ile mozna wytrzymać, skoro to tak boli...

[taurusp]

Po krótce:
Mój facet ma dwóch synów z poprzedniego związku - 8,11 lat...
Odwiedza ich co 3 tyg. płaci alimenty i bardzo kocha...
uważa ze może sobie ułózyc nowe życie, problem tylko w tym że nas na
to nie stać i nie sądze żeby kiedykolwiek było stac, ani na ślub ani
na dzieci. Szukamy mieszkania do wynajęcia, ja moze zmienie prace bo
w tej chwili zarabiam grosze. TYlko czy to ma sens, skoro mnie tak
cholernie boli serce, tyle niespełnienia jest w tym wszystkim...
bo nie tak to miało byc, myslalam ze miłosc wystarczy, ale niestety
Macochą powinny byc silne, niezalezne, optymistyczne kobiety...
takie podziwiam niemal bezgranicznie
a ja - słaba, czarnowidząca i przyznaję - egoistyczna. Nie umiem,
dopadło mnie zwątpienie i wiem, ze przez reszte zycia bedzie mi
pękało serce,jeslibym sie zdecydowała na związek z dzieciatym. Bo on
tak kocha tych chlopaków i tyle chce dla nich zrobic. Rozumiem to i
uwazam za bardzo imponujące, pewnie inna kobieta (nieoczekująca
wsparcia finansowego albo sama mająca juz dzieci) byłaby w siódmym
niebie mając takiego partnera. To jest naprawde cudowny czlowiek i
nie uwazam ze powinien ponosic kare za to, ze ma dzieci...
ale ja byłabym karą, czuję to podskórnie, bo nie umiem sie z tym
pogodzic, ze musze byc na drugim planie i przełykac ten żal
niespełnienia... że sie nie zachwyci naszym dzieckiem, ze rozłozy
ręce nie mając możliwosci utrzymywania rodziny, gdy zostane bez
pracy, jak mi sie skonczy umowa
czuje sie taka podła, ze nie umiem sie tylko cieszyc naszą miłoscią
i niczego nie oczekiwac, ze nie potrafie byc odwazna i nie zwazac na
współczucie i politowanie kolezanek, bo one mają facetów bez
zobowiązan
nie sądziłam ze to tak boli...
miała któras z Was taki stan? jak sobie poradziłyscie??

[edw-ina]

miała któras z Was taki stan? - pewnie większość w którymś momencie, inaczej
pewnie to forum by nie istniało.
To jest naprawde cudowny czlowiek i
> nie uwazam ze powinien ponosic kare za to, ze ma dzieci...
> ale ja byłabym karą, czuję to podskórnie, bo nie umiem sie z tym
> pogodzic, ze musze byc na drugim planie i przełykac ten żal
> niespełnienia...
to wszystko zależy, czego twój facet chce od Ciebie. Jeśli myślisz o rodzinie
(własnych dzieciach), a on sądzi, że rodzinę już ma, to uciekaj jak najdalej, bo
wtedy dopiero zacznie boleć, że ho ho! Jeśli ten żal jest wynikiem tego, że nie
powiesz sakramentalnego tak w białej kiecce przy ołtarzu, to Ty musisz
zweryfikować sama ze sobą, co dla ciebie oznacza związek.
Odnośnie finansów to jest różnie, jeśli przeczytałaś wątek Annjen i kilka innych
na tym forum, to nawet wiesz jak różnie. I trudno jest cokolwiek założyć z góry.
bo nie tak to miało byc, myslalam ze miłosc wystarczy, ale niestety - każda
dorosła osoba, która już coś w życiu przeszła powie ci, że niezależnie od
sytuacji, sama miłość zwykle nie wystarcza. Trzeba dużo trudu włożyć w związek,
by mógł się rozwijać.
pozdrawiam!

[dyderko]

Nie rozumiem co Cię boli? Czy boli Cię że on ma dzieci? Czy boli Cię
że on ma zobowiązania? Czy boli Cię że nie może Was z dzieckiem
utrzymywać? Czy boli Cię politowanie koleżanek?
Sprecyzuj proszę co Cię boli, bo na razie to wygląda to tak jakbyś
miała żal do losu że bajki się nie spełniają...

