Niecierpliwość

[avi_co]

Brak mi cierpliwości na wykonanie jednego, nieco dłuższego zajęcia. Ostatnio z trudnością gotuję obiad, o gruntowniejszym sprzątaniu nie wspomnę.
Znacie to? Wiecie, co z tym począć?

[81olga]

hej znam to z autopsji...niestety nic mądrego nie napiszę, prócz tego, że trzeba się po prostu przełamać i pociągnąć to co się zaczęło do końca...ja niekiedy po prostu się zmuszam...przełamuję...

[avi_co]

81olga napisała:

> ...ja niekied
> y po prostu się zmuszam...przełamuję...
Niestety, tak właśnie funkcjonuję.

[panna.m.igotka]

U mnie taki stan jest normalny. Zaczynam, odrywam się, chodzę po mieszkaniu od ściany do ściany, w pracy to samo. Ciągle cos mi przeszkadza, rozprasza, muszę gdzieś wyjść i normalnie się zmuszam, dzielę zadania na pół na ćwiartki. Takie etapy zbliżają do końca i dają poczucie sensu, gdzy się zagląda za siebie ... o już tyle za mną zrobione. Tylko trudniej zacząć

[tamaryszek44]

Moja mama po prostu nic kompletnie nie robi, nie potrafi się przełamać.

[avi_co]

Może tak naprawdę nie musi?
Sama staczam z sobą codzienne walki, bo muszę. Nie mam opiekuna. Ba, sama jestem poniekąd opiekunką.
Nawet wejście do wanny w upały jest dla mnie wyzwaniem. Umycie włosów jeszcze większym.
Na siłę przepycham codzienne czynności, na które brak mi cierpliwości/wytrwałości.

[deelandra]

a bo ja wiem? przetrwac? tez to mam, wszystko zaczynam nic nie koncze

[avi_co]

Już sama świadomość, że z problemem nie jestem odosobniona, powoduje, że czuję się raźniej.
Widać mamy do czynienia z jedną z wielu właściwości chadu.

[agao_72]

jestem bardzo cierpliwa, nie mam problemów z koncentracją. dzięki temu, robię, to co robię. i kończę to, co zaczynam. jestem mutantem?

[avi_co]

Jakże Ci zazdroszczę. Doceniaj to, co masz.

[drugikoniecswiata]

stanowczo jesteś

[81olga]

Jestem mutantem? Hahahaha...dobre Żeby mnie się tak bardzo chciało jak bardzo mnie się nie chcę....

[avi_co]

81olga napisała:

> Żeby mnie się tak bardzo chciało jak bardzo
> mnie się nie chcę....
Chodzi o inny problem: zaczynam i z ciężkim mozołem, z przerwami, doprowadzam pracę do końca. Podchodzę tak pod zajęcia, dla których nie ma odwołania. Za poważniejsze nawet się nie zabieram ((

[39.a]

a to nie jest zwyczajny brak motywacji? czysto depresyjny? przyznam szczerze, że gdybym miała codziennie gotować dwudaniowy obiad, nawet jedno- pochlastałabym się. choćby i szarym mydłem. na pewno musisz? kanapki/pizza/jakakolwiek zapiekanka/głupie naleśniki (bardzo lubię)/dania gotowe...z tych nie najdroższych.
teraz w nocy, czuję przypływ energii, walczyć ze światem, materią nie będę, ale wiem, że ciutek puściła depresja, więcej się chce. zdrowy człowiek na serio działa. "się mu dużo chce". tak myślę.

[avi_co]

39.a napisała:

> a to nie jest zwyczajny brak motywacji? czysto depresyjny?
Często sama myślę w ten sposób. Brzydko mi to wygląda, bo żywię nadzieję, że udało mi się po kilku latach złapać nieco głębszego oddechu od depresji, choć antydep i tak jest na porządku dziennym.

[39.a]

też antydep, też na stałe
radość z rzeczy małych.
oto ugotowałam ogorkową, kuchnia lśni, umyję włosy może za godzinę,
kąpiel na pewno wieczorem (dzielę na odcinki), wytarte kurze...
"super!" - mama która nie musi nic już dziś gotować
minimalizm...
tak ma teraz być i ju
piję dobrą kawę i nawet czuję samozadowolenie

[avi_co]

39.a napisała:

> radość z rzeczy małych.
Trudne to, ale nie niemożliwe