czy jest tutaj ktoś szczęśliwy

[fana.j]

czytam was ...byłam u lekarza...podobno mogę normalne funkcjonować, spełniać
swoje marzenia, żyć tak jak wszyscy tzw. "normalni" biorąc leki...z tym że jak
was czytam mam wrażenie że to g.... prawda...czy jest tutaj przynajmniej jedna
osoba która bierze leki które jej pomagają i pozwalają jej prowadzić normalny
tryb życia;która to osoba jest po prostu z tego życia zadowolona a nawet
szczęśliwa a nie wiecznie czekająca kiedy depresja na nią spadnie ....

[com_sui]

Czy ktoś niebiorący leków oznacza zawsze i z automatu
szczęśliwy? Czegoś tu nie kumam... Szczęśliwym się bywa,
nie jest. Można jeszcze wytrenować umysł i przyjąć, że
to stan umysłu. Owo szczęście. Nie sądzę, aby większość
z nas "czekała na depresję" (cóż za optymizm...). Żyjemy
jak potrafimy. Część (znaczna) pracuje, uczy się, ma
hobby, kocha, cierpi.

Tak. Dobrze ustawione leki pozwalają normalnie żyć. Porad-
niki za free wzięte z poradni nie kłamią. Jeśli prowadzisz
higieniczny, systematyczny tryb życia (systematycznie bierzesz
leki, nie pijesz), jeśli tego trzeba uczestniczysz w terapii -
masz szansę na normalne życie. Twój wybór. W znacznej mierze.

P.S. Jesteś jedno- czy dwubiegunowa? (mam wrażenie, że tym
pierwszym jest jednak gorzej. Hypomania, mania potrafią
wyprodukować taką ekstazę, poczucie takiego szczęścia,
że człowiek lata)

[fana.j]

jeśli mój nastrój jest w normie lub manii jestem szczęśliwa i zadowolona z
życia...problem pojawia się w depresji stąd szukanie pomocy u lekarza...
czytając wypowiedzi kilku osób miałam wrażenie że nie są one przez tą chorobę
robić tego co lubią;uczyć się, studiować , pracować...itp.mimo że leki zażywały,
dlatego taka moja wątpliwość czy warto się w ogóle truć

[com_sui]

cóż...w depresji proponuję nie brać leku
nadal. skutkiem tego będzie jeszcze więk-
sze przygnębienie.

[aniol.co.rozki.ma]

TAAAAKKKK!!!!! JA JESTEM W CHWILI OBECNEJ BARDZOOOO SZCZęśLIWA!!! OD CZERWCA,
LIPCA FUNKCJONUJE NORMALNIE. I udalo mi sie znależć prace która daje mi
ogromną radość i szkólkę plcealną-jestem po pierwsych zajęciach SUPER))))
Brak mi tylko mężczyzny..ale myśle, że wszystko w swoim czasie wIEć główka
do góry)))))

[lolinka2]

to zależy, co rozumiesz przez szczęście

Jeśli jest to stan umiarkowanego zadowolenia z życia, ogólnej samoakceptacji
pomimo istniejących kompleksów, posiadania nie-nieszczęśliwej rodziny z typowymi
problemami jak w normalnym związku i jak z grubsza normalnymi dziećmi; jeśli ma
to być również pełnia szczęścia z tytułu wykonywania pracy, która jest
jednocześnie pasją i za którą pobiera się przyzwoite wynagrodzenie, jeśli ma być
to poczucie celowości i sensowności istnienia (poza nielicznymi momentami, gdy
jest dokładnie odwrotnie) i zadowolenie z takiego stanu rzeczy to owszem -
jestem szczęśliwa.

Nie czekam na kolejną depresję bo na nieproszonego gościa się raczej nie czeka
. Doły przychodzą i odchodzą, są mniejsze lub większe, ostatnio usiłowałam
nażreć się litu (małżon zauważył, chciał mi zabrać to go pobiłam, ale się nie
dał... i żyję), aczkolwiek takie 'wypadki przy pracy' to zaledwie 4 czy 5 raz w
mojej 'karierze'. Na ogół kończy się pojęczeniem jak mi źle i za dzień lub dwa
jest z grubsza OK, a ja szybko i skutecznie zapominam, że źle w ogóle może być,
jak się człowiek wtedy czuje i co z tym zrobić. Znacząco uporać się z takimi tam
pomaga fakt, że mam przyjaciół, którzy albo są fizycznie, albo są pod telefonem...

[anetuchap]

Szczęśliwym się bywa,to nie jest stan permanentny.
Może napisz,jaka jest Twoja definicja szczęścia i dlaczego uważasz,
że większość osób z tego forum,tego szczęścia nie doświadcza.

