czy wasi mężowie spotykają się ze swoimi eks?

[lala2002]

chcialabym poruszyc wlasnie ten temat.czytam wasze posty i szczerze
powiedziawszy duzo mnie one ucza czasami bardzo pomagaja. chcialabym wiedziec
czy wasi mezowie spotykaja sie z eks i jak wy na to reagujecie?prosze o
odpowiedzi

[mamaadama4]

Chyba musisz uściślić o jakie "spotykanie się" chodzi. Mój spotyka się czasami
odwożąc chłopaków do niej - chociaz coraz rzadziej, bo oni są już duzi.
Natomiast 9 lat temu, kiedy rozstali się zdarzyło mu się spotkać z nią na
neutralnym gruncie w celu "omówienia" spraw związnych z dziećmi i rozwodem.
Wykazywałam zrozumienie dla tej sytuacji, ale krótko. Po 3 razach oświadczyłam -
basta. Jak widać dało się wszystko ustalić bez konieczności picia wspólnej
kawy. Tym bardziej, że ona w tym samym czasie, kiedy proponowała mu te
spotkania jednoczesnie wydzwaniała do mnie z inwektywami i pogróżkami.
Później parę razy P. pytał czy może się z nia spotkać, ale jakoś nie potrafił
znaleźć argumentów na to, że w inny sposób nie da się tego załatwić, więc się
nie zgadzałam.
Może gdyby ona była wobec mnie i niego w porządku to nie reagowałabym tak
stanowczo.
I nie chodziło mi o zazdrość, akuratnie z tym nie miałam problemu.
danka

[lala2002]

chodzi mi o spotykanie sie u niej w domu.zadałam to pytanie ponieważ ja jestem
w takiej sytuacji niestety. mam do tego szczeście mieszkać z nia ją jednym
osiedlu. muj kochany jest w trakcie rozwodu i ona robi czasami schody i tam
chodzi aby omówić szczegóły. jest mi z tego powodu bardzo przykro że sie
spotykają. niestety nie reaguje na to zbyt dobrze.czasami płaczę sobie po
kątach bo jest mi smutno,tymbardziej ze ona chciałaby żeby do niej wrócił i
rzuca tekstami o mnie że ja zbyszka zdradze że odejde itp. poprostu nie wiem
jak mam sobie poradzić z tą sytuacją.czuję się jakoś tak dziwnie.czy ta ich
znajomość zmieni się kiedyś w tylko przypadkowe spotkania na ulicy typu "dzień
dobry" "dowidzenia"?czy któraś z was to też tak przechodziła?jak mam sobie z
tym poradzić?pomóżcie!

[rybkavielorybka]

hm...ja tam nie miałabym nic przeciw spotkaniom ale mój mąż nawet jak nalegam
mówi że zwariowałam (mnie oczywiście chodzi o sprawy związane z dzieckiem, bo
chyba lepiej żeby pogadali w spokoju).
Jestem wściajkła i rzucam przedmiotami jak ona zmieni jakieś nasze plany
złośliwie a mąż nie reaguje i jest dla niej ...normalny- powinien być wściekły!

W Twoim przypadku zaczęłabym się chyba zastanawiać nad facetem...nie płacz po
kątach , to prowadzi do depresji.Wyrzuć to z siebie prosto w jego twarz .Jasno
wyrażaj swoje oczekiwania.Jesteś na początku drogi i jak chcesz mieć faceta na
całe życie to sprawdź go już teraz a potem zastanów się co dalej.

