on nie chce miec juz dzieci!

[ma-coszka]

on jest wdowcem z dwojka dzieci: 18 i 9 lat. jestesmy ze soba 3 lata
i udalo mi sie wtopic w ich zycie. No wlasnie - w ich zycie , bo
czuje jakby moje stalo gdzies z boku. Bardzo chcialabym miec
dziecko, marze o tym juz od dawna, jednak sie nie udaje. zaczelam
sie leczyc, ale on wystraszyl sie tej mojej decyzji i
odmawia "wspolpracy". Mowi, ze juz ma 40 lat i nie chce wiecej
dzieci. Nie pomogly rozmowy na spokojnie, nie pomogly klotnie. Mowi,
ze rozumie moje pragnienia, ale prosi zebym zrozumiala tez jego. ja
mam 33 lata i marzenia o dziecku. nie moge tak po prostu z nich
zrezygnowac. Czy myslicie ze jedynym wyjsciem jest rozstanie? bo ja
nie widze innej drogi.

[adela38]

Mysle, ze to jedyne wyjscie.Odejdz- niech on ma ten zimny prysznic.Bo inaczej
bedzi coraz gorzej.Widzisz- niechcacy zostalas ich gosposia i jego
kochanka.Obslugujesz ich, a twoje marzenia o stworzeniu waszej wspolnej rodziny
zostaly przez niego "olane".Jesli myslalas, ze jestes czlonkiem tej rodziny, to
teraz widzisz jak jest faktycznie.Niech se zatrudni gosposie i chodzi na
dziwki.Ty nie masz juz duzo czasu.Zegar biologiczny juz tyka, a jeszcze musisz
sie otrzasnac z tego zwiazku.Wcale nie jest latwo znalezc porzadnego wolnego
faceta.Napewno jednak bedac z tym panem nie masz szans nikogo porzadnego
znalezc, bo porzadny facet nie bedzie interesowal sie osoba zwiazana.Oczywiscie
jest szansa ze pan otrzezwieje po ultimatum...Ale czy bedziesz w stanie mu ufac?

[zabelina]

...ja odeszłam...nie potrafiłam uwierzyć, że mężczyzna mnie kocha, jeśli nie
byłam na tyle ważna, aby brać pod uwagę moje pragnienia. Sam zrealizowany
ojciec, zwariowany na tle swojej córki...po przemyśleniach i mimo swoich uczuć
stwierdziłam, że nie warto swojego życia wiązać z egoistą.

[zabelina]

...chciałam jeszcze dodać, że życiowe sytuacje są bardzo różne i
jestem nawet w stanie zrozumieć, że mężczyzna mający
dwójkę "odchowanych" już dzieci i może wysokie zobowiązania
alimentacyjne (?) nie zapatruje się zbyt entuzjastycznie na
posiadanie następnego dziecka. W moim przypadku akurat były NM miał
i czas i środki, aby zdecydować się na nasze wspólne dziecko.
Brakowało tylko ochoty. Wiem jedno...nie warto rezygnować z
pragnienia posiadania dziecka dla kogokolwiek..

[kicia031]

Dla mnie bylby to powod do rozstania.

Trzymaj sie.

[kopina77]

Mój mąż też był wdowcem z dwójką dzieci.Też był przed 40-stką jak
mnie poznał.Jeszcze przed ślubem jasno określiłam swoje potrzeby...i
tą podstawową:dziecko.Pozostałe nie koniecznie były mi dane, ale ta
podstawowa istnieje w postaci ślicznej córuni która właśnie słodko
śpi...
Rozumiem że mężczyzna po 18 latach ojcowania cieszy się że ma
odchowane dzieci i że może zacząc nareszcie korzystać z życia, więc
niech znajdzie sobie partnerkę która ma podobne poglądy na dzieci.
Na siłę nie zrobisz z niego ojca(wiem że można, ale to niemoralne i
nieuczciwe)dla swojego(waszego)dziecka.
Smutne i masz cholernie trudną decyzję przed sobą.
Powodzenia i mądrych wyborów.

