mam siebie dość!

[nena72]

zniknęłam z tego forum, może poczułam się lepiej, może to brak czasu i wybór
by te nieliczne wolne chwile poświęcać czemuś bardziej konstruktywnemu i
konkretnemu niż zastanawianie się nad własną chorobą. Chyba obecnie nie czuję
się chora... Ale jest jak w tytule - mam dość własnej rozchwianej do granic
możliwości emocjonalności, mam dość własnego niezdecydowania, zmiennej oceny
sytacji, własnych strachów (ten bordelinowski - przed samotnością chyba
zdecydowanie dominuje i determinuje pewne sprawy w moim życiu, może zbyt wiele
wybaczam ludziom). Nie wiem czego najbardziej ale czasami wydaje mi się, że
najgorsze - to nie mieć zaufania do samego siebie. Strachy i lęki przychodzą
nieadekwatnie, niesytuacyjnie... I wszystko dzieje się w sekundę, reakcje na
błahe zdarzenia (zresztą takie mierzalne też, mam kłopoty z rytmem serca a EKG
ok) są do kwadratu a może do sześcianu. Tęsknię do życia w jakichś spokojnych,
cieplarnianych warunkach a jednocześnie niejasno zdaję sobie sprawę z tego, że
nie umiem się zatrzymać w biegu. Więc ta tęsknota to też kłamstwo...
Wygadałam się pozdrawiam Nenka

[fetta]

...znasz li to...

„ Bądźcie pozdrowieni, psychoneurotycy! Za to, że macie czułość w nieczułości
świata, niepewność w pewności. za to, że tak często odczuwacie innych jak
samych siebie, za to, że czujecie niepokój świata, jego bezdenną ograniczoność
i pewność siebie. za wasze fobie mycia rąk z nieczystości świata, za wasze lęki
przed zamknięciem ograniczonością świata, za wasz lęk przed bezsensem
istnienia. za delikatność nie mówienia innym tego, co w nich widzicie. za waszą
niezaradność praktyczną i praktyczność w nieznanym, za wasz realizm
transcendentalny i brak realizmu życiowego, za waszą wyłączność i trwogę przed
utratą bliskich, za waszą twórczość i ekstazę, za wasze nieprzystosowanie do
tego co jest, a przystosowanie do tego co być powinno, za wasze wielkie
uzdolnienia, często nigdy niewykorzystane. Za to, że niewczesne poznanie się na
waszej wielkości nie pozwala na poznanie się na wielkości takich samych, którzy
przyjdą po was. Za to, że jesteście leczeni, zamiast leczyć innych; za to, co w
was przeczuwalnego, niedopowiedzianego, nieogarnionego. Za samotność i
dziwaczność waszych dróg. Bądźcie pozdrowieni!.”
kazimierz dąbrowski

...tak więc pozdrawiam...

[smarcik1]

Bardzo trafny cytat, powiedziałbym rewelacyjny, skłanił mnie do refleksji,
podbudował... Dzięki Fetta. Pozdrawiam Wszystkich...