dziwne krecenie glowa

[lazy_lou]

moze to jedno z serii "glupie pytania histerycznych matek" ?(mam
taka nadzieje) ale moj synek od paru dni dziwnie kreci glowa.
wyglada to tak jakby energicznie pokazywal na migi "nie".
trwa to dluzsza chwile.

ma 12.5 miesiecy, 10 koryg.
Jak zaczal tak robic przy jedzeniu (na pyatnie czy chce jeszcze) to
nawet sie ucieszylam ze rozumie i "odpowiada".
ale robil tez tak podczas kapieli i nawet (co mnie niepokoi
najbardziej) przed chwila przez sen

co to moze byc?
macie jakies pomysly?

<dodam, ze kuba uchodzi za dziecko zdrowe, rehabilitujemy sie
bobathami "dla swietego spokoju", rozwoj psychofizyczny wg lekarzy
w normie >

[ania290679]

Cześć,

moja córcia(starsza,donoszona)też tak około roku swojego życia tak robiła,najczęściej jednak przed zaśnięciem,kiedy była zmęczona-to był jej sposób na wyciszenie się,często też dzieci uderzają główką w szczebelki łózeczka-ponoć to jest na pewnym etapie rozwoju normalne...zaobserwuj kiedy maluszek robi tak najczęściej,czy tak jak u nas np.kiedy jest zmęczony,a i tak zawsze warto zapytać lekarza,dla świętego spokoju....

Pozdrawiam Ania

[marlena11111]

Szymek 12 mies. robi tak samo kreci energicznie mocno glowka jakby pokazywal
nie. na poczatku mnie to niepokoilo a teraz juz mniej robi i bardziej jest to
uzasadnione ale on naprawde teraz pokazuje nie jak cos nie chce albo dla zabawy
bo wie ze mnie to bawi. lekarz powiedzial ze to nic niepokojacego. przeciez sama
go tego uczylam wiec zaczal od nie

[lazy_lou]

poobserwowalam go dzisiaj i faktycznie: robi tak wtedy gdy juz mu
sie system wiesza ze zmeczenia
albo jesli rzeczywiscie nie chce np jesc albo zeby go nebulizowac.

dzieki za uspokojenie, mam wrazenie ze zaczynam lekko swirowac od
siedzenia w domu i patrzenia (glownie podejrzliwie na swoje
dziecko

w dodatku mam wrazenie ze dopadla mnie depresja.
ale... po roku???
to juz chyba nie poporodowa, co?
tak czy inaczej- sama ze soba ledwo wytrzymuje-najchetniej bym spala
albo zniknela i zeby nikt nic ode mnie nie chcial...
jestem na przemian smutna albo wsciekla, a na wszelkie zloty rady
typu: powinnas czesciej wychodzic z kuba na spacer, albo czy on juz
nie powinien chodzic? mam ochote rzucic sie do gardla szanownemu
madrali
<slowo POWINNAS, POWINIEN powinno byc na liscie slow zakazanych >

[ania290679]

doskonale Cię rozumię,ja siedzę w domu z dwójką(z Madzią i 5 letnią Natką)sama,bo mąż mój wyjechał ponad 3 m-ce temu do Szkocji do pracy.
Tylko mie jest łarwiej .bo raz już przechodziłam bycie z maluszkiem,więc takich typowych niepokojów-nie mam.( pogoda ostatnio też nie sprzyja optymizmowi)

P.sMadzia jeszcze nie siedzi(a ma 10 m-cy)i trochę się martwię,ale spokojnie,ma czas,moja donoszona Natalka zaczęła chodzić jak miała skończone 14 m-cy-dzieci są rózne i nasze wcześniaczki, i donoszone dzieciaczki też różnie sobie radzą.

