Do jola23061978

[ann130]

Witaj, przeczytałam na pięcioraczkach, ze rodziłaś we Wrocławiu.
Proszę powiedz, w którym szpitalu urodziłaś Oliwię, w którym malutka
leżała na oddziale neonatologii? Mój synus urodził sie na
Chałubińskiego, potem został przewieziony na OITD na M. Curie
Skłodowskiej (cudowny oddział i ludzie!), a potem z powrotem na
Chałubińskiego. Chałubińskiego to koszmar, zarówno porodówka jak
i "neonatologia". Czasem mam ochote wykrzyczeć jak nas tam
traktowano. Warto to zrobić, bo przecież nikt mnie lepiej nie
zrozumie niż Wy.

[bijou82]

czesc wiem ze to do joli,ale ja tez urodzilam na chalubunskiego
(09.01.2007,godz.3.30) madzia 26tydz,830g,zakazenie
wewnatrzmaciczne.najgorsze bylo tam to ze jak rodzilam to mi
brutalnie powiedziano ze nie ratuja dziecka tylko mnie i ze madzia i
tak umrze zaraz po porodzie wiec mam nie plakac tylko przec - to byl
dla mnie najwiekszy szok i jak sie zbuntowalam to powiedzieli ze
jesli nie bede parla to zrobia cesarke (ciekawe jak skoro madzia juz
wychodzila,co za bzdura)-chcieli mnie postraszyc.po porodzie madzia
byla reanimowana - i ochrzczona.o 6 rano znowu byla reanimowana-
dowiedzialam sie tego od jednej z mam -ktora podeszla i powiedziala-
tak mi przykro,jestem z toba -lekarze nie raczyli mnie poinformowac -
bo bym przeszkadzala w reanimacji i napewno chciala wejsc na
sale!!!! idiotyzm!!! o 13 przewiezli madzie do szpitala dzieciecego
korczakana ul.kasprowicza na oddzial "r", mowiac ze nie maja lekow
dla madzi!!!!!!!!!!!! ciesze sie ze byla w korczaku-tam tez wiele
gorzki slow uslyszalam,nietaktownych-ale robili co mogli by madzia
przezyla.a na oitd na sklodoskeij madzia lezala (05.04.2007-
07.04.2007) po operacji jelitka.ludzie bardzo mili-szczegolnie
p.ordynator-takich informacji fachowych nigdyu nigdzie nie
uslyszalam.niestety zawiodla jedna z pielegniarek i madzia
zachorowala na zapalenie pluc w 2dzien po operacji-bo lezala cala
noc nie przykryta w "kwoce" - i zdecydowalam sie przewiesc ja
ponownie do korczaka.z tego powodu nie wspominam dobrze oitd.ale
jesli chodzi o reszte personelu - to sa wspaniali i ta ksiega wpisow
jest tam rewelacyjna-niestety nie zdarzylam sie wpisac i podziekowac
za przeprowadzenie operacji i opieke.
ok juz sie nie wcinam w nie swoje posty
pozdrawiam!!!

[ann130]