[taurusp]

boli mnie to, ze przez fakt istnienia tych dzieci i jego zobowiązan
wzgledem nich my we dwoje nie mamy praktycznie żadnych mozliwosci
budowania wspólnego życia
moze i masz racje, mam żal do losu... milosc to chyba nie jest tylko
przebywanie razem i bycie dla siebie miłym. Kazdy czlowiek czegos
oczekuje po innych, moje oczekiwania nie mają szans na spełnienie a
i Jemu chyba nalezy sie lepsza dziewczyna
żałuje, ze jestem taka słaba... i pytam czy mozna to jakos zmienic?
psychoterapia, przeczekanie, rozmowa z księdzem???

[dyderko]

Moim zdaniem wystarczy dorosnąć. Wybacz ale bajki nie istnieją,
każde życie ma wzloty i upadki. Nikt nie może jak bluszcz wspierać
się na partnerze bo co jak ten straci pracę lub zdrowie? Szanse i
nadzieje na przyszłość są ale tylko wtedy gdy człowiek coś z życiem
chce zrobić. Nikt nie jest całkiem bez przeszłości czy to
sformalizowanej czy nie. Facet zupełnie bez przeszłości w związkach
może kompletnie nie nadawać się do wspólnego życia. A mężczyźni
koleżanek mogą, poza tym że są bezdzietni, do pięt Twojemu
ukochanemu nie sięgać.
Ale wiesz, jak tyle oczekujesz i już na wstępie jesteś tak
rozczarowana tym jak mało Ci los dał, to może pozwól mu znaleźć inną
dla której będzie się liczył on, jego osobowość, charakter... a nie
to że ma dzieci, że się z nimi widuje, że je kocha, że płaci
alimenty, że koleżanki mają lepiej...

[taurusp]

masz calkowitą racje, nawet ja sama tak mysle
Ty rozumiesz to tak jak trzeba i gdybys była na moim miejscu to bys
potrafiła kochac tego faceta i byc z nim szczesliwa
ja niby sobie zdaje sprawe z tego wszystkiego, ale nie umiem wyjsc z
cienia tego rozczarowania... nie dlatego że chcialam od życia Bóg
wie czego. Chciałam po prostu móc na kogos liczyc. Przynajmniej
podejmując wazne zyciowe decyzje czuć, że robię dobrze i jestem
pewna swoich wyborów. Ale nie jestem, bo wciąz dręczy mnie to, ze
pewnych rzeczy nie da sie osiągnac w naszej sytuacji i bede musiała
z tym życ. A przyjaciele rzekną mi "trzeba było sobie nie brac
takiego garba, a teraz sobie radź"

dac mu szanse na inną lepszą kobietę - tak, wlasnie tak zrobię i
wiem, ze bedzie bardzo szczesliwy w życiu

[ywwy]

z taką samooceną to ty długo nie wytrzymasz!

mam wrażenie, że sama się nakręcasz...a dzieci, na pewno nie są
tutaj winne! Pomyśl tylko - twój partner jeżeli kiedyś będzie ojcem
twojego dziecka to będzie to bardzo dobry ojciec!

[13monique_n]

Ale dziewczyny, moim zdaniem Taurus własnie widzi to, że ona nie
może, ani nie chce mieć takiego partnera. To niczyja wina. Z całym
szacunkiem mogę przyjąć Twoją ocenę sytuacji. I zapewniam Cię o
jednym, warto ufać SOBIE przede wszystkim. Dlaczego - bo tylko Ty
będziesz żyć w tej sytuacji, z tym facetem 9i jego synami, albo bez
niego. To trudna decyzja, ale warto jej poświęcić dużo uwagi. Może
dotyczyć ładnego kawałka życia (całego?)

[edw-ina]

Z pewnością nie ma co w to wchodzić, skoro już teraz ma tak wielkie wątpliwości.
faktem jest, że nawet jak jest się dojrzałą osobą, to w praniu wychodzą różne
rzeczy, różne nieplanowane sytuacje i nie zawsze można sobie z nimi łatwo poradzić.
Ale skoro autorkę wątku boli sam fakt, że jej ukochany nie jest taki, jaki
powinien być, to widocznie ulokowała uczucia w nieodpowiednim dla siebie partnerze.
Bo to trochę jak płakanie, dlaczego jest szatynem, skoro moje koleżanki mają
blondynów. Bez sensu.
Do autorki wątku - Ile masz lat?