Pozdrawiam Ania

[marlena11111]

Wiesz co kochana pomysl ze nie jestes sama... ja tez mam taki nastroj czasami
mysle ze zwariuje. Ale poprostu my jestesmy zmeczone psychicznie i fizycznie. Ja
praktycznie sama wychowuje Szymonka drugiej polowy wiecej nie ma niz jest
(praca) Sama sie zamartwiam, przy blachych momentach placze dzisiaj np. na
poprostu tancz bo taniec mnie wzruszyl. Nie pamietam kiedy zrobilam cos dla
siebie. Wiec nic dziewnego ze taki nastroj mam. Brakuje mi oderwania sie od
rzeczywistosci. Co do uwagi i skupiania sie na obserwacji malego mam identycznie
to samo co ty. Dzisiaj np. jak przeczytalam Twój list na forum jak kreci Twoj
skarb glowka zaczelam znowu obserwowac malego. I faktycznie dopiero zaczal
krecic jak byl totatlnie zmeczony poniewaz pozno poszedl spac i lezal w
lozeczku. Ale to chyba normalne ( teraz ja bede sie martwila) tez o wszystko sie
martwie u Szymonka ciagle obawy lek .. zrobilam sie taka wrazliwa jak pisalam
wzrusza mnie wszystko. Kochana z jakiego miasta jestes? p.s pomysl sobie ze nie
jestes sama ja juz myslalam isc do psychologa bo tak nie mozna zyc. buziaki

[lazy_lou]

Jak to milo uslyszec, ze nie ja jedna miewam takie kryzysy...
BO latwo jest zatracic ostrosc widzenia- ja sama juz czasem nie wiem
czy to histeria czy naprawde mam czasem prawo do opadniecia rak.
Podobnie jak wy w 99% zajmuje sie synem sama - w
najoptymistyczniejszej wersji moj chlopak pracuje od 9 do 18, do
tego dochodzi minimum 1.5 godz na dojazd. Niestety zazwyczaj
przychodzi z pracy otwiera laptopa i mowi "SORRY, ale musze jeszcze
tylko ..." itd. Ostatnio az mnie rozbawil tekstem w jakis
poniedzialek: "sluchaj, ten tydzien mam taki ze jak cos, to pogadamy
w weekend, dobrze?" po chwili dodal "ale w nastepny weekend, bo w
ten musze zrobic 4 projekty"
Takze cala akcja pod kryptonimem "KUBUS" jest na mojej glowie-
terminy kontroli, jezdzenie na badania, rehabilitacje, cwiczenia w
domu itp ale to kazda z nas zna.
Najbardziej mnie meczy brak kontaktu z czlowiekiem, bo ile mozna
gadac z bobasem, chocby najukochanszym?

W dodatku ten ciagly lek o zdrowie Kubatego. W sumie jak czytam
wasze przejscia to troche mi wstyd bo synu mial w sumie farta- 31
tydzien,1720g, oddychal sam, retinopatii uniknelismy, wylewy
nienajgorsze bo I i I/II, jednyny problem to leukomalacja po lewej
stronie i lekkie niedotlenienie okoloporodowe (apgar 8-7)
Lekarka na wypisie ze szpitala jasno nam powiedziala ze kuba bedzie
mocno opozniony w rozwoju, bedzie mial mocno zaburzona motoryke, z
porazeniem dzieciecym wlacznie, psychicznie tez sie za wiele nie
nalezy spodziewac.
Sposob w jaki mi to powiedziala sprawil ze trudno mi patrzec na kube
obiektywnie,na wszystko co robi rzutuje mi diagnoza "opozniony i
zaburzony"...
Mam do tej doktor wielki zal za to, tym bardziej ze ani neurolog z
imid ani drugi z CZD nie widzieli powodow do takiej diagnozy, wrecz
patrzyly na mnie jak na kosmitke ze jestem az tak przerazona, bo
dziecko ma prawidlowe odruchy i wyglada na zdrowe (pomijajac
asymetrie i lekko wzmozone napiecie miesniowe)

Co do psychologa to ja sie wybieram. Jestem ostatnio na zmiane albo
wsiekla jak giez albo smutna ze sama ze soba nie wytrzymuje...
Mialam juz kiedys depresje wiec mysle ze to to cholerstwo znowu mnie
dopadlo. Tylko wtedy mialam 20 lat i w sumie nie mialam powodu
I moglam sobie pozwolic na patrzenie w sciane i plakanie np z powodu
dziury ozonowej

Jeszcze raz dzieki za slowa wsparcia, bo dookola tylko slysze zebym
sie wziela w garsc i ze pzesadzam...

[lazy_lou]

aha, jestem z warszawy, mieszkam 3 przytanki od CZD.