Bijou, dziękuje za posta. Wiem przez co przeszłas, od poczatku
sledze Wasze losy. Miszkam w Poznaniu i do Wroclawia pojechałam w
odwiedziny do rodzicow i na Wszystkich Swietych. Groby odwiedzilam
przed czasem, jakby przeczucie.... Na patologie ciazy trafilam w
niedziele z objawami brunatnych plamien. Przyjeli mnie bo mieli
akurat wolne lozko. To byl 30 tc. Dodam, ze na patologii nie ma
ordynatora, kazdy sobie rzepke skrobie. Ja trafilam do beznadziejnej
Pani doktor. Przebadala mnie i stwierdzila, ze grozi mi przedwczesny
porod, nic wiecej: co i jak, dlaczego, kiedy? Kazala zakupic
lekarstwo niemieckie na powstrzymanie skurczy (nie bylo ich, bo
ilekroc mnie podlaczano do ktg-nie wykazywalo skurczy). Lekarstwo
bylo dostepne w Niemczech, na zamowienie w aptece. Mialo byc do
odbioru 1 listopada. We wtorek zaczal mnie bolec brzuch, fenoterol,
magnez-bez efektu. W srode podobnie, a w czwartek (1 listopada) od
rana bylo super, brak bolu, plamien. Powiedzialam nawet rodzinie, ze
byc moze przed weekendem wyjde. Niestety po 12 w poludnie odszedl mi
czop sluzowy, potem zaczely sie bole i walka mojego dziecka. Czulam
jak chce wyjsc z brzuszka, bardzo napieral, a ja nie moglam nic
zrobic. Oczywiscie skutecznie powstrzymywano akcje porodowa podajac
mi leki przeciwskurczowe. Przyjechala rodzina w odwiedziny-kazalam
im wyjsc, zeby nie patrzyli jak wbijam pazury w lozko. Pielegniarki
do mnie przychodzily, lecz nie zawolaly lekarza, kazaly mi
wytrzymac. Zupelnie nie wiedzialam co sie dzieje, tylko pokazywalam,
ze tu jest pupa mojego dziecka i ono chce wyjsc. Ok. 16-ej poczulam,
ze cos we mnie peklo i chlusnelam krwia. Pozniej akcja potoczyla sie
blyskawicznie. Sala porodowa (cale szczescie bya wolna), decyzja
lekarza, ze robimy cesarke i zniesmaczona mina Pani ordynator, ze
nie dostalam lewatywy...Na wozku mnie ubierano w koszule, dzwonilam
do meza (byl w Niemczech), rodzina natychmiast przyjechala. A potem
miła doktor pediatra poinformowala mnie, ze z dzieckiem moze byc
roznie, ze wazne jest aby oddychało. Jak mi malutkiego wyciagnieto z
brzuszka uslyszalam jego cichutki glosik, kwilil jak pisklaczek.
Oddychal... niestety nie za dlugo. Podlaczono malego do respiratora
i wezwano karetke, aby go przewiezc do OITD. Dzis wiem, ze to moj
Aniol Stroz sprawil, ze malutki trafil na OITD. Tam pracuja
Aniolowie. Ja pozostalam na Chałubinskiego bez dziecka, prze kilka
kolejnych dni wloczylam sie po korytarzu ciagle placzac. Sciany
korytarza mi zbrzydly do tego stopnia, ze siedzialam w kaplicy
calymi dniami. Zreszta nie moglam zniesc placzu niemowlat i radosci
rodzicow. Brakowalo mi opieki psychologa. Jedna pilegniarka
powiedziala mi, ze mam cichaczem wyjsc ze szpitala i isc do malego.
W drugiej dobie po cesarce tak tez zrobilam, a od malego pojechalam
do rodzicow na caly dzien, byle dalej od szpitala-tego szpitala. Maz
odwiedzal malutkiego, byl pod respiratorem. Dodam, ze wazyl 1750 g i
dostal 5 i 6 pkt Apgar. Czyli nie tak zle, zwazywszy Wasze historie.
Po wyjscie ze szpitala cale dnie spedzalam u malego. Po tygodniu od
urodzenia malutki zostal odlaczony od respiratora i moglam go wziac
na rece. Przytulalismy sie caly dzien. Dawalam mu cycusia, pozwalano
mi go przebierac, karmic, uczyc ssac, a nawet kapac. Bylam u niego
od 9 rano do 22. Jak jego stan byl stabilny przekazano nas na
Chałubinskiego i tu zaczal sie koszmar. Zabroniono mi dotykac
synka,polozono go w zamknietym inkubatorze (na OITD byl juz w
lozeczku). Nie udzielano informacji co do metod leczenia. Wysmiewano
mnie jak lecialam po pielegniarke kiedy alarm w aparaturze sie
wlaczal. Pewnego dnia alarm wlaczal sie od rana. Pielegniarki kazaly
wylaczac go salowej, nawet nie sprawdziwszy co sie dzieje. W
poludnie maly dostal goraczki i okazalo sie, ze przechodzi martwicze
zapalenie jelit i posocznice. Na OITD wykluczono NEC, bo tez go
podejrzewano. Tu na Chałubinskiego karmiono malego na sile, przez
sonde, byle osiagnac mase 2 kg. Bylam przerazona. Nastpnego dnia, od
kolezanki dowiedzialam, sie, ze jedno dziecko na oddziale, w nocy
umieralo. Tak jej powiedziala dyzurujaca pani doktor. Dlaczego, mi
matce nikt tego nie powiedzial. Załamałam sie zupelnie. Lekarze
nagminnie lamali tajemnice lekarska mowiac co dolega danemu dziecku,
wymieniajac je z imienia i nazwiska. Wiecej informacji przekazywali
osobom postronnym niz lekarzom. Dla mnie najtrudniejszym okresem
bylo odseparowanie mnie od dziecka. Nasza bliskosc zostala nam
odebrana. W dniu kiedy zdecydowano synka wyciagnac z inkubatora
bylam zmeczona psychicznie, ze powiedzialam, ze nie chce. Balam sie,
ze znowu mi go zabiora. Uwazam, ze kadra pracujaca na Chałubinskiego
nie jest przygotowana do zajmowania sie trudnymi przypadkami, w tym
wczesniakami. Brak im odpowiedniego zaangażowania i empatii.
Pilegniarki byly bardzo zdziwione kiedy przyjezdzalam kilka razy w
nocy, zeby przywiezc mojemu synkowi swiezy pokarm. Nie bylam w
stanie sciagnac na zapas, a zalezalo mi zeby synus po NEC dostawal
tylko moj pokarm. Nienawidze tego szpitala za brak
wykwalifikowanewgo personelu, brak zrozumienia dla rodzicow
wczesniakow, brak empatii, brak zaangazowania w prace, brak srodkow
czystosci, brak psychologa. Ale sie wyzalilam, nadszedl ten czas.
Dzis synus ma skonczone 5 m-cy, rozwija sie prawidlowo, wazy juz
6540 i mierzy 68 cm. Kocham Go przeogromnie.
Dodam, ze przyszedl na swiat 1 listopada, w terminie przyjscie na
swiat naszego pierwszego dziecka, ktore odeszlo w 6 tc.

