prośba o westchnienie

[samboraga]

jeśli znajdziecie chwilkę-proszę o westchnienie do Najwyższego: idziemy o
14.00 na przesłuchanie do szkoły muz., moje zdenerwowanie już mojemu
Młodzianowi się udziela, biała koszulka uprasowana, a ja cała w nerwach,
odliczam do godziny zero zamiast posprzątać na przykłąd-a myślałam że mnie
nie ruszy, bo to przecież nie matura!
prosze o modlitwę o wyciszenie jakies-z resztą sobie poradzimy (tzn. reszta
przemodlona już jakoś rodzinnie)

[pawlinka]

Samborago!!!
Już wzdycham!!!

[mader1]

bedzie dobrze

[jancze]

Nie denerwujcie się tak. Bóg wie, co dla Was najlepsze! Chyba nie zdenerwowanie
no nie?
Powodzenia!
Już się pomodliłam za Was.

no i jak?

[addria]

Dopiero przeczytałam, a pewnie jest juz po fakcie. Udało się?

[samboraga]

dziękuję Wam
wyniki-za tydzień, oczywiście od razu napiszę!

ale wiecej to nerwów niż myślałam-moich oczywiście-bo on po nerwie na początku
że tłum dzieci (nieśmiałośc jednak wyszła) wracał wniebowzięty z kolejnych
etapów, że mamo ale fajna zabawa...
był najmłodszy z dzieci, może nie mieć jeszcze tzw gotowości szkolnej o czym
Pani dyr. mnie wcześniej lojalnie uprzedzała
zobaczymy!
ale co ja zrobię jak to już matura bedzie?

[pawlinka]

ej, przed nami jeszcze pewnie z 5 reform maturalnych, może w ogóle zniosą?
Trzymam kciuki!!!

[samboraga]

no to się nie 'dostaliśmy'
smutno mi, choć prawdopodobnie po prostu nie dało się do końca stwierdzić
wszystkich predyspozycji bo jest za mały (był najmłodszy) na takie sprawdziany
typu szkolengo (nowa grupa dzici i polecenia) czyli 'niedojrza ły szkolnie'
za rok na pewno znów spróbujemy
pójdę jeszcze i tak na rozmowę o nim do szkoły (zapraszano rodziców wszystkich)
ale to już w przyszłym tygodniu bo na razie leczę zatokowe powikłania
po 'lekkim' przeziębieniu i jestem uziemiona(((

ciekawa jestem jak mojego Młodziana oceniają specjaliści bo rodzinne autorytety
(mąż, ojciec, brat-wszyscy pianinowi, mąż tez rockowo-gitarowy) swoje już
powiedzieli, ale wiecie jak to jest w rodzinie
mi słoń na ucho nadepnął, więc mam inne spojrzenie i widzę to tak: rozczula go
muzyka-od 'zawsze' zdarza mu się zastygać przy zabawie bo usłyszał ładną
melodię, pyta 'co to jest za muzyka, kto to śpiewa' sam z siebie, wzrusza się
przy muzyce do tego stopnia że przychodzi z drugiego pokoju 'żeby wyłączyć, bo
jest taka smutna że jemu się płakać chce', no i żebyście go zobaczyli na
egzaminach-te radosne oczy po zabawach muzycznych (on, nieśmiały w nowych
miejscach i w tłumie dzieci tutaj się smiał i żartował)
słowem, ja też śmiem twierdzić że jaki ś dar ma
pytanie czy typu 'skrzypce albo pianino' (taki poziom jest w szkole muz. do
której startowaliśmy) czy raczej 'sto lat' zagrane jednym palcem bez
akompaniamentu na urodzianch babci

na razie 'przetrzymaliśmy' go prawie rokz z jego chęcią nauki (zapalił się
najpierw do skrzypiec po zobaczeniu na żywo koncertu) a on nadal chce (czy
wytrwa w ćwiczeniach to inna sprawa)
dlatego na pewno od września i tak będzie się uczył-pewnie jakoś prywatnie,
zresztą zobaczymy

no i na koniec żeby nie wyszło że jakiegoś geniusza hoduję w domu bo gdzieś tam
wspominałam o jego zapale do angielskiego
co do dojrzałości społecznej-załamka
jest na poziomie 3-4 latka (w sierpniu skończy 6), po każdej przerwie (np po
przeziebieniu) dalej łyka łzy przy pożegnaniu w przedszkolu
do tego stopnia że psych. przedszkolny zasugerował że jak za rok nie dojrzeje
to może o rok później do szkoły?
no ale domyślacie się co ja na to: moje dziecko rok później do szkoły?!?
PO MOIM TRUPIE))))))))))
no i tak to jest z nadwrażliwcem, kidys Marzek pisała o wydaniu 'noworodkowo-
niemowlęcej' (Marzku, nie obrazisz się mam nadzieję, pozdr. Samuela) teraz ja o
wydaniu-przedszkolnym

[isma]

Aga, spokojnie )).
TEN talent (oczywiscie, u instrumentalisty to jest troche inaczej) sie nie
zmarnuje. Mam kolezanke z licealnej klasy: nigdy nie chodzila do zadnej szkoly
muzycznej. W liceum (!!!) zaczela brac prywatne lekcje spiewu i dostala sie do
choru w dobrym zespole folklorystycznym. Skonczyla natepnie, jak Pan Bog
przykazal, psychologie (tradycja rodzinna). A potem dostala sie na wokalistyke
na AM, i dzisiaj nalezy do zespolu Opery Krakowskiej. To nie ucieknie )).

[samboraga]

O, dzięki Isma))
pewnie masz rację, ale szk. muz. państwowa to też inny koszt niż takie lekcje
prywatne, a juz naprawdę nie chcę go dłużej trzymać, bo on rzeczywiście chce
grac
do tego jeszcze czeka nas remont pianina-jakieś 'tylko' 3 tyś.

no i jak już uczyć się czegoś to porządnie, nie zależy mi na panu 'nauka na
kibordzie w łikend'
stąd wybór szkoły
ale tak, masz rację, jak jest to pewnie nie ucieknie, dziękuję za słowa otuchy

[glupiakazia]

Samoborago, pozdrawiam Was serdecznie. Zycze, zeby w przyszlym roku sie
udalo )

[pawlinka]

nie martw się, co się odwlecze to nie uciecze. Talent ma, to najważniejsze.
Będzie dobrze

[nulleczka]

Nie wiem, jakie masz zdanie o szkołach Yamaha. Pewnie wszystko tam zależy od
prowadzącego - u nas robia to świetnie (mieszkam na Śląsku). NAwet małe
trzyletnie dzieci uczą sie grac na skrzypcach metoda Suzuki - byłam na
koncercie - dzieciaki grały po prostu cudnie. Magdę chcoiałam zapisać na
pianino, ale, niestety, z klawiszowych tam jest tylko keyboard (pan twierdzi,
że dla małych dzieci jest to o tyle lepsze, że keyboard ma zawsze ten sam
dźwięk), więc Madzia gra na keyboardzie, a jak się okaże, że naprawdę to granie
lubi (na razie tak, ale wszystko może się zmienić), to poślę ja do państwowej
muzycznej na pianino. W każdym razie są to ciekawe zajecia - troche rytmiki,
granie, śpiew, solfeż. W zasadzie po pół roku nauki Magda umiała juz rozpoznac
każdą nutkę ze słuchu. Ale pan ma rzeczywiście charyzmę - uczy świetnie, a
dzieci za nim przepadają. Podobnie zreszta pani od skrzypiec - jego żona.

[samboraga]

Nulleczko, jeszcze nie wiem co wybierzemy.
Będę sie zastanawiać od września.
Ale mamy w domu pianino, a poza tym ja jestem trochę staromodna) i jakoś
wolę 'klasyczne' instrumenty.

[jancze]

Przepraszam, żer wtrącę coś z innej beczki, co chyba uciekło trochę a jest
ważne. Ta niedojrzałość emocjonalna. Czy psycholog nie powiedział, co można z
tym zrobić (to, co piszesz o łatwym wzruszaniu się, jeśli nie dotyczy tylko i
wyłącznie muzyki, to też może potwierdzać. Rozumiem, że jest to trudne do
przyjecia dla matki, ale może można temu jakoś dopomóc - to zanczy Twojemu
synkowi, a może zastanowić się, co będzie dla niego lepsze. Ale jeszcze masz
dużo czasu, więc może duuuużo się zmienić. Moją córkę Pani w przedszkolu
chciała wcześniej posłać do szkoły, o czym mnie nie poinformowałą, tylko mówiła
to dziecku. Ja się nie zgodziłam. I musiałam trochę studzić zapędy córki
rozbudzone przez Wychowawczynię, co nie było niestety łatwe. A Gabrysia wg mnie
nie nadawała się do tego, żeby 45 minut siedzieć w ławce. Po roku się bardzo
zmieniła i nie miałam żadnych wątpliwości.
Życzę powodzenia!
Ja tylko nie zrozumiałam, czy zdawaliście do szkoły muzycznej prowadzonej wraz
z zajęciami zwykłymi lekcyjnymi czy też do szkoły, w której są tylko
lekcje "muzyczne", popołudniami.

[samboraga]

to szk. muz. popołudniowa, jest najbliżej i jest kameralna
nie chciałam wyrywać go ze środowiska, poza tym mamy b. blisko dobrą szkołę
prowadzoną przez Siostry zakonne, razem z przedszkolem do którego właśnie chodzi

a co do niedojrzałości
oj, to temat rzeka(
rzeczywiscie wrażliwość dotyczy nie tylko muzyki, wystarczy że kolega go
potrąci przy śniadaniu juz ma popsuty dzień do wieczora, wpada dzidek żeby go
zabrać do kina a on płacze że 'nieeee wieeeeem czy iść' bo niespodziwanie to mu
zburzyło plan dnia jest wrażliwy na cykliczność, powtarzalność,
przewidywalność-osób, planu dnia, wszystkiego

a z drugiej strony nie mówi o co mu chodzi
tylko od razu łzy w oczach
tłumaczę mu że jak nie powie to ludzie nie wiedzą czego chce i robią po swojemu
jego nie pytając, sama go podpytuję i jak się otwiera to go chwalę, pokazuję że
jak opowiedzaił czego chce to znalazło się wyjście z sytuacji i nie musi to być
płacz
ale taki był od zawsze
miał 1,5 roku i patrzył jak jem jakiś baton i...patrzył się smutnie, inne
dziecko na jego miejscu (chciałam napisać 'normalne', ale w końcu nadwrażliwiec
też ma prawo żyć na tym świecie dawno by wyciągało łapkę, awanturowało
się 'daaaj', a on nic, tylko łzy w oczach

powoli dorasta-widzę to)
ale w parze z nadwrazliwościa idzie u niego chorobliwa ambicja
porównuje się z dziećmi, zwłaszcza z ulubionym kolegą, są na tym samym (eh,
pochwalę się) wysokim poziomie intelektualnym, wymyślają razem np własne
projekty książeczek, ale tamten jak pani pyta 'kto wie jak wyglada żubr?' od
razu ma rękę w górę a mój czeka aż pani jego imiennie go wywoła 'a może ty
powiesz'
zimą mieliśmy sporo rozmów z dzieckiem i z wychowawczyniami, bo doszło do tego
że 'tylko Paweł umie pisać', 'tylko Pawel zna truden słowa', 'Paweł zbudował
fajny samochód'
wiec pójście później do szkoły tylko by go utwierdzało że sobie 'nie radzi'
(już nie o wszystkim piszę, i tak tego dużo)
ja wiem że to się wyrówna, że za rok, dwa np wszyscy będą już umieli czyatć
(teraz jest nierówno-jedni już całe wyrazy, inni tylko literki)
ale on jest dzieckiem, patrzy na kolegówi i się porównuje

no, rozpisałam sie, o swoim dziecku można długo
dzięki za życzenia!

To jeszcze pociagnę temat...

[jancze]

Jeżeli nie masz nic przeciwko.
Ta ambicja ("do szkoły") w połączeniu z brakiem dojrzałości (nazwijmy po prostu
szkolnej) to właściwe dwie sprzeczne niestety rzeczy. U mojej córki też się
pojawiły (skoro miała iść rok wcześniej, to łatwo się domyslić, że miała ku
temu zdolności i umiejętności) i na prawdę bardzo trudno mi było pozostawić ją
jeszcze w przedszkolu - właśnie ze względu na ambicje szkolne, nie wiem, czy
rozbudzone, ale na pewno podkreślane przez Wychowawczynię. Ja się dowiedziałam
o wszystkim , gdy już odbyła się rada pedagogiczna w przedszkolu, przed
zakończeniem roku szkolnego. Także proces rozwijania chęci pójścia do szkoły u
Gabrysi trwał już dość długo i był mocno zaawansowany.
Ale to oczywiście trochę co innego niż pójście rok później do szkoły. Natomiast
dobrze chyba byłoby przemyśleć, jakie trudności mogą spotkać małego w szkole,
gdy nie będzie wystarczająco dojrzały, gdy inne dzieci nie będą go pytać o
zdanie (dzieci bywają okrutne dla wrażliwców i bardzo przebiegłe - takie po
prostu są). Nauczyciele również mogą nie być skłonni do zwracania szczególnej
uwagi właśnie na niego. A to dla niego będzie bardzo bolesne. To tylko tak dla
przykładu i nie mam na myśli tego, że tak źle się dzieje w szkole, tylko, że
takie sytuacje się zdarzają częściej lub rzadziej i dzieci muszą sobie z nimi
radzić. Najlepiej byłoby może zgłosić się do poradni pedagogiczno-
psychologicznej (chyba, że już byliście), psycholog przedszkolny na pewno
wskaże , co robić, jeśli uznasz, to za potrzebne oczywiście.

[marzek2]

Samboraga, a czy Ty chcesz rozwijać w nim talent muzyczny czy wykształcić go na
zawodowego muzyka? Wypowiadałam się już w wątku chyba Mamy_Kasi nt zajęć
dodatkowych, że generalnie nie jestem zwolenniczką zajęć dodatkowych typu szkoła
muzyczna, chyba że dziecko faktycznie idzie w kierunku zostania muzykiem. A mało
kto to wie, będąc dzieckiem, kim w przyszłosci naprawdę zostanie...
Jeśli chcesz mu zająć prawie wszystkie popołudnia... poślij go do szkoły
muzycznej... ja jako uczennica tychże szkół (popołudniowych) jestem do nich dość
uprzedzona. Dla moich córek będę chyba myśleć o lekcjach prywatnychk, może
ognisku. Zgadzam się, że dobrze jest porządnie edukować muzycznie, ale szkoły
muzyczne próbują z każdego dziecka zrobić wirtuoza, a tych jest raczej niewielu
z natury... i rywalizacja też jest duża, pamiętam niestety nerwy przed każdym
egzaminem itp...
Może się zastanówcie, spróbujcie jakoś prywatnie, może synek dojrzeje jezcze. No
tak, wśród nadwrażliwców jest wielu artystów zazwyczaj...

[samboraga]

TALENT MUZYCZNY
a tak na serio-trudno mi przewidzieć czy on granie polubi, czy wytrzyma
ćwiczenie dzień w dzień
wiesz, mój mąż gra sobie czasami w domu na gitarach (zostały mu z młodości)
słuchają obaj tylko rocka, ja nieopatrznie włączyłam kiedyś KSU i odtąd to
ulubiona płyta Młodziana, o zgrozo
mój mąż miał też kiedyś zespół rockowy, udzielał się w Jarocinie, słowem nie
jesteśmy nastawieni na filharminię
mam siostrę cioteczną po szk. sportowej więc wiem co to chore ambicje rodziców
bo u niej tak w szkole było rodzice piłowali te dzieciaki do wyników bardziej
niż nauczyciele;-((

ale jedngo byśmy chcieli-jak już uczyć to tak żeby miał dobry warsztat, to
bzdura że jak ma się 17 lat i jazdę na zespół rockowy to trzy chwyty wystarczą
może i wystarczą, ale jak u niego widać predyspozycje już teraz to czy muszą?
no bo Wam nie powiedziałam-Młody chce też grac na gitarze i założyć kiedyś
zespół jak tata)
znaczy kolejność jest taka (wg niego): skrzypce-pianiano-gitara)

[samboraga]

> Jeżeli nie masz nic przeciwko.
ALEŻ SKĄD)))
takie wychowawcze tematy są b. ciekawe
no to pogadajmy!

co do tego 'rok wcześniej' to sie z Toba zgadzam, choć nie wiem czy np Twoja
córka sie nie nudziła wobec tego w zerówce
ale w rodzinie mam dwa takie przypadki gdy dzieci poszły i to nie był dobry
wybór choć na początku tak wyglądało i psych. też był za
koniec konców okazywało się że zawsze jest najmłodsze (taka klasoiwa maskotka
nie brana na poważnie, 'maluch' klasowy), i zawsze w tyle za najlepszymi tj
najstarszymi pod względem emocjonalnym, społecznym (w stosunku do dzieci z
początku roku, robiła się wtedy różnica 1,5-ra roku, a to dużo)-niby nie było
najgorsze, radziło sobie dobrze ale pozosatał syndrom wiecznie 'młodszego'
no i zabrane dzieciństwo-ale obok mam sąsiadkę, dyrektorkę liceum która posłała
wnuczka rok wcześniej i się cieszy że mały 'chłonie' (przy okazji przemilcza to
że non-stop chodzi z misiem-przytulanką-w wieku 8 lat!)

a co do 'później', no cóż rozmawialiśmy juz i z psychologiem ale tylko wbił
mnie w poczucie winy doszukując sie nieprawidłowści w rodzinie, że dziecko nie
chce mnie zostawić, że płacze itp. i to mimo że siedziałam z nim 3 lata w domu
i to lubiłam)
wyszło że zła matka jestem
trochę się wtedy wkurzyłam
wiesz, ja po prostu jestem już teraz pewna że on taki jest, żałuję ze nie mam
jeszcze wiecej dzieci bo wtedy by wyszło że przy tym samym wychowywaniu on po
prostu taki się urodził...i takim go trzeba pokochać

co nie znaczy zostawic go z tym problemem
pewnie że dzieci bywają okrutne, sama byłam nieśmiała i przestałąm zachodzić do
szkolnej toalety bo się koleżankki śmiały i udawały że podglądają-a ja ani
słówka nie szepnęłam rodzicom, nie mówiąc już o wychowawczyni
ale boję się że rok w jedną czy w drugą tego nie zmieni
bardzo, naprawdę bardzo dużo z nim rozmawiam, staram się wyłapwać takei
sytuacje i go naprowadzać na rozwiązania, dużo czyatmy (jest seria książeczek
psychologicznych GWP o przygodach dzieci, które napotykają problemy i jak je
rozwiązują) i potem delikatnie rozmawiamy, często on się wtedy sam otwiera))
i opowiada o jakichś 'porażkach'-wtedy jest szansa do niego dotrzeć
czytam mu też opowiadania biblijne z Biblii bp Długosza-też w formie 'przygód
dzieci'

to pomysły na teraz
no i może psycholog szkolny mi coś jeszce podpowie (to inne osoba niż w
przedszkolu)
znowu długo)

[pawlinka]

Samborago!
A może porozmawiaj jeszcze z jednym psychologiem? Takim, który nie wpędza
rodzica w poczucie winy. To chyba nie swiadczy o nim najlepiej...

[pawlinka]

o psychologu, rzecz jasna

[jancze]

A jeszcze na początku o skrzypcach - czy przypadkiem nie trzeba mieć lepszego
słuchu niz do pianina? Mam na myśli znalezienie miejsca odpowiedniego dźwięku
na strunie, w pianienie to wiadomo - ten klawisz.
Co do córki w zerówce - ona bardzo lubiła wszystkie koleżanki i chętnie się z
nimi bawiła, poza tym miała już potem inną wychowawczynię i ta nowa odkryła w
niej nowy talent (plastyczny) i na tym się skupiła. Gabrysia, jak pisałam
wcześniej była dzieckiem, któe nie usiedziłąo spokojnie 5 minut, więc się nie
nudziła. Jak Wychowawczyni sobie z tym radziła, do dziś nie wiem. Ale Gabrysia
była nią zachwycona. Tyle wspomnień.
"rozmawialiśmy juz i z psychologiem ale tylko wbił mnie w poczucie winy
doszukując sie nieprawidłowści w rodzinie"
Nie sądzę, żeby specjalnie wbił Cię w poczucie winy. Ale takie emocje mają
pełne prawo się pojawić w danej sytuacji. Zapewne chodziło o pewne naświetlenie
możliwych problemów, niekoniecznie zaistniałych. Czy i jak było , to sama wiesz
i możesz przeanalizować najlepiej. Czy dobrze mi się wydaje, że z psychologiem,
to była tylko jedna rozmowa?
"wyszło że zła matka jestem"
Oj, na pewno nie. Nie będę pisać, jaka to zła matka, bo można czasem posłuchać
o tym w telewizji, ale Tobie na pewno do tego daleko. Niemniej niewiele jest
idealnych matek, ale najlepsza to ta, która bardzo kocha swoje dziecko. I każdy
rodzic popełnia wiele błędów wychowawczych, nie wiedząc wcale o tym, i nie
robiąc tego specjalnie. Może trudno się z tym pogodzić, ale może rzeczywiście
tak jest, że synek nie umie, nie może dorosnąć psychicznie do swojego wieku, bo
jest z Tobą bardzo związany, co nie ma związku z czyjąś (np. Twoją) winą. Ja
wcale nie wiem, czy tak jest, tylko hipotetyzuję (chyba dobrze napisałam). Ale
jakaś przyczyna tego jest i być może da się lub nie da się tego zmienić. Wybó
należy oczywiście do rodziców.
Pisałam wcześniej o poradni pedagogiczno-psychologicznej, bo tam można zbadać
zarówno emocjonalną, jak i intelektualną (na różnych zakresach) dojrzałość
dziecka, umożliwającą bądź utrudniającą rozpoczęcie edukacji szkolnej. Od razu
uprzedzę, że możecie tam spotkać psychologa z przedszkola, ale nie sądzę, zeby
to był jedyny psycholog w poradni.
Sprawa jest dość delikatna i nie chciałabym Cię niczym urazić w tym, co piszę.
To, że rodzice pojawiają się w takiej przychodni nie oznacza, że są nieudolni,
czy źle wychowują swoje dzieci. ale, że szukają najlepszych rozwiązań (może tak
na to spojrzeć?)
I przepraszam, że tak się wymądrzam.
Jakby co mój mail: [e-mail]
Ale w sieci jestem tylko w pracy.

