gościna

[mader1]

W weekend były u nas dwie mamy- babcie.


Pewnie nie muszę Wam pisać jak jestem zmęczona.Uff...

Wszyscy jesteśmy zmęczeni. Najstarsza już w sobotę na jakis żart męża podczas
kolacji zareagowała nerwowo,wczoraj była blada jak ściana, a najmłodszy
jęczał od południa i wymuszał głaskanie po bolącej główce.
Jedna z mam zadzwoniła wieczorem i powiedziała, że odpoczęła rewelacyjnie, że
bardzo jej się z nami podobało. Zrobiło mi się wtedy głupio. Dlaczego tak
trudno czasem być razem ? Jest Miłość, jest Bóg, jest modlitwa, jest dobra
wola... To czemu jestem tak wykończona ?

[glupiakazia]

bo sie starasz, bo chcesz, zeby im bylo dobrze, bo kochasz...
na to wszystko trzeba pokladow energii, nawet radosc w najczystszej postaci nas
wyczerpuje - jak kazda emocja. A co dopiero takie ich nagromadzenie?
Wyluzuj, daj sobie prawo do zmeczenia i ciesz sie, ze goscie dobrze sie u Was
czuli.
A dzieci to najlepsze barometry naszego nastroju - przeciez swietnie o tym
wiemy
Maderku, sciskam.

p.s. ale mi sie rozum wyostrzyl po moim przedostatnim weekendzie, co?

[mader1]

))))
Kaziu, ale czy z nami też tak będzie ? dlaczego tak jest, że jak przyjeżdża do
mnie przyjaciółka, to po wstępnym zamieszaniu po prostu razem odpoczywamy ?
Włóczą się po domu jakieś dzieciaki, a my po prostu funkcjonujemy i nie
zwracamy uwagi ?
Wiem, że napisalaś mi dlaczego ( choć dziś mi rozum szwankuje ))) , ale co
zrobić, żeby kiedyś nasz przyjazd, nasz pobyt nie był takim spięciem ?
Czy są wizyty mam, które nie powodują w rodzinie takiego przeciążenia i jak to
robią ? Jak to się dzieje ?
To ważne. Ważne też dlatego, że nasze mamy są coraz starsze i tak jak teraz
dzieci, być może kiedyś je będziemy wszędzie wozić ze sobą.

[samboraga]

ja trochę nie na temat, ale:

> To ważne. Ważne też dlatego, że nasze mamy są coraz starsze i tak jak teraz
> dzieci, być może kiedyś je będziemy wszędzie wozić ze sobą.

właśnie dzis wiozłam moją babcię (czyli 'rodzinną' prababcię) na rutynowe
leczenie do szpitala..w korkach i z całą procedurą szpitalną to były 2,5 godziny
(generalnie 'odpowiadam' za babcię, zawożę, przywoże, zabieram do siebie - to
zresztą tez temat że mi jako wnuczce łatwiej się z dogadać( i w ogóle chyba
mniej tego 'zmęczenia' czuję niz własne dzieci...)

niby jesteśmy w dobrym kontakcie, niby nie ma między nami ani ciszy, ani
sporów, dzwonimy do siebie, spotykamy się, więc ten kontakt jest 'na bieżąco',
mamy o czym rozmawiać bez wpadania w kłopotliwe milczenie - a jednak już po pół
godzinie miałam dość tego kontaktu...no i potworne wyrzuty sumienia((

to tak na szybko o kontaktach rodzinnych, które 'mimowolnie' ciążą
może znajdę czas wieczorem na 'pełne odniesienie się postulowanego do
problemu'))

chyba chaotycznie, ale ja miałam nieciekawy weekend(

[glupiakazia]

Odpowiem Ci, co wynika z mojego doswiadczenia (a nie jest ono zbyt bogate, bo
mam jedna mame i jedna tesciowa).