[mamaigiiemilki]

przepraszam, ze i ja sie wtrace w ten watek...ale jak go czytalam, to dreszcze mnie przechodzily- wspolczuje ci bardzo tych przezyc...nawet sobie nie jestem w stanie wyobrazic, co czulas...najwazniejsze, ze wszystko dobrze sie skonczylo; pozdr.

do ann

[bijou82]

ann to straszne co przeszlas...ja nigdy nie daruje lekarzowi
ginekologowi z chalubinskiego łątkowskiemu,że nie rozpoznał u mnie
zakażenia...02.01.2007 byłam na badaniu gin i usg 3d,powiedział że
wszystko ok,a na moje bakterie w moczu kazał brać furagin zamiast
antybiotyku.i po tygodniu było już takie zakażenie i leukocytoza
28tys że nie było na co czekać...jak to wspominam.i jeszcze coś
napiszę,jak madzię przewieziono do korczaka to ja chciałam wyjść ze
szpitala aby być przy niej-a pani dr mówi do mnie że umrę na
ulicy!!! jak tak można mówić.powiedzieli mi że madzia nie przeżyje
do rana - więc co miałam robić-patrzeć i leżeć w sali z 2 matkami i
ich dziećmi?? więc wyszłam na żądanie do domu po 10 godz od porodu i
ostatnie co usłyszałam od lekarza po podpisaniu papierów,że to nie
jest warte niczego,że robię głupotę,bo madzia i tak umrze..a może i
ja też...ale dzieki Bogu obie żyjemy i cieszę się ze tak
postąpiłam.aha, o godz 11 chciałam się wykąpać..poszłam pod
prysznic,krew się ze mnie leje-odkręcam wodę a tam nic..wołam męża-
mąż idzie do pielęgniarki-a ona mówi że woda będzie wieczorem-
zakręcają bo oszczędności.rodziłam o 3.30 w nocy i co do wieczora
miałam być "brudna"..no coz...i tak byłam -bo pojechałam do korczaka
i tam siedziałam przy madzi do 21,ale za to mogłam się wykąpać w
domu-czystym,spokojnym i bez płaczu dzieci.pozdrawiam Cię bardzo
bardzo serdecznie i całuski dla dzielnego maleństwa!!!!

[jola23061978]

Ja rodziłam na Dyrekcyjnej. Mieszane uczucia. Jak chlusnęły wody
karetka zawiozła mnie na Dyrekcyjną a tam mówią brak miejsc ale pan
z karetki uparł się że nie zgłosili braku miejsc i mają coś znaleźć.
Dłuugo szukali łózka a ja z tą mokrą pupą czekałam. Znaleźli, potem
myślałam że szybko akcja zabiorą mnie ratowac dzieci. Nic mylnego-
wypełnianie papierów , bzdurne pytania, a ja siedze w szoku bo nie
wiem co się dzieje w brzuchu.
NAjpierw po długim oczekiwaniu przyszedł mnie ktoś zbadać i poszedł
a ja myślałam że dzieci wychodzą bo czułam coś ruszającego się
k/nóg - to tylko lekarz zostawił instrument do badania we mnie i
sobie gdzieś poszedl ?
Jak mnie położyli na łóżku - pokrzyczeli żebym się nie ruszyła bo
pogubie dzieci.
Sprawdzali KTG ale maszyna się psuła dzieci im uciekały - sprawdzała
jakaś studentka aż po długiej chwili jak nie mogła złapać bliźniaków-
przełożona nakrzyczała żeby mi tyle nie masowała brzucha bo
przyspieszy poród.
Podali fenoterol, nie pomógl skurcze nie ustawały, lekarz kazał
podać inny ale pielegniarka mówi ze nie ma i trzeba wypełnić druki
żeby domówić.
Mój mąż pyta czy może coś samemu trzeba dokupić - powiedzieli że nie.
Na drugi dzień po 3 kroplówkach (fenoterol, isoptin)przy CRP 23 i
skurczach i moich wymiotach zadecydowano cesarka bo dzieci zbyt duże
na poród i infekcja i skurcze nieopanowane.
Cesarka przy znieczleniu zewnątrzoponowym - słyszalam śmiechy,
żarty lekarzy, jak pani co pomaga lekarzowi coś tam pospadaly
instrumenty na podłogę , niemogla czegoś znaleźć i mówi że ma dość
już tej partyzantki w tym szpitalu, potem płacz dziewczynek...

