Jaki jest Twój ulubiony wiersz?

[Gość: hogata]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Zanurzcie mnie w niego
jakby różę w dzbanek
po oczy,
po czoło,
po snop włosa jasnego, -
niech mnie opłynie wkoło,
niech się przeze mnie toczy
jak woda całująca
Oceanu Wielkiego.
Niech zginie noc, poranek,
blask księżyca czy słońca,
lecz nich On we mnie wnika
jak skrzypcowa muzyka -
gdy do serca mi dotrze,
będę tym, co najsłodsze,
Nim...

[Gość: dolores20]

Do Marka Aurelego

Dobranoc Marku lampę zgaś
i zamknij ksiażkę Już nad głową
wznosi się srebrne larum gwiazd
to niebo mówi obcą mową
to barbarzyński okrzyk trwogi
którego nie zna twa łacina
to lęk odwieczny ciemny lęk
o kruchy ludzki ląd zaczyna

bić I zwycięży Słyszysz szum
to przypływ Zburzy twe litery
żywiołow niewstrzymany nurt
aż runą świata ściany cztery
cóż nam - na wietrze drżeć
i znów w popioły chuchać mącić eter
gryźć palce szukać próżnych słów
i wlec za sobą cień poległych

więc lepiej Marku spokój zdejm
i ponad ciemność podaj rękę
niech drży gdy bije w zmysłów pięć
jak w wątłą lirę ślepy wszechświat
zdradzi nas wszechswiat astronomia
rachunek gwiazd i mądrośc traw
i twoja wielkośc zbyt ogromna
i mój bezradny Marku płacz



to tez Herbert, pozdrawiam wszystkich, którzy czytają

widać lubimy tylko wiersze ponure lub miłosne :P

[Gość: RED]

a ja lubię ten
Wisława Szymborska



Psalm



O, jakże są nieszczelne granice ludzkich państw!
Ile to chmur nad nimi bezkarnie przepływa,
ile piasków pustynnych przesypuje się z kraju do kraju,
ile górskich kamyków stacza się w cudze włości
w wyzywających podskokach!

Czy muszę tu wymieniać ptaka za ptakiem jak leci,
albo jak właśnie przysiada na opuszczonym szlabanie?
Niechby to nawet był wróbel – a już ma ogon ościenny,
choć dzióbek jeszcze tutejszy. W dodatku – ależ się wierci!

Z nieprzeliczonych owadów poprzestanę na mrówce,
która pomiędzy lewym a prawym butem strażnika
na pytanie: skąd dokąd – nie poczuwa się do odpowiedzi.

Och, zobaczyć dokładnie cały ten nieład naraz,
na wszystkich kontynentach!
Bo czy to nie liguster z przeciwnego brzegu
przemyca poprzez rzekę stutysięczny listek?
Bo kto, jeśli nie mątwa zuchwale długoramienna,
narusza świętą strefę wód terytorialnych?

Czy można w ogóle mówić o jakim takim porządku,
jeżeli nawet gwiazd nie da się porozsuwać,
żeby było wiadomo, która komu świeci?

I jeszcze to naganne rozpościeranie się mgły!
I pylenie się stepu na całej przestrzeni,
jak gdyby nie był wcale w pół przecięty!

I rozleganie się głosów na usłużnych falach powietrza:
przywoływawczych pisków i znaczących bulgotów!

Tylko co ludzkie potrafi być prawdziwie obce.
Reszta to lasy mieszane, krecia robota i wiatr.

[Gość: pekinska]

Kochani ludożercy
nie patrzcie wilkiem
na człowieka
który pyta o wolne miejsce
w przedziale kolejowym

zrozumcie
inni ludzie też mają
dwie nogi i siedzenie

Kochani ludożercy
poczekajcie chwilę
nie depczcie słabszych
nie zgrzytajcie zębami

zrozumcie
ludzi jest dużo będzie jeszcze
więcej więc posuńcie się trochę
ustąpcie

Kochani ludożercy
nie wykupujcie wszystkich
świec sznurowadeł i makaronu
Nie mówcie odwróceni tyłem:
ja mnie mój moje
mój żołądek mój włos
mój odcisk moje spodnie
moja żona moje dzieci
moje zdanie