[geos]

Przyłącze sie do wypowiedzi kopiny.
Mój mąż tez był krótko przed 40 wdowiec z dójka odchowanych w miarę dzieci.
Właśnie zaczął się czas kiedy można było ich wysyłać na kolonie, obozy, zostawić
u znajomych kolegów, wysłać samemu na dwór. Zaczęła sie taka swoista wolność dla
rodzica.
No i ja trzydziestolatka, która chce miec dziecko. Początkowo był ostrożnie do
tego nastawiony.
Poszliśmy na kompromis. trochę wytchnienia dla niego. Trochę samotnych wypadów,
wakacji, nart z dziećmi i bez, kina dla dorosłych nie tylko nocnych seansów na
komputerze.
I tak się stało. Z czasem wraz z "wolnością" mąż coraz bardziej zapalał się do
projektu "nasze dziecko"
Więc w maju zawita.
I nie wyobrażam sobie, żeby było inaczej.
Facet, który absolutnie odmawia i nie bierze pod uwagę uczuć i potrzeb partnerki
jest skrajnym egoista i nie liczy się z tobą

[braktalentu]

A ja nie byłabym taka pewna, zy Twoim partnerem powoduje egoizm i
wygodnictwo. W naszym przypadku była to raczej odpowiedzialność. Mąż
pragnął kolejnych dzieci dużo bardzie niż ja. I to od razu była mowa
o co najmniej dwójce maluchów. Ale w Jego planach ciągle pojawiał
się wątek odpowiedzialności. Mam tyle i tyle lat, jak będę mógł
pomóc dzieciakom na początku ich drogi zawodowej, jeżeli sam będę u
jej kresu i pewnie samemu coraz trudniej będzie mi się odnaleźć.
Jaką radą będę mógł służyć? Czy starczy mi zdrowia i siły na mecze
piłki nożnej? Czy nagle nie obudzisz się sama ze stetryczałym
facetem i dziećmi pod opieką?
Zanim podejmiesz decyzję o odejściu i przestaniesz przekonywać
partnera do swoich marzeń (bo warto o nie walczyć), wysłuchaj Jego
uzasadnienia. Może się okazać, że przerażają Go konkretne problemy,
które można rozwiązać.

[matie.skowron]

Moj M tez ma 40, ja 34. Dla mnie zegar juz tykal (jak u kopiny
malenstwo 6 tygodniowe wlasnie slicznie spi - ciekawe jak dlugo, bo
ostatnio swiat zaczyna byc baaaaaardzo interesujacy zwlaszcza w
nocy....)i wiedzialam ze z macierzynstwa nie zrezygnuje nawet dla
ksiecia z bajki. Tez postawilam sprawe jasno od poczatku. I chyba,
wtedy jeszcze NM, wyczul, ze to jest u mnie kwestia czarno-biala i
bezdyskusyjna. Ta jedna, bo jako typowa waga tak bardzo daze do tej
cholernej horoskopowej harmonii, ze czasem z krzywda dla siebie.
BTW dzisiaj 40 letnie facet wykrecajacy sie wiekiem w dyskusjach o
dzieciach to troche naciagane. Przykladow bez liku. Lata sie jakos
ostatnio porazciagaly. I odchowane dzieci to tez troche na wyrost
(moj ma w miare odchowana 11 latke, w ktora wpatrywal sie zreszta
jak w obrazek...choc ostatnio w mlodego tez jakby, ale to temat na
inny radosniejszy watek
A decyzje i tak musisz podjac sama bo nie znamy tysiaca roznych
innych odcieni waszego zycia. Trzymam kciuki.

[braktalentu]

Różnica wieku między moimi rodzicami - 13 lat
Różnica wieku między moim stryjostwem - 16 lat
Oba związki obdarzone licznym potomstwem z różnią wieku pozwalającą
na obserwacje zmian zachodzących w podejściu do tematu dziecko coraz
starszych ojców.
Wierz mi, te lata porozciągały się w kolorowych tygodnikach i
serialach telewizyjnych, a w życiu nadal zapieprzają po swojemu.
Kiedy moje dziecko ruszy na podbój świata, Jego ojciec będzie
emerytem, być może świetnie się trzymającym, o otwartym umyśle i
wciąż aktywnym zawodowo, ale mimo wszystko facetem w wieku
emerytalnym. Oczywiście można uczestniczyć w życiu dziecka inaczej
niż grając w piłkę i w gry komputerowe, ale o ileż lepiej jest to
robić RAZEM Z NIM. Późne ojcostwo i późne macierzyństwo to
oczywiście rzeczy możliwe i piękne, tak jak rodzina rekonstruowana-
. Ale można mieć pietra w obu wypadkach i warto podejmować decyzję
ze świadomością ograniczeń i konsekwencji, które poniesie również
dziecko.