Mąż widział jak biegną z naszymi zawiniątkami piętro wyżej bo nie
było wolnych inkubatorów transportowych.
Wychodzi lekarz - mąż pyta czy PAn operował moją żonę - on żartem -
a nie widać ?

Po cesarce koszmar - potrząśnietą mną żeby obudzić i poinformowano:
dzieci w stanie krytycznym , proszę o imiona bo trzeba ochrzcić i
bez słowa co i jak pani odeszła.
Wystraszona podałam nawet nieplanowane imiona i z wielkimi
przestraszonymi oczami zostawiono mnie samą sobie. Co się dzieje w
głowie - wiecie same.
Jak tylko mogłam wstać po paru godzinach doczołgałam się na góre.
Moje laleczki w otwartym inkubatorze: Kasia w białym kapelusiku z
falbanką (pełna buzia, jakby opalona skóra), Oliwia w żółtym
kapelusiku (różowa, mniejsza, jakby taka zadziorna pewna siebie -
jakoś na początku nie bałam się o nią, czułam że sobie poradzi)
Oliwia miała w Apgar: 4,5,6 pkt.
Potem to leżenie ze szczęśliwymi mamami zdrowych dzieci i strach o
każde wejście pielegniarki która na forum wygłasza że źle itp.
Zawołano mnie, że ich możliwości się wyczerpały żebym poszła na
OIOM - nikt wprost nie powiedział, że Kasia umiera albo już umarła
(nie wiem), że mogę ją wziąć na ręce, do dziś żałuję, że nie miałam
jej na rękach.

OIOM i neonatologie wspominam z mieszanym uczuciem - przez te 4 m-ce
było kilka miłych chwil i parę dobrych pielęgniarek, które dobrze
opiekowały się Oliwią.
To co źle wspominam to:
-brak informacji (o wylewach , o tym , że nie widzi)
- niedopatrzenia i niedociągniecia (sprzątaczki myjące zimą okna
przy otwartym inkubatorze Oliwii, nie chronienie oczu , nie
zrobienie transfuzji przy bilirubinie 28, wyłączanie alarmu przez
sprzątaczki, nie reagowanie na spadki saturacji nawet do 30
(usłyszałam nawet raz że Oliwia jest do takich spadków
przyzwyczajona; pierwsza próba odłączenia od respiratora po 3 m-
cach, zabieranie płaczącej OLiwii do dyżurki - kiedyś myślałam,że
miała super dziś wiem że każde niedotlenienie jest zabójcze dla
mózgu)
-odłączanie respiratora do kąpieli pod kranem, pielęgnacji
- niechęć do dawania mamie dziecka do kangurowania " bo to za duży
szok dla dziecka"
-lekarze zapytani o stan zdrowia - jakby uciekali od odpowiedzi, nie
mieli czasu, odpowiadali jakby z pretensją w głosie, czułam się jak
intruz
- znieczulica wobec rodziców umierających czy chorych dzieci -
często sama podchodziłam do zapłakanych mam, obsuwających się przy
inkubatorze i okazywało się że one bardzo potrzebują rozmowy bo nie
wiedziałam ,czy chcą same przeżywać swoją tragedię.
- inne perypetie: komornik miał zamknąć szpital, sanepid miał
zamknąć szpital (Epidemia Klebsielii)

Ale nie mogę nie pamiętać kilku sympatycznych pielęgniarek, które
troskliwie opiekowały sie Oliwią, traktowały ją i jej matkę jak
człowieka a nie kolejny cięzki przypadek.

pozdr

Jola

[traganek]

Jolu to co piszesz jest straszne ale tak niestety w większości
wygląda start naszych wcześniaczków. U nas w wielu punktach było
podobnie. Wydaje mi się, że lekarze i pielęgniarki w Polsce nie mają
jeszcze doświadczenia w ratowaniu wcześniaków. Ratują jak
najmniejsze, żeby poprawić ranking ale poza odebraniem porodu
kiepsko sobie radzą z resztą. Na początku myślałam, że cała opieka
nad moimi dziećmi jest idealna ale z czasem jak się dowiadywałam
więcej o wcześniakach zaczynałam rozumieć, że niektóre leki nie były
odpowiednio dobierane, niektóre pielęgniarki nie zdawały sobie
sprawy że krzywdzą moje dzieci. wyłączanie pulskosymetru- przez co
zdarzały się bezdechy, noszenie moich dzieci po korytarzu (bo tak
niby lepiej zasypiały) w efekcie spadki saturacji, karmienie na siłę
butelką bez podawania tlenu (jedna pielęgniarka chwaliła mi się raz,
że Zosia miała w czasie takiego karmienia saturację 27!!!!) i wiele
innych spraw, na które kiedyś nie zwracałam uwagi a mogą rzutować na
całe życie moich dzieci. Szkoda słów.

