co ja mogę...?

[niunka24]

Mój M.spotyka się z dzieckiem zazwyczaj raz w tyg. Czasami jestem przy tym,
nie zawsze chcę,nie zawszę mogę., Dziecko jest,uwierzcie mi, małym
potworkiem...
Wolno mu dosłownie wszystko,rozbrykany, krzyczący, nierzadko-agresywny.
Ojciec pozwala mu na wszystko,a kiedy poprosiłam,żeby go uspokoił
odpowiedział kiedyś "nie będę dla twojej przyjemności wrzeszczeć na moje
dziecko" poczułam się jak szmata.. naprawdę,do dziś to pamiętam,strasznie
zabolało.

Dzieciak potrafi się po prostu drzęc np. będąc w miejscu publicznym, o
samochodznie nie wspominając, po prostu bębenki pękają, nawet przy obcych
potrafi np. wtrącać się głośno do rozmowy... w kinie może biegać w
kółko,zaczepiać ludzi, mnie, wyrywa z rąk przedmioty - mi torebkę, mojemu M
cukierki, itp. ma 4 lata.. Ex ostatnio dzwoniła do M.żeby nie pozwalał
Młodemu na wszystko,bo go psuje,ale mój M pewnie ma nadzieję,że pozwalając
dziecku na wszystko wynagrodzi mu brak ojca... zresztą ma trochę dziwne
podejście do dziecka, ale to już inna kwestia Dziecko nie słucha się go
wcale. Ostatnio sama nie wytrzymałam i podniosłam głos na Młodego(to nie był
krzyk, ostrzej poprosiłam go,żeby się uspokoił) i miałam jakieś 3 minuty
spokoju...Wiem,że mogę się z nimi nie spotykać,olać to,ale ja bym chciała
dziecko polubić,byłoby mi łatwiej.Tymczasem nie mogę. Nie lubię go, nie mogę
na niego patrzeć,bo jest straszny! Mam do siebie żal, obiwniam siebie,staram
się polubić,ale za każdym spotkaniem jest gorzej.Mały staje się młodym
terrorystą,co będzie później??Aż boję się pomyśleć... To mnie cholernie
denerwuje,że Młodego zwyczajnie nie lubię!
pozdrawiam

[kleo1]

Jakie macie(masz)? stosunki z ex? Może z nią porozmawiaj? Sama dzwoniła i
prosiła by Twój M nie ropuszczał tak dzieciaka. Osobiście nie podoba mi się
warczenie Twojego M na Ciebie, że "dla Twojej przyjemności(...)". Nie wiem jak
blisko jesteście razem, może powinnaś z nim porozmawiać, albo poszukać stron
nt. wychowania dziecka, przede wszystkim żeby było tam o rozpuszczaniu dzieci i
co z nich wyrasta... albo po prostu zrobić tak jak napisałam na początku,
pogadać z matką, powiedzieć że ma rację, absolutnie nie chcesz sie wtrącac, ale
chodzi Ci o Młodego, że M takim zachowaniem może doprowadzić do tego, że
dziecko sie w ogóle nikogo nie będzie słuchało.. ale ona może odebrac to jako
atak... a kij nie wiem, może inne dziewczyny lepiej doradzą, ja sie nie znam...

[lilith76]

jasne, że wygodniej mu nie wychowywać dzieciaka, tylko rozpieszczać. nie spoci
się, nie wysili. on się pobawi w dobrego tatusia raz na jakiś czas, a ex
zostanie na resztę dni z małym manipulatorem.
pocieszające, że z takich zachowań dzieciaki wyrastają. tylko, że wyrastają
bogatsze o nowe triki jak radzić sobie z dorosłymi.

trudno coś radzić. to zależy od tego czy racjonalne argumenty docierają do
twojego faceta. to deliaktna kwestia, bo może on nie widzi problemu - syn jest
żywy, energiczny, daje sobie radę w życiu, będzie chłop na schwał jak jego tata.
szczególnie, że to jeden dzień w tygodniu. jak posiedzi z dzieckiem z miesiąc
to może nagle przyjdzie mu do głowy, umięczonemu, go wychowywać.

[lilith76]

a co ty możesz?
niewiele. pogadać z M, ale na spokojnie, przyjacielsko, podać mu argumenty:
- dziecko potrzebuje konsekwentnych reguł i zasad,
- jemu takie zachowanie syna nie przeszkadza, ale nie pomaga w wychowaniu
swojej byłej partnerce,
- cholernie trudno jest być konsekwentnym rodzicem dla dziecka, łatwiej
pozwalać na wszystko i wyprawić po 24 godzinach chłopca - woli być leniwym
rodzicem, czy zdobyć się na odrobinę wysiłku?
- syn kiedyś może zacząć sprawiać poważniejsze kłopoty - pyskowanie,
opuszczenie w nauce, złe towarzystwo - jak wtedy zamierza użyć ojcowskiego
autorytetu, skoro teraz go nie ma?

jak pisałam wyżej, może się okazać, że ojciec nie widzi problemu, bo chłopcy
powinni być ruchliwi i upiorni. wtedy może spotkanie we trójkę, razem z eks?

[niunka24]

nie rozmawiam ex. nie ma na to szans. to inna hist,nie mam tu wiele do
gadania...

Nie wiem, czy rozmowa z M coś da,bo on się zamyka,twierdzi,że ja się w ogóle
nie znam na dzieciach,że to jego problem, jakbym go akatkowała... itp. On się z
nim widzi 3-4 godz w tygodniu, więc wpływu na wychowanie prawie nie ma, ale
niech Młody ma chociaż respekt do ojca..mam wrażenie,że ja sobie prędzej ten
respekt wypracuję niż on może mnie znielubi,ale przynajmniej na pewno na
głowę mi nie wejdzie... nie wiem tylko,czy unikać tych spotkań z nimi?
psychicznie znoszę je ciężko....eh... Ex Młodego rozpuszcza bardzo, to naprawdę
nie jest wina tych kilku godz w tygodniu, że on taki jest, w to nie uwierzę...
Zresztą, nawet jej znajomi to mówią. A pretensje do M ma,ale to inna sprawa)
Ma prawo wymagać od niego też. A on od niej chyba nie, takie mam wrażenie, że
ona tak stawia sprawę.