[kopina77]

Braktalentu rozumiem Twoje racje i mojego męża który podobnie jak piszesz
również odpowiedzialnie podszedł do swojego ojcostwa.Czy będę w stanie fizycznie
wychować swoje dziecko.W życiu tak jednak jest że nie masz gwarancji czy
zostawisz dziecko w wieku 32 lat jak mama moich pasierbów czy w wieku 80 lat
doczekawszy wnuków i prawnuków.
Ojciec mojego równolatka(30 lat) ma 86 lat i szczerze mówiąc chłopak nie czuje
się w żaden sposób pokrzywdzony.Tata to tata.Ile facetów po 20-sce tak chętnie
kopie piłkę z synem???????
Partner autorki postu ma już dzieci i ona musi z nich zrezygnować, bo będzie za
stara aby je wychować?????

[braktalentu]

Ja wale nie uważam, że autorka wątku powinna zrezygnować z
macierzyństwa. Myślę tylko, że zanim zrezygnuje z macierzyństwa z
TYM WŁAŚNIE facetem, który pod innymi względami Jej odpowiada, to
warto wziąć pod uwagę, że nie koniecznie kieruje Nim egoizm,
wygodnictwo i brak uczuć wobec kobiety, która z Nim sypia i prowadzi
Mu gospodarstwo - jak sugerowały poprzedniczki. Warto dowiedzieć się
dokładnie, co stoi za tą decyzją i dopiero wtedy można podejmować
radykalne działania.. Nie prosić, nie awanturować się, tylko
racjonalnie rozważyć Jego zastrzeżenia i kontrargumetnować. Zobacz
jak ładnie poszło Ci z przykładem piłki. Inne lęki też może da się
rozwiać i dzięki temu mieć dziecko właśnie z TYM panem.

Matie :)

[13monique_n]

matie.skowron napisała:

>i wiedzialam ze z macierzynstwa nie zrezygnuje nawet dla
> ksiecia z bajki. Tez postawilam sprawe jasno od poczatku. I chyba,
> wtedy jeszcze NM, wyczul, ze to jest u mnie kwestia czarno-biala i
> bezdyskusyjna. Ta jedna, bo jako typowa waga tak bardzo daze do >tej cholernej
horoskopowej harmonii, ze czasem z krzywda dla siebie.
))) Wyrośniesz z tego troszkę , zobaczysz.


> (moj ma w miare odchowana 11 latke, w ktora wpatrywal sie zreszta
> jak w obrazek...choc ostatnio w mlodego tez jakby, ale to temat na
> inny radosniejszy watek
Matie...

[konstancja16]

MATIE,
dawaj zaraz te radosniejsze szczegoly!!!
mnie tu kciki juz zdretwialy od trzymania )

Ja tez poprosze

[liz-beauty]

te radosniejsze nowiny, Matie!

[zabelina]

...napisz te radosne wieści koniecznie, niech pozytywnym wątkiem
tego forum nie będzie wątek Coccolony

[kai_30]

Ja odeszłam po trzech latach związku, a dokładniej - odchodziłam kilka razy,
zanim mi się w końcu udało. Z tym, że u nas nie tylko o chęć posiadania dziecka
szło, a i o inne kwestie.

I nie żałuję, choć odchodząc myślałam, że nie mam już szans na nowy związek i
macierzyństwo (bo to jednak czasu wymaga, a zegar biologiczny tyka) - jestem w
20. tygodniu ciąży z nowym partnerem, który cieszy się jak głupi

Zastanów się, czy ważniejsze jest dla Ciebie urodzenie dziecka, czy bycie z tym
właśnie mężczyzną.

[13monique_n]

Moim zdaniem warto porozmawiać, poznać jego powody, ale jesli nie przyjmie
Twoich argumentów - to odejdź. macierzyństwo to coś, czego Ci nikt i nijak nie
wynagrodzi. Zwłaszcza, że Ty czujesz potrzebę urodzenia dziecka, a nie jest to
jakies zewnętrznie narzucone "wypada". szkoda Twojego życia.
Trzymam kciuki

[luna67]

Ma-coszko,

pamietaj jedno, jezeli nie doczekasz sie potomstwa z tym partnerem, bo nie jest
jeszcze gotowy, bo Exia, bo jego dzieci, bo to, bo tamto i sramto, a zostaniesz
z nim, to pozniej bedziesz mala jeszcze wiekszy problem, ale ze soba.

Twoja historia przypomina troche moja.

Jak poznalam mojego meza, to odrazu mu powiedzialam o moim pragnieniu, on na to
jak na lato, tzn. tez chce, ale nalezalo by wszystko poukladac (logiczne i
rozsadne).