[taurusp]

prawie 28

[edw-ina]

to masz jeszcze czas, żeby znaleźć tego, który będzie ci bardziej pasował do
potrzeb. W innym wypadku sama zgnuśniejesz w tym związku i facetowi zafundujesz
kolejny nieudany związek.
A odnośnie koleżanek - nie ich sprawa twoje życie. Koleżanka może pomóc jak
widzi, że jest ci źle. A jeśli by rzuciła tekst o garbie to sorry, ale chyba
czułaby tylko potrzebę by ci dopiec.
tak na marginesie - teraz piszesz prawie 28 lat, za jakiś czas będziesz wolała
myśleć "dopiero 27"
pozdrawiam!

[taurusp]

>W innym wypadku sama zgnuśniejesz w tym związku i facetowi
zafundujesz
> kolejny nieudany związek.

otóż to! mam taki charakter że rozpamiętuję niepowodzenia i chocbym
potem sie nie wiem jak starała to bede Go podswiadomie karac za to,
co nie jest jego winą. Po co mu taka wiecznie niezadowolona jak ja?
ciągle mysle, jak bardzo bym chciała byc inna, nie martwic sie tym
wszystkim i nie udczuwac tej krzywdy (?)
nie umiem bo juz naprawde nie wiem, co mam sobie kłaść do głowy żeby
zmienic do tego nastawienie!!

czytywałam to forum i wpisy dziewczyn mnie przyprawiały prawie o
płacz... to jest takie trudne odejsc w cien, bo partner ma dzieci...
ile przykrosci musiały wytrzymywac dziewczyny przez takie wlasnie
związki... i często powtarzające się - "gdybym wiedziała, co mnie
czeka nie zdecydowałabym sie na to" żal

[nsc23]

> miała któras z Was taki stan? jak sobie poradziłyscie??

W sensie, czy martwilam sie, ze moj facet ma zobowiazania? Ano martwilam sie,
ale co ja moge z tym zrobic? Nic. No to sie przestalam martwic. A moj partner ma
nie tylko corke, ale i brata (swojego) i swoja mame na utrzymaniu. I o ile brata
wkrotce przestanie utrzymywac, to mama i corka raczej zostana na jego utrzymaniu
dlugo. No i co? No nic, kazdy orze jak moze, radzimy sobie jakos. Na pewno nie
jest to powod, zeby rezygnowac ze swojej rodziny

[jayin]

Dla niektórych mężczyzn jest to powód.
Myślą dośc chyba, hmm... rozsądnie i logicznie. Że są w stanie utrzymać np. max 3 osoby w rodzinie - np. siebie, drugą żonę/partnerkę i swoje dziecko z pierwszego małżeństwa. Wg nich np. na kolejne dzieci nie ma ani możliwości, ani finansów ani czasu.

Z tego co pisała taurusp - wynikało dla mnie to, że nie tyle sam fakt tego, że jej facet ma dzieci z poprzedniego związku, jest "bolące" - ile to, jak ten fakt wpłynie na jej własne plany co do życia z nim - założenie rodziny, wspólne mieszkanie - bo już na starcie widać, że "przez to", że ma zobowiązania "poza-taurusowe" (że tak to nazwę), nie jest w stanie podjąć kolejnych zobowiązań - rodzinnych i mieszkaniowych - właśnie wobec taurusp.

Jak dla mnie - i taurusp, i twój ukochany (chyba) myślicie realistycznie. I to dobrze. Nieważne, ze teraz to boli. Kiedyś przestanie, a ty sobie ułożysz życie, jakiego potrzebujesz dla spełnienia siebie samej. A on może sobie znajdzie kogoś, komu wystarczają same spotkania, bez zobowiązań i zakładania rodziny - i może tak mu będzie lepiej. Sama miłość nie wystarcza do życia razem.

A szkoda

[nsc23]

Jayin,
moze wyjdzie tu moje nieopierzenie i brak znajomosci realiow 'doroslego' zycia,
ale mysle, ze jezeli czlowiek sie postara, to da rade dziecko odchowac. Nie musi
miec przeciez miodow i wszystkiego spod igly. Nie sugeruje, ze sama miloscia
czlowiek wykarmi, czy ze Bog dal dziecko to da na dziecko, ale mysle, ze sam
fakt, ze ma sie dwoje dzieci nie jest przeszkoda, zeby miec trzecie.
Oczywiscie nie znam sytuacji finansowej taurusp ani jej partnera, wiec troche
tak gdybam.

