Od-poczac!

[isma]

Wrocilismy z wakacji ("odpoczynku", jak mowi ze wschodnia moj maz).
Pierwszych od kilku lat.

Uswiadomilismy sobie, ze do tej pory glownie sie "relaksowalismy" - wiecie,
taki kilkudniowe wypady to tu, to tam, wiecej pakowania i dojezdzania niz
BYCIA.
I uswiadomilismy sobie, ze nie znosimy sie relaksowac. To jakis obrzydliwy
syndrom dzisiejszych zabieganych czasow, te weekendy (nawet przedluzone), te
liczone w platnych kwadransach namiastki w postaci miejskich kortow, basenow
i salonow odnowy biologicznej (sic!).

A taka piekna jest etymologia slowa "odpoczynek". Od-poczynanie, poczynanie
od poczatku, zbieranie sil do nowego tworzenia )).

Jak odpoczywacie?

[mader1]

W tym roku, ktory mial byc najpiekniejszy, najbardziej odpoczynkowy, do
zebrania sil... nie odpoczelismy.Chociaz... tak, byla taka chwila, ktora teraz
pamietam jak przez mgle, bo potem zaraz nadeszla burza. U mojej przyjaciolki, w
starym zaniedbanym dworku. Wszyscy najukochansi razem. Zadnych powaznych rozmow
z dorastajaca corka Nieduzo telefonow. Spacery, wedrowki, duzo, duzo
dobrych rozmow, maz obok i ksiazki.Dzieci zdrowe, pogodne - to byl odpoczynek.
W miescie staramy sie gdzies wychodzic w wolne dni - zawsze jakis zalegly
koncert, wystawy, muzea. Czasem.... Zoo. Jak jest goraco - basen.
Najlepiej odpoczywa sie na wsi - spacery, kopanie w ogrodku, gotowanie
smiesznych rzeczy do jedzenia.

[mama_kasia]

Spróbowałam sobie przypomieć, czy odpoczywałam w tym roku...

Zawsze odpoczynek kojarzył mi się z górami, z męczącym
wędrowaniem z plecakiem od schroniska do schroniska. Ale tak
było to dawno, na studiach i potem zanim urodziły się dzieci.
Mam na myśli takie przynajmniej tygodniowe wędrowanie. Teraz
też są takie chwile, ale właśnie chwile - 2 godzinne wycieczki.
Co roku wyjeżdżamy w góry, ale z racji tego, że są z nami dzieci
ten wypoczynek jest inny, nie tak beztroski.
Tęsknię za takim odpoczynkiem...

W tym roku też były góry oczywiście i wędrówka z synem - niesamowite
przeżycie, sama z moi synem, który chce iść, którego cieszą widoki,
który czuje, że warto się zmęczyć dla tego piękna, dla satysfakcji.
Ale były też rekolekcje. I to było szczególne od-poczynanie jak pisze
Isma. Rekolekcje zawsze mamy w gronie przyjaciół (3 wspólnoty). Znamy
się jak łyse konie, pomagamy sobie nawzajem, modlimy się za siebie,
na rekolekcjach troszczymy się nie tylko o swoje dzieci, ale też inne.
Mimo trudu rekolekcyjnego jest tam takie silne poczucie wspólnoty
między ludźmi i wspólnoty z Bogiem, tam czuć Boga w drugim człowieku.
Nie wiem, czy oddałam Wam tę radość rekolekcji
Jeszcze więcej możecie przeczytać (jeśli ktoś ma ochotę na tej
stronce

[kramla]

Ja patrzę na moją Sarę.Odpoczywam.Widzę w jej uśmiechu uśmiech Boga.
Od począć.Mi to się kojarzy z poczęciem.W obliczu naszego bankructwa przestałam
wierzyć ,że ona jest od Boga, że jest przez głupotę i nieodpowiedzialność
swoich rodziców.Ale nie.Ona pozwala mi żyć.Oddychać.Myśleć samozachowawczo.No i
może nieprzypadkowo daliśmy jej takie imię.Abraham mąż Sary był ojcem
wiary.Moja Sarenka musi być dla mnie wiarą i nadzieją.Miłością już mnie
wypełnia.Dzięki Ci za nią Boże.

[alex05012000]

jak odpoczywam? kiepsko, odpoczywać też trzeba umieć wbrew pozorom...
tak naprawdę to odpoczywam w wakacje - kiedy jadę nad morze, od 35 lat w to
samo miejsce, teraz biorę urlop na 3-4 tygodnie i wtedy świat "zewnętrzny" nie
istnieje, nie mam TV, nie słucham radia, nie czytam gazet - wyłączam się, jest
las, plaża, morze, wycieczki po okolicy, grill ze znajomymi, spacery z
dzieckiem, zbieranie darów lasu(jagody, borówki, grzyby)... tylko tam się
naprawdę wyłączam, odpoczywam, zbieram siły .... tak w ciągu roku to
praktycznie zawsze, zawsze jest coś na głowie... przedłużonych weekendów nie
miewam, w weekend mam mnóstwo zajęć: zakupy, sprzątnie, pranie i
prasowanie, "zajęcia" z Olą ... czasami prace zlecone... nie mam czasu
odpoczywać ...