Sama czekam na wynik testu,niestety,jeśli pozytywny,to jest to ciąża
pozamaciczna,nie wyborażam sobie,co będzie jak okaże się, że to to...
dzięki za rady.
pogadać jeszcze raz spróbuję na pewno. ale chyba nie dziś,nie jestem w
stanie,mam swoje problemy,

[sonrisa3]

Weź pod uwagę, że to jest jeszcze malutkie dziecko.
Widzi tatę rzadko i pewnie nie rozumie kompletnie dlaczego tak jest, jest pewnie
bardzo podekscytowany tą sytuacja, wiec to się odbija na jego zachowaniu.
Jego ojciec popełnia wielki błąd pozwalając mu na wszystko.
Piszesz, że nie lubisz tego dziecka przez to wsszystko.
Ale wiesz, ono tu nie jest niczemu winne, to tatuś powinien dostać po uszach i
to głównie od swojej ex - ZA PSUCIE Dziecka.

[niunka24]

masz rację,to małe dziecko,niczemu nie winne... wiem,ojciec dostaje po uszach,
ale to też wina ex,która go cholernie rozpuszcza, i sama też każe spełniać
dziwne zachcianki Młodego, to chory układ i wiem,że dziecko na tym traci, ale
jako osoba zupełnie nie związana z Młodym, obca dla niego też mam swoje uczucia
i niestety to właśnie one a nie rozum mną rządzą jeśli chodzi o osobisty
stosunek do dziecka. Wiem,że to nei jego wina i co z tej wiedzy. nic. mogę się
tylko dołowac, że taka beznadziejna jestem. Albo próbować olać. Wiem jedno,
moje dziecko nie będzie rozpuszczone) A przynajmniej, nei w ten sposóbl.
przynajnniej mogę się na ich błędach uczyć... marne to pocieszenie,ale zawsze.
pozdrawiam!

[judytak]

niunka24 napisała:

> Dzieciak potrafi się po prostu drzęc np. będąc w miejscu publicznym, o
> samochodznie nie wspominając, po prostu bębenki pękają, nawet przy obcych
> potrafi np. wtrącać się głośno do rozmowy... w kinie może biegać w
> kółko,zaczepiać ludzi, mnie, wyrywa z rąk przedmioty - mi torebkę, mojemu M
> cukierki, itp. ma 4 lata..

z wyjątkiem latania w kółko w kinie (z czterolatkami jeszcze do kina nia
chodzę...) moje (2 byłe i jedno obecnie)czterolatki potrafią to wszystko
tzn. nie są takie bez przerwy, ale potrafią i tak
zwłaszcza kiedy są czymś podniecone :o)

mi też bębenki pękają
i też absolutnie nic nie daje jakkolwiek ostry nakaz "uspokój się" :o)

jedynie co pomagają konstruktywne propozycje ("masz tu kartkę, porysuj
żyrafę"), albo zajęcie się dzieckiem ("powiem ci zagadkę"), albo zapchanie
dziecku buzię (soczkiem, lodami, lizakiem itp. itd.)

a, jeszcze: wcale im wszystkiego nie wolno, są bardzo samodzielne, potrafią się
zachwać, jak trzeba
i absolutnie nie są małymi potworkami :o)

pozdrawiam
Judyta

[niunka24]

no, ale czy można być w stanie permanentnego podniecenia i zachowyać się w ten
sposób ciągle. nawet mając 4 lata... nie wiem... i to niektórym moze
przeszkadzać! rodzice nie mogą pozwalać dzieciom na WSZYSTKO i tłumaczyć
wszystkiego tym,że są małe, czy muszą się wyszaleć... mi nie pozwalali i jakoś
żyję)

oczywiście,że Twoje nie są potworkami
pozdrawiam ciepło

[e_r_i_n]

Widac mozna. A moze dziecko ma jakies problemy? Moze jest nadpobudliwe?
Bo jesli nie jest w stanie wysiedziec na miejscu nawet chwili, to moze warto
zwrocic na to uwage.
Ja mam w domu na okraglo ruchliwego czterolatka - i wierz mi, niewiele z tego,
co piszesz, jest nienormalne. Dziecko jak czegos chce, to chce tu i teraz.
A to rola rodzica odpowiednio to dziecko 'prostowac'. Tak wiec 'nie lubic'
powinnas rodzicow, nie dziecko.

[kasia_kasia13]

Moze niunka24 nie ma swoich dzieci? Pamietam, ze mnie tez draznily czasem pewne
zachowania dzieci znajomych, a od kiedy mam swoje to zwiekszyla mi sie
toleranacja, rowniez na obce dzieci. A nie znajac malego, trudno powiedziec, na
ile jest to normalne zachowanie a na ile juz niewychowanie.

[m-m-m]

Moze niunka24 nie ma swoich dzieci?


Posiadanie dzieci nie jest patentem na tolerancję wobec nich, czy to własnych,
czy to cudzych, a także na przymykanie oczu na każde nieodpowiednie zachowanie
tychże dzieci.