Jezeli chodzi o sytuacje taurusp - ja bym sie tak latwo nie poddawala.
Poszukalabym mozliwosci przekwalifikowania sie (siebie albo partnera),
otworzenia jakiejs firmy, zainwestowania w cos. Wiem, ze klimat ekonomiczny nie
sprzyja, ale to na dluzsza mete rozwiazanie, nie na dzis czy jutro.
No chyba, ze kasa jest tylko przykrywka dla niecheci do posiadania wiekszej
ilosci dzieci - na to juz chyba nie ma rady.

NSC :)

[13monique_n]

... gdybys to Ty miała się zastosować do twoich rad, to na Ciebie
postawiłabym wszystkie pieniądze (troche o sobie już piszesz, więc
taki mam obraz Ciebie). Mam jednak wrażenie, że Taurus i jej
wybranek mają inną osobowość i Twoja rada zwyczajnie stawia im za
wysoko poprzeczkę. Wydaje mi się, że jayin dobrze pisze.

[jayin]

nsc,

Oczywiście, że można odchować dziecko, zazwyczaj niezależnie od sytuacji materialnej Będzie miało ono lepszy lub gorszy lub przeciętny poziom życia, ale się da. Wystarczy mocno chcieć.

Chociaż i rozsądek tutaj się przydaje, żeby nie "fundować" sobie dziecka w sytuacji, kiedy oboje rodziców np. nie pracuje i nie jest w stanie utrzymać siebie samych, a co dopiero dziecko.

Co do drugiej części - tzn. do pracy, zarobków - też jeśli się chce, można się STARAĆ o polepszenie sytuacji materialnej. To czy to się uda w rezultacie, czy nie - to już inna bajka. Ale jak są chęci - to się człowiek stara, kombinuje, co tu zrobić, by znaleźć lepszą pracę, zarobić więcej, podnieśc poziom życia swojej rodziny.

I to jest chyba słowo klucz.
"CHĘCI".

Jak są chęci - to przy niskich zarobkach ludzie zdecydują się na dziecko. Z miłości np. Jak są chęci - to się człowiek wysila i szuka na prawo i lewo lepszej roboty. Lub chociażby jakiejkolwiek na początek - jeśli nie ma pracy w ogóle.

Ale jak tych chęci nie ma, to dupa blada.
Za przeproszeniem

Nawet przy wysokich zarobkach można wtedy twierdzić, że "nie stać nas na dziecko".

[krowa_laciata]

Przede wszystkim rada zupełnie niezwiązana z macochowaniem - zacznij
liczyć na siebie. Nie tylko macochy powinny być silne i niezależne.
Z doświadczenia mogę napisać, że związek z niedzieciatym też nie
daje gwarancji na wspaniałe życie. Związałam się z wolnym facetem
bez zobowiązań, miało być pięknie... wylądowałam sama z dziećmi,
zdana na siebie, bo i marne alimenty raz były, a raz nie. Inny
przypadek z bliskiej rodziny... młode małżeństwo z dzieckiem,
pracował mąż, dokąd nie zachorował. Żona musiała utrzymać siebie,
dziecko i męża, który pracować nie mógł, a do tego żeby żyć
potrzebował kosmicznie drogich leków. Zmarł i została sama z
dzieckiem. Życie różnie się układa i nie zawsze plany się idealnie
realizują.

> nie sądziłam ze to tak boli...
> miała któras z Was taki stan? jak sobie poradziłyscie??