Kochani ludożercy
nie zjadajmy się Dobrze
bo nie zmartwychwstaniemy
Naprawdę
Tadeusz Różewicz

[Gość: RunDLL32]

Bursa - Pedagogika

Z dziećmi trzeba surowo
zamiast płaszcza łach
ubierz łach
zapnij łach
szanuj łach
ten łach to moja praca
moje wyprute żyły
ten łach
moje stracone złudzenia
moje niedoszłe posłannictwo
moje złamane życie
moja martwa perspektywa
wszystko ten łach
ubierz łach
zapnij łach
szanuj łach

[Gość: Hubi]

Moze ten... M. Hillar

Małgorzata Hillar
"Rozmowa oczu"

Bezdomni
z niespełnioną pieszczotą
wśród obojętnych stolików
i ludzi

Biedniejsi o ławkę
pod zielonym drzewem
którą zabrał mróz

Płonącymi oczami
mówimy sobie rzeczy
nieogarnięte słowem

Nurzam się w mowie twych oczu
jak trzmiel kosmaty
we wrzosie

Czuję jak pęcznieją wargi
a spragnione palce
rąk miłych szukają

Jak bezwolnieje ciało
i nie broni oczom twoim
rozbierać sukien
które dzielą

Tulisz mnie nagą
kasztanami źrenic

Nie zasłaniaj oczu
prosisz

Lecz oczy moje
rozpalone pieszczotą
są jak płomienie

Jeżeli ich nie zasłonię
podpalą
tych ludzi obojętnych

Wtedy zobaczą
że jestem naga
i spojrzeniem
pierś
ustom twoim podaję
jak jabłko
----------------------------------

[Gość: anijm]

Uwielbiam Sylvię Plath i Anne Sexton za całokształt, a do moich najbardziej
ulubionych wierszy należą: "Poppies in October", "Electra on the Azalea
Path", "The Rabbit Catcher", "Daddy" (Plath), "Those Times...", "Flee on Your
Donkey", "The Double Image", "Her Kind" (Sexton).
Inne tytuły, które zaliczam do swoich ulubionych, to na przykład:
1.Allen Ginsberg "A Supermarket in California";
2.Walt Whitman "America";
3.Robert Lowell "Memories of West Street and Lepke";
4.Emily Dickinson - różne wiersze;
5.Ezra Pound - "In a Station of the Metro" (cieszę się, że już przytoczono ten
tytuł na forum, bo to prawdziwa perła, pomimo niepozornych dwóch linijek
długości);
6.Poemat T.S.Eliota - "The Waste Land" ("Ziemia Jałowa").
Długo by jeszcze wymieniać...

[Gość: gardiner]

Z nagła gałęzi nie zginaj, nie łam

ani nie szukaj

za białą studnią białego jelenia.

Nie za włócznią rzuć wzrokiem,

nie zaklinaj urokiem dawnych czarów.

Niech sen je ocienia.

“Nie głęboko, lecz bez drżenia

zanurz wiadro do strumienia”.

Eliot

[maira]

"Pan cogito rozmyśla o cierpieniu"

Wszystkie próby oddalenia
tak zwanego kielicha goryczy-
przez refleksję
opętańczą akcję na rzecz bezdomnych kotów
głęboki oddech
religię-
zawiodły

należy zgodzić się
pochylić łagodnie głowę
nie załamywać rąk
posługiwać się cierpieniem w miarę łagodnie
jak protezą
bez fałszywego wstydu
ale także bez niepotrzebnej pychy

nie wywijać kikutem
nad głowami innych
nie stukać białą laską
w okna sytych

pić wyciąg gorzkich ziół
ale nie do dna
zostawić przezornie
parę łyków na przyszłość

przyjąć
ale równocześnie
wyodrębnić w sobie
i jeśli to możliwe
stworzyć z materii cierpienia
rzecz albo osobę

grać
z nim
oczywiście
grać

bawić się z nim
bardzo ostrożnie
jak z chorym dzieckiem
wymuszając w końcu
głupimi sztuczkami
nikły
uśmiech

[fabregas]

Kobieta w czerwonym płaszczu

Są pytania bez odpowiedzi.
Czujesz je w dłoni jak znajomy ciężar,
okrągłe kamyki, które wyciągasz z kieszeni,
nieugięte i chłodne.
Wędrujesz palcami po ich powierzchni,
aż w końcu gubisz się w tym braille'u trwałego świata.
To samo gdy spojrzysz przez okno:
żółte liście, coraz bardziej zimowe światło.
Przejeżdża ciężarówka z wysoką stertą pociętego drewna.
Kobieta w czerwonym włóczkowym płaszczu widzi,
że patrzysz i szybko odwraca wzrok.