[niunka24]

hej. ale ja mam nieodparte wrażenie, ze niektóre (podkreślam niektóre) ) z
was radzą tolerować wszysto,bo dzieci takie są i koniec. Nie podoba mi się ta
zasada i nie zgadzam się z nią. Znam dzieci,które potrafią zachować się w miarę
spokojnie, nie wyrywać na siłę cukierków,nie krzyczeć na całe gardło i nie
biegać w kółko jak opętane.są dzieci, które mogą wytrzymać 10 minut w kawiarni
nie wywalając cukru, nie wylewając soku i nie brudząc siebie i innych
czekoladą. Nie wiem, czy to jest normalne. Ale jeśli mi powiecie, że tak, to ja
chyba wolę nie mieć dzieci. jednak z tego,co widzę, dziecko mojego M jest
niestety jednym z najbardziej niegrzecznych dzieci z jakimi się spotkałam. I
nie uważam,że mam od razu nie lubić mojego faceta tylko dlatego,że jego ex w
taki sposob wychowuje małego. To raczej niedobry pomysł. Nic nie poradzę na
to,że nie lubię młodego takiego, jakim jest. Wychowaniem można tłumaczyć
wszystko i zwalać winę na rodziców. tylko że tych rodziców też ktoś wychował.
koło się zamyka. Więc wszyscy, którzy robią coś złego mają być zrozumieni,bo
zostali źle wychowani i należy winić wylącznie rodziców? nie sądzę. mały chodzi
do przedszkola, ma kontakt z innymi, ma babcię, jakis kolegów. Ma też swój
indywidualny charakter, ma swoje ja. Które, chociaż jeszcze raczkuje, powoli,
według mnie, zaczyna stawać się wyraźne. jest jmi przykro,bardzo przykro,że go
nie lubię.ale tak jest. i uwierzcie mi,że staram się z tym walczyć,ale młody
jest za każdym spotkaniemcięższy do zniesienia, nawet dla ojca, który sobie z
nim nie radzi. pozdrawiam,

[mrs_ka]

Erin dała pewien trop: a może Młody ma ADHD na ten przykład? Powiem Ci po swoim
dziecku, że tak jak zdarzają mu się chwile anielskiej cierpliwości i w ogóle
jest b. grzecznym dzieckiem (możecie wziąć poprawkę na to, że jestem matką, ale
jest w stanie np. bawić sie klockami przez godzinę czy zając się sobą. też ma 4
lata) tak u ojca dostaje kociokwiku. A dostaje go z paru powodów:
- ojca widzi dośc często, ale jednak nie codziennie
- ma niedosyt zabawy z ojcem
- pobyt u ojca traktuje jako odpoczynek od codzienności
Kiedy Eks mi czasem opowiada o jego wyczynach, mam problemy z uwierzeniem, że
chodzi o mojego syna. Dam dwa przykłady: raz Młody zajął się jakże twórczą
zabawą polegającą na wyrzucaniu prania przez balkonową barierkę (Eks musiał
latać na podwórko i zbierać uprane koszule malowniczo porozrzucane po ziemi), a
innym razem Młody nalał pełną wannę wody i namówił kolegę, aby weszli do wanny (
w ubraniach). I zaręczam, że w domu by to nie przeszło.
Nie mogę też powiedzieć, aby Eks był tatusiem niewymagającym i olewczym w
sprawach wychowawczych. Po prostu Młody ma większa potrzebę badania granic u
ojca, niż u mnie w domu (pewnie dlatego, bo moje reakcje jest mu łatwiej
przewidzieć).
Nie mówię, że wytłumaczeniem Twojego problemu jest fakt, iż Jesteś bezdzietna.
Jednak optyka rodzica jest inna niż osoby bezdzietnej i tak, jak pisza tu
Dziewczyny, trudno powiedzieć, co jest w tym przypadku normą, a co normą nie
jest, skoro nie masz odniesienia. A obserwacje znajomych dzieci niewiele tu dają.
I jeszcze jeden aspekt: Twój pasierb przezył rozstanie rodziców. Uprzedzając
argument m.m.m, że to niczego nie tłumaczy powiem, że zupełnie inne jest
nastawienie dziecka, którego rodzice rozstali się pokojowo, a inne jest
nastawienie dziecka, którego matka drze koty z ojcem. U nas na przykład Młody ma
świadomośc, że między mną a ojcem istnieje pełna komunikacja. To sprawia, że
pewne numery nie przejdą i tajemnice też nie przejdą. Staramy się jednak
zachowywac spójność wychowawczą i utrzymywac te same zasady w obu domach (mowa
oczywiście o zasadach obowiązujących dziecko).
Dlatego ja zaczęłabym od odpowiedzi na pytania:
1. jak się rozstali rodzice i jaki ewentualnie może mieć to wpływ na zachowanie
dziecka?
2. czy rodzice potrafią ze sobą rozmawiać, czy też dają dziecku poczucie
bezkarności w drugim domu?
3. na ile Twój partner jest gotów o tym rozmawiać a) z Tobą b) z byłą zoną c) z
synem?
4. co wobec odpowiedzi na powyższe pytanai można zrobić z sytuacją, aby ją poprawić?

Rozmowa ogólnie uzdrawia sytuację i to na każdej linii. Ty powinnaś pogadać z
partnerem, partner z byłą żoną, była żona z synem, partner z synem, Ty z
pasierbem, a tak w ogóle to powinniście też pogadać we trójkę (Ty, partner,
pasierb) i w innej konfiguracji (Ty, partner, eksia).
Ja rozumiem, że emocje i inne fafa rafa, ale powiedzmy, że dobro dziecka jest
jednak priorytetem i można się przemóc.
Powtarzanie "ja nie mogę", "to nie ma sensu" tylko usztywnia stanowiska i nie
rozwiązuje sytuacji. Wszystko mozna, o ile jest motywacja.
Rozumiem, że Ty jej mieć nie musisz, ale Twój partner powinien ja mieć. I nie
daj sobie mydlić oczu tekstami, że nie ma problemu albo "jakoś to będzie", bo
będzie jeszcze gorzej, a problem jest (przynajmniej dla Ciebie, ale w końcu
Jesteś elementem tego układu i Twoje odczucia też się liczą).
No. IMHO własnie tyle możesz zrobić

a.

[m-m-m]

Uprzedzając
argument m.m.m, że to niczego nie tłumaczy powiem, że zupełnie inne jest
nastawienie dziecka, którego rodzice rozstali się pokojowo, a inne jest
nastawienie dziecka, którego matka drze koty z ojcem.


Nie wiem skąd wzięłaś taka moja opinię, ale ja uważam, że sposób rozstania
rodziców i późniejesze ich kontakty wychowawcze baaaaaaaaaaardzo wiele tłumaczy.