[femalespirit]

lala2002 napisała:

> kątach bo jest mi smutno,tymbardziej ze ona chciałaby żeby do niej wrócił i
> rzuca tekstami o mnie że ja zbyszka zdradze że odejde itp. poprostu nie wiem
> jak mam sobie poradzić z tą sytuacją.
Wydaje mi sie, ze traktujesz to troche jak rozgrywke z jego (wkrotce) byla,
jakby dwie dorosle kobiety wyrywaly sobie bezwolnego faceta. A to przeciez on
podjal decyzja odejscia od zony (czy dla Ciebie?), on powinien sie zdecydowac,
z ktora kobieta jest (a moze sie jeszcze waha, skoro wdaje sie w dluzsze niz
technicznie niezbedne kontakty z eks). Mysle, ze nie pozostaje Ci nic innego
jak jasno postawic sprawe jak wyobrazasz sobie jego kontakty z eks i trzymac
sie tego jako warunku bycia razem. Moze bowiem jest on z tych facetow, ktorzy
najlepiej sie czuja niezaangazowani w zadnym zwiazku w pelni i wyrywani sobie
przez kobiety? Nie daj sie lepiej w to wciagnac, bo Cie to bedzie kosztowalo
wiele niepotrzebnych stresow.
Moj maz spotyka sie z eks oczywiscie, ale tylko na zasadzie przyjscia po
dzieci, odwiedza je u niej w domu, ale tylko podczas jej nieobecnosci. Nie
utrzymuje z nia towarzyskich kontaktow, bo nie chce, wiec nie bylo zadnych z
tym problemow. Byly inne - np. juz po moim wprowadzeniu sie do niego ona
probowala wydzwaniac o roznych porach zadajac natychmiastowej pomocy, np. przy
cieknacym kranie. W pierwszym odruchu chcial sie tym zajac, ale
zaprotestowalam, na co przyznal mi racje, ze powinien pomagac tylko wtedy, gdy
dotyczy to bezposrednio dzieci. W tej chwili juz nie ma takich prob z jej
strony.

[ka.ga]

Moj "spotyka" sie z ex tylko w momencie, gdy zabiera dziecko. Dlatego w
cudzyslowie, ze bardzo czesto te "spotkania" sa milczacym popatrzeniem na
siebie i nic wiecej. Moj maz po prostu boi sie odezwac do ex, bo nie wie, czy
nie skonczy sie to awantura (pretekstem moze byc wszystko).
Terminy spotkan ustalane sa sms-owo.
Podobnie wygladaja spotkania przypadkowe - pracuja w tej samej szkole, na
szczescie maja zajecia w inne dni.
Podobnie jak rybke, troche mnie to wkurza, ze nie potrafia ze soba rozmawiac
nawet o dziecku, ustalic jakichs kompromisow, co czesto owocuje nagla zmiana
decyzji przez ex co do spotkania i rujnowaniem naszych planow.

Mój pracuje z eks

[capa_negra]

Mają wspólną firmę wiec siłą rzeczy widzą się dzień w dzien w pracy.
Na własny rozwód 4,5 roku temu pojechali jednym samochodem..
Rozstali sie polubownie, dzieci dorosłe , M oprócz samochodu i rzeczy
osobistych nic nie wziął.
Byli ponad 2 lata po rozwodzie gdy poznaliśmy sie my... eks wtedy nie wiem jak
to nazwac "pusciły nerwy" czy tez zaczeła się zachowywac ja "pies ogrodnika" w
każdym bądz razie szczególnie M w godzinach pracy umilała zycie,a i
telefonicznie po pracy.
Sama tez się załapalam na sms - owe "przejawy sypatii"
A potem przyzwyczaiła sie ....
2-3 razy widziałyśmy sie "oko w oko" przeważnie na zakupach w supermarkecie, a
miesiąc temu zostałyśmy przez przypadek oficjalnie przedstwione- żadnych
sensacji..
Pod koniec tygodnia jedzie do Angli - ponoc na ok. pół roku.
Na wiosne planujemy sie pobrac - mam nadzieje, że zdązymy przed jej
powrotem ..pozwolilo by to uniknąc paru zgrzytów

[naturella]

Mój mąż rzadko, bo mniej więcej raz na miesiąc widuje ją, kiedy czasem zdarza
mu się wejść do mieszkania na prośbę syna (na przykład, żeby mu cos w szafce
przykręcić - synowi, nie ex!). A od rozwodu planowane spotkanie miało miejsce
jeden raz.

