Boska Wendy Beckett!

[Gość: Slońce]

Dosłownie i w przenośni...
Otóż jak zapewne wszyscy wiecie, ta zażywna pani jest zakonnicą, która kocha
sztukę. Arkady umiliły nam życie i wydały dwie jej bardzo ciekawe książki -
"1000 arcydzieł" oraz "Historię malarstwa". Obie bardzo polecam. Dodam, że
pierwszą z wymienionych pozycji będę chyba czytać latami, bowiem uwielbiam
wpatrywac się w reprodukcje, a tu mam ich aż tysiąc;-)) he he jak dobrze, że
wymyślono świat...
Czytajcie i oglądajcie!
pzdr

[ksywa]

Słoneczko kochane, zdarzylo mi się juz parę razy z Tobą zgadzać:-), ale tutaj
muszę stanowczo zaprzeczyć:-(( Mnie się wydawnictwa spod znaku siostry Beckett
w ogóle nie podobają:-( Tzn. - wyjaśniam - podobają mi się reprodukcje, ale jej
komentarze uważam za nietrafione, niestety, wiedzę faktograficzną siostrzyczka
posiada, "szkiełko i oko" też, ale malarstwa chyba raczej nie kocha, tak jakoś
sucho opowiada... Że już nie wspomnę, że zawsze brakuje akurat tych obrazów,
które JA najbardziej lubię i cenię:-( Ale to tylko takie moje narzekania, nie
zwracaj uwagi:-)) pozdr,
ksywa

[Gość: Słońce]

Witam Ksywko!

Myślę sobie, że ona za wszelką cenę stara sie uniakć jakicholwiek osobistych
wycieczek w stronę danego stylu czy malarza, po to, by sprawić wrażenie
obiektywizmu. Oczywiście my wiemy, że to ona wybrała te a nie inne obrazy do
swojej książki. Stąd moze zdawkowość opisów i brak achców i ochów nad jakimś
mistrzem. Ale wiesz, mi to odpowiada...
To, za co tak lubię tą książkę, to to, że w jednym tomie mam możnosć obcowania
z piękną, cudwną sztuką, którą mogę konteplować i o 3 nad ranem. Stasznie mi
się to podoba;-)) Ktoś powie, że mogę to robić z każdym innym albumem. Otóż
nie - bo tu mam możliwość zapoznania się ze wszystkimi szkołami malarstwa i mam
do czynienia z naprawdę boskimi malowidłąmi. Stąd moja ekstatyczna ocena tej
książki;-)))
A dziś gapiłam się chyba z 20 minut na "Wyspę umarłych" Bocklina - na stronie
43. Widziałaś?
seredeczne pozdrówki

[ksywa]

Hej, oczywiście, że znam Wyspę Umarłych:-)) Wiesz, że Bocklin malowal ją w
wielu wersjach? Ciekawe, ktorą wersją Ty się tak zachwycasz:-)) Przekrojowość
albumów Beckett to duża zaleta - nie przeczę- ale wiesz, ja własnie lubię kiedy
autor wyraża osobisty stosunek i emocje jakie w nim wzbudza dane dzieło czy
artysta. Własnie emocje. Ale to pewnie moje skrzywienie pod wpływem niejakiego
kontrowersyjnego p. Łysiaka:-) i lektury "Malarstwa białego człowieka". A
generalnie - najlepiej mieć dużo, dużo albumów, rozłożyć je wokół siebie na
podłodze i wertując je można spędzić wiele godzin:-) pozdr,
ksywa
PS: Ze mnie też taki "laik" co to woli w spokoju gapić sie w album, niż męczyć
się szurając kapciami na pożal się Boże "głośnej" wystawie (vide
Impresjoniści), na którą zaraz wali tłum popychających się snobów + wycieczki
szkolne, ktorym potem trzeba zaglądać przez ramię i wysluchiwać ich opinii i
komentarzy.

[Gość: Słońce]

Tak, jak też tak mam a propos wystaw. Ostatnio byłam na Skarbach Habsburgów i
wyszłam naburmuszona;-)) Dziki dzików tłum tratujący wszystko na swojej
drodze... A ja tak lubię zwiedzać, ale coraz bardziej denerwują mnie te hordy
ludzi.
Co do Bocklina(nie wiem jak robi sie ten znak nad o)to...nie wiem która to
wersja. Wiem, że namalował ich aż pięć, ale siostra nie podaje, którą mam przed
oczyma.
Do Łysiaka jaskoś nie mogę się przekonać, drażni mnie jego zarozumałość ale w
końcu ma powody... Teraz wyszła książka o jego własnych zbiorach, widziałeś?
pzdr

[Gość: szcz]

Przepraszam, że się wtrącam w rozmowę dwóch szanownych
forumowiczów, ale mam wielką ochotę wtrącić swoje trzy
grosze. Mnie się akurat albumy siostry Beckett
podobają, z tym, że uważam je za adresowane przede
wszystki do mniej wyrobionych miłośników malarstwa. Ci
znajdą tu zarówno piękne reprodukcje, ciekawostki z
biografii artystów i epoki, jak i podstawowe
informacje o technice i nowinkach warsztatowych.
Zgoda, że siostra czasem nie ma własnego zdania, ale
może to nawet dobrze dla tej kategorii odbiorców.
Jeżeli ktoś chce zmierzyć się z prawdziwym �demonem�
krytyki sztuki, który ma bardzo wyraziste poglądy, a
przy tym potrafi je fantastycznie prezentować, to
polecam Ernsta Gombricha i jego �Story of Art� (po
polski wydane jako �O sztuce�). Czyta się jak powieść

