rozmawiać o Chad?

[martencja80]

czy wolicie, jak osoba Wam bliska próbuje rozmawiać o Chad? czy lepiej temat
przemilczeć i po prostu być razem? mi się wydaje, że dobrze jest mówić o
chorobie, ale nie wiem czy nie będzie to potraktowane jak bycie wścibskim...
np czy powinnam zadawać pytania typu: jak się dzisiaj czujesz? jak tam Twoje
samopoczucie?

dzięki za odpowiedzi

[befrida]

Tak, ale pod warunkiem, ze to ja zacznę rozmowę. Niekiedy nachodzi
mnie to dość często, i wtedy potrzebuję kogoś, kto mnie wysłucha,
wesprze...Czasem, jak lepiej się czuję, o tym, że jestem chora
przypominają mi poranne i wieczorne dawki leków i to wystarczy. I
denerwuje mnie, gdy ktoś mi przypomina o tym, ze mam chad, kiedy ja
o tym nie myslę.
I nienawidzę pytania: jak się dzisiaj czujesz? Dlaczego jeszcze nie
wstajesz z lóżka, możę coś ci jest?
Zapytaj raczej: czy masz jakieś ciekawe plany na dzisiaj? I nie
krytykuj prosto z mostu, to zawsze boli...
Mam nadzieję, ze pomogłam. Ale to tylko moje zdanie i chętnie
wysłucham opini innych.

[ditta12]

Może lepiej poczekaj az on sam zechce o tym mówić bo po co wywoływać
wilka z lasu.

[awanturka]

Tu potrzeba jest ogromna delikatność.

Może napiszę jak chcialabym być traktowana przez bliskich. Zdaję sobie sprawę, że inni chorzy mogą mieć inne potrzeby

No więc:

Czuję czasem potrzebę (nawet wielką) porozmawiania z bliskimi mi osobami o swojej chorobie, o związanych z nią problemami, o tym jak mogą mi pomóc (na przykład w depresji, gdy już nic nie potrafię robić tylko leżeć w łóżku, potrzebuję by ktoś zrobił mi zakupy, posprzątał od czasu do czasu mieszkanie, coś przeprał, zaprowadził do lekarza, wykupił leki, zapłacił należności na poczcie, pozałatwiał urzędowe sprawy, no i pomógł się spakować i zawiózł do szpitala jeżeli będzie taka potrzeba - to jest bardzo realna, konkretna pomoc!).

Natomiast nie cierpię pytania "jak się dzisiaj czujesz?", bo co mam na nie odpowiedzieć? Są dwie możliwości - pierwsza - odpowiedzieć zdawkowe "dobrze", "źle", ale to nic w zasadzie nie mówi, - druga - zasypać pytającego listą objawów, które mam aktualnie (albo których aktualnie nie mam). Jedno i drugie rozwiązanie mi nie odpowiada a nie potrafię znaleść niczego "pośrodku".

To tyle

[ka_an]

Dokładnie jak powyżej
Rozmawiam o chorobie, kiedy tej rozmowy potrzebuję.
Nienawidzę jak ktoś się pyta: "A gdzie Twój uśmiech?"

[befrida]

Doskonale Cię rozumiem awanturka. Najbardziej nie lubię, kiedy ktoś
na siłę probuje mnie wyciągnąć z łóżka. A ja czasem po prostu muszę
przeleżeć swoje, bo do niczego się nie ndaję. Wiem, ze widok mnie
leżącej jak kłoda i gapiącej się w sufit nie jest najprzyjemniejszy,
ale to uroki chad. Wtedy trzeba pmóc w obowiązkach codziennośći, a
nie pytać jak się czujesz. Bo co odpowiem: do dupy, nie chcę mi sie
zyc, nie mam siły zyc..

[35.a]

Pierwsza myśl - bądź partnerem, nie pielęgniarką. Samopoczucie
wymalowane jest na twarzy. Pytać nie trzeba. Gdy jesteś z kimś
blisko, "masz" go niemal jak na dłoni...
Mnie trzeba aktywizować, gdy mam depresję, wyciągać z domu,
rozśmieszać, mogę w delikwenta rzucić butem, ale smutek przejdzie.
W hipomanii (to ta lżejsza odmiana) trzeba hamować moje zapędy,
można mi zabrać kartę płatniczą (o, ale tu już trzeba być z kimś
naprawdę bardzo blisko), trzeba jak szalejącego psa przywołać do
porządku. Nie wolno wołać "aport".

[awanturka]

Nie znoszę jak mąż mówi, gdy mam hipomanię że jestem pobudzona, że dużo gadam, że jestem napastliwa itp. Wtedy gorąco zaprzeczam i się złoszczę. No coż, nie łatwo jest znieść prawdę ("prawda w oczy kole"). awanturka

[konto_online]

ależ pytaj wprost i precyzyjnie;
Na ile w skali od 1 do 10 oceniasz natężenie swojej manii?

[xsenia]

Pytanie: "jak się czujesz" jest tak naprawdę konwencjonalne i
istnieje na nie tylko jedna odpowiedź: "dziękuję świetnie"

-"Comment ca va?"
- "Merci, ca va bien"