś rozmawiałam z klientką i powiedziała mi, że jest w 2
miesiącu ciąży. Pomyślałam - następna a ja? Wierzę, że własne
dziecko jest szczęściem, ale nie umiem tego w tej chwili poczuć, a
czuję radość z pracy, podróży, tego że mam czas dla siebie. Wiem, że
może przyjść taki moment, że przestanie mnie to cieszyć. Czuję się
trochę jak w pułapce. W sumie samo dziecko mnie tak nie przeraża jak
samo chodzenie w ciąży (kobiety w ciąży są odpychające, wielkie i
ciężkie, zmęczone, spuchnięte, bo to ogromny wysiłek,a najgorsze to
poród. Jak patrzę na to co sama piszę to się dziwię, ale chyba
współczesny - nowoczesny styl życia bardzo na mnie wpłynął.Co zrobić?

[basilicum]

Nie przejmuj sie tak wyglądem. To tylko jakies 2-3 miesiace (zalezy
akich kto jest gabarytow przed ciazą, no i jakie ma skłonności do
tycia w ciązy). Jak bedziesz w ciazy to przestanie miec to dla
Ciebie takie znaczenie. Od 7 miesiaca pojdziesz na zwolnienie i
spokojnie ten najcięzszy czas spedzisz w domu. Potem bedziesz miec
motywacje do szybkiego powrotu do formy. Co do porodu, to przeciez
sa znieczulenia. A tak wogole to najlepszym motywatorem do zajscia w
ciazy jest taka sobie praca. Ja mialam fajne stanowisko,
kierownicze, ciekawe wyjazdy zagraniczne, ale w firmie zaczelo sie
pieprzyc i juz po jakims czasie nie mialam zadnych oporow. Po
dziecku bede musiala szukac nowej pracy, bo w tej juz sie wypalilam.
Oczywiscie, ze sie boje jaka prace znajde. Czy dziecko nie bedzie
przeszkoda. Ale doszlam do wniosku, ze zamartwianiem zaszkodze tylko
sobie, a i tak nie wplyne na przyszlosc. Nie ma dobrego momentu na
ciąże, zawsze jest coś co możnaby zrobic innego..

[dorotaju]

Życie to nie kalkulacja nad ofertami, która lepsza a która gorsza.
Nie można liczyć przeliczać jaki pracownik jest bardziej atrakcyjny.
Najbardziej atrakcyjny będzie ten który jest singlem (nie spieszy
się do domu) i siedzi w robocie 12 godzin, ale to nie znaczy że
wszytkie mamy takie być. Prawdą jest to, że dziecko zmusza do
rezynacji z wielu rzeczy, które osobie bezdzietnej wydają się być
konieczne do życia ale dostajemy od dzieci coś nieopisanego... i nie
chce też mówić, że to tylko sam miód- takie dziecko to ciężka
robota, ale trzeba czasem patrzeć dalej. Wycieczki (zawsze- dzieci
nie przeszkadzają), znajomi (od kiedy urodziła się nasza córka są u
mnie regularnie) to nie jest koniec życia to raczej nowy inny
rozdział a super robota kiedyś przestanie być super. To Twoja
decyzja kiedy rozpoczniesz ten nowy etap. Ja też nie miałam
przekonania, od tak pod wpływem chwili i stało się. Czasem bym
chciała wrócić do tej beztroski sprzed dziecka ale przy niej jestem
szczęśliwa (choć czasem potrafi doprowadzić mnie do szału). Na
podsumowanie (miałobyć krótko) zmień pracę, trzeba podejmować
decyzje, może nowa będzie ciekawsza a jak nie to zmienisz jeszcze
raz- to tylko praca :) I popatrz na te "biedne" matki pędzące z
pracy do domu czy one nie są szczęśliwe opowiadając o swoich
dzieciach- to coś musi znaczyć :)

[neoaferatu]

Pewnie ze lepiej jest miec dziecko wcześniej, bo wtedy ma sie wiecej siły i z
reguły lepszy jest stan zdrowia. Mozliwe ze dla niektórych brak dorosłego syna
czy córki w póxniejszym okresie życia nie jest problemem - tylko ze czesto
słyszałam od starszych kobiet, ze jednak się pomyliły, no a teraz juz nie mogą
cofnąć swojej decyzji, bo nie mogą już zajść w ciążę. Pamietam szczególnie
jedna, która była bardzo przywiazana do pracy szefa, kleżanek, kolegów. Jak
przestała być potrzebna, to bez skrypułów ja szef natychmiast zwolnił, chciała
zajsc w ciaze, ale okazało się ze jest już za póxno.

19-20

[camel_3d]

majac 23 lata masz duzo czasu jeszcze na rozpoczecie kariery..a dziecko juz ma 3
lata:)

majac 32 ...jestes mloda, masz kareire..dzecko ma 12 lat, a ty mozesz sie
"wyluzowac":)

[magdalenam85]

Witajcie,

troszkę poczytałam wasze posty!ja mam 23lata ,pół roku po ślubie i raczej nie
myślę o dziecku,choć przyznam ,że miałam chwile zwątpienia,uważam jednak,że nie
ma się co śpieszyć,dobrze by było dobrze się poznać w małżeństwie,spędzać ze
sobą jak najwięcej czasu,mieć wspólne cele,plany do czegoś dążyć.Dziecko jest
fajne,przyjemne ,ale do 35roku jest czas na nie.Lepiej najpierw sprawdzić się w
roli żony, a za jakiś czas w roli mamy.

Oczywiście jak widzę takie śliczne malutkie bobaski w wózeczkach to też bierze
mnie ochota ,ale nic się nie stanie jak poczekam jeszcze trochę.

Osobiście jak patrzę na swoje koleżanki w moim wieku ,które zachodzą w ciążę w
noc poślubną lub gorzej biorą ślub z powodu ciąży to wcale im nie
zazdroszczę-wręcz przeciwnie!!!

Nie mają stałej pracy ,nie zdążyły dorobić się swojego mieszkania czy
domu,jednym słowem żyją i wyglądają tragicznie,ale już mają dziecko,a to nie
zabawka na kilka ms czy lat ,ale inwestycja na całe życie,dlatego ja radziłabym
się dwa razy zastanowić,niż podejmować decyzję pod wpływem emocji.

[heidi2204]

Na pewno nie ma odpowiedniego czasu na dziecko, ale o tym już pisały moje przedmówczynie. Trzeba tylko pamiętać o mijających latach bo w wieku 35 lat już ciężej jest się zdecydować (ale oczywiście to też nie reguła).

pluszowy.com