[mimi0080]

Jaś miał intuicję i wyczuwał, która z pilęgniarek to
jędza...pamiętam jedną małpę...karmiła Jaśka sondą...zaczęła prawie
na niego krzyczeć, że mleko nie schodzi ze strzykawki jak ona by
sobie tego życzyła...złapała malutkiego za głowę i zaczęła kręcić
żeby szybciej szło...całe ciałko się skręcało, a on tak mocno
płakał...

[mama-cudownego-misia]

Ja rodziłam na Klinikach na Curie-Skłodowskiej. Traktowana byłam dobrze, w sumie
wszyscy byli mili, chociaż subiektywne przeżycia są bardzo ciężkie.
Lekarka prowadząca mnie na patologii ciąży po główce nie głaskała, raczej była
dość surowa w kontakcie, ale zajęła się mną profesjonalnie, załatwiła
konsultację kardiologiczną, a potem jeszcze wypisała zwolnienie, żeby mi czas
przeleżany na patologii nie "zjadł" macierzyńskiego. Nie było okazji jej
podziękować, a szkoda . Przemiły był lekarz, który mi robił cięcie, dr
Murawski. Przyszedł się potem zapytać, co z małą, a inne mamy mówiły, ze do nich
też przychodził. Dusza człowiek. Przemiłe były położne i pielęgniarki, właściwie
oberwało mi się tylko od jednej za "nadużywanie leków przeciwbólowych po cięciu".
Ewidentnie natomiast brakuje w takich wypadkach rozmowy z psychologiem oraz
środków uspokajających. Myślę, że oszczędziłoby mi to wiele bólu i właśnie tego
nadużywania środków przeciwbólowych. Szczerze mówiąc aż mi trochę wstyd, ale jak
małą reanimowali, a potem wywozili do Korczaka, wyłam na cały regulator, chyba
głośniej, niż rodzące. Pierwszą noc przetrwałam właściwie dzięki mamie
chłopczyka urodzonego tego samego dnia, która ze mną przegadała całą noc, i
ułatwiła dojście do siebie.

W Korczaku oddział reanimacji super. Cudowne pielęgniarki, lekarze kontaktowi,
sprzęt nowy, nie oszczędza się na lekach, trochę brak stołeczków przy
inkubatorach (spróbujcie długo stać po cięciu!), no i brak tradycji kangurowania.
Na patologii noworodka już bardziej widać, że to jednak stary budynek i polski
szpital. Nie ma miejsca, wiele mam musi warować przy dziecku na stołeczkach,
zimno, jedna toaleta, jedna łazienka, brak kuchenki do odgrzania jedzenia
(chociaż pielęgniarki po cichu pozwalały podgrzać na kuchence do grzania
butelek). Personel zupełnie ok, chociaż po główce nie głaska. Ordynator do tej
pory mi prowadzi małą, bo ją zna, a ja mam do niego zaufanie. Większość
pielęgniarek bardzo miła, bardzo pomocna (aż żałuję, ze się nie stosowałam do
rad o przystawianiu do piersi, wtedy była jeszcze szansa). Ścięłam się właściwie
tylko z dwoma: jedna w tych samych rękawiczkach opatrzyła dziecku zropiały
pępek, a potem z łapami do inkubatora, druga zaś nie dokręciła kroplówki, która
zasysała powietrze, i jeszcze mnie zwymyślała, jak zatrzymałam pompę infuzyjną,
żeby 5cm pęcherzyk nie poszedł do krwiobiegu. Potem już sobie sama dokręcałam i
spuszczałam te pęcherzyki, bo jej się "zdarzało" notorycznie. No ale to były
raczej drobiazgi. Jeśli chodzi o ludzi, miałam szczęście... No i pewnie pomógł
fakt, że moja matka jest lekarzem i wszystkich zna.

[tunelinda]

Jolu i Bijou82 jesteście strasznie dzielne a wasze Maleństwa to mali herosi, to
co przeszłyście to zgroza i zastanawiam się dlaczego w tym kraju lekarze nie
ponosza odpowiedzialności za swoje zaniechania, ignorancję, brak poszanowania
praw pacjenta, zupełną znieczulicę i dlaczego mogą się mylić bezkarnie narażając
zdrowie i życie nasze i naszych dzieci. Ja rodziłam na Dyrekcyjnej (X.2007) i
miałam duzo szczęścia, bo trafiłam tam, na dobrych i życzliwych lekarzy
położników (dr Kłósek, dr Fusch) i super położne. Na Dyrekcyjną przewieziono
mnie z Kamińskiego. Patologia ciąży i Izba Przyjęć na Kamińskiego to koszmar,
trafiłam tam w 26 tc z rozwarciem 2 cm, lekarze mówili, że jest b. źle i nie ma
szans, aby Alek przeżył, ale nie podawali żadnych konkretów, a ja ryczalam, bo
nikt mi nie chciał pomóc,a dr Zapolska tylko warczała i stwierdziła, że mam
wytrzymać do 30 tc, a to co mi się sączy to nie wody, a jak sie urodzi wcześniak
to dopiero się zacznie. Na całe szczęście zca ordynatora podjął decyzje, że
przewożą mnie na Dyrekcyjną, bo takie są przepisy, a ich pediatrzy nie podejmą
sie ratowania takiego wczesnego wcześniaka. Na Dyrekcyjnej trafilam od razu na
małą porodówkę po badaniu i usg, zakazano chodzenia i siedzenia, bo rozwarcie
było juz 4 cm, wiec dwa dni leżałam głową w dół na małej porodówce, aż podjeto
decyzję o założeniu szwu. Dwa tygodnie leżałam na patologii ciąży. Z powodu
podwyższonego CRP i stanu podgorączkowego cesarka - 29 hbd i 2 dni,. Decyzcja
byla w 15 min na obchodzie porannym, więc szok i płacz. Pocieszono mnie, ze
szanse synka na przeżycie są bardzo duże i, że jest wolny inkubator na OITN,
uprzedzono, że będzie miał zapalenie płuc. Alek urodził sie 03.10.2007, dostal 6
pkt, stan średni, jak poinformowala mnie pediatra na sali wybudzeń. Zobaczylam
go dopiero na drugi dzień, bo nie bylam w stanie wstać i do niego pójść. Zresztą
na oddział zawieziono mnie wózkiem, bo schodów bym nie pokonała. Stan synka na
drugi dzień był ciężki, po rtg go zaintubowano, bo miał zmiany w płucach. Na
OITN bylam w stanie wytrzymac 3 min, bo robilo mi się slabo. Przez 2 tygodnie po
cesarce brałam 3 antybiotyki, mialam gorączke, rana mi sie paprała. Trzeciego
dnia przyszla lekarka i powiedziala o Alku,że nie wiadomo czy przeżyje i wyszła.
Wtedy cały świat mi się zawalił. Na całe szczęście w tym natrudniejszym okresie
zajęła się Alkiem dr Szafrańska, która zawsze udzielała mi wyczerpujących
informacji o jego stanie (niestety na początku były to głownie złe informacje),
odpowiadała na pytania rzeczowo i konkretnie, nie zbywała. Jeszcze, jak Aluś był
na respiratorze pozwoliła mi go kangurować, co nie podobało się szczególnie
jednej pielęgniarce - słyszałam, co to za wyciaganie dziecka z inkubatora,
czułam sie jakbym robiła mu krzywdę. Raz w czasie kangurowania starsznie spadala
saturacja, ale nikt do mnie nie podszedł, a jak wreszcie sie zjawiła ww.
pielegniarka to już był siny i trzeba bylo użyć ampu, usłyszalam, ze to moja
wina. Inni lekarze erkowi to brak empatii, zdawkowe informacje a pod dyżurką
pediatrów zagubieni rodzice, odsyłani co chwilę. Warunki sanitarne, jak i
lokalowe OITN złe, mycie inkubatorów chemikaliamii przy otwartych inkubatorach z
dzieciaczkami. Czasami wydawało mi sie, że większy dostęp do synka mają studenci
i salowe niż ja. Nadgorliwa zmiana pielegniarek, która kąpała dzieci drugi raz
wieczorem pod kranem, a te maluszki przecież tak łatwo się wyziębiają. Ale
generalnie większość pielęgniarek była życzliwa i z sercem, służyła radą,
martwiła się, jak pojechaliśmy na operację serduszka.Szczególnie ciepło
wspominam siostrę Paulinę i Martę oraz rehabilitantkę Panią Magdę. Aluś pomimo
wylewów III st rozwija się dobrze, ale inaczej wspomina się ten trudny czas, gdy
maleństwo zdrowieje i powoli wychodzi na prostą. Czytając ze łzami w oczach
wasze historie zrozumiałam, jakie mieliśmy szczęście i podziwiam was dziewczyny
za to jak jesteście dzielne i jakie cudowne mamy mają wasze kochane córeczki.
Ściskam was mocno.
Ola

[mirkad]

boże, ciarki po prostu mnie przechodzą jak to czytam! widzę że
miałam dużo szczęścia jeśli chodzi o lekarzy i pielęgniarki.
rodziłam "awaryjnie"- po przeniesieniu z Tychów - w Ligocie w CSK;
lekarka która mnie przyjęła+anestezjolog+pielęgniarki i połozne - w
całej sytuacji taktowne, miłe i udzielajace pełnych wyjaśnień; po
porodzie pediatra wszystko dokładnie wyjaśniła mężowi co jest z
Milenką i pozwoliła ja zobaczyć, siedziała przy małej 3 godz. i
odpowiednio dawkowała tlen, tak że nie było potrzeby intubacji; po 3
godz. Milenke przewieziono do GCZDiM: pełna informacja od lekarza
prowadzącego - każde dziecko miało swojego, zawsze wiedzieliśmy
wszystko, choć jedno co mnie strasznie denerwowało to nastawianie
nas na najgorsze, ani razu nie pozwolono nam się cieszyć; po
przejściu na patologię zmienił nam sie lekarz prowadzący na panią
doktor Jadamus - po prostu rewelacyjna w kontaktach, od początku
namawiała nas na kangurowanie i mieszkanie w szpitalu z Milenką;
mamy z nią kontakt do dziś- osobisty i mailowy; i wiem że nie
tylko w stosunku do nas była tak serdeczna; jedyne zastrzeżenia
budzą u mnie tylko niektóre pielęgniarki, szczególnie jedna którą do
dziś wspominam jak najgorzej: zawsze wiedziała lepiej od lekarza ile
możemy kangurować, jak przyszliśmy to nie wyjmie Milenki bo akurat
Milenka trawi, bo odpoczywa itp. a w ogóle to po co mi
kangurowanie?!! Byliśmy po prostu problemem dla niej - bez naszych
wizyt mogła siedzieć i pić kawę, dzieciaczki w inkubatorze i spokój;
ale i tak złego slowa nie powiem na Ligotę, tym bardziej na tle
waszych historii

[ann130]

Jolu, koszmar to co przeszłaś. Aż mi się wyć z bólu chce, bo do
końca życia pozostanie to w Twojej głowie. I niestety pewnie często
wraca niczym bumerang. O Dyrekcyjnej słyszałam dużo złego i jak
widać potwierdza się. Buziaczki dla Was.

[kamapyp]

Hej, ja też rodziłam na Chałubińskiego. I jak czytam wasze posty to tak jak bym
ja to pisała. Oczywiście za każdym razem gdy przychodziłam do córki jak leżała
na patologii noworodka w inkubatorze czułam się jak intruz, co chwilę mnie
wypraszano bo badania, bo mycie,itd. A jak o cokolwiek pytałam w zwiąku z
karmieniem dziecka, jego stanem zdrowia to pielęgniarki i lekarki robiły
zdziwione oczy o co ja pytam, to przecież takie oczywiste sprawy...Wielu rzeczy
o stanie zdrowia mojej Magdy dowiedziałam się dopiero jak poprosiłam o ksero
dokumentacji szpitalnej mojego dziecka. A jeśli o opiekę pielęgniarek to totalny
brak wyczucia, m.in. w trakcie naszego pobytu urodziło się dziecko z hiv, a
jedna z pielęgniarek powiedziała do mnie o tym dziecku"i po co nam tu taki
bachor z jakimś syfem". A ja sobie wtedy pomyślała że ciekawe w takim razie co o
ta pielęgniarka mówi o moim dziecku...Brak słów.

[ann130]

Kamapyp- ja w pierwszym dniu pobytu synka na Chałubinskiego (po
pobycie na Oiomie) usłyszałam od pielegniarek, ze wcześniaków nie
powinno się w ogóle ratować. Byłam w szoku, nie wiedziałam co robić,
ryczałam na korytarzu i nie wierzyłam, nadal nie wierzę, że z takim
nastawieniem pielęgniarka może zajmować się dzieckiem-pacjentem. Ja
o tym co dolega mojemu synkowi dowiadywałam się podczas odwiedzin
studentów na oddziale - Chałubińskiego to kliniki wrocławskie.
Lekarze przedstawiali stan kliniczny studentom i wówczas
dowiadywałam się co dzieje się z moim dzieckiem. Pamietam też
feralny piatek kiedy moje dziecko miało wysoką gorączkę co było
pierwszym objawem NECu, lekarz dyżurujący powiedział, żeby
pielęgniarki go nie wołały bo on nie jest lekarzem prowadzącym i nie
zna dziecka, więc nie będzie decydował o leczeniu. Wyszłam z
oddziału, a raczej uciekłam zapłakana i płakałam całą noc-byłam taka
bezradna wobec całej sytuacji. Jak tylko mały był w łóżeczku
wyjeżdzałam z nim poza oddział, oby jak najdalej od tych bezdusznych
pielęgniarek.

[kamapyp]

ja też byłam szczęśliwa jak moją córkę przenieśli do łóżeczka, oczywiście przede
wszystkim dlatego, że praktyczne cały czas mogłam ją mieć przy sobie ale też
dlatego że moja malutka była z daleka od tych pielęgniarek.
Na Chałubińskiego spotkałam się nieraz z przejawami totalnej ignorancji i braku
zrozumienia, przed pobytem po urodzeniu Magdy byłam tam na patologii ciąży rok
wcześniej. Ja miałam poronienie w toku a oni umieścili mnie na sali z dwiema
babkami w zaawansowanej ciąży, sala mieściła się obok porodówki. Przez całą noc
słyszałam odgłosy porodów i płacz noworodków, koszmar.. ale to nie na to forum...