[konkubinka]

No wiec moj M nie widuje sie z nia a gdy tylko ma to miejsce ona ucieka albo on
stara sie aby do spotkania nie doszlo.Ja jestem wsciekla bo czasem widze ze
konieczne jest aby cos ustalili.Bywa ze po pare dni zmuszam go aby do niej
zadzwonilGdy wreszcie to zrobi cala rozmowe burzy jego ironiczny i nieprzyjemny
stosunek do niej.On twierdzi ze nie mzoe sie przelamac.To przykre bo chodzi o
dziecko.Na korytarzu sadowym czasem zamienia slowo o dziecku ale zazwyczaj to
albo ona cos obwieszcza i odwraca sie na piecie albo on ja goni a ona
ucieka.Jesli wiec chodzi o zazdrosc to nie mam o co.Za to ze mna bylo
odwrotnie:Tez mieszkalam z moim eks na jednym osiedlu , zanim zamieszkalam z
M.Potem razem pracowalismy (byl moim szefem )Nie moge powiedziec ze nie mialam
chodow- moglam sobie siedziec w internecie i jak rozkazal to ktorys z
przedstawicieli handlowych zawsze odwiozl mnie po dziecko do przedszkola.Potem
zamieszkalam z M , on poznal swoja druga polowke.Teraz widujemy sie przy okazji
spraw naszego syna , gadamy przez telefon.Po[prostu kiedy istnieje
koniecznosc.Wczoraj odwiozl mi Bartka po weekendzie razem ze swoja polowka.Ona
pozachwycala sie moja dzidzia w wozku , On poinformowal mnie ze odrobili z
Bartim lekcje i poszli sobie w swoja strone.Nasze stosunki poprostu sa zdrowe.
POLECAM WSZYSTKIM

[asiek25]

Mój M. Spotyka się ze swoją ex, ale tylko dlatego, że chodzi do dzieci.
Ponieważ jego dzieci są jeszcze raczej małe to bywało tak, że czasami całe
weekendy spędzał w jej domu i przy jej obecności. To mnie jakoś nie ruszało.
Nie jestem ani nie byłam zazdrosna. Czemu? Trudno powiedzieć. Może dlatego, że
chyba żaden facet nie będzie latał za kobietą, która zachowuje sie tak wrednie
jak ex. Może dlatego, że mówimy sobie wszystko, a on zawsze opowaiada mi jak
było i o czym rozmawiali - po prostu mam do niego zaufanie. A może dlatego, że
ja chyba nigdy nie miałam kłopotów z własną zazdrością i zazdrosna bywałam
naprawdę baaaaardzo rzadko.
Zaufanie to chyba podstawa. Nie ma zadręczać się własną zazdrością i myślami
typu "co oni teraz tam robią". To tak naprawdę uderza przede wszystkim w nas
samych, a przy okazji psujemy dobre stosunki i dobrą atmosferę między nami.

[mikawi]

U nas z racji odległości M. jeździ do dzieci do domu w którym mieszkają z matką
i albo tam zostaje albo zabiera je do swoich rodziców. Jednak gdy on tam
przyjeżdża, ex niemal natychmiast zmywa się z domu nie kryjąc radości z tego
powodu. Zostawia dzieci pod opieką ojca a sama znika również na noc (może do
nowego faceta?). Odpowiada to obojgu, bo ona ma trochę luzu na swoje prywatne
sprawy a on ma dzieci tylko dla siebie. Generalnie schodzą sobie z drogi a ich
spotkania face to face są krótkie i ograniczają się do rozmów na temat dzieci
(szczegolnie zaś jej listy życzeń pod tytułem 'co jest potrzebne' i jego pytań
o szkołe, szkolne kłopoty syna itp.). Ja nie mam z tym problemu, wiem że trudno
jest szwendać się z dziećmi po ulicach lub non stop siedzieć w malutkim
mieszkanku jego rodziców w 5 osób. Zresztą M. rano szykuje dzieci do szkoły,
zaprowadza je, więc wygodniej szczególnie dla dzieci, gdy dzieje się to w ich
domu. Po szkole przychodzą do rodziców M. ale na noc wracają do domu bo u
dziadków zwyczajnie nie ma gdzie spać w tyle osób. Jak ex nie ma w domu, M.
nocuje z dziećmi, jak jest - nocuje u rodziców.