Mamy nas wychowywaly i teraz (nieuchronnie, bo podswiadomie i caly czas)
sprawdzaja jak to zrobily. Dlatego caly czas i nawet podskornie czujemy sie
jak na cenzurowanym. W zwiazku z tym odpowiadajac na Twoje pytanie: tak, z
nami tez tak bedzie. Na pewno w jakims tam stopniu. Przyjaciolki nas nie
wychowywaly, wiec problem odpada.
Ale co do tej przyszlosci z naszymi mamami. Ja juz w tej chwili "neutralizuje"
ten stres z powodu bycia na cenzurowanym za pomoca parawanu. To znaczy, kiedy
czuje, ze ktoras z mam chce mnie sobie jeszcze troche powychowywac, a ja wiem,
ze w danej kwestii mam swoje zdanie, przymyslane, umotywowane i raczej go nie
zmienie - "wchodze za parawan" czyli jednym uchem slucham, milo sie usmiecham i
drugim wypuszczam. Jak mama skonczy, wychodze zza parawanu i mozemy dalej
normalnie rozmawiac. Prosze nie mylic z olewaniem. Dotyczy to tylko kwestii,
ktore nieraz byly omawiane i po prostu mamy inne zdanie. Zamiast zglaszac za
kazdym razem votum separatum, i powtarzac po raz kolejny dyskusje, ktora nas
zaprowadzi w najlepszym wypadku do spisania protokolu rozbieznosci, a w
najgorzym do wykopania wojennego toporu - wlaze za parawan.
Dzieki tej metodzie czuje sie znacznie mniej na cenzurowanym i wizyty mam sa ok.
Mysle, mam nadzieje, ze tak dzialoby sie tez, gdyby ktoras z mam z nami
zamieszkala. To przeciazenie, jak sie przekonalam, wynikalo glownie z mojego
nastawienia - i strachu, zeby nazywac rzeczy po imieniu
A jeszcze mi sie przypomnialo a propos wychowywania doroslych dzieci. Moja
wychowawczyni z liceum, z ktora caly czas utrzymuje kontakt, opowiadala mi
niedawno, ze kiedy jej corka byla w ciazy, ona sama (tzn. przyszla babcia)
zapisala sie do szkoly rodzenia, zeby dowiedziec sie, jak to sie teraz rodzi i
swojej corce rad sprzed cwiercwiecza oszczedzic

[mader1]

wiesz, co ? Ja niby nie chcę być jakąś nietypową mamą. Nie pretenduję do roli
kumpelki. A z drugiej strony nie chciałabym, żeby mój pobyt był " trzęsieniem
ziemi".
Mamy nasze nie miały lekko. Z jednej strony tak bardzo chciałabym je przytulic,
przycisnąć, bo kochamy je i chcielibyśmy się z nimi podzielić wtedy, gdy nam
jest dobrze. Z drugiej strony te stosunki są tak " trudne", że czasem z
wyrzutem sumienia myślę " może lepiej", że nie mogły przyjechać. Czuję, że tak
nie powinno być !

[glupiakazia]

wiesz, co ? Ja niby nie chcę być jakąś nietypową mamą. Nie pretenduję do roli
> kumpelki.
ja tez nie. bo to nienaturalne, ale chodzilo mi o to, ze mozna sie nie wtracac

no, ale cos czuje przez skore, ze Twoje relacje z mamami sa troche bardziej
skomplikowane, wiec nic juz nie mowie, bom przy Tobie ges nieopierzona

Ale troche z innej beczki, choc jednak na temat:
napisalas:
Czuję, że tak
> nie powinno być !
Ja mam tak w stosunku do moich chrzesniakow. Czuje, ze nie wypelniam moich
obowiazkow wobec nich, ktore przyjelam na siebie w dniu ich chrztu. Nie bede
sie nad tym rozwodzic, przeszkody sa rozmaite, ale chodzi mi o to, ze jakos tam
ciesze sie, ze musze nad tym popracowac.

[mama_kasia]

Z drugiej strony te stosunki są tak " trudne", że czasem z
> wyrzutem sumienia myślę " może lepiej", że nie mogły przyjechać. Czuję, że tak
> nie powinno być !