Jeśli chodzi o mnie,to lubię swoje życie,choć wolałabym,aby nie było
w nim tego paskudnego choróbska. Na szczęście są leki,które mnie wyrywają z
"kręgu depresji". I na co dzień,prawie nie myślę o tym,że
ta potwora mnie dopadnie. Po prostu żyję jak każdy zdrowy człowiek,
tylko że łykam codziennie rano tableteczkę,która skutecznie ukręca
łeb depresji. Oczywiście mam gorsze i lepsze dni,ale tak ma każdy.
Od 2,5 roku mam taką stałą myśl w głowie,że jestem zadowolona,
że jest mi dobrze i z optymizmem patrzę w przyszłość.
I depresja mi w tym nie przeszkadza,tzn.nie tłumi tych ukrytych głęboko myśli.
Jest jednak coś,co nie pozwala mi tak do końca cieszyć się życiem,nawet w czasie
remisji i dobrego samopoczucia. Dałabym wszystko,aby "to" zniknęło. Terapeutka
twierdzi,że właśnie "to"
było zapalnikiem dla depresji.
Na dzień dzisiejszy nie ma szans,aby "tego" nie było,można tylko mieć
nadzieję,że z czasem będzie lepiej,ale "to" już zawsze będzie w moim
życiu i w życiu mojej rodziny.

[maciusik]

A ja rozumiem Twoje pytanie,mam CHAD,strasznie czeste zmiany faz,mimo probowania
roznych specyfikow od 7-miu lat nie bylo remisji,lekarz mowi,ze naleze do
tych-lekoopornych...

[com_sui]

fana.j chyba leków w ogóle nie bierze...

p.s. nie pijesz, zdrowo się odżywiasz, bierzesz
leki i nic? przykro...

Do Maciusik

[obecna57]

Brałaś Olanzapinę?

[fana.j]

com_sui mam wrażenie jakbyś brała moje pytanie - wątpliwość do siebie (nie
wiedziec czemu ech);przyczepilaś się do słowa "szczęście"jakby to było meritum
tego o co pytam....
moje zamierzenie chyba w zupełności słuszne to konfrontacja teorii z praktyką,
ponieważ czytając co niektóre osoby mam wrażenie że "to" czy "tamto" wisi nad
nimi cały czas nawet biorąc leki rozumiesz....jeśli lekarz zaproponował mi lek z
niewiadomo jakimi skutkami ubocznymi to chyba normalne że sie zastanawiam czy
warto je w ogóle brać skoro problem nie przestaje isnieć...tutaj ciągle widzę co
jakiś czas u osób z chorobą które się leczą jęki "pomocy bo mnie dopadło..."
więc czy jest jakiś środek który pomaga na tyle że się przestaje człowiek tą
chorobą martwić....potwierdzenia w waszych wypowiedziach jak do tej pory nie
znalazłam tylko dodatkowo łapanie za słówka-ja jestem szczęśliwa a jak to ty
nazywasz dopowadzeniem sie do tego stanu umysłu czy cokolwiek innego to już
twoja sprawa

[czareg]

My jesteśmy szczęśliwi. A raczej bywamy "szczęśliwi". Przenosimy wtedy góry, komponujemy symfonie przy których dzieła Beethovena to wlazł kotek na płotek, rozmawiamy z Bogiem i stawiamy Go na baczność za kiepsko urządzony świat. A potem jesteśmy bardzo nieszczęśliwi, gdy dociera do nas, cośmy powyczyniali w "szczęściu". Nie, "szcęśliwi" nie jesteśmy i nie chcemy być. Dlatego bierzemy leki. Cieszyć się spacerem pośród jesiennych liści, delektować się smakiem kakao, czytać książkę i snuć refleksje nad losem jej bohaterów - tego między innymi pragniemy. A najczęściej jesteśmy szczęśliwi, gdy bez problemu w osiedlowym sklepiku kupimy chleb, masło, mleko, w domu mamy posprzątane, poukładane, w pracy efektywnie rozwiązujemy problemy, te małe radości dnia codziennego są chwilami największego szczęścia, którymi się bez żadnych wyrzutów sumienia upajamy. Tak mało nam do szczęścia potrzeba, i zarazem tak dużo. Dlatego bierzemy leki, żeby tego szczęścia zaznać.

[anetuchap]

Pięknie napisane!
O to właśnie chodzi i po to bierzemy prochy,aby doświadczać tych okruchów
szczęścia na co dzień (tzn.ja po to biorę prochy).
Dzisiaj wyszłam z Majuchą do parku i tarzałyśmy się w suchych
liściach,a potem poszłyśmy na ciepłe pączki. Patrząc na radość mojego
dziecka - poczułam ogromne szczęście,chciałam powiedzieć:"chwilo
jesteś piękna - trwaj wiecznie".
Dla większość,to nic niezwykłego,ba! nawet banalnego i nudnego,
ale mi takie chwile dają szczęście.

[poetkam]

Myślę, że właśnie w tych małych chwilach tkwi to szczęście. Ważne jest, aby to
umieć zauważyć i docenić. Czasem chcemy niestworzonych rzeczy, piękna, bogactwa,
etc., a nie potrafimy dostrzec piękna w codziennych małych szczęściach. Dobrze,
że mi to przypomniałaś, Aneto. Ja te piękne chwile z moją Duczką też nazywam
szczęściem- wspólne pieczenie, serwowanie po necie, spacerowanie, etc. Gdyby
ktoś mi to odebrał, nie miałabym po co żyć.