jak się modlicie?

[yen74]

Ostatnio toczę sobie takie "rozmowy" z Bogiem w różnych sytuacjach, nazwijmy
to "mało modlitewnych", np przy obieraniu ziemniaków, czy kopaniu ogródka.
Nie przepadam za klęczeniem przed snem na brzegu łózka i odmawianiem
pacierzy, chociaż tak modlił się moj dziadek-rano i wieczorem przez całe
swoje życie. Oprócz "rozmów" z Bogiem uważam, że wiele rzeczy jest modlitwą,
chociażby wspomniane kopanie ogrodu, czy spacer, czy uśmiech...
A jak to jest u was, jak się modlicie?

[isma]

Moj slubny, ktory z roznych zyciowych wzgledow sie sporo modlil (i dalej to
czyni), bedac ze mna na wyjazdowych rekolekcjach i ujrzawszy swoich
wspolspaczy, ktorzy rano klekali rzadkiem na srodku pokoju, orzekl, ze modla
sie do lozek.

Jak czytam brewiarz, to zazwyczaj stoje (w tramwaju, chi, chi) albo siedze.
Postawa kleczaca jast zarezerwowana na szczegolne okazje domowe, albo na
modlitwe adoracyjna w kosciele.

Lubie rownowage pomiedzy modlitwa regularna, "czytana", we wspolnocie z
Kosiolem - a spontaniczna. Mysle, ze jedna zasila druga, i ze jedna bez
drugiej jest niepelna.

A ze w ogole zycie jest modlitwa )), to sie zgadzam.

[glupiakazia]

> A ze w ogole zycie jest modlitwa )), to sie zgadzam.

Tez dokladnie tak to czuje. I tez modle sie w sytuacjach "niemodlitwenych" - i
chyba to sa te modlitwy najbardziej z glebi serca, spontaniczne.
Ale tez klekam. Ma to dla mnie znaczenia zwlaszcza wieczorem, bo to tez taki
srodek wyrazu - po calym dniu, mimo zmeczenia, bardzo wazne jest dla mnie aby
ukleknac przed moim Bogiem, chocby na chwile. Czasem jestem zbyt zmeczona zeby
sie modlic, ale wtedy wlasnie ta chwila trwania na kolanach, w milczeniu tez
jest modlitwa, modlitwa pokory, unizenia i dziekczynienia.

[marzek2]

Ja to ostanio raczej wzdycham do Pana Boga, niż się intensywnie modlę ... ale
wierzę, że mama trójki w ten sposób może praktykować zasadę "bez przestanku się
módlcie". Jak nie zapominam, czasem wzdycham w różnych życiowych sprawach,
począwszy od zbawienia moich dzieci, poprzez prośby o przespane noce, na
wzdychaniu, żebym danego dnia nie straciła cierpliwości skończywszy Wierzę,
że Pan Bóg słyszy. Tak samo jak Twoje rozmowy z Nim przy obieraniu ziemniaków. I
chyba o to chodzi, nie o wyuczone formułki klepane bez zastanowienia, ale o
szczerą rozmowę z Bogiem tam gdzie jesteś, dosłownie i w przenośni.
Próby intensywnego życia modlitewnego kończą się z reguły tym, że zaczynam
zasypiać. Ostatnio tak mam, jak za długo jestem w pozycji siedzącej -
zasypiam... MOże powinnam się modlić chodząc...

[czarna_jagodka]

Modlę się w róznych sytuacjach: rano w tramwaju, leżąc i zasypiając wieczorem w
łózku, w chwili przerwy w pracy.....
Lubię też pójśc do Kościoła i pomodlic sie w ciszy.

Według mnie rozmawiać z Bogiem mozna zawsze i wszedzie, choc spotkałam sie z
opinia mojego kolegi ze to brak szacunku dla Boga (ale nie przejęłam się jego
zdaniem i dalej robie swoje).

[mama_kasia]

Moja modlitwa to chyba głównie nastawienie myślenia na Boga.
Tak praktycznie to wygląda to tak, że zaglądając na nasze forum,
myślę o Bogu; wyszywając (co ostatnio robię namiętnie) i słuchając
psalmów lub "Arki Noego", modlę się (także podśpiewując). Myśląc
o dzisiejszym wieczorze poezji w naszym kościele, też gdzieś moje
myśli zdążają do Boga - nie zawsze bezpośrednio, ale gdzieś około ))
Modlitwa to dla mnie i rozmawianie z Bogiem (wieczorem poprzez
krótkie czytanie Słowa; na siedząco lub półleżąco , taka bardziej
tradycyjna forma), i przebywanie w Jego obecności, z taką świadomością,
że On jest. Myślę, że samo "kopanie ogrodu" czy "obieranie ziemniaków"
jest modlitwą wtedy, gdy nasze myśli biegną w tym czasie do Boga.
Nie wiem, czy to jasno przedstawiłam... Mam świadomość, prawie bezustanną,
że Bóg jest, że chcę w Nim przebywać... No, nie wiem, jak Wam to opisać

[jancze]

Ja najczęściej w autobusie. Wtedy nikt mi nie przeszkadza, nic mnie nie zajmuje
tak, jak w domu. Gdzie wciąż się spieszę i myslę, czego to jeszcze nie zrobiłam.
Wieczorem modlę się obok córki albo razem z nią, czytam Ewangelię z danego
dnia, jej , jeśli nie śpi też (to rzadziej, bo ona raczej śpi, gdy ja się
modlę). I rano , ale krótko.

[yen74]

Hmm, kiedyś byłam sobie na spotkaniu (rekolekcjach) w Taize (12 lat temu!!!) i
tam świątynia otwarta była całą dobę. Wiele rzeczy było tam innych niż w
ówczesnych kościołach w Polsce. Jedna sprawa bardzo mnie zaskoczyła pozytywnie:
można było przyjąć dowolną pozycję modlitewną (stać, klęczeć, siedzieć itd)
poza jedną- za brak szacunku uważano położenie się w obliczu Boga na wznak.
Przekonałam się wówczas, że Bóg słucha nas wszędzie a najbardziej wówczas,
kiedy jest to modlitwa spontaniczna, niewymuszona- chociaż nie przeczę, że msza
św. i inne obrządki mają swoje znaczenie. Ale wówczas ja sama (w Taize)
spojrzałam na Boga jakby łaskawiej

[samboraga]

ja też wzdycham do Boga w ciągu dnia i często zasypiam wtulając się w Niego,
mysląc o Nim
gorzej za to u mnie ze wstawaniem, jakoś ta moja modlitwa poranna ciągle kuleje

ale ostatnio potrzeba mi takiej zwykłej tradycyjnej modlitwy i tego
tradycyjnego klęczenia 'przy łóżku', zwłaszcza wieczorem, jak dziecko już śpi,
a mąż zajety telewizją czy swoimi sprawami
dla mnie jednak postawa jest b. ważna, przynajmniej raz dziennie
potrzebuję 'poczuć' Boga czy wyrazić mój stosunek do Niego ciałem, choć do
końca nie umiem opisać dlaczego
no i nie potrafię się modlić w sensie głębszych rozważań inaczej niż na stojaco
czy klęcząco, wyjątek to ławka w kościele

kiedys za to miałam okres potwornego zabiegania i chaosu, natłoku spraw,
potrzebowałam choć chwili wytchnienia, wzniesienia myśli ku Bogu a nie miałam
takiej możliwości (hałas dookoła, jak jedno kończyłam już czekało coś
następnego)
bardzo pomogła mi wtedy taka 'zabawa' w wyobraźni, wyobrażałam sobie na moment
mały kościółek, gdzieś w górach (sceneria i sama światynia po prostu
sama 'wymysliła mi się' w mojej wyobraźni) - to była taka chwila oddechu,
dostępna tuz pod moimi powiekami, w każdej chwili (o tym żebym znalazła chwilę
na adorację najblizszym kościele nie było mowy)
wchodziłam sobie do tej świątyni w mojej wyobraźni i trwałam przez moment w Bogu
teraz juz nie jestem aż tak zabiegana, ale czasami 'tam' wracam jak potrzebuję

[elwinga]

Dołączam do grona modlących się w środkach komunikacji miejskiej.
Najchętniej śpiewając, oczywiście w myślach, ale i tak czasem ktoś dziwnie
popatrzy.

[nulleczka]

Często modlę się w nocy (budzę się ze dwa razy i nie mogę zasnąć, więc wtedy
odmawiam koronkę do Miłosierdzia albo różaniec) na leżąco. Rano powierzam
siebie i swoich najbliższych, czytam Pismo Święte (choć nie zawsze, niestety),
zdarza mi się odmawiać brewiarz (ale to bardzo nieregularnie i w dodatku nigdy
nie wiem, który mamy tydzień - musze dzwonic do franciszkanów i pytać )A w
ciągu dnia to jak większość z Was wzdycham sobie do Pana Boga w różnych
sytuacjach. Ale bardzo brakuje mi adoracji - na klęcząco w kościele przed
Najświętszym Sakramentem - takiego bez słów trwania przed Bogiem (przeważnie
nie mam z kim dzieci zostawić).

[lucasa]

ja jestem jedna z tych, ktorzy oprocz okolodziennego wzdychania musza
przykleknac.
A

[pysio8]

kiedy patrzę na kwiaty, krzewy bzu zalewa mnie radość i wdzięczność za Jego
hojność; jaki On jest, Stwórca tak pięknych kwiatów.
Potrafię się też obrazac, złościć, narzekać i wygadywać głupoty przed Nim