[monikamadzia]

Cześć Dziewczyny jak tak wasze posty przeczytałam to jestem w szoku co
przeszłyście, naprawdę aż brak mi słów ja to miałam bardzo dobrą opiekę zarówno
na patologi jak leżałam i jak moja Madzia leżała na intensywnej a później na
patologi noworodka,opiekę miałam super zarówno ze strony lekarzy jak i
pielęgniarek. Moja Madzia miała dużo szczęścia że trafiła na tak moim zdaniem
fantastyczny odział na Biziela w Bydgoszczy i dziękuje wszystkim pielęgniarkom i
lekarzom a w szczególności dr Kazmierczak. Jedynie co mi sie nie podobało to to
że matki wcześniaków leżą razem z mamami dzieci urodzonych o czasie, dostawałam
w głowę odwiedziny tych rodzin i patrzenie gdzie ma dziecko nawet pani z gazety
była robić zdjęcia i te pytania i spojrzenia wiec wypisałam sie na własne
żądanie z wysokim ciśnieniem że jak przyjechałam do domu to miałam 190 120 ale
szybciutko tabletki i leżałam cicho bo mój mąż do szpitala chciał mnie zawieźć z
powrotem, podziwiam was i wasze maluszki pozdrawiam.
fotoforum.gazeta.pl/3,0,1146426,2,13.html

[souli]

Przykre to wszystko bardzo. Czytam i łzy same cisną się do oczu.
Zadaje sobie pytanie...jak tak można?
Czytam i myślę sobie, że ja i mój synek mieliśmy wiele, wiele
szczęścia. Otrzymałam ogromne wsparcie od całego personelu bloku
porodowego, szczególnie na sali operacyjnej. Czułam w nich wielkie
wsparcie, patrzyłam na ich rewelacyjną walkę o życie mojego dziecka,
na roztrzęsionego anastezjologa, który miał problemy z moim
znieczuleniem-a liczyła się każda chwila, bo serce dziecka
przestawało bić. Dostałam srodek uspokajający, bo położnik, który
mnie operował zauważył, że jestem przerażona. Pamiętam radość całej
sali operacyjnej, gdy okazało się że dziecko oddycha samo i słowa
lekarza "niebywałe 10/10, dziewczyno, czy ty rozumiesz 32 tydzień i
10/10 pkt apg." Pamiętam...wspaniałą panią ordynator patologii
noworodka, profesor Kornacką, biegającą po korytarzu z wynikami
badań dzieci. To był szpital na Karowej. Poprostu mieliśmy dużo
szczczęścia. W tym szpitalu moja najukochańsza babcia urodziła w
sierpniu 1939r, mojego tatę. Cały czas miałam wrażenie jakby Ona
czuwała nade mną i moim synkiem...

[matiti2]

no to ja tez sie dopisze...
rodziłam na kaminskiego ( 34/35 tc ciąza bliźniacza ). i tam tez
lezałam na patologii dosc długo, w sumie jakies 3 m-c.
patologie wspominam bardzo dobrze ( procz niektorych pielegniarek ).
zreszta jak tam długo lezałam to wszyscy lekarze traktowali mnie jak
swojego pacjeta czyli super. oprocz ordynatora i zastepcy, ktory
uwazali, ze niepotrzebnie tu leze i zajmuje łózko. na dwa dni przed
porodem, ordynaotr ostentacyjnie nie chciał podejsc do mnie na
wizycie, a dzien przed zastepca smiał sie z moich opuchnietych nog!!
porod rewelacja, opieka po porodzie tez ( chodzi o mnie )
dzieci trafiły do inkubatora na OIOM i zaczął sie hororr przez
pielegniarki....
nie pozowolono mi dotykac dzieci ( o kangurowaniu nie wspomne )
raz jak do nich mówiłam, pielegniarka opierniczyła mnie ze je budze
( a nie spały )
smiały sie ze mnie jak mowiłam do moich córek, bo lezały w
inkubatorze
nie pozwolono mi byc przy kapaniu i obchodzie
ma poczatku nie miałam mleka, a kiedy przyniosłam pierwsze 10mil, to
wysmialy mnie ze tak mało i musza to dzieli na dwa
były złe jak przynosiłam mleko w nocy
dawaly mleko z buteli z bardzo duza dziura, przez co nie miałam
szansy nauczyc je jesc z piersi
kiedy okazało sie ze maja zapalenie płuc, pielegniarka powiedziała
ze to JA powinnam to zauwazyc i co ze mnie za matka!!
tata musiał miec pozowolenie od ordynator na widzenie dzieci,
fotografowac zakazano
potem jak przeszłysmy na patologie, było jzu lepiej, ale i tak
musiałam walczyc o to by byc przy dzieciach....