Obsesja

[poetkam]

Miałam sen. : Były mąż porywa moją Córę.
Córa miała dziś urodziny. Były z teściem chcą ją zobaczyć w sobotę w związku z
tym. Zgodziłam się.
Ale paranoja jakaś mi się włącza: zaczęłam sama sobie wmawiać, że mi porwie
Córę. Obłęd jakiś, czy co..

Miewacie takie paranoiczne, obsesyjne myśli? Jak sobie z nimi poradzić?

[singapurkaa]

Nie wiem jak sobie poradzic.
Nie zawsze udaje się ignorowac te myśli. Najlepiej to jednak podejśc do tego
typu myśli w sposób racjonalny i rozebrac je na części. Analizując rozsądnie
często dochodzi się do wniosku, że to tylko nasz jakiś wymysł i lęk. Nie ma się
czego bac.
Kiedy łapią mnie różne obsesyjne myśli staram się czymś zając, czyms bardzo
absorbującym. Dla każdego będzie to coś innego.

[lolinka2]

a jak ich stosunki są uregulowane prawnie??
on aby nie miał zakazu w związku z tą akcją, którą jakiś czas temu
opisywałaś?
Jesteś pewna, że Duczka chce go widzieć? Że to jej nie zburzy
świętego spokoju?

nie sądzę, żeby ją miał porwać, ale nie wyszłabym z pokoju podczas
takiego spotkania, nawet na minutkę.

[aurelia_aurita]

Poetko, pamiętam jeszcze, co pisałaś jakiś czas temu..
jak rzadko kiedy, w 100% podpisuję się pod słowami lolinki2.
ja też byłabym czujna.
(ale w sumie to ja nie mam nic do gadania. jestem tylko baby-sitter)

[ka_an]

Paranoja i Obsesja to moje siostry bliźniaczki
Wiesz, na pewno nie możesz Duczki zostawić samej z nimi, jak będziesz w pobliżu
to ona będzie się czuła bezpieczniej. I koniecznie z nią porozmawiaj o ojcu,
zorientuj się, co ona o nim myśli.

[poetkam]

Dzięki serdeczne za rady. Tak, zawsze trzymam rękę na pulsie.

[deprimere]

Tez tak mam. Ciagle czuje w srodku lek. Najgorzej jest w nocy gdy
chodze i sprawdzam czy dzieci oddychaja. I ciagle mam przed oczami
obrazek, ze wchodze a oni spia ale nie oddychaja Przeraza mnie to.

[poetkam]

Kurczę, ja też tak mam.. Sprawdzam w nocy, czy Córa oddycha...Też
taki sam obrazek..A nawet widzę ją w trumieńce ...Horror

[deprimere]

Myslisz ze jest gdzies przyczyna, cos od czego sie zaczelo czy to
dziwny zbieg okolicznosci. Moj syn jeden z blizniaków przestał
oddychac majac miesiac. Na szczescie bylam wtedy przy nim. Znajomej
córeczka zmarła na bezobjawowe zapalenie płuc majac 2 latka. Tez
nagle przestała oddychac w nocy. Nie wiem czy u mnie to nie
zapoczatkowało tego strachu o nich.

[meggi_gi]

napewno jest cos w tym jak pisze deprimere.tak jak choroba spadła na mnie jak grom z nieba.moje lęki dotyczą mnie i dziecka,że mogłoby mi się coś stać,mogłabym umrzeć i zostałoby samo.Ale to juz się chyba taka na starość robię!kiedyś było się mlodym i nie za mądrym,żyło się w błogiej nieświadomości ogólnej i...nic się złego nie działo.

[zybbi2]

mam problem żona moja ma obsesje na punkcie mojej zdrady uwaza ze ja zdradzam wszedzie w domu pracy ze pokazuje jakies znaki nieznajomym na ulicy ze śledzą ja jakieś samochody.Ostatnio udało mi sie namówić ją na wizyte u lekarz psychiatry ,który rozpoznał chorobe i przepisał leki ale żona po konsultacji z lekarzem pierwszego kontaktu nie podjeła leczenia. Jej stan moim zdaniem pogarsza się teraz wyprowadziła sie do mieszkania syna, ktury jest za granicą. Zemną nie chce rozmawiac.Bardzo martwie się o jej zdrowie i nie wiem co mam zrobić czy wystąpić o pszymusowe leczenie na oddziale psychiatrycznym i czy nie odbije się to na mnie bo żona potraktuje mnie jak swojego wroga publicznego nr.1 lub sam dostane jakiegoś obłedu

[czareg]

To zależy od diagnozy.
Osobą właściwą do konsultacji jest lekarz psychiatra, a nie
internista (pierwszy kontakt). Moim zdaniem gość przekroczył zakres
swojej wiedzy. Jak miał wątpliwości powinien skierować do znanego mu
psychiatry na konsultację. Tylko pytanie - taką informację dostałeś
pewnie od żony - więc czy taka konsultacja rzeczywiście miała
miejsce?
Jeżeli masz wątpliwości - skontaktuj się z psychiatrą, który badał
żonę i dokładnie opisz mu sytuację. On najlepiej oceni, co powinno
się zrobić.

[zybbi2]

ten lekarz internista to bliska koleżanka siostry żony. Zresztą byłem u niej z zapytaniem na jakiej podstawie wydała taką diagnoze to zbyła mnie tajemnicą lekarską.Mam prawo podjżewać że to była jej sugestia na temat leków pszepisanych przez psychiatre

[czareg]

zybbi2 napisał:

> ten lekarz internista to bliska koleżanka siostry żony.

Wniosek z tego wysnuwam, że reszta rodziny nie uznaje twojej żony za
chorą psychicznie? To duża niedogodność - gdy zdecydujesz się na
przymusowe leczenie będziesz miał mnóstwo wrogów wśród najbliższych,
wielkiego hartu ducha taka sytuacja wymaga.
Dodatkowo pobyt żony w szpitalu może być długi i bezowocny, gdyż
odwiedzający ją będą podtrzymywać ją w przeświadczeniu, że nic jej
nie jest i wzmacniać opór przed leczeniem. Może zacznij o tym
problemie rozmawiać z rodziną (jak zrozumiałem z poprzedniego wpisu,
dzieci masz już dorosłe). To w pierwszej chwili nie przyniesie
efektów (ludzie nie znoszą świadomości choroby psychicznej u
najbliższych), ale spróbuj przerzucić jak najwięcej opieki nad żoną
na pozostałą część rodziny (wymaga to pewnego zdystansowania się od
żony na początek). Niech sami, częściej i w sytuacjach konfliktowych
(opiekowanie się chorym psychicznie zawsze tworzy konflikty),
przekonają się, co się z twoją żoną dzieje.
A jeżeli psychoza prześladowcza powstaje jedynie na twoim punkcie,
może daj żonie maksimum swobody i poobserwuj rozwój wypadków.
Takie rady na forum służą właściwie podtrzymaniu na duchu i
podkreśleniu najważniejszego - najbardziej pomoże ci psychiatra,
który przebadał twoją żonę. Bo na forum widzimy mniej niż czubek
góry lodowej.

[kajka68]

Czareq napisał w sumie wszystko -ja ze swojej strony mogę Ci tylko powiedziec,że
byłam taką osobą która umiesciła męża w psychiatryyku- oj łatwo nie jest-maż
zrozumiał,ale cały czas ma kodowane przez swoja mamusię jaka to ja wredna ,bo go
doczubków zamknełam i sama sie powinnam tam zamknąć.ale nie o tym chciałam-
zanim go zamknełam-byłam kilka dobrych razy u psychiatry-przeanalizowałysmy moje
przypuszczenia ,raz udało mi sie nawet zaciagnać tam męża i pani dr sobie w
pełni wyrobiła obraz dlatego bez problemu pomogła w decyzji.
A co na to twoje dzieci-w końcu dorosłe- nie moga ci pomóc? Powodzenia życze.A
ta konsultację ze znajomą uznałabym jako brak konsultacji lekarskiej

[poetkam]

Ja też Ci powodzenia życzę...Mam nadzieję, że wszystko się ułoży.

Swoją drogą, jaki stary mój wątek znalazłeś... Obsesja...Ja nawet słysząc płacz
dziecka za oknem, myślę, że to moje, mimo, że wiem , że jest w szkole...
A stara obsesja się skończyła...Na szczęście...

[zybbi2]

wszystkim wam dziękuje za miłe słowa otuchy postanowiłem zacząc działać.Utwierdziła mnie w tym rozmowa z siostrą żony ,ktura to zachowuje się wręcz odwrotnie do całej tej sytuacji .Po pierwsze o naszej rozmowie na temat stanu zdrowia żony powiadomiła ją o planowanych moich krokach w sprawie leczenia żony i nie znalazła czasu na wspólną naszą wizyte u lekarza psychiatry wierząc w diagnoze swej koleżanki internistki,która jak się dowiedziałem z ust szwagierki odradziła leki ponieważ są za silne.Po drugie kiedy poinformowałem ją o tym blogu to bardziej jej zależy na obronie pani dr, internistki niż na racjonalnej pomoc swojej siostrze.Śmiem tak twierdzić ponieważ od ostatniej naszej rozmowy nie odbiera telefonu odemnie. Więc działam bo zostałem sam pozdrawiam serdecznie was,którzy to pomogli mi w mojej decyzji

[zybbi2]

popełniłem kolejny błąd poniewaz żona wróciła do domu zaniechałem wszystkich działan związanych z jej przymusowym leczeniem. Iddyla trwała około tygodnia puki żona nie zaczeła widzieć jak daje jakieś znaki na ulicy obcm osobą ,kiedy to mówiła to była bardzo wzbużona nawet zaczeła krzyczec że te młode k----ki to moje kobiety.Przeszkadzała jej winda wychodziła na klatke schodową sprawdzić czy nikt nie przyszedł do mnie moje kaszlnięcie było dla niej znakiem dawanym komuś na zewnątrz po jednym z takich ataków udałem że dzwonię po karetke żona uciekła. dalej mieszka u syna jednoczesnie musze wam powiedzieć że pracujemy w jednej firmie i mamy ze sobą kontakt,ale jest on ograniczony przez żone.Trzy dni temu zrobiła mi w pracy awanture że ona już wie o jaką kobiete chodzi .Bardzo się zdenerwowałem i zwolniłem z pracypo paru godz zadzwoniła do mnie czy chce porozmawiać ja byłem w tym czasie u lekarza ze sobą przyjechała tam i wraz ze mną pojechała na badania do szpitala była ze mną aż do 2-giej w nocy potem przyjechaliśmy do mnie. W szpitalu też widziała jakieś chowające się przednią kobiety kture miały być ze mną. OD 11-GO LIPCA mamy jechac na wcasy nie wiem jak będzie ale po powrocie uruchomie sądową procedurę przymusowego leczenia bo nie wiem czy zdobęde się na wezwanie pogotowia serdecznie was pozdrawiam ZYBBI2

[czareg]

To wygląda na klasyczną manię prześladowczą - rzecz dość trudna do ukrycia, gdy
psychiatra już wpadnie na jej trop.
Ale żona próbuje współpracować - widać też nie jest jej z tym najlepiej.
Postaraj się to wykorzystać - może hospitalizacja nie będzie konieczna.

[zybbi2]

nie bardzo rozumie jak ona chce współpracowac kiedy nie mieszka ze mną ,a nadodatek jej rodzinka nie widzi jej choroby i za wszelką cene stara się przekonać żone że to wsystko moja wina myślą ze rozłąka ze mną pozwoli jej żyć normalnie i że stan w którym się znajduje to zwykła nerwica pozdrawiam ajeżeli chodzi o PiS TO SŁUSZNA UWAGA

[zybbi2]

dzieki za rade ale żona wtajemnicz w swe urojenia coraz więcej osób winiąc mnie za wszystko nie wiem do czego będzie jeszcze zdolna odnawia swoje znajomosci i przekonuje do swoich racji pozdrawiam serdecznie

[czareg]

Pogubiłem się w waszych relacjach.
Żona mieszka osobno, prześladuje Cię swoimi podejrzeniami, nastawia rodzinę i znajomych przeciw tobie?
W taki związku nie da się żyć, bez względu jak wielką miłością ją darzysz. Powinieneś jej to wyraźnie, przy znajomych, rodzinie powiedzieć (postaraj się to zrobić jak najbardziej chłodno, bez emocji - i tak i tak to Ty będziesz draniem, taką opinię będzie miało otoczenie dopóki samo nie sparzy się na kontaktach z twoją żoną). Możesz to poprzeć krokami prawnymi: separacja, rozwód albo co najmniej rozdzielność majątkowa. Często sama groźba lub zrobienie paru wstępnych kroków działa trzeźwiąco.
Masz okropną sytuację, tak złą, że chyba już dobrych wyjść nie ma. Teraz poradzę Ci to, co większości partnerów ChADerów nie chcących się leczyć - czas zadbać o siebie. Jak tego nie zrobisz, nie będziesz miał sił pomóc, gdy wreszcie chory zechce się leczyć.

[zybbi2]

dziekuje za wsparcie wlasnie dzisiej bylem u lekarza psychiatry mam przepisane leki,ktore mam zamiar przyjmowac a jeżeli Ty sie pogubiłes w tym wszystkim to napewno Zdajesz SOBIE SPRAWE JAK JA JESTEM W TYM ZAGUBIONY.Sam zauwazylem ze dzieje sie ze mną cos zleg dlatego postanowilem isc do lekarza. Jezeli chodzi o żone to dzisiej też miała swoje zwidy, ponoc była rano u mnie i widziała wychodzącą odemnie kobiete postanowiła dac sprawe o rozwód i powiedziała to w obecnosci paru osób. Ja ze swej strony wiem a mam to potwierdzone przez prawnika i psychiarte że żaden sąd w Polsce nie da jej rozwodu ze wzgledu na jej chorobe.Ten lek który mam przepisany to COAXIL może pomoze pozdrawiam

[skwr2]

Coaxil to łagodny lek, stosowany w leczeniu nerwicy. Terapia nim
przynosi dobre efekty.

[zybbi2]

wiem choć biore go dopiero 2-gi dzień inaczej podchodze do choroby żony. Nie znaczy to że nie zależy mi nz jej zdrowiu ale w rozmowach z Nią nie jestem już tak zdesperowany raczej rozmawiam z Nią spokojnie i bez emocji Napewno nie zrezygnuje z leczenia żony chocby za cene przymusowego leczenia jeszcze raz dzięki za słowa otuchy pozdrawiam serdecznie zybbi2

[dzedlajga]

Poetko, tak sobie dziś myślę, że dziś już umiem zinterpretować Twój sen. Żeby to
zrobić potrzebne jest trochę wiedzy o Tobie i Twojej rodzinie a będąc tu przez
chwilę i po zajrzeniu na forum wsparcia dla rodzin - myślę, że mam potrzebną wiedzę

otóż Twój były już porwał Duczkę. Nie fizycznie oczywiście tylko psychicznie.
Problemy, z którymi się boryka wynikają w dużej mierze z tego co on zrobił oraz
czego nie zrobił. I na tym to porwanie polega. Ale Ty mocno się temu wszystkiemu
przeciwstawiasz i dzielnie walczysz razem z Czarkiem o Córę więc będzie dobrze.
Bo nie ma takiego piekła, z którego nie dałoby się wyjść. Trzeba tylko mocno w
to wierzyć i walczyć. I wtedy zawsze się uda.

Pamiętaj tylko, żeby walcząc o Duczkę nie zapominać o sobie, bo jesteśmy w
stanie nauczyć innych tylko tego, co sami umiemy. Więc im lepiej Ty będziesz
sobie radzić w życiu, tym lepiej ją do niego przygotujesz. Dlatego ciągły rozwój
jest tak ważny dla każdego, a dla nas to już niezbędny jak powietrze.

[dzedlajga]

czyli znów interpretuję po fakcie

dopiero teraz zajrzałam kilka postów wyżej i czytam, że obsesja minęła

swoje też rozumiem zawsze dopiero po jakimś czasie, pamiętam kilka snów z
różnych etapów życia i też dopiero teraz je zrozumiałam

[poetkam]

Dziękuję Ci za Twe słowa, dodające otuchy i nadziei

[cassandrax]

muszę powiedziec,że ja również mam obsesje na pukncie zdrady mojego
partnera, oczywiscie wydaje mi się taki piekny,przystojny i
wspaniały,że każda kobieta na ulicy chcialaby go miec dla
siebie,każda spojżenie w jego strone jest już dla mnie
niepokojące,każdy telefon,każdy sms....nawet koleżanki,które i tak
mają swoich partnerów są u mnie na czarnej liście...kiedy ostatnio
jedna ze znajomych zaprosiła nas (cał towarzystwo) do siebie do domu
na impreze, ja pomyślalam,że ona chce się z nim widziec,że ona chce
mi go odebrac,że na pewno mają ze sobą od dłuższego czasu romanas,
bo przecież ona jest taka ładna, a ja nie mam w sobie nic...zrobiłam
awanture i już zaczęłam pakowac rzeczy z zamiarem wyprowadzenia
się,przecież to jest chore...wszyscy znajomi się z tego śmieją kiedy
ich pytam czy on kogos ma,nawet on sam się z tego śmieje i mówi
mi,że wszystkie te kobiety zrodzily się tyklo w mojej głowie....a ja
wiem ,że oni wszysyc są w spisku z nim,nawet moi rodzice....mój
psychiatra aż łapie się za głowe kiedy to słyszy...

Cassandrax

[dzedlajga]

czy poza psychiatrą chodzisz na jakąś terapię?

[cassandrax]

...kiedyś chodziłam na terapię z całą grupą,ale to jeszcze zanim
zaczełam brac leki,nie umiem sobie sama z tym poradzic,nie mogę go w
nieskończonośc oskarżac,bo co jeśli się okaże,że to wszyscy na około
mają rację a nie ja...tak oto lekarz wytłumaczył mi na czym polegają
moje urojenia....ale ja mu i tak nie wierzę...

[dzedlajga]

odpisze na skrzynke

[dzedlajga]

glupio Ci lekarz wytlumaczyl, bo takie tlumaczenie niczego nie zmienia.

sprawdz poczte

[zybbi2]

WITAM WIESZ Z TĄ TWOJĄ OBSESJĄ TO JES JESZCZE DOBRZE BO SAMA TO ZAUWAŻASZ I POSZŁAŚ DO LEKARZA NAPEWNO BIERZESZ LEKI,KTÓRE POMOGĄ TOBIE ODZYSKAĆ ZDROWIE A W PRZYPADKU MOJEJ ŻONY JEST INACZEJ ONA CHYBA NIE ROZUMIE ŻE JEST CHORA I NIE DOPUSZCZA DO SIEBIE MYŚLI BY MOGŁA BRAĆ LEKI ZRESZTĄ POMAGA JEJ W TYM CAŁA JEJ RODZINA. POZDRAWIAM SERDECZNIE

[cassandrax]

wiesz Zybi,zanim poszłam z tym do lekarza mineło kilka lat, a do
lekarza trafiłam z całkiem innego powodu, chorobliwa zazdrośc wyszła
znacznie później...czasem mam nad tym kontrole,a czasem nie i daje
się poniesc wyobraźni oraz szeregu myśli w które głeboko wierze...

[zybbi2]

MYSLE ŻE LEKI POMOGĄ I UWOLNISZ SIĘ OD TYCH CHORYCH MYŚLI PISZE TAK BO CAŁY CZAS MAM NADZIEJE ŻE UDA MI SIĘ NAMÓWIĆ MOJĄ ŻONE NA LECZENIE ŻE BĘDZIE MOGŁA ŻYĆ NORMALNIE

[smoczyca32]

Cassandrax, moje pytanie jest następujące: jak to się w ogóle zaczęło? Mam na
myśli sytuację, w której jesteś pewna że doszło do zdrady. Czy cała ta Twoja
obsesja to tylko i wyłącznie Twoje domysły?

[dzedlajga]

niech sie oczywiscie Cassandrax sama wypowie, ale moim zdaniem facet, ktory po
takiej awanturze i spakowanych walizkach siedzi i grzecznie na nia czeka, to
raczej nie mysli o zdradach. Gdyby nie byl pewien tego, co do niej czuje, to
dawno by trzasnal drzwiami i tyle by go widziala

[skwr2]

dzedlajga napisała:

> nie zapominać o sobie, bo jesteśmy w
> stanie nauczyć innych tylko tego, co sami umiemy. Więc im lepiej
>Ty będziesz
> sobie radzić w życiu, tym lepiej ją do niego przygotujesz.
Mądre...

[cassandrax]

bardzo cię proszę napisz do mnie na pocztę onet,
[e-mail] bo nie mogę na poczcie gazeta
otworzyc wiadomosci od ciebie.

wyslalam

[dzedlajga]

[skwr2]

Sądzę, że pierwotny jest lęk. Później znajdujemy do niego powód i na
nim zahaczamy.
Znam, znam....

[cassandrax]

...kiedyś tak bardzo bałam się zdrady,że sama zaczęłam
zdradzac...teraz w nowym związku wszsytko jest dla mnie
podejrzane....kiedy długo nie wraca do domu, nie myśle o tym ,że
uciekł mu autobus, tylko,że jest gdzieś tam z kimś....