Łatwo ulec fascynacji śmiercią

Łatwo ulec fascynacji śmiercią.
Udajemy, że się szykujemy,
przymierzamy zbyt duże szpilki,
naszyjniki z pereł,
wonną odległość odmiennego życia.
Ale mamy nadzieję, że tak naprawdę,
to nie idziemy na tę kolację:
ręce - powiadamy - mamy zbyt małe i niezgrabne,
żeby właściwie wznosić kieliszki o długich nóżkach.

[dama_kameliowa]

Nie bój się nocy -ona zamyka
drzewa lecące i ptasie tony
w niedostrzegalnych, mrocznych muzykach,
w przestrzeni kute - złote demony,
które fosforem sypiąc wśród blasku
wznoszą się białe, modre, różowe,
wznoszą sie w lejach żółtego piasku
w chmurach rzeźbione unoszą głowy.(...)
K.K. Baczyński

Dwunastu braci wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,
A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.(...)
B.Leśmian

Czułość bywa - jak pełny wojen krzyk;
I jak szemrzących źródeł prąd,
I jako wtór pogrzebny...
I jak plecionka długa z włosów blond,
Na której wdowiec nosić zwykł
Zegarek srebrny
C.K.Norwid

Wciąż rozmyślasz. Uparcie i skrycie,
Patrzysz w okno i smutek masz w oku...(...)
Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

[filmmix]

a ja szukam wiersza Salingera (chyba?) kołacze mi się w glowie - króciutki, coś
o ustatkowaniu się i o tym, że chwila może nam zabrać wszystko? Ktoś zna,
pomoże i tutaj go umieści albo da linka?

[sobylminee]

Rafał Wojaczek - "Koniec Świata"

To mogło być we wtorek albo w piątek
Niewykluczone też że w poniedziałek lub w środę
A również dobrze w czwartek sobotę czy niedzielę
W styczniu lecz także w lipcu zgódźmy się
Że to przecież nie jest takie ważne
W roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym
Zdaje się - którymś rano lub o zmierzchu
W samo południe albo o północy
W pogodę słoneczną może w deszcz może w czas zamieci
Na własnym pasku powiesił się
Na czymś stosownym czy nie na rurze od bojlera
Dwudziestoiluśtamletni skończony alkoholik
Rafał Wojaczek syn
Edwarda i Elżbiety z domu Sobeckiej

i


Halina Poświatowska - "Świat jest ładny"

to bezsilność uszminkowała świat
do fotografii
śnieg upudrowal kiełki konwalii
i drzewa mają wygięte rzęsy
prześwietlone okrągłym księżycem
- świat jest taki ładny -
na ulicy
długi cień latarni
wplątał się w deski płotu
milczącego podłużnie
w bramie - na przekór
skrzypiącym krokom
kwitną pocałunki
słyszysz - dzwonią
jak drzemiące główki konwalii
- świat jest taki ładny -
po drugiej stronie
zamkniętych okien


//był jeszcze jeden wojaczka, ale nie moge sobie przypomniec ani tytulu ani
tresci, zgubilam go i ciagle zpaominam znow pouszkac.
pozdrawiam

[Gość: o2l]

W.H. Auden

PRZYPOWIEŚĆ
(Z cyklu "Shorts")

Zegarek mógłby w okamgnieniu
Całkiem zapomnieć o moim istnieniu,
Gdybym mu sam nie odświeżał pamięci
Tym, że go czasem zapomnę nakręcić.

(przekład Barańczaka)

O przemijaniu - a niesentymentalne, przeciwnie...

"jeżeli o mnie chodzi to ja już skończyłem...":)

[thunderbyrd]

a jak pani?

[Gość: anette]

Tak w ogóle mój ulubiony poeta to K.K.Baczyński, a poetka: M.Pawlikowska-
Jasnorzewska, a wiersze:
Niebo złote ci otworzę,
w którym ciszy biała nić
jak ogromny dźwięków orzech,
który pęknie, aby żyć
zielonymi listeczkami,
śpiewem jezior, zmierzchu graniem,
aż ukaże jądro mleczne
ptasi świt.
Ziemię twardą ci przemienię
w mleczów miękkich płynny lot,
wyprowadzę z rzeczy cienie,
które prężą się jak kot,
futrem iskrząc zwiną wszystko
w barwy burz, w serduszka listków,
w deszczów siwy splot.
I powietrza drżące strugi
jak z anielskiej strzechy dym
zmienię ci w aleje długie,
w brzóz przejrzystych śpiewny płyn,
aż zagrają jak wiolonczel
żal - różowe światła pnącze,
pszczelich skrzydeł hymn.
Jeno wyjmij mi z tych oczu
szkło bolesne - obraz dni,
które czaszki białe toczy
przez płonące łąki krwi.
Jeno odmień czas kaleki,
zakryj groby płaszczem rzeki,
zetrzyj z włosów pył bitewny,
tych lat gniewnych
czarny pył.
(k.K.Baczyński)


Miłość

Nie widziałam cię już od miesiąca.I nic. Jestem może bledsza,trochę śpiąca,
trochę bardziej milcząca,lecz widać można żyć bez powietrza!

(M.Pawlikowska-Jasnorzewska)

"Deszcze" K. K. Baczyńskiego

[Gość: Yorick]

---

[Gość: Yorick]

Deszcze


Deszcz jak siwe łodygi, szary szum,
a u okien smutek i konanie.
Taki deszcz kocham, taki szelest strun,
deszcz - życiu zmiłowanie.

Dalekie pociągi jeszcze jadą dalej
bez ciebie. Cóż? Bez ciebie. Cóż?
w ogrody wód, w jeziora żalu,
w liście, w aleje szklanych róż.

I czekasz jeszcze? Jeszcze czekasz?
Deszcz jest jak litość - wszystko zetrze:
i krew z bojowisk, i człowieka,
i skamieniałe z trwóg powietrze.

A ty u okien jeszcze marzysz,
nagrobku smutny. Czasu napis
spływa po mrocznej, głuchej twarzy,
może to deszczem, może łzami.

I to, że miłość, a nie taka,
i to, że nie dość cios bolesny,
a tylko ciemny jak krzyk ptaka,
i to, że płacz, a tak cielesny.

I to, że winy niepowrotne,
a jedna drugą coraz woła,
i to, jakbyś u wrót kościoła
widzenie miał jak sen samotne.

I stojąc tak w szeleście szklanym,
czuję, jak ląd odpływa w poszum.
Odejdą wszyscy ukochani,
po jednym wszyscy - krzyże niosąc,
a jeszcze innych deszcz oddali,
a jeszcze inni w mroku zginą,
staną za szkłem, co jak ze stali,
i nie doznani miną, miną.

I przejdą deszcze, zetną deszcze,
jak kosy ciche i bolesne,
i cień pokryje, cień omyje.
A tak kochając, walcząc, prosząc
stanę u źródeł - studni ciemnych,
w groźnym milczeniu ręce wznosząc,
jak pies pod pustym biczem głosu.

Nie pokochany, nie zabity,
nie napełniony, niedorzeczny,
poczuję deszcz czy płacz serdeczny,
że wszystko Bogu nadaremno.
Zostanę sam. Ja sam i ciemność.
I tylko krople, deszcze, deszcze
coraz to cichsze, bezbolesne.


Krzysztof Kamil Baczyński
ukończone 21 II 43r.

Halina Poświatowska

[Gość: kleo]

... w całości a szczególnie:

powlokłam lakierem paznokcie
i moja palce błyszczą
panie mój bądź miłościw
moim myślom

obrysowałam ciemną kredką powieki
i niebo gwiaździste odbija się w mym spojrzeniu
panie mój bądź miłościw
memu pragnieniu

przywitałam cię pocałunkiem
najprościej
panie mój bądź miłościw
mojej miłości