oj miałam, miałam... Doświadczona wcześniej jedynie w związkach z
facetami bez zobowiązań, trafiłam na faceta idealnego (czyli bez
wad, które posiadali wcześniejsi i jeszcze wielu innych, których bym
nie przełknęła ) jednak z dziećmi, a do tego niełatwą eksią. Było
super dokąd nie zamieszkaliśmy razem. Wcześniej ja miałam swoje
życie, on swoje (każdy swoje dzieci) i w wolnym czasie siebie.
Olśnienie, że nie jestem najważniejsza nadeszło po jakimś czasie
życia pod jednym dachem. Jednak w naszym przypadku była to duża
zasługa eks, która nauczona, że M jest na każde skinięcie kompletnie
nie liczyła się, że teraz ma swoje życie i jakieś plany. Nie
zrezygnowałam. Nad M małymi kroczkami pracowałam, tak żeby był jak
najbardziej dla dziecka, ale nie dla eksi... czyli musiałam
przetłumaczyć, że jeśli odmówi przyjazdu do eksi i zajęcia się
dziećmi bo ona jest umówiona na imprezę, to nie będzie to powód do
pozbawienia go praw rodzicielskich, jak mu sie odgraża Mimo
średniej sytuacji finansowej wzięliśmy ślub, skromny, bez pompy i
nie bajkowy... ale i tak był to jeden z najlepszych dni w moim
życiu. Zdecydowaliśmy się też na dziecko, wyszło dwoje. Też miałam
obawy czy będzie się zachwycał skoro już ma i ciąża, poród, dzieci
to dla niego żadna nowość. Zachwycał się i zachwyca do tej pory.
Może dlatego, że doczekał się wymarzonej córki, może dlatego że mamy
bliźniaki i jednak rodzicielstwo (podwójne za jednym podejściem)
okazało się nowym doświadczeniem, a może dlatego, że nasz związek i
nasze wychowanie dzieci wygląda zupełnie inaczej niż jego poprzednia
rodzina. W każdym razie dzięki postawie M wyzbyłam się już
przekonania, że jesteśmy mniej ważni. W kwestii finansowej staram
się (na ile mogę siedząc z dziećmi) dorabiać, tak żeby utrzymanie
całej rodziny nie spoczywało na barkach chłopa i żebym kiedy ma
gorszy miesiąc w pracy nie miała żalu, że na tamte dzieci dać musi,
a dla naszych g...o zostaje. Jakoś udało sie wszystko poukładać przy
chęci i zaangażowaniu dwóch stron, choć też byłam słaba,
czarnowidząca... i paskudnie egoistyczna
Tyle o mnie Jeśli natomiast chodzi o Twoja sytuację, ciężko
radzić. Każdy jest inny. Jeśli zależy Ci na facecie i masz choć cień
wiary, że potrafisz zmienić swoje podejście to walcz. Może pomoże
rozmowa... nie wiem, z psychoterapeutą, życzliwą osobą (byle nie
koleżanką, która uważa, że chłop dzieciaty to chłop be)? Jeśli nie
to faktycznie zakończ ten związek. Szkoda żebyś cierpiała
niespełniona i żeby cierpiał facet rozdarty między uszczęśliwieniem
Ciebie i dzieci. Jesteś młoda więc masz szansę znaleźć kogoś dla
siebie, no i masz już jakies doświadczenie, więc będziesz wiedzieć,
że facetów z dziećmi należy omijać szerokim łukiem zanim sie
zaangażujesz.

[333a13]

Nic nie piszesz Taurusp o tym jak długo ze sobą jesteście i czy
mieszkacie razem... Zgadzam się z Krówką, że życie to nie bajka i
różnie się w tym życiu układa. Nie masz gwarancji dobrego życia z
facetem bez "obciążeń" (bo może zachorować, być nierobem, popaść w
długi, alkoholizm), tak samo jak nie masz pewności co do przyszłości
z męszczyzną z dziećmi. Bycie z facetem po przejściach łatwe nie
jest, zwłaszcza w kwestii akceptacji jego poprzedniego życia i
dzieci, ale z drugiej strony patrząc na mojego NM, jest to facet
który wie czego chce w życiu, priorytetem jest rodzina i dzieci
(jego 1 i nasze przyszłe Piszesz bardzo górnolotnie i miłości i o
tym, że nie zawsze wystarcza... Jeszcze raz powtarzam, życie to nie
bajka. Jeśli dwoje ludzi naprawde chce ze sobą być, to zrobią
wszystko by tak było. I nikt mi nie wmówi, że względy finansowe są
jedyną przyczyną, dla krórej związek dwojga ludzi nie może
przetrwać. Twoja miłość jakoś chyba żyje, gdzieś mieszka i coś je.
Ty również, więc skoro jesteście w stanie funkcjonować osobno, to
życie razem też chyba nie powinno być większym problemem... Problem
raczej tkwi gdzieś indziej... Przestań użalać się nad sobą
dziewczyno i nad swoim smutnym losem, nie idealizuj tak swojego
faceta i przestań opowiadać, że on na Ciebie nie zasługuje itd, bo
tylko sobie umniejszasz. Jesteś młoda, masz całe życie przed sobą i
masę możliwości, bo obecnie cały świat stoi przed nami otworem, więc
to raczej Twój facet stoi tutaj na gorszej pozycji, bo nie potrafi
zabezpieczyć finansowo Waszych potrzeb, jest pewnie starszy i ma
zobowiązania...