[rybkavielorybka]

Zaufanie to chyba podstawa. Nie ma zadręczać się własną zazdrością i myślami
> typu "co oni teraz tam robią". To tak naprawdę uderza przede wszystkim w nas
> samych, a przy okazji psujemy dobre stosunki i dobrą atmosferę między nami.

Niby tak pod warunkiem że nie zaczyna byc przesadnie miło po drugiej stronie
barykady...bo chyba o to chodzi autorce postu a to oznacza , że wcale nie jest
taka pewna czy tej Pani nie uda się "odzysk"...

Widzicie , z reszty postów można wywnioskować że relacje między ex są w miarę
zdrowe i żadne "powroty" poprostu nie wchodzą w rachubę.jesteśmy pewne swoich
mężow, czy partnerów a autorka chyba nie bardzo...

[aagacia]

spotykali sie jak jeszcze ona chciala go odzyskac i twierdzila ze sam nie
dalby rady zajac sie 4-letnim dzieckiem....
teraz rozmawiaja ze soba czesto przez telefon- o dziecku, i widuja sie przy
furtce jak grzes odbiera mala.nigdy mi te kontakty jakos specjalnie nie
przeszkadzaly. ona i tak zawsze bedzie w jego zyciu i tyle. a wiem ze kocha
mnie a z nia nie chcialby miec nic do czynienia. ot i juz. takie proste

[jutro6]

Ja nie wiem. Nie jeżdżę, nie bywam, nie interesuję się. Szkoda zdrowia. Mąż
przez kilka lat naszego związku przeszedł przez różne metamorfozy. Wiem, że do
dnia dzisiejszego jego dzieci robią wszystko, aby rozbić nasze małżeństwo. Jego
rodzina i była żona. Prawie to uzyskali, mąż podał mnie o rozwód, za chwilę
przepraszał. Wczoraj był miły i powiedział, że mnie kocha. Nie wierzę w
małżeństwo. Żadne. Ani z dzieciatym rozwodnikiem, ani z młodym prawiczkiem ani
z żadnym innym. Jest mi wszystko obojętne, może to depresja? Powiedziałam, ze
konkurować z nimi nie będę i usuwam się. Olewam to. I wiecie co? Jego rodzina
zaczyna przesyłać mi przez niego "dary". Zjadam, nie marnuję i doceniam. I
czekam, czy zaraz nie pojawi się jakieś świństwo. Na razie nie mam okazji
podziękować. I nie narażam się na spotkania. A święta z nimi to za dużo jak na
moje wątłe siły. Chciałabym spędzić je sama. Jak zaczną mnie najeżdżać, to
poproszę o skierowanie do sanatorium bez klamek z zakazem odwiedzin dla męża i
jego najbliższych.
Czy to depresja?

[asiek25]

Ja nie wiem, czy to depresja, ale wydaje mi się, że coś bardzo niedobrego
dzieje się w Waszym związku. Czy on aby na pewno Cię nadal kocha? Jakoś nie
wierzę w miłość faceta, który składa pozew o rozwód, a potem przeprasza, jakby
nic się nie stało. A już szczególnie jeśli przez to przechodził kilka lat temu.
Złozenie sprawy o rozwód to poważna decyzja, nie podejmuje się jej pod wpływem
jakiegoś impulsu, bo rodzina, była żona, czy ktokolwiek inny do tego nakłania.
Poza tym odnoszę wrażenie, że opisałaś tę sytuację jakoś tak beznamiętnie, ani
bez złych, ani bez dobrych emocji. Ludzie, którzy się kochają, z reguły walczą
o siebie, o swój związek. A tej walki w Tobie nie widać. Może Ty już go nie
kochasz?

[mikawi]

asiek, takie właśnie mogą być oblicza depresji i nie musi to świadczyć o tym,
że jutro nie kocha męża

ja też uważam, że dobrze nie jest, ale nie znamy twojej sytuacji jutro6,
dlatego z całego serca polecałabym tobie (może razem z mężem) terapię. Z
depresji samemu wyjść czasem jest tak trudno, że aż niemożliwe, dlatego pomyśl
o tym.

cieplo pozdrawiam

[jutro6]

Dzieje się coś niedobrego. Wystarczy, ze go nie ma 5 minut, już go nienawidzę.
Mam myśli o rozwodzie, rozstaniu. I jaka jestem wtedy szczęśliwa. Że stanie sie
cud, że już nigdy nie wróci a ja i moje dziecko będziemy szczęśliwe i
bezpieczne. Ze nie będzie już nas tresował, zmuszał do kontaktów ze swoją
rodziną, że będziemy mogły porozumiewać się nie szeptem.
Kiedy wraca, staram się nie wchodzić mu w drogę, nie zaczepiać, nic nie
omawiać. Kiedy robi miodowe dni, nawet się z nim kocham. I kocham. Jak wyjdzie,
nienawidzę. Czuję sie skrzywdzona i najchętniej zakończyłabym ten związek, ale
nie mam gdzie odejść. Wyobrażam sobie że jestem w kokonie, że nie widzę tego co
mnie drażni, ze nic mi nie zrobi, że psychicznie jestem zablokowana, że nie
będzie manipulował moimi emocjami. Teraz świetnie rozpoznaję próby manipulacji,
proszę, zeby przestał do mnie mówić w ten sposób. Nie daję się wampirowi. Dużo
życia ze mnie uszło. Rzeczywiście, zrobiło się nijak. Nie ma emocji. Muszę
poprawić wyniki krwi, bo mi ze stresu spadły białe. Zupełna blokada na
manipulacje. To chyba jest straszne i pokręcone.

[kasjusz3]

Jutro6:

Smutek i desperacja biją z każdego Twojego słowa.
Chyba naprawdę "dzieje się cos niedobrego".
Skoro tu juz trafiłaś i uchyliłas drzwo tego smutku, może zdobędziesz się na
siły, by napisac cos więcej. Może którejś z obecnych tu osób nieobce są Twoje
problemy. Spróbujesz?

pozdrawiam Cię,
kasjusz

[judytak]

Tak, spotykają się.
I normalnie, po ludzku ustalają rzeczy związane z dziećmi (to raczej dawniej,
dziewczyny już dorosłe).
Czasami spotykają się też dlatego, że samotna, niezamożna kobieta, bez rodziny
w danym mieście może mieć prośby do znajomego mężczyzny (czyli do byłego mężą).
Typu pomóc przywieźć wersalkę, pokazać, jak coś ustawić w ogrzewaniu,
powiedzieć, czy taki remont może tyle kosztować itp.
Spotykają się też na przyjęciach rodzinnych typu chrzciny wnuka, pogrzeb byłej
teściowej.
Ja osobiście nie lubię widzieć, jak rozmawiają. Bardzo mi wtedy nieprzyjemnie,
i unikam to. Uważam, że to irracjonalne, ale też nie mam po co się zmuszać.
Natomiast sama wiedza, że się spotykają, w ogóle mi nie przeszkadza.
Jeśli ja miałabym jakiekolwiek wątpliwości co do mojegop męża i co do jego
uczuć, nie związałabym się z nim. Taka ze mnie skrajna osoba.
Pozdrawiam
Judyta

[jayin]

a ja to nawet szczerze mówiąc NIE WIEM
pewnie tak - głównie przy okazji odwiedzin u syna. dopóki nie wpływa to na
ograniczanie "naszego" czasu na jej rzecz, to nie czuję się zazdrosna.

pozdr.

Joanna