No dobrze, zaczelismy wszystko ukladac, sortowac, dopasowywac...., zajelo nam to
rok czasu.... a ja po roku ciezkiej pracy i ogledzinach naszego dziela
podszeptywalam moje pragnienie..... niestety jego obietnice spoczely na laurach
zwalajac na zmeczenie po tych zrobionych naszych porzadkach w jego i moim zyciu.....

Majac 36 lat zaczelam leczenie, ale jakby jednostronne (tak jak ty), zawsze
popychalam mojego meza do badan, ktory nie robil tego z entuzjazmem, zawsze
jakies ALE, zawsze jakies obawy, wiec opadly mi rece, a dalej nie bylam w stanie
sama walczyc.

Cos ze mnie ulecialo, ale w glowie pozostala tesknota, zrzerajaca mnie od srodka.

Pozegnalam sie z moim marzeniem, wzielismy w miedzyczasie slub, i nagle moj maz
sie obudzil, zrobil w klinice w tym miesiacu termin (nie masz pojecia jak mnie
to zabolalo), ale teraz to ja jestm bez sily, bo wiem, ze jest juz za pozno, bo
mam juz swoje upragnione malenstwo (no zastepstwo); moja kochana malenka
wnusie))))))), ale zal pozostanie do konca zycia((((

Lubie moje pasierbiatka, ale jakis klin wstawilam miedzy nami od tego
czasu.........

Kocham mojego meza, ale nie spelnione marzenie pozostawilo nie gojace sie rany.

Roznica miedzy nami jest taka, ze ja mam juz dzieci, i nie zastanawialabym sie
na twoim miejscu ani chwili.

[ma-coszka]

Dzieki Wam za zainteresowanie i cieple slowa. Tak trudno jest
odejsc... Lecze sie dalej, przyjmuje tabletki i czekam na ten cud. I
wierze, ze sie uda! On co prawda, nie postawil jasno sprawy, ze nie
i koniec, tylko ciagle ma mieszane uczucia. Gdy dowiedzial sie o
lekarzu, wystraszyl sie, a moze byl zly, ze sypiam z nim tylko
dlatego, bo pragne dziecka, a akurat to sa TE dni. Unikal mnie
wtedy, choc wczesniej tego nie robil. w tym miesiacu jest inaczej.
co prawda nie rozmawiamy na ten temat, ale nie unika kontaktow wiec
moze tym razem sie uda. taki prezent na swieta... wydaje mi sie , ze
on boi sie podejmowac takich waznych decyzji, boi sie bo najpierw
umarla mu zona i zostawila z dwojka dzieci(chlopczyk mial 2 latka),
pozniej odeszla jego dziewczyna w ciazy... probuje go zrozumiec, ale
boje sie ze zaczne go usprawiedliwiac i zatrace subiektywne
spojrzenie na problem.
ciesze sie , ze znalazlam to foru, do tej pory bylam z tym sama, a
tu tyle macoch! Dzieki jak nie wiem co!

[chalsia]

> umarla mu zona i zostawila z dwojka dzieci(chlopczyk mial 2
latka),
> pozniej odeszla jego dziewczyna w ciazy...

STOP !
Nie zapaliła Ci się w głowie czerwona lampka?
CO takiego się stało/działo międy nimi, że kobieta z nim w ciąży !!
zdecydowała się odejść ?
I co on dalej z tym zrobil? Jest ojcem dla tego dziecka? Utrzymuje
z nim kontakty? Płaci alimenty?
Będąc na Twoim miejscu wstrzymałaby,m się z działaniami
prokreacyjnymi przynajmniej do momentu wyjasnienia powyższych
kwestii. Choćby po to, żebyś nie stała się jego kolejną kobietą,
która się z nim w ciązy rozstaje.

[marusia1]

Był już kiedyś podobny wątek. O ile nie mylę się - Jej się udało.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=14479&w=69989890&a=69989890
Mężczyźni, którzy mają już dzieci z poprzednich związków,nie chcą mieć
kolejnych, bo to odpowiedzialność (wychowanie, utrzymanie=alimenty, itd.),
problemy przy/po rozwodzie, itd. Tylko, że jak już zechcą mieć drugą pełną
rodzinę (z dziećmi) może okazać się, że jest za późno. Stres, zmęczenie, blokada
psychiczna nie wpływają dobrze na plemniczki. Jak twierdzi mój ginekolog -
najgorzej jest z tymi dzeciatymi. Nagle okazuje się, że są "puści" - ku ich
zdziwieniu. I co ma wtedy zrobić kobieta ze swoim instynktem tak mocno rozwiniętym?