[taurusp]

jestesmy razem 9 mies. i dojrzelismy do zamieszkania razem
to nie jest tak, ze go idealizuję, tylko jestem swiadoma swoich
ograniczen. Cos takiego we mnie siedzi, że nie umiem przełknąc
tego "bycia na drugim miejscu" Wiem, ze on wiele zrobi dla
dziewczyny którą kocha, ale mając nową rodzine stanie przed wielkim
dylematem, kogo przede wszystkim wspierac emocjonalnie i finansowo.
Wszystkich nie zadowoli. Ja sie w tym czuje przegrana... i jak sie
będą miały czuc nasze ew.dzieci... jak jedna kolezanka tu
wspomniała - po zaplaceniu alimentów na jej dzieci g...o zostaje.
Czy tak to ma wyglądac, ze pierwsze dzieci muszą dostac swoje a te
nastepne to juz niech liczą tylko na matkę. Tak wygląda rodzina?

[mama_natalci]

Jesli juz teraz masz tego typu watpliwości to zakoncz te znajomość
bo pozniej moze byc tylko gorzej. Pisze tak bo wiem to z wlasnego
doświadczenia.moj M ma z poprzedniego małżeństwa 2 synów (8,12. Na
poczatku naszego małzeństwa bylo w porzadku bo kazdy wydadtek na
jego dzieci byl w spolnie uzgadniany a takze ich przyjazdy do
nas.Natomiast po jakis czasie zaczal mnie tylko informowac o
koniecznych wydatkach na rzeczy dla dzieci , pobytach u nas. ja
zaczelam zarabiac coraz lepiej i to spowodowalo tez ze wysylanie
pieniedzy dla jego poprzedniej rodziny bylo wywyslane lekka reka.My
mamy wspolna coreczke ktorej musze odmawiac wielu rzeczy bo sie
okazalo ze jego synowie jada na wycieczka ktora trzeba oplacic itp.
I tak mozna by bylo pisac bez konca. Dlatego ja niestety dopiero
teraz przejrzalam na oczy ze niczego sie nie dorobimy a ja pomimo ze
zarabiam to musze sobie i corce odmiawiac wiele rzeczy na rzecz jego
dzieci.Obecnie zastanawiam sie nad sensem naszego zwiazku, b ja sie
meczę myslac ze zawsze bede na drugim planie, poprostu nie mam juz
sily. Jestem w twoim wieku i mysle ze moge jeszcze sobie ulozyc
życie. Chciałam jeszcze nadmienic ze kazde swieta, długie weekandy i
wakacje niemozna sobie zaplanowac bo okazuje sie ze jego eks ma
plany i trzeba wziasc dzieci a moj M nie potrafi odmowic bo twierdzi
ze jak sie z nia zacznie kłócic to sprawa trafi do sadu o
podwyższenie alimentów i tak w kółko. pozdrawiam i zycze duzo sily.

[taurusp]

mamo_natalci-
dokładnie takich sytuacji się boje i wiem, ze nie udźwignęłabym tego
emocjonalnie. Bardzo Ci współczuję i uwazam, ze nie powinnas płacić
za jego zobowiązania. Wlasciwie żona tez moze wystąpic o alimenty,
wiec moze trzeba uświadomic Twojego męża. Jak tamte dzieci sie
rodziły to Twój mąz płacił na nie bez ograniczen. Teraz gdy Ty
urodziłas mu córke to tez powinnas byc priorytetem dla niego,
równiez w kwestii finansowej i twoje lepsze dochody nie mają tu nic
do rzeczy - chodzi o jego wkład. Wychodzi na to, ze jego synowie
dostają, co im sie nalezy, a Twoja córka za przeproszeniem -
resztki.
Wyobrazam sobie, jak jest Ci ciezko. Mam jeszcze pytanie do Ciebie -
bylas szczesliwa na ślubie z tym facetem? czy wahałas sie przed tym?
czy mąż rozpieszcza waszą córke, czy raczej traktuje ją bez
większych emocji i tylko synom stara sie wynagrodzic rozbitą
rodzine??

pozdro

[333a13]