Przestaje być to tłumaczeniem dopiero w pewnym wieku: nasolatek nie ważne w
jakiej rodzinie się wychowywał, już wie co jest dobre, a co złe. Mając np. 16
lat jak mój pasierb już wie, co komu i kiedy może powiedzieć, pewne rzeczy robi
już wręcz z premedytacją, wykorzystując czyjeś słabości, czy nieuwagę. I tu już
nie ma taryfy ulgowej, że biedne dziecko miało niepełną rodzinę. Tu już zaczyna
się powoli zbiór "owoców" wychowania rodzica, który sprawował opiekę.
W dorosłym życiu nikt nie będzie się zastanawiał, że on jest taki czy inny, bo
któryś z rodziców okazał się być "niewypałem".

[e_r_i_n]

niunka24 napisała:

> hej. ale ja mam nieodparte wrażenie, ze niektóre (podkreślam niektóre) ) z
> was radzą tolerować wszysto,bo dzieci takie są i koniec.

Dzieci to specyficzny gatunek czlowieka I przykladanie norm dorosłych nigdy
na dobre nie wyjdzie.

> Wychowaniem można tłumaczyć wszystko i zwalać winę na rodziców. tylko że tych
> rodziców też ktoś wychował. koło się zamyka. Więc wszyscy, którzy robią coś
> złego mają być zrozumieni,bo zostali źle wychowani i należy winić wylącznie
> rodziców? nie sądzę.

Kochana, ale Ty mowisz o czterolatku! Nie o nastolatku. I do pewnego wieku tak -
za wszystko zle, co zrobi dziecko, odpowiadaja rodzice. Bo to nie wina
dziecka, ze nie widzialo, ze czegos nie moze zrobic, tylko wina rodzica, ze
dziecka nie dopilnowal i nie wytlumaczyl, ze jakies zachowanie jest nie do
przyjecia.
I tak jak mowie - moze warto sprawdzic, czy dziecko nie ma problemu innego
typu, poza niewystarczajacym poziomem dyscypliny.
A co do posiadania swojego dziecka - warto sprobowac. Wtedy troche mniej
kategorycznie bedziesz wydawala sady .

[m-m-m]

Nic nie poradzę na
to,że nie lubię młodego takiego, jakim jest. Wychowaniem można tłumaczyć
wszystko i zwalać winę na rodziców. tylko że tych rodziców też ktoś wychował.
koło się zamyka. Więc wszyscy, którzy robią coś złego mają być zrozumieni,bo
zostali źle wychowani i należy winić wylącznie rodziców?


Nie, wręcz przeciwnie, ja jestem przeciwko tolerowaniu wszelkich wybryków czy
to dzieci własnych czy cudzych.

Rozumiem doskonale Twoja niezgodę na zachowanie dzieciaka, pomimo, że z moim
pasierem mieszkam 7 lat pod jednym dachem to cały czas mam poczucie, że mój
wpływa na jego wychowanie jest nikły. Pewne rzeczy są poprostu nie do
przeskoczenia: wcześniejsze nawyki (właśnie z czasów przedszkolnych i
szkolnych) ma on już tak bardzo utrwalone, że praktycznie są nie do usunięcia
przez osobę obcą jaka jest macocha. Nawet jego własny ojciec widząc swoje błędy
w postępowaniu z nim kiedyś tam, dziś nic z tym już zrobić niewiele może.


. Ma też swój
> indywidualny charakter, ma swoje ja. Które, chociaż jeszcze raczkuje, powoli,
> według mnie, zaczyna stawać się wyraźne. jest jmi przykro,bardzo przykro,że
go
> nie lubię.ale tak jest. i uwierzcie mi,że staram się z tym walczyć,ale młody
> jest za każdym spotkaniemcięższy do zniesienia, nawet dla ojca, który sobie z
> nim nie radzi.


Tak i to jest męczące dla nas, macoch, bo wiemy, że ten charakter nie
przypomina nikogo z naszej rodziny, tylko kogoś po jego matce i ojcu.
Ja Cię bardzo dobrze rozumiem i uważam, że jak najbardziej masz prawo do
negatywnej oceny zachowania tego dziecka, jednakże niestety, wpływw Twój na
niego jest niewielki. To taki rodzaj bezsilności, że chciałoby się dać temu
dziecku jak najwiecej, ale nie będąc rodzicem - nie ma to sensu, bo i tak
zwrotki w postaci innego ukształtowania jego charakteru raczej nie otrzymasz.

[e_r_i_n]

Owszem, nie jest patentem, ale czasami pozwala zrozumiec, ze to, co uwazalismy
do tej pory za niewychowanie czy rozwydrzenie, jest naturalnym etapem rozwoju
dziecka.
I to, ze dziecko chce tu i teraz to NORMA. Nienormalne jest, ze rodzic pozwala
na to, zeby dziecko tu i teraz dostawalo (i akceptuje na przyklad wyrywanie z
reki).

[niunka24]

Dzięki za odpowiedzi... i za cierpliwość... jestem w podłym nastroju
Niestety, rozwiazanie, żeby mieć swoje nie wchodzi w grę, przynajmniej teraz,
ja się modlę, żeby mi jajnika nie usunęli, ogólnie raczej ze zdrowiem w tym
kierunku jest u mnie źle, więc porzy okazji mam doła typu, że jestem gorsza niż
tamta,że ona mu dała dziecko,ja nie,że jestem beznadziejna itp. Że on ma
dziecko, więc ze mną nie musi chcieć, że moje dziecko będzie zawsze drugie,
może gorsze, że moje będzie mniej rozpieszczane i kochane, bo będzie je mieć na
codzień... wiem,jestem nienormalna. ale szczególnie w tej sytuacji, kiedy ze
mną coś nie tak, to cholernie, cholernie boli. Ostatnio mam wizję, wyjeżdzam na
rok do Anglii, robię tam karierę sprzątaczki, czy kelnerki i
odpoczywam,odpowoczywam..Ale to na marginesie i to nie ma nic wspólnego z
dzieckiem. Czuję się gorsza i tyle.

A co do reszty
rozstali się jak mały miał ok. roku
nie byli nigdy małżeństwem i z tego,co wiem,mieszkali razem tylko ze względu na
dziecko i codzienne awantury były normą-typowa wpadka,potem wyrzuty sumienia,że
trzeba razem ze względu na dziecko, potem rozstanie. Nawet się dobrze nie
znali. Czemu DOROŚLI ludzie,którzy się nie kochają, nie chcą być razem nie
używają gumek, wytłumaczcie mi to.... ale nie ważne..

Mój M nie rozmawia z ex, bo kończy się to zawsze awanturą. Ze mną nie rozmawia,
bo uważa,że ja się nie znam. ADHD to mu się boję zasugerować. ja się nie
znam,nie mam dzieci,nie mam prawa mieć własnego zdania. nie mam prawa wymagać
od neigo,żeby uspokoił dziecko... Dla niego to mniejszy problem. Widzi się z
dzieckiem raz na jakiś czas,idzie sobie z nim na spacer, mały robi co
chce,dostaje cukierki,idzie do kina... kurde, to wygodnie być takim dochodzącym
ojcem, który nie ma problemów, da cukierka i po wszystkim, prawda?

może faktycznie, Młody sprawdza granicę,jaką może przekroczyć. Ale najgorsze
jest to,że ja pamiętam,jaki był pól roku temu-słuchał się ojca. teraz się widzą
trochę częściej, może tu leży przyczyna?? kiedyś też był niegrzeczny,ale nie di
tego stopnia,żeby był taki i żeby był agresywny. A to już jest źle, prawda?

Dzięki za wszystko,
ja się chyba powieszę,bo serio,mam po prostu dość wszystkiego...

[balladynka]

Niunka,
Podły nastrój czasami to chleb powszedni macochy. Tak już jesteśmy
skonstruowane i tyle.
Jeśli chodzi o dziecko to wiele z nas ma takie schizy, że z nami go nie będzie
chciał mieć, że naszego nie będzie kochał itd. Najlepszym lekarstwem na takie
myśli jest poczytanie historii innych macoszek, które już dorobiły się
wspólnych dzieci ze swoimi M i bynajmniej nie mają tego problemu, ich wspólne
dzieci są bardzo kochane przez M. A zatem te myśli są głównie u nas w głowach i
nie mają wiele wspólnego z rzeczywistością. A Ty masz dbać o siebie zamiast się
zamartwiać bo nie od dziś wiadomo, że nasze myśli, uczucia i to jak reagujemy
na problemy i czy jesteśmy optymistami czy pesymistami ma wielki wpływ na nasze
zdrowie. A zatem uśmiech numer jeden poproszę i skupić się na dbaniu o swoje
jajniki a na pewno wszystko będzie dobrze

Jeśli chodzi o młodego to ja tez mam jednego takiego, thank ju wery macz. No,
tylko ja się mogę wtedy wyłączyć i skupić na młodej, która jest jakby z innych
rodziców a Ty nie Dziewczyny mają dużo racji, że część tych zachowań wynika
po prostu z faktu, że to małe dziecko. I tak też staram się o tym myśleć. I jak
tak robię to jakieś 50% sytuacji mam momentalnie z głowy więc się nimi nie
denerwuje i znajduję w sobie wyrozumiałość dla młodego. W końcu ubrania można
uprać, energia go rozpiera więc biega i rozwala różne rzeczy, ma coś do
powiedzenia więc przerywa nam jak rozmawiamy ale widać sprawa nie cierpiała
zwłoki itd Staram się też sobie przypominać siebie jak byłam mała. No i
walczyć ze swoim introwertyzmem, bo jak wiadomo introwertyk i hałas i nadmiar
wrażeń to nienajlepsze połączenie Drugie 50%. Hmm. To są dla mnie zachowania
naprawdę brzydkie, które nie powinny być tolerowane ale na to już nic nie
jestem w stanie poradzić, zwłaszcza, że mojemu M wycięli jakiegoś chipa z
asertywnością w stosunku do młodego i na porządku dziennym jest histeria,
domaganie się ciągłych prezentów, szantaż, ciągłe dyrygowanie wszystkimi i
informowanie nas co on teraz by chciał, co mamy dać, co zabrać, co włączyć, co
wyłączyć, zawiść w stosunku do siostry i inne brzydkie zachowania. Ostatnio się
na tatę obraził i jak już nic nie pomogło to spakował prezenty które dostał
tego dnia (choć miały zostać u nas) i stwierdził, że on w takim razie wszystko
zabiera po czym wręczył M i powiedział, cytuję: Nieś. I M niósł. I powiem Ci że
mnie to już nie wzrusza. Ja tylko nie pozwalam siebie tak traktować i tego się
trzymam, zreszta w stosunku do mnie młody sobie na takie zachowanie nie pozwala
bo dobrze wie że by sobie te zabawki sam niósł i jeszcze dostał w prezencie
torbę ze śmieciami do poniesienia podczas gdy ja drzwi zamykam. Więcej nie
możesz zrobić a jak Twój M nie ma takiego zamiaru również to wznieś sobie oczy
do nieba, westchnij wymownie, uśmiechnij pod nosem i zajmij z powrotem swoimi
sprawami. Naprawdę nie warto się tym tak stresować ani czuć winną że się takimi
zachowaniami nie zachwycamy, jakby było czym. Możesz spróbować porozmawiać z M
na ten temat (możesz nawet spróbować z Eksią) ale wątpię czy to odniesie
jakikolwiek skutek. Rodzice mają to do siebie że nagle zapadają na różne
choroby głównie w okolicach oczu i głowy i jeśli chodzi o ich dzieci to rzadko
kiedy stać ich na obiektywną ocenę i pokorne zniesienie uwag osób trzecich w
stosunku do ich pociech. Muszą sami dojść do stosownych wniosków i wtedy coś
może zmienią.
Głowa do góry

[m-m-m]

Rodzice mają to do siebie że nagle zapadają na różne
choroby głównie w okolicach oczu i głowy i jeśli chodzi o ich dzieci to rzadko
kiedy stać ich na obiektywną ocenę i pokorne zniesienie uwag osób trzecich w
stosunku do ich pociech.


100% PRAWDA

[e_r_i_n]

A ja sie znowu nie zgodze
Juz byla taka dyskusja - kiedy mozna zwrocic uwage obcemu dziecku, wiec nie ma
co powtarzac. A i zwracajac uwage trzeba sie dwa razy zastanowic - bo rodzic
zna dziecko 'od zawsze', inni 'od czasu do czasu'.

[m-m-m]

Ale tu nie jest o zwracaniu uwagi dziecku tylko rodzicowi na złe zachowanie
jego dziecka.

bo rodzic
> zna dziecko 'od zawsze', inni 'od czasu do czasu'.


I dlatego ma klapki na oczach, wielu przywar dziecka swojego nie widzi, bądź
widzi przywary podobne do kogoś innego z rodziny, ma więc więcej tolerancji.

[e_r_i_n]

m-m-m napisała:

> I dlatego ma klapki na oczach, wielu przywar dziecka swojego nie widzi, bądź
> widzi przywary podobne do kogoś innego z rodziny, ma więc więcej tolerancji.

Albo - wie, skad pewne zachowania sie biora.

[m-m-m]

Widzisz, ja nawet jeśli wiem skąd biorą się zachowania mojego pasierba to
jednak pomimo tej wiedzy w przeciwieństwie do jego ojca mam mniej tolerancji.

[sara98]

Czytając Twój post odnajduję swoje zachowanie sprzed bardzo niedawna. Mój NM
jest wdowcem krótko po 30 i dorobkiem dwojga dzieci. Tak jak u Ciebie, podobno
to małżeństwo zaczęło sie od totalnej pomyłki, heroicznej chęci zaopiekowania
sie dzewczyną z dzieckiem, a potem jeszcze wspólne tylko przez nią planowane
aby zyskać patent na faceta przy boku.A jeszcze później kłótnie, totalne
niezrozumienie itp itd. Na domiar złego zakończyło się dramatycznie- jej
śmiercią (choroba). No i mój NM był na tyle prawdomówny i naiwny, że to
wszystko mi przekazał. Tak więc uzbrojona w cały arsenał argumentów z wielkim
rozanielemim wywoływam dysputy o tym dlaczego, a po co? A skoro tylko dla
dzieci to chyba to jest dla niego najważniejsze. Moim marzeniem był zawsze
układ 2 +2, Ty masz już 2 dzieci, wiec po co zajmujesz mi czas i czarujesz, że
mnie kochasz. Były to całe godziny rozmów telefonicznych i w realu, po których
czuliśmy się pusci, wypruci. Czułam sie beznadziejnie i nie widziałam sensu w
tym wszystkim. Wylałam wiele łez i pytałam - po co mi to? Podobnie jak Ty
planowałam wyjazd, chciałam prosić Prezesa o przeniesienie na oddziału na
śląsku (jestem z pomorza). Chciałam schować głowę w piasek albo o znaleźć
trzecie (czytaj- wygodne dla mnie) rozwiaząnie.
Ostatnio z powodu pewnych wydarzeń udało mi sie zapanowac nad tym, czy na 100 %
nie wiem, bo zawsze zły moze z Ciebie wyleźć w najmniej spodziewanym momencie.
Spójrz na to tak, że czasu nikt nie cofnie, liczy sie to co przed Tobą. On jej
nie kocha, nie pasuje do niej, nie rozumie jej. Pomyśl sobie tak, ze skoro
dziecko nie było w stanie scalić ich związek, to rzeczywiscie on nic nie był
wart.
Ja musze jeszcze przełknąć cukierek nie zawsze słodki jakim będzie przebywanie
z dziećmi 24 h. Pomimo 0 % praktyki już teraz wiem, ze jestem bardziej
konsekwentna od NM, że trzeba wobec dzieci bardziej sprawnie wprowadzić
politykę kijek -marchewka,coś obiecać ale za konkretne efekty. Ja zostałam
wychowana inaczej i sądzę, ze efekt nie jest najgorszy, trzeba być samodzielnym
i zaradnym, a Eks NM wszystko za nie robiła, co powodowało jej flustrację a
dalej kłótnie i tak w kółko. Nie podoba mi sie ich konsumpcyjna postawa do
życia o czym NM powiedziałam. Po dyskusji NM jednak przyznał mi rację.
Uważam, ze angażując sie w taki związek nie można całkowicie przymykac oczy na
zacvhowanie i wychowanie dzieci NM. Trzeba też wziąść pod wzgląd, że faceci są
mniej wrażliwi i czujni, trochę inaczej patrzą na te sprawy.

Trzymaj sie ciepło. Jutro też jest dzień.

oftopikowo ;)

[lideczka_27]

sara, możesz mi powiedzieć jak Twój M uzyskał opiekę nad nie swoim dzieckiem?
Chodzi mi o sytuację prawną - czy on je adoptował za życia matki? Jestem w
podobnej do niego sytuacji i chciałabym nas zabezpieczyć, nie wiem czy
przysposobienie jest konieczne.

pozdrawiam

[sara98]

Hej Lidko
Ojciec dzicka był "niebieskim ptakiem", prawdopodobnie bardzo młodym tak jak
żona NM. Nie interesował sie sprawą, był bardzo ucieszony, że ktoś zajął sie
jego dziewczyną, właściwiwie nie podjął sie nigdy roli ojca. NM adoptował
dziecko za życia matki, adopcja pełna.
Też "topowy" dla mnie jest teraz temat przysposobienia. Muszę w wolnej chwili
pokopać w podręcznikach. Do dokonania przysposobienia potrzebna jest zgoda
rodziców przysposobionego wyrażona przed sądem, chyba że któreś z rodziców
zostało pozbawione władzy rodzicielskiej. Sąd może orzec o przysposbieniu bez
uzyskania zgody ojca dziecka, którego ojcostwo ustalono przed sądem i któremu
nie przyznano władzy rodzicielskiej. U niego to był taki właśnie przypadek.