[mimi0080]

Niestety często tak bywa, że tatusiowie są troszkę z boku.Pracują są
zmęczeni i nie rozumieją, że mamusia może być też zmęczona ciągłym
przebywaniem z dziećmi.Bycie w domu to bardzo niewdzięczna i
niedoceniona praca...a oni chcą jeszcze kiedy przyjdą do domu po
pracy żeby żonka była uśmiechnięta zadowolona świeżynka z obiadkiem
na stole najlepiejMoja znajoma ma trójkę dzieci i wszystko jest
na jej głowie ma dość czuje się staro...ciężkie życie ogólnie rzecz
biorąc...nie jesteś sama trzymajmy się jakoś

[mamaigora1]

tak jakbym widziała mojego Igora
tez zaczęlo sie wszystko od kręcenia głową, bujania, tluczenia
główka przy zasypianiu.

U nas podłoże tego typu zachowania było stricte związane z
wczesniactwem, Igor dostarczal sobie tego typu bodźców w związku z
tym, że zostało mu odebrane bujanie w brzuchu mamy przez trzy długie
misiące (leżal wtedy w inkubatorze, zamiast u mnie pod sercem).

Diagnoza potwierdzila te podejrzenia (psycholog, terapeuta Si),
ćwiczenia wyeliminowaly częśc tego typu zachowań, częśc nadal
została - na razie mamy przerwe w terapii ze względu na choroby, ale
myslę, że przed nami jeszcze troche pracy...

taka terapia to nic starsznego, sa to proste ćwiczenia, które z
latwościa można wpleść w codzienne obowiązki zajmowania sie
dzieckiem, u nas miedzy innymi były to podskoki z rodzicem,
czołganie, bujanie na hustawce

[lazy_lou]

a w jakim wieku zaobserwowalas takie zachowania u synka?

wydaje mi sie ze u kuby jest to probowanie nowej rzeczy ktorej sie
nauczyl- pokazywalam mu gest "nie" przy jedzeniu i teraz jak nie
chce wiecej jesc to tak robi.
nie buja sie, glowa nie wali (jak dotad nie zauwazylam)
zobaczymy.
a jesli ktoras z was ma jakiegos sensownego psychologa w warszawie
to bede bardzo wdzieczna za kontakt.

[mamaigora1]

w chwili obecnej trudno jest mi opisać ten moment, działo się
tak 'od zawsze'

psychologów szukaj na stronach toewarzystw SI ( w PO\olsce sa dwa
niezalezne towarzystwa).

[awcia85]

na twoim miejscu wybrałabym sie do neurologa niechce cie straszyc ale mozeto bycepilepsja lepiej isc i sprawdzic

[lazy_lou]

raczej watpie zeby to byla padaczka, ale dzieki za rade.
robi tak tylko jak czegos nie chce- jesc albo jak wykreca glowe od
maseczki nebulizatora.
a w zasadzie nie robi tak juz prawie wcale- robil jak mowilam do
niego jak cos mi sie nie podobalo w jego zachowaniu "nie, nie wolno"
i krecilam glowa.

a do neurologa chadzamy co 2 miesiace wiec zapytam przy okazji.

[traganek]

Teraz to już też nie wiem co o tym sądzić. Myślałam do tej pory, że
to zupełnie normalne zachowanie... Zosia tak robi jak czegoś nie
chce, przy tym mówi nie (najczęściej jak chodzi o jedzenie) lub jak
tańczy wtedy macha głową i rączkami. Czyli podobnie jak u Was. Ale
czy to rzeczywiście jakiś groźny objaw trudno powiedzieć. Zapytam
się mojej rehabilitantki. Na pewno nie epilepsja

[lazy_lou]

normalne, normalne
tylko ja jestem wariatka- histeryczka ;>
juz pytalam rehabiitantki.
napad epilepsji niemal zawsze laczy sie z utrata kontaktu z
otoczeniem.
a takie machanie glowa to zwykle przeczenie i niezgoda.
kuba teraz zaczal machac jak mu cos daje albo zabieram (np
niebezpieczny przedmiot) to sie ze mna szarpie i wyrywa i kreci
glowa. "nie" jeszcze nie mowi ale czuje ze bedzie to pierwsze slowo
jakie wypowie