Wiele kobiet na tym forum ma poczucie, że są gorsze i na drugim
planie, ale mi się wydaje że to wszystko zależy od męszczyzny...
Przyjrzyj się swojej dłoni i powiedz, który palec lubisz
najbardziej... Tak samo jest z dziećmi i rodziną. W zdrowym układzie
wszyscy tworzą jedną całość i każdy jest tak samo ważny. Problemem
jedynie może być z czasem, który się poświęca członkom tej rodziny.
Wiadomo, że w rodzinie z "dochodzącymi" dziećmi partner ma mniej
czasu dla Ciebie, ale to nie oznacza że jesteś dla niego mniej
ważna. Przynajmniej ja mam takie poczucie w swoim układzie. Nie
powiem, lekko mi nie jest w wakacje czy w niektóre weekendy, ale te
nagłe negatywne emocje są wynikiem jakiegoś tam mojego egoizmu. Co
do finansów, sprawa nie jest prosta, bo 2 dzieci to duże
zobowiązanie i "obciążenie". Ale nie wyobrażam sobie, żeby dziecko
mojego NM jechało na wakacje a moje nie. Tym bardziej, że nie
byłabym uzależniona finansowo od męszczyzny... Tarusp, jeśli źle się
czujesz w tym związku i nie odpowiada Ci takie życie, to uciekaj
póki czas. Jesteś młoda i masz dużo czasu na układanie sobie życia.

[mama_natalci]

taurusp,
Jak bralismy ślub byłam juz w ciazy wiec była wielka sielanka i nie
zastanawiałam sie za bardzo nad tym co będzie. Mąż od urodzenia
córki (5 lat) ani razu nie wyszedł z nia na spacer, plac
zabaw.Wszytskie atrakcje to ja organizowalam dziecku i dotad
organizuje np. wyjscie do kina, wczasy itp. Natomiast maz nigdy nie
mial ochoty planowac wspolnego wyjazdu na wczasy tylko na mnie to
zrzucał (twierdzil ze jak chce gdzies jechac to mam sobie to
załatwic), jemu to obojetne ale przyjazd jego synów na wakacje do
nas to potrafil planowac,za czym id rozne wyjscia np. do kina. A
nasze dziecko w wakacje musi chodzic do zastepczych przedszkoli i mu
to nie przeszkadza a mnie boli i to bardzo.Jego eks nie pracuje,
sidzi w domu a ja musialam wrócic do pracy jak corka miala roczek bo
nie byloby za co zyc a corke trzeba bylo oddac do złobka.Nie mam juz
sil pracowac na jego rodzine i nie pracujaca eks.Pozdrawiam.

[edw-ina]

Właśnie takie zachowania, jak opisałaś wywołują "ukrytą macochę",
taką z Kopciuszka.
Mamo Natalki, dlaczego jesteś ze swoim mężem? Jeśli, z tego co
napisałaś on nie interesuje się ani twoim losem, ani waszego
dziecka, to co to za związek?
Skoro woli utrzymywać nie pracującą eks, to w jakiej roli stawia
Ciebie? kochanki? kobiety do towarzystwa? kucharki i sprzątaczki?
jeśli jesteś z nim ze względu na dziecko, to przestać. Z tego co
napisałaś to i tak lepiej się wywiązuje ze swoich rodzicielskich
obowiązków na odległość. A jeśli jesteś z nim, bo masz nadzieję, że
się zmieni, to wstrząśnij nim tak, by był zmuszony to zrobić już.
strasznie żal mi Ciebie, trzymaj się.

[braktalentu]

"Skoro woli utrzymywać nie pracującą eks"

To chyba nadinterpretacja.

[edw-ina]

Może i nadinterpretacja, po zastanowieniu stwierdziłam, że może ex ma własnego
next, który ją utrzymuje. Choć zdanie: "Jego eks nie pracuje,
sidzi w domu a ja musialam wrócic do pracy jak corka miala roczek bo
nie byloby za co zyc a corke trzeba bylo oddac do złobka" jakoś tak zrozumiałam.
Być może w przypływie negatywnych uczuć.

[mama_natalci]

Eks mojego meza nie pracuje ale wyszla zamąz i ma z obecnym mezem
dziecko. Z tego co wiemy to jej mąz oplaca rachunki, wyzywienie ale
nie daje jej gotówki wiec ona na swoje wydatki wykorzystuje
otrzymane alimenty a na potzrbey dzieci juz nie ma wiec wydzwania ze
nie ma pieniedzy na buty, kurtki, wycieczki, ksiazki itp.Moj M zdaje
sobie z tego sprawe ale caly czas tlumaczy ze jak jej nie da kasy to
ona zlozy pozew o podwyzszenie alimentów.Jej udzial w utrzymaniu
finansowym dzieci jest zaden.