Jak ja to rozumiem ( Właśnie jestem po wizycie u mamy mojego męża.
Było miło, nawet wypoczęłam... nie jeździłam z nimi do lasu, tylko
zaszyłam się w domu z synem. On na kompie, ja przy książce.
Moja teściowa jest bardzo miła, nie wtrąca się, nie krytykuje,
a jednak ... Sama nie wiem, co.
Kaziu, metoda parawana u mnie coraz bardziej w użyciu przy rozmowach
z moją mamą
Myślałam o starości moich rodziców, szczególnie mojej mamy. Boję się
tej starości. Moja mama jest bardzo w sobie zamknięta, a jednocześnie
tak bardzo chce bliskości. A ja nie potrafię Nie chodzi też do kościoła.
Nie wiem, na ile wierzy w Boga. Myślę, że jest jej ciężko. Tata od
prawie 10 lat nie mówi (jest po udarze mózgu)... To jest takie trudne.
I myślę tak, jak Mader: czuję, że tak nie powinno być !

I boję się, że moje dzieci mogą mieć podobny stosunek kiedyś do mnie.
Myślę, że one widzą, jak nie idzie mi to bycie z moją mamą
Choć z drugiej strony mam nadzieję, że może jednak będzie lepiej

[samboraga]

>Czy są wizyty mam, które nie powodują w rodzinie takiego przeciążenia i jak to
>robią ? Jak to się dzieje ?

wizyty mam szczęśliwych(
zadowolonych ze swojego przeżytego życia, zadowolonych ze swoich dzieci nawet
jak ‘nie spełniają’ norm( pogodzonych z nadchodzącą starością, coraz
częstszymi wizytami u lekarza, pogodzonych z tym, z czego zmienić się nie da,
ale też ciągle mających ‘swój mały świat’

nie zjedzcie mnie teraz za ten powyższy tekst - chyba powinien powstać jak
już sama będę babcią i mamą dziecka dorosłego, ale wierzę już teraz że taką
babcią chcę byc
chociaż zabrac sie do pisania było mi ciężko mimo, że obiecywałam sobie, że
wieczorem...to przemyślenia są jak najbardziej z osadem wielotletnim,
niestety...

bo na cenzorowanym co do wychowywania też się czuję
parawanu Kazi jak najbardziej używam i nie mam oporów, robię to na czym mi
zależy ‘po swojemu’

ale parawan odnosi się do planów, zamierzeń, przemyśleń, działań
moja mama niby się zgadza ‘no, oczywiście, zrobisz jak uważasz, ja tylko mówię
swoje zdanie”, ale wiecie co jest podskórnie, co ja podskórnie czuję
a najzabawaniejsze że już nie oczekuję zmiany, niby uodporniłam sie i na to,
tzn. nie męczy mnie to jak dawniej – ALE ja bym po prostu chciała żeby moja
mama była szczęśliwa
bo gdzieś w tym wszystkim, w naszych wzajemnych kontakatch przewija się taki
niemy refren(((

moja mama nie jest osobą szczęśliwą, tzn. mogłaby być, mimo wszystko, mimo
problemów, przeszłości jak najbardziej szczęśliwa - ale nie jest(( i ja
bardzo nad tym boleję
jest poraniona życiem, schorowana od ponad 15 lat – to wszystko prawda, ale –
nie potrafię sprawić by mimo wszystko była szczęsliwa, przekonać jej o tym, że
można – a ja wiem, że można....i u mnie stąd te wyrzuty, że może jakoś sie da
znaleźć tę szczelinę dotarcia....
to nie jest tak że ja taka dobra córka jestem, o nie, tak na codzień jest nam
potwornie ciężko ze sobą – ale jak już zostaję sama, i odrzucę te raniące słowa
nasze wzajemne – to tak to widzę – smutno mi(

mi zaczęło pomagać coś co na pewno wiecie, ale w głębszej warstwie było dla
mnie olśnieniem
nie mogę ja mojej mamy ‘ocalić’ jeśli sama tego ‘nie chce’
a wszystkie nasze kontakty, spotkania to dla mnie preteksty, żeby pokazać że
można być szczęśliwym ‘mimo’, że ‘nie ma nic niