Zamartwianie się

[poetkam]

Kocham się martwić...Cholera, na okrągło! Skończy mi się jedno
zmartwienie, znajduję sobie natychmiast inne. Moja mama uważa, że ja
żyć nie mogę nie przejmując się byle czym.
Jak u Was jest z przejmowaniem się?
Ja muszę, no po prostu muszę. Non stop. Skończył mi się kłopot z
byłym mężem, teraz mam kłopot ze sprzedażą domu. Ale, żeby tylko z
tym! 1000 maleńkich innych problemów codziennie dowala mi się do
limitu zmartwień!
Jak sobie radzicie z zamartwianiem się?
Wykorkuję, czuję, że jestem przeładowana. Przez zamartwianie się
dopadają mnie paniczne lęki. Dołuję się. I kółko się zamyka.
Bezsens...

[ka_an]

Też się martwię, głównie za innych.
Nożesz ja przeklinać nie umiem, mam gdzieś tę wrażliwość!!!

kazdy sie przejmuje

[vinci28]

obojetnosc i niepokoj,czym sie przejmowac zycie jest za krotkie by tracic czas
na zbedne mysli

powodzenia

[nowako-wa]

Odkąd zdecydowałam się odstawić leki i zaszłam w ciąże ( po 16
latach przerwy)dziś 3 miesiąc powinnam sie zadręczać,że kompletnie
oszalałam- wariatka chce mieć dziecko, w dodatku z powodu choroby
zamknęłam jedną firmę, a jak dziecko przez zażywane leki urodzi się
chore? Już na początku wyrzuciłam wszystkie te "podpowiedzi" z
głowy, a wstawiłam własne: wszystko będzie dobrze, a jak będzie żle
to się wtedy będę martwić, mam w końcu męża , starszego syna , na
których mogę liczyć. Jeżeli będzie nawrót to przejdziemy to razem,
co cię nie zabije to cię wzmocni.A może wszystko będzie OK...
Zakładanie czarnego scenariusza nie wnosi nic dobrego , więc po co o
tym mysle ?

[lolinka2]

3maj się nowako-wa, dla nas afektywnych kobitek ciąża to naprawdę
błogosławiony okres - 80% przypadków remisji na ten czas.

[nowako-wa]

Gdyby ktoś powiedział jeszcze rok temu o dziecku, powiedziałabym
absolutnie, a dziś to moja nadzieja na normalne życie i codzienne
obowiązki. Po zażywanych lekach pól roku problemu z okresem, a dziś
już mamusia, to dla mnie cud po tylu latach dostąpić " zaszczytu"
bycia znów mamą . I wiecie co ,zamierzam nie zmarnować żadnej danej
mi chwili, aby dla choroby po prostu zabrakło miejsca...
W końcu mam jakis cel w życiu i powód aby być zdrowa, bo dotąd
uwazałam ,że mój limit na szczęsliwe życie się wyczerpał...
Wszystkich zahcęcam do stawiania sobie wymagań , nawet tych
trudnych , które wymagają od nas wyrzeczeń- tylko to co dużo
kosztuje wysiłku ma prawdziwą wartość, czasem warto zaryzykować...
Do tej decyzji " namówiła " mnie Matka Boża i pielgrzymki do
Medjugorje.Zaufałam jej i mam taki spokój wewnętrzny jak nigdy dotąd.
Zaufajcie najpierw sobie , a potem komuś lub czemuś w co wierzycie,
bo wiara czyni cuda...

[lolinka2]

ale jakby co, to nie zapominaj o medycynie, OK?
wiara wiarą, ale to w końcu Najwyższy dał ludziom umiejętność
wykombinowania czym nasze neurotransmittery załatwić, żeby działały
jak potrzeba. Bądź czujna. Zdruffka

[nowako-wa]

W ciąży jestem niestety zdana tylko na wiarę , bo farmakolkgia nie
wchodzi w grę , nie ryzykowałabym zdrowia dziecka...
Po drugie od 8 miesięcy czuję się normalnie, tzn. nie zauważam u
siebie innych symptomów, niż te z którymi nie borykałby się każdy
przeciętny człowiek...
Jestem narazie zdrowa, ale też pokorna wobec choroby...

[lolinka2]

ja mówię o "pociąży", w ciązy jedyną moją ekstrawagancją była 1
tabletka relanium i 2 porcje hydroxyzyny (a 5 ml)... gdybym miała
wziąć coś jeszcze, to chyba zdałabym się raczej na wąchanie skarpetek
męża albo inną formę homeopatii...))

Po ciąży może ci niestety dół wrócić, i to już na wylocie z sali
porodowej (z autopsji). Uważaj, bądź czujna, jako i ufam jesteś... i
pisz.