[verdana]

A ja, sądząc po moich doświadczeniach, omijałabym poradnie barzo szerokim
łukiem.
Nie mart się - mam głębokie przekonanie, ze i szkoła muzyczna i wczesne
zaczynanie edukacji to o jedną rzecz za duzo. Moze i lepiej, że dziecko, które
emocjonalnie jeszcze nie jest gotowe na systematyczna naukę, zacznie ja rok
póxniej, z wiekszym entuzjazmem. A przez rok i wy i on bedzie miało szanse
przekonać się, czy naprawde chce grać. Tu na pewno bede odosobniona. W moim
osobistym, ale głębokim przekonaniu lepiej "zmarnować" talent, niż zmuszać
dziecko do poswiecania ogromnej części czasu na jego rozwijanie - o ile ono
samo nie ma głębokiego przekonania, ze własnie to chce robić.
W moim otoczeniu znam dwa podobne przypadki. W jednym wypadku dziewczynka
świetnie malowała i rzeźbiła. Rodzice posłali ją na niezliczona ilość zajęć z
tych dziedzin. Skończyła się przyjemność, zaczęłą praca. Z trudem wyciągnięto
nastolatkę z anoreksji, teraz jest pod opieka psychologa, z powodu głebokiej
depresji. Z tym, że w jej rodzinie rzeczywiscie było niedobrze - musiała
realizować ambicje matki.
W drugim wypadku wszechstronnie utalentowana dziewczyna śpiewa w dziecięcym
chórze operowym, maluje, chodzi na prywatne lekcje pianina i jeszcze chyba z
pięć innych zajęć dodatkowych. Ale pozostawiono jej wybór - chodzi na co chce
(np. odmowiła pójścia do szkoły muzycznej). Jest szczęśliwa, zadowolona i nie
ciążą jej obowiazki.

[samboraga]

Macie rację-sprawa jest b. delikatna i niejednoznaczna.
On jest na pewno ze mną b. zwiazany, to może być problem
Rok temu w przedszkolu były testy psychologiczne i intelektualnie jest jednym z
trojga dzieci o najwyższych możliwościach intelektualnych wśród dzieci ze
wszystkich trzech grup w jego przedziale wiekowym.
Co NIJAK nie przekłada się na jego 'dokonania' w przedszkolu, on się nie
potrafi zgłaszać do odpowiedzi itp. Tylko w ćwiczeniach gdzie każdde dziecko ma
to samo zadanie do wykonania (cicha praca nad zadaniem) widać e świetnie sobie
daje radę. Ale tu nie musi walczyć 'z konkurencją'.
Z tym psychologiem to tez się zastanawiałam czy jeszcze gdzieś nie iść ale też
nie chcę ciągać dziecka 'po specjalistach', może na początku zerówki wrócę do
tego tematu. Jancze, napiszę w poniedziałek na priv)
Te muzyczne zajęcia to myślałam że tez będzie dla niego rodzaj 'terapii
naturalnej' że robi coś co lubi, że zna się na czymś 'swoim')