[edw-ina]

Nawet nie wiem, co Ci odpisać. Czyli ona może dostać, bo grozi, a Ty nie, bo w
końcu masz w domu męża, więc po co więcej??
To może Tobie powinien również wypłacać alimenty? Przynajmniej wiedziałabyś na
czym stoisz.
Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji. Rozumiem, że nie masz już siły pracować na
wszystko. Powtórzę się - strasznie mi przykro.

[braktalentu]

"wiec ona na swoje wydatki wykorzystuje otrzymane alimenty a na potrzeby dzieci
juz nie ma"

Co jakiś czas natykam się na psot o niezwykle zaradnych kobietach. To te, które
ze średniej wysokości alimentów na dzieci potrafią zapewnić sobie zaskakujące
luksusy.
Ileż to tych alimentów otrzymuje była żona Twojego męża, że obawia się On ich
sądowego podniesienia (tu przypomnijmy sobie jakie są kryteria przyznawania
alimentów)? Ile Twoim zdaniem kosztuje utrzymanie dzieci w wieku Twoich
pasierbów? Jaki jest udział Twojego męża w CODZIENNEJ opiece i WYCHOWANIU dzieci
z pierwszego związku?

[shedir1]

Czytając Wasze posty w każym moge doszukać się cząstki mojego
związku i swoich obaw.Największe opisała krowa_laciata .Mój
partner ma jedno dziecko 4latka ja nie mam żednego, mam 25lat ale
bardzo chce. Obydwoje chcemy byc razem, stworzyć rodzinę, rozmawiamy
o wspólnej przyszłości i wspólnym dziecku.Ja najbardziej się boje że
on nie będzie tak przeżywał, wyczekiwał, tak się cieszył i zachwycał
tym jak ja będe w ciąży i naszym dzeckiem jak swoim pierwszym.
Rozmawiałm już o tym z moim partnerem ale we mnie nadal troche to
siedzi. JA pierwszy raz w ciąży, emocje, euforia i chciała bym żeby
on przeżywał to samo, a on już to miał. Wiem, że to pawnie tylko
moje takie głupie nakręcanie się ale czasami o tym myśle.Jeśli
chodzi o jego dziecko to mała mnie lubi i akceptuje jako partnerke
ojca i często jest u nas. Kwestie finansowe mamy uzgodnione i zawsze
razem je uzgadniamy więc wogóle nie mam zastrzeżeń. Wiem też że mój
partner nie będzie odmawiał naszemu dziecku na koszt swojego.
Dziecko ma tez matkę, która dostaje alimenty mimo,że dziecko spędza
więcej czasu z ojcem i u nas wszysko ma zapewnione. Nie czuje się
tez na drugim miejscu, wiem że mój partner kocha swoją córę ale
kocha też mnie.Zawsze powtarza że obydwie jesteśmy na pierwszym
miejscu u niego z tym że to troche inne pierwsze miejsca . Zreszta
ja się z tego cieszę, nie mogła bym być z kimś kto zostawił swoje
dziecko bo bała bym się, że może to samo zrobić z naszym.
Na koniec chciałam Wam dziewczyny bardzo podziekować, pisze tu
pierwszy raz ale jestem codziennie. Dajecie mi dużo wsparcia i rad.
Nie byłam w żaden sposób przegotowana na taki związek, za mało
dojrzała i nawet nie wyobrażałam sobie co mnie czeka. Przeszliśmy
już przez tyle... Wiem że dużo przed nami jeszcze ale już inaczej na
to wszystko patrze. Pozdrawiam Was gorąco.

[mahadeva]

dziwi mnie, gdy mowiesz, ze kolezanki patrza na Ciebie z politowaniem
ja tez mam faceta z przeszloscia, ze zobowiazaniami, ale to jest najwspanialszy
czlowiek, jakiego poznalam, dlatego z nim jestem i koelzanki moga mi co najwyzej
zazdroscic...
ja cale szczescie nie chce miec dzieci, potrafie sie tez utrzymac - ale ciezko
na to pracowalam
czasem zazdroszcze chlopu, ze ma sens zycia w postaci dzieci, a ja sama musze go
szukac gdzie indziej, ale to moj wybor