Byc i miec

[isma]

Jak radzicie sobie z "miec" Waszych dzieci?
Oczywista, przyklad rodzicow to rzecz wazna, ale chyba czasem nasze dzieci sa
za male, zeby zrodla i sens tej postawy zrozumiec.
My nie zabieramy coreczki do sklepow z zabawkami (zabawki zazwyczaj sa
niespodzianka albo prezentem - ona chyba nawet jeszcze nie wie, ze
zabawki "rosna" w sklepach).
Szkole odmawiania przechodzimy na razie - bolesnie - na smakolykach (jest
alergikiem).
Ale nie bardzo mamy pomysl, co dalej.
Moze doswiadczeni rodzice podpowiedza?

[mumin_ek]

Poki co nie ma jeszcze problemu z 'miec'.

Mysle ze przykladem bedziemy uczyc. Nie planuje, zeby moje dziecko mialo
wszystko i to lepsze/najlepsze. Raczej zdroworozsadkowo.

Kasia

[praktycznyprzewodnik]

W sytuacjach takich (sklep, zabawka znajomych) starałam się zawsze zaakceptowac
zachwyt dziecka dla przedmiotu."Ja tez uwazam, ze to bardzo piekna zabawka,
sweterek". "Na pewno pieknie bys wygladała, takim samochodzikiem fajnie się
bawic"... Zadne -"Nie kupię ci, bo to bzdura" - bo dla diecka wcale nie bzdura.
Ani "nie kupię, bo nie stać nas na to" - bo po co dziecko uczyc, ze
jest "biedne".
Na nagabywania "kupisz mi", odpowiadałam "pomyslimy", "zobaczymy", a jak
starsze to "czy to potrzeba, czy zachcianka ?" Jeszcze póżniej "moze na swieta,
jak nie zmienisz zdania","zobaczymy jak wypadniesz na wywiadówce", " a juz
pomyslałeś, jakie prezenty przygotujesz rodzeństwu ?"

Chodziło mi o to, ze zachwyt nad pieknem przedmiotów, nie jest niczym
grzesznym. Moze przekształcic się w zachwyt nad mozliwosciami człowieka, nad
Stwórcą, a moze w pozadanie, zazdrosć.

[wieczna-gosia]

Kiedys na wychowaniu pisala o tym odalie ale ja robie tak samo.
Mam zaszyt zyczen. I tam wpisujemy rzeczy co do ktorych dzieci wyrazaja
zachwyt. Czesc rzeczy sie dewaluuje czesc wpisujemy kilkukrotnie.
Tak w naszym domu pojawila sie np Barbi wymarzona w maju (do swiat przewijala
sie regularnie) chociaz zarzekalam sie ze nigdy, takie swinstwo... ale dzieci
marzyly. A marzenia milo spelniac ) To ze faktycznie konkurencja dla
dzidziusia okazala sie zadna to inna sprawa. Ale jesli dziewczynki bawily sie
w doroslych- byla iezastapiona ) Oczywiscie w szalenstwo z jachtem domem i 3
kenami nie wpadlismy )
Dzieki temu chociaz prezenty kupujemy na urodziny, imieniny i Gwiazdke- dzieci
w sklepach awantur nie robia bo maja poczucie kontroli nad tym co dostaja
i "miec" jest okielznane.
Gorzej jest z nastolatkami i ich kieszonkowym ))))

[kramla]

To u nas zaczyna się w okresie poświątecznym kiedy Marta idzie do
przedszkola.Tak było w zeszłym roku i wtym.Marta zaczęła z niechęcią chodzić
do przedszkola, wieczorami płakała do poduszki, że...jako jedyna spośród
swoich koleżanek nie ma konika Pony, czy jak on tam się nazywa.Chociaż
generalnie pani nie pozwala przynosić zabawek do przedszkola (i my staramy się
tego przestrzegać za wyjątkiem książek,które pani czyta) po świętach dzieją
się po prostu cuda.Ponoć wszystkie-tak przynajmnej twierdzi Marta- przynoszą
te nieszczęsne koniki, nawet po dwa,potem się nimi wspólnie bawią.Marta owszem
może do nich dołączyć ale wtedy-ponoć- dostaje najbrzydszego albo chłopaka(co
dla mojej córki na jedno wychodzi).Mówię wam przeżyłam horror-bezsenne,
zapłakane noce, słowa typu -mamo wypisz mnie z przedskola,itd.Musiałam
interweniować u wychowawczyni.Na szczęście szał na koniki się skończył i Marta
znowu z radością chodzi do przedszkola.Nawet już konik jako marzenie(po to by
zaistnieć w grupie)nie funkcjonuje tak jak kilka dni temu.Ale co będzie
potem?...