[ksywa]

Gość portalu: szcz napisał(a):

> Przepraszam, że się wtrącam w rozmowę dwóch szanownych
> forumowiczów, ale mam wielką ochotę wtrącić swoje trzy
> grosze.
Ale za co tu przepraszać? No chyba, że to miał byc taki wielce uprzejmy wstęp:-)>
> Mnie się akurat albumy siostry Beckett
> podobają, z tym, że uważam je za adresowane przede
> wszystki do mniej wyrobionych miłośników malarstwa. Ci
> znajdą tu zarówno piękne reprodukcje, ciekawostki z
> biografii artystów i epoki, jak i podstawowe
> informacje o technice i nowinkach warsztatowych.
> Zgoda, że siostra czasem nie ma własnego zdania, ale
> może to nawet dobrze dla tej kategorii odbiorców.
Słuszna uwaga, ale czy dla "tej kategorii odbiorców" bardziej osobisty,
"zaangażowany" styl narracji nie byłby nawet atrakcyjniejszy?
> Jeżeli ktoś chce zmierzyć się z prawdziwym demonem
> krytyki sztuki, który ma bardzo wyraziste poglądy, a
> przy tym potrafi je fantastycznie prezentować, to
> polecam Ernsta Gombricha i jego Story of Art (po
> polski wydane jako O sztuce). Czyta się jak powieść
Wielkie dzięki za info, ale na ile zdążyłam się zorientować, to ze zdobyciem tej
pozycji nie będzie łatwo:-( Natknęłam się na wzmiankę nt. tegoż autora "Sztuka i
złudzenie" i z tym pewnie jest podobna sytuacja. Ale dzięki i pozdrawiam,
ksywa

[Gość: szcz]

Droga Ksywko, zawsze staram się być uprzejmym :)
A co do Gombricha to �O sztuce� wydały Arkady około
pięciu lat temu. Być może warto zobaczyć na ich
stronie internetowej, czy mają ją jeszcze w ofercie.
Pozdrawiam

[ksywa]

Hej, uprzejmy:-) Od sprawdzenia tegoż zaczęłam - bo mądra ze mnie dziewczynka -
no i nie mają:-(( A i Empik pewnie też. Gdzieś Ty był z tym info te parę lat
temu, jak ją wydali, no gdzie:-)) Ale i tak dzięki i pozdrawiam,
ksywa

[ksywa]

Hej, Słoneczko, "zarozumiałość" w odniesieniu do Łysiaka to baaardzo delikatne
określenie. To raczej Mega-megalomania, oszołomstwo, nawiedzenie, poglądy, że
ho, ho, itd. ale we wczesnych swoich pozycjach był jeszcze strawny i, hm,
inspirujący. Jak by nie było - u mnie zainteresowanie malarstwem zaczęło się od
"Muzeum Wyobraźni" - od tych skrzących się erudycją, błyskotliwych i bardzo
osobistych opowieści o wybranych obrazach. A może od eseju o Leonardzie i
Ostatniej Wieczerzy w "Wyspach zaczarowanych" - nie pamiętam, ale co mi
zaszczepił to zaszczepił. I za to mu chwała. Pozdrawiam,
ksywa
PS: "Obecnego" Łysiaka ignoruję - co się mam złościć- i nie daję mu zarobić,
więc tej ostatniej pozycji nie znam:-)

[Gość: szcz]

Ksywko, parę lat temu, jak wydawali Gombricha byłem w
księgarni i go kupiłem, czego i Tobie gorąco życzę :))

[Gość: Słońce]

Dzięki Ksywko za pozdrowionka. No i ja też żuczek nie mogę znaleźć nigdzie tego
Gombricha...Trzeba tylko liczyć na wznowienie, niestety;-(( bądź poszukać w
antykwariatach. A z Łysiaka co byś poleciła przeczytać, tak poza sztuką?
Dzięki Szcz za info - jak znasz jeszcze jakieś wartościowe pozycje daj znać!
pzdr

[ksywa]

Gość portalu: Słońce napisał(a):

> Dzięki Ksywko za pozdrowionka. No i ja też żuczek nie mogę znaleźć nigdzie tego
>
> Gombricha...Trzeba tylko liczyć na wznowienie, niestety;-(( bądź poszukać w
> antykwariatach. A z Łysiaka co byś poleciła przeczytać, tak poza sztuką?
> Dzięki Szcz za info - jak znasz jeszcze jakieś wartościowe pozycje daj znać!
> pzdr

Hej Słoneczko, tak na 100% to nie wiem co Ci polecić, jeśli nie chcesz o
sztuce... Może "Flet z mandragory" - ciekawe, ale psychodeliczne, może
"Szachistę" - ciekawa historia z czasów napoleońskich, trochę sensacyjna, albo
eseje z podróży - po Francji "Francuska ścieżka" albo po Włoszech "Wyspy
zaczarowane", po USA "Asfaltowy saloon". W kazdym razie, broń Boże, żadnej
publicystyki ani cyklu Dobry, Lepszy itd. czy "Statku" Ci nie polecam. Pozdrówka,
ksywa

[ksywa]

Gość portalu: szcz napisał(a):

> Ksywko, parę lat temu, jak wydawali Gombricha byłem w
> księgarni i go kupiłem, czego i Tobie gorąco życzę :))

No proszę, nie dość, że uprzejmy - to jeszcze taki akuratny - odpowiedni człowiek
w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie:-))