problemy z nauka

[lookfor84]

Wiecie co, juz Was wszystkich bardzo lubie, widze,ze przewazaja tutaj Panie i
w dodatku artystki same prawie.Super.Fajnie sie czyta,ze ktos ma podobne
problemy.A ja mam teraz taki dziwny czas, nie moge sie zabrac za nauke i choc
silny niepokoj sprzed kilku dni minal, spie mnostwo i jakos tak skupic sie
dobrze nie moge.Jak juz wezme ksiazke do reki, czytam na odpieprz,zeby sie
lepiej poczuc, zeby miec swiadomosc,ze COS w ogole robie.Moje studia sa
raczej uznawane za trrrrudne, a ja chce je skonczyc.Co robic?Jakies pomysly?
Kawa nie pomaga.Gdzie jestes hipo?

[miriam11]

Pomysłów co robić to ja nie mam, może poza krótkim spacerem, bo ładna pogoda.
Może jak się przewietrzysz to Ci lepiej pójdzie nauka. Natomiast na pocieszenie
dodam, że jeśli mnie za artystkę wzięłaś, to mylnie - ja skończyłam, uwaga,
cybernetykę. Czyli też się da takie coś nieco bardziej ścisłe. No da się i już.
A o tym spacerze to ja na poważnie. Wcale się nie nabijałam z wiadomo-kogo.
Dotlenienie mózgu pomaga.

[esowx1]

witam, ja też mam problem z nauką, bo jakżeby inaczej. i jedyne, co mi pomaga,
to... powiedzenie sobie, że nic nie muszę, że mam to totalnie gdzieś, a wtedy...
fakt, niewiele robię, ale jeśli coś czytam (zwykle też na odwal haha) - a mam
zwykle pierońsko dużo do czytania - to naprawdę i tak mi więcej w głowie
zostaje, niż gdy stresuję się, że jak nie przeczytam, to się świat zawali...
stres robi tu bardzo dużo, w każdym razie na pewno nie pomaga.
polecam tą metodę, choć może głupia i banalna się zdaje.
PS. Ja też artystką nie jestem, nad czym jednakże ubolewam;-P

[agatorka]

Och, znajome problemy
Jak mam dołki to nic mnie nie wciąga, brnę przez wszytsko na siłę i z nauką jest
podobnie. Wtedy pomaga, tak jak pisze miriam, spacer -wtedy czerpię trochę życia
z tego co mnie otacza, a już w domu wyznaczam sobie bliskie cele do wykonania i
nie za długi czas pracy (np, ze choćby nie wiem co kończę o 17stej i mam wolne)
i zmuszam się (to najtrudniejsze), zeby zacząc. Jak już zacznę to mozolnie
ciągnę temat, idzie mi bardzo powli, czestow ychodze po coś do kuchni, ale
najważniesze, ze idzie

ps.ja też (niestety) nie jestem artystką, choć mogłoby sie tak wydawac z rodzaju
moich studiów
przy okazji: jeden z moich profów rozróżnił kiedyś Sztukę przez duże "S"i
Twórczośc przez duże "Twu" -większośc studentów asp popełnia to drugie

[agatorka]

właściwie to najważniejsze "jeśli idzie", a nie "że idzie", bo ww sposób
oczywiscie też nie zawsze działa, ale nie znam innego...

[insana]

Też Was lubię, kofane chadówki)
Co do mobilizacji, to hipo wcale jej nie sprzyja , chyba ze projekt nad którym pracuję jest wyjątkowo
interesujący i pozwala zaszaleć mojej wyobraźni( oj, rzadko ) brief nie za długi ( a zdarza sie ze ma 200
stron!), a klient nie za bardzo upierdliwy ( z tym ostatnim zawsze jest najgorzej))

[miriam11]

Mnie się przed południem wyraźnie lekka górka zaczynała i się cieszyłam, bo
miałam artykuł pisać ale guzik Siedzę jak flak, zaraz wlezę do łóżka z
Polityką, przez calutki dzień "spłodziłam" tylko abstrakt na 5 linijek. Nie mam
weny za chiny ludowe. I do dupy z dotlenianiem - dwa długie spacery z psem, i
nic - i to ja takich kretyńskich porad udzielałam wcześniej, uprzejmie
przepraszam założycielkę wątku.

[lookfor84]

Dzieki za rady.Wczoraj NIC nie dalam rady zrobic, za to dzisiaj idzie mi
calkiem niezle.Chyba mam calkiem stabilny nastroj, ale ciekawe na jak dlugo...

[aurelia_aurita]

ja mam na naukę tylko jeden sposób - ale mnie nie słuchaj, bo jest bardzo zły ;-
)
mianowicie: presja czasu. czekam do maksymalnie ostaniej chwili, po czym czekam
jeszcze jedną chwilę - i biorę się do roboty. w takim momencie wiedza wchodzi
mi do głowy błyskawicznie (bo nie mam wyjścia!) a sprawy, które wcześniej
wydawały się skomplikowane i nie do przejścia, okazują się proste.
prace zaliczeniowe potrafię zaczynać pisać 4 godziny przed ich oddaniem, a do
mój rekord z uczeniem się do kolokwium - to godzina przed sprawdzianem.
działa znakomicie, ale co ja wtedy przeżywam - wiem tylko ja. (i mój kot
nieszczęsny, biada mu, jeśli stanie mi na drodze). ogólnie dużo wrzeszczę, klnę
na czym świat stoi i opycham się kompulsywnie słodyczami. i oczywiście obiecuję
sobie, że już nigdy więcej...
podsumowując: ww. metoda jest dobra - ale tylko dla osób o mocnych nerwach. (ja
niestety mam słabe nerwy...)