pilne pytanie

[hello76]

witam mam 30 lat i od 3 tygodni stwierdzona cukrzyce typu 1, przez ostatnie
15 byłam u lekarza dosłownie pare razy, nigdy nic mi nie dolegało i nagle
przez przypadek wyszedł cukier 673 .. potem był szpital, teraz poradnia.
mam pilna prośbe!! nigdy nie pracowałam ( tzn pracowałam ale "na czarno"),
byłam przez 10 lat zarejestrowana jako bezrobotna bez prawa do zasiłku, ze
wzgledu na obecny stan zdrowia i podawanie insuliny 4 razy dziennie nie
jestem w stanie robić tego , co robiłam do tej pory ( tzn zarabiać na zycie)
pozatym praktycznie nie widzę ( ciekawe czy to minie bo podobno tak jest
zawsze na poczatku) powiedzcie mi czy mogę liczyc na cokolwiek od państwa!??
renta?? mops?? czy ktos sie na tym zna i ma pojecie jak moge sobie pomóc??
dodam że studia skończyłam w 1999 roku, nigdy nie pracowałam w zawodzie
co mi pozostaje?? liczyc na pomoc rodziny czy moze coś jeszcze

[hello76]

acha jeszce jedno... słuchajcie jak wy z tym zyjecie ja od 3 tygodni mam dość i
nie wyobrazam sobie dalszego zycia z insulina 4 razy dziennie

[nowakaga5]

Zdecydowanie odradzałabym Ci przejście na rentę. Oczywiście jeśli będziesz się
o nią ubiegać, jest duże prawdopodobieństwo, że ją dostaniesz. Jednak poważnie
się nad tym zastanów. Cukrzyca nie przeszkadza w normalnym życiu. Można się
nauczyć z nią normalnie żyć, tylko trzeba chcieć. Ja z cukrzycą od 5 r. ż.
skończyłam medycynę, jestem lekarzem, pracuję, dyżuruję, reanimują pacjentów
itp., a teraz jestem w ciąży (córeczka rozwija się prawidłowo). Po przejściu na
rentę będziesz siedzieć całymi dniami w domu i Twoje życie właściwie w tym
momencie się skończy (mam taki przypadek w rodzinie - mężczyzna po przejściu na
rentę zaczął pić, nie ma właściwie kontaktu z ludźmi, został starym kawalerem.
Teraz wszyscy w rodzinie zgodnie przyznają, że renta była najgorszym, co go w
życiu spotkało. Nie choroba, z powodu której ją dostał).

Oczywiście życia z cukrzycą trzeba się nauczyć. Nie jest to wcale łatwe.
Podstawą jest przede wszystkim jak największa wiedza na temat cukrzycy (im
więcej o niej wiesz, tym łatwiej nad nią zapanujesz), dobre wyrównanie
(gwarantuje dobre samopoczucie, ale uzależnione jest właśnie od wiedzy na temat
cukrzycy) i pogodzenie się z chorobą.

Jeżeli zaczynasz gdzieś pracę, staraj się, aby w jak najkrótszym czasie
większość osób dowiedziało się o Twojej chorobie. Będziesz się wtedy czuła
komfortowo i przede wszystkim bezpiecznie. Im bardziej naturalnie będziesz
mówić o cukrzycy, tym łatwiem inni przyjmą tę informację.

Nie staraj się zapomnieć o chorobie. Ma ona być częścią Twojego życia. Czymś
codziennym i naturalnym.

Postaraj się zmienić podejście do choroby. Jeśli tego nie zrobisz, to wszystko
jedno, czy będziesz pracować, czy będziesz na rencie, nie będziesz nigdy
szczęśliwa, nigdy nie będziesz żyła pełnią życia. W cukrzycy na prawdę jest to
możliwe, tylko trzeba nad tym popracować.

Jeśli chodzi o oczy, to nie jest tak. Jeśli masz jakieś problemy ze wzrokiem,
pójdź jak najszybciej do okulisty (najlepiej znającego się na zmianach
cukrzycowych). Pamiętaj, aby minimum co rok badać dno oka i jeśli będę jakieś
zmiany, od razu je leczyć!!!

Ja na czas szkoły średniej i studiów pobierałam rentę uczniowską (z racji
cukrzycy), ale po studiach zrezygnowałam z niej i zaczęłam pracować. Rentę
pewnie dostaniesz jeśli będziesz chciała, ale zastanów się czy warto...

Życzę powodzenia i glowa do góry!!!

tickers.baby-gaga.com/p/dev031bb___.png