[mumin_ek]

Niezly pomysl z zeszytem zyczen. Chyba go juz zaloze, bo z Muminkiem nie da sie
wejsc do sklepu z zabawkami - wszystko by chcial, a nie rozumie, ze nie mozna.
Za maly...

[mumin_ek]

Ale madrze
Musze zapamietac i wykorzystac, jak Muminek podrosnie. Super strategia - dzieki!

Kasia

[praktycznyprzewodnik]

Zapisywanie to jest super metoda. Gdy dzieci zgłaszają jakis skomplikoany
problem, a ty akurat masz co innego na głowie mozna powiedieć - zapiszcie to
(krótko nawet da-trzy słowa), omówimy to po kolacji. Do tego czasu 90%
problemów wyparuje, samym zapisywaniem sie wyeksploatuja,albo nie bedzie im sie
chciało opisywać a jesli coś dotrwa, to znaczy, ze było ważne.

[adzia_a]

Dzięki za ten temat
Praktycznyprzewodniku, masz może jeszcze w zanadrzu parę takich tekstów? Kupuję
na pniu ))) Strasznie się cieszę, że są tu rodzice starszych dzieci, z
których doświadczeń można korzystać - z tego skorzystam na pewno.

Jeśli zaś o nas chodzi - ja staram się do aktywów ("mieć") dopasowywać pasywa
nie typu 'dostać", "załatwić" tylko "zrobić", "wymyślić". na przykład - moja
córa ostatnio przebąkiwała mi o baby Born. Ja jej tej zabawki nie kupie,
uważam, że w naszej sytuacji byłby to zbytek - natomiast staram się
ukierunkowywać jej wyobraźnię na wykorzystywanie rzeczy, które ma pod ręką.

Pokazuję jej, jak można twórczo wykorzystać rzeczy, które już się ma, które
czasem może służą do czegoś innego. i młoda ma kupę satysfakcji z tego, że
razem uszyłyśmy becik dla dzidziusia - lalki ))

Co więcej - ja się tego od niej nauczyłam, patrząc, jak świetnie potrafi się
bawić kuchennymi akcesoriami

Co nie znaczy, że jestem potworem, który dziecku zabawki nie kupi. Po prostu
staram się wykorzystać żądzę posiadania w kierunku twórczego kształtowania
rzeczywistości, a nie tylko wymagania, żeby dziecko dostawało wszystko na
tacy

Nie wiem, jak będzie z ciuchami kiedys tam - mam dwie dziewczyny, więc mogę
mieć problem )))

[praktycznyprzewodnik]

Wiesz, wiekszość ( hi-hi) moich dzieci dziecinstwo przezywała w innej sytuacji.
To były kolejki w sklepach i stanie pod kosciołem po mleko w proszku i czasem
jakies zabaweczki i ciuchy, które przerabiałam na maszynie na modne ubranka. I
uczyły sie zarówno radosci ze z trudem zdobytych przedmiotów, jak i
demoralizowały pożadaniem dla zagranicznych bzdetów, które trafiały sie w
transportach. Czyli moje rady z tamtego okresu nie bardzo przystaja do
dzisiejszych stosunków.
Potem był okres zachłystnięcia się małych i duzych człownków naszej rodziny
konsumpcja.
Znam dobrze to pozadanie dzieci,czasem w jakby chorobę się zamieniające, by
miec zabawkę czy ciuch, które "juz wszyscy w szkole mają". To jest normalen,
wiekszośc dzieci to przechodzi. Za wszelką cenę chca byc takie jak inne i nie
chca byc odrzucone w towarzystwie. Czasem ulegałam (ale nigdy nie od razu)
czaesem nie. Na to nie ma recepty. Ale zawsze trzeba szukać czegoś co dziecko
ogólnie społecznie wzmocni. Zeby było w czym dobre, co nie jest przedmiotem,
czym zaimponuje kolezankom (gra na instrumencie, nauka jezyka ...). I pilnować
się, zeby własnymi tekstami niechcacy dziecka nie wpedzać w role klasowego
nieudacznika (bo my tacy biedni, bo jestem matka samotna...).Sama pamietam jak
sto lat temu czułam sie kims bez szans, bo nie mielismy telewizora i nie
wiedziałam kim jest doktor Kilder!

[praktycznyprzewodnik]

Własnie znalazłam fajny artykuł na wysokich obcasach - o przedszkolu bez
zabawek.

[grrrrw]

Warto tez swietowac nie prezentami ale wspólnym spedzaniem czasu. Zamiast
pytac dziecko, co mu kupic na urodziny, zapytac, gdzie warto byloby ten dzien
wspolnie spedzic (aquapark, piknik, wyjazd do wiekszego miasta z obiadem i
lodami).