Pozdrawiam

[mikawi]

saro - sprawdź pocztę

[judytak]

niunka24 napisała:

> no, ale czy można być w stanie permanentnego podniecenia i zachowyać się w
ten
> sposób ciągle.

nie ciągle :o)
ale np. raz w tygodniu przez 3-4 godziny jak najbardziej :o)))

> rodzice nie mogą pozwalać dzieciom na WSZYSTKO i tłumaczyć
> wszystkiego tym,że są małe, czy muszą się wyszaleć...

pewnie, że nie
ale muszą się skupić na najważniejszych sprawach, a resztę odpuścić, bo inaczej
całe ich życie by się składało z "nie rusz, nie skacz, zostaw, ciszej, co ty
robisz?!", a tak żyć się nie da...

poza tym, niektóre rzeczy naprawdę przechodzą "same" (oczywiście nie same, ale
bez świadomych działań wychowawczych, po przykładzie rodziny, przedszkola,
innych dzieci)

norma: co jest normalne, a co nie? normy są szerokie... jedno dziecko jest z
natury spokojniejsze, drugie ruchliwsze, jedno szybko zaczyna chodzić, mówić,
albo umieć się zachować, drugie później, jedno do końca życia pozostanie
cichym, spokojnym człowiekiem, a drugie za 60 lat będzie energicznym,
gadatliwym, ciągle śpieszącym się gdzieś dziadkiem ;o)

mów jasno i dokładnie dziecku, na co w_stosunku_do_ciebie nie może sobie
pozwolić, mów jasno ojcu dziecka, jak ty widzisz, co i jak mógłby, co i jak
powinien robić,

ale jeśli ot po prostu męczy cię ciągły harmider, związany z dzieckiem, to
przebywaj mniej w jego towarzystwie, a kiedy już przebywasz, to zajmijcie się
jakimś spokojnym, wspólnym z dzieckiem zajęciem, jak malowanie, układanie
puzzli, czytanie bajek, gra w "memo", a "czarnego piotrusia" czy cokolwiek,
wtedy najspokojniej jest

a sobą zajmijcie się w pozostałym czasie, przy czterolatku i tak się nie uda ;o)

pozdrawiam
Judyta

[lideczka_27]

Niunka, ja Cię podziwiam i wszystkie te macochy, którym partnerzy paluchem
wskazują miejsce na końcu kolejki, a one to znoszą. Ja rozumiem, że ocenianie
dziecka, krytyka czasem rodzica zaboli, ale kurczę - przecież masz podstawy!
Twój facet źle Cię traktuje, jeżeli nawet nie uważa, byś miała prawo wyrazić
swoje zdanie nt. zachowania jego dziecka (sic!), to nasz język polski ma bogaty
zasób i można to ująć tak, byś nie poczuła się urażona. Co to znaczy "dla
twojej przyjemności"? Ja bym mu dała przyjemność... Coraz częściej dochodzę do
wniosku, że u mnie w domu dlatego jakoś tak wszystko dobrze się kręci i
kręciło, bo w kwestii dzieci zawsze patrzeliśmy w tym samym kierunku...
A co do zachowania małego. No cóż... Jestem mamą 2.5 latka (między innymi
Należę do matek wymagających i konsekwentnych. Moja pasierbica jest dzieckiem
bardzo posłusznym - to już uczennica, coraz częściej dokonująca dobrych
wyborów, wie, co warto, kiedy i z kim Gdy ją o coś poproszę czy po prostu
daję wskazówki co ma zrobić, to robi to bez gadania. To samo z jej ojcem. Z
mężem nasze podejście do wychowywania jest podobne (konsekwencja,
odpowiedzialność za słowa – obietnice, sprawiedliwe traktowanie), choć
występują różnice - on jest dużo surowszy niż ja, mniej gada, długo ostrzega,
gdy inne metody zawodzą - daje klapsa a jego klaps, no cóż Ja staram się jak
najwięcej tłumaczyć, dużo przytulam, gadam do znudzenia, nie rozdaję klapsów,
nie widzę, by skutkowały. A nasz syn... przechodzi bunt dwulatka. Uwierz -
koszmar Są dni, że się słucha, są dni, że mam ochotę wyrżnąć łbem o ścianę.
Słyszę nie, nie nie. Słyszę daj, coraz głośniej daj i daaaaaaj! Nie trafiają
żadne argumenty, kawaler dodatkowo potrafi się położyć i wyć. A łzy większe jak
grochy, buzia w podkówkę - nie da się na niego patrzeć, tak żal ściska. Bóg
jeden wie skąd biorę w sobie siły, by dla świętego spokoju mu nie ulegać,
naprawdę. Na szczęście w towarzystwie, wśród obcych jest potulny jak baranek
Mimo więc tego, że nie daję się jego manipulacjom, nie ulegam ani wrzaskom ani
płaczowi - facet mnie zwyczajnie nie słucha. Kiedyś dałam klapsa - przyznaję i
oprócz tego, że się gorzej rozryczał a potem wycierał z żalu gile w mój rękaw
to się nic nie stało. Tymczasem mój mąż wystarczy, że na niego spojrzy i już
jest grzeczny. Wystarczy, że spojrzy! W niedzielę, myślałam, że małego
rozszarpię - był wieczór, wykąpałam go, zjadł, miał spać a ten stoi i wyje. Ale
wyje tak, że nie tylko mi najmłodsze obudził, które wyjątkowo trudno mi było
uśpić ale pewnie i dzieci sąsiadów. Zadzwoniłam do męża, mówię zrób coś z nim
bo zwariuję. A ten mu PRZEZ TELEFON powiedział, że ma się położyć i przestać
ryczeć i MAGIA - dziecko się położyło, przytuliło do poduszki i cisza. Błoga
cisza. A mąż się ze mnie śmieje do rozpuku i dokucza, że moje bezstresowe
wychowanie wychodzi mi bokiem. Jakie bezstresowe? Przecież ja go nie
rozpuszczam, stosuję kary i nagrody tyle tylko, że nie biję go. No i widzisz -
tak to jest. Przynajmniej jeden rodzic musi mieć autorytet, by dziecko było
posłuszne. Nie wiem czy u moich dzieci jest to bardziej strach przed ojcem,
fakt, że się słuchają. Wiem natomiast, że w przyszłości to do mnie będą się
zwracać, nie do ojca, bo strach ma krótkie nogi i mija - w wieku nastolatkowym
byłam gotowa znieść najgorsze kary cielesne wymierzane przez ojca w obronie
moich poglądów i zasad No i co miał mój biedny ojciec rzec gdy słyszał "no
to mi najwyżej wlej".

Twojemu facetowi to by się przydał miesiąc opieki nad dzieckiem non stop - Ty
byś mogła sobie od tego urlop wziąć. Nie wiem co możesz zrobić - na pewno
zadbać o swoje zdrowie psychiczne i emocjonalne i po prostu nie uczestniczyć w
tych kontaktach, a ojcu w prezencie (gwiazdka tuż) kupić jakąś dobrą książkę o
wychowywaniu dzieci - dziewczyny się tu zaczytują, niech Ci coś polecą. Może
dla siebie znajdziesz jakieś wskazówki?

pozdrawiam
lidka

[niunka24]

na boże narodzenie, to ja sobię kupie bata porządnego...
na mojego M oczywiście
a jemu kajdanki!
pozdrawiam, dziękuję.
idę do lekarza,kolejnego z kolei. trzymajcie kciuki

[lilith76]

niunka, jesteś na razie w dołku i na wiele rzeczy patrzysz zbyt emocjonalnie,
wiele rzeczy staje się zbyt trudne do ogarnięcia. to przejdzie.
życzę pomyślnego wyniku wizyty u lekarza.

[mamaika]

Niunka uszy do góry. Ja też nie lubię córek mojego M, właśnie ze względu na ich
zachowanie - ogólnie i wobec mnie. Starałam się na początku jak oszalała,żeby
mmnie polubiły, teraz zastanawiam się po co.Co do wychowania dziecka - to
sprawa jego rodziców, niemniej zawsze masz prawo zwrócić dziecku uwagę jak
zachowuje się wobec Ciebie niegrzecznie.Powinnas też o zachowaniu dziecka
porozmawiać z M.Mój M zachowanie swoich córek widzi - czasem zwraca uwagę
czasem nie, generalnie jak z nimi jest to ogarnia go syndrom "spikiego"( była
kiedyś taka bajeczka : malutki piesek łasi się do dużego non stop "spike chcesz
się bawić ?" "spike chcesz kość " etc. )Trochę to się zmieniło po naszych
rozmowach,że to chore a dziewczyny są totalnie rozpuszczone i traktują go jak
bank, ale w stopniu niewielkim. Mój obecny stosunek do swoich córek zna ,bo o
tym nieraz rozmawialiśmy. Trudno, rzeczywistość niestety odbiega od
marzeń.Muszę je akceptować takie jakie są, nie ja jestem od ich wychowania,
pomijając już fakt,iz nastolatki są w jakiś sposób ukształtowane no i ich okres
buntu i cwaniactwa typowy dla wieku.Ciekawe jest to,że młodsza mnie raczej lubi
i zachowuje się zupełnie OK jak nie ma w pobliżu siostrzyczki ( pomijam jej
totalne bałaganiarstwo i nieumiejętnośc zachowania się przy` stole).Odpuść
sobie,a na glowe wchodzić nie pozwalaj.

trochę kupa:/

[niunka24]

bardzo Wam dziękuję... Naprawdę. Chyba teraz to postaram się olac,nie
myśleć,zapomnieć,muszę skupić się na sobie,lekarz mnie straszy..
Nasza wspaniała służba zdrowia, brr... Lekarka w szpitalu powiedziała mi
tydz..temu,że nie mogę mieć zapalenia jajników,że to na pewno ciąża poza m lub
torbiel, a dziś okazało się,że to bardzo poważne zapalenie,że mogę mieć
zrosty,problemy z zajściem w ciażę i naprawdę muszę zadbać o siebie. i jak nie
zadbam,to szpital i te sprawyPsychicznie też muszę się podreperować,to fakt.
Rozpuszczone dziecko nie może mi w tym przeszkodzić)) Dzięki za wszystkie
posty. fajnie,że nie jestem sama. Fajnie,że mnie wysłuchałyście.

Jedno tylko na marginesie.
Jeśli chodzi o znajomość dziecka przez rodzica, któraś z Was ten temat
poruszyła.... Ja znam je oczywiście dużo gorzej niż mój M (i może na razie
dobrze,bo nie jestem gotowa) ale jak dobrze może znać dziecko ojciec,który
widzi je czasm raz w tygodniu,czasem nie widzi dwa miesiące...? Chyba też nie
tak dobrze..

Dzięki za wszystko. Wiem,że podchodzę emocjonalnie, ale to nie ze względu na
mój stan fizyczny,ja zawsze tak... Jest mi z tym bardzo ciężko. M jednak jest
twardszy, czasem wszystko robi tak..mechanicznie,jedzie,spotyka się,wraca i
tyle,nie ma dla niego problemu,normalka.a ja,durna,się przejmuję...

Jak się lepiejpoczuję, przeczytam sobie jeszcze raz wszystkie Wasze posty na
spokojnie, może coś konkternego postanowię,może tylko tyle,żeby na razie
spróbować olać... A porozmawiać trzeba będzie z M. Ale to chyba nie ja jestem
nieprzygotowana,tylko on...

pozdrawiam, uciekam kurować się do ciepłego łóżeczka.
Dzięki za wszystkie posty, życzę Wam cierpliwości, powodzenia i, dziewczyny,
zaopiekujcie się czasem SOBĄ..
pa


ps. mamaika, no ja przynajmniej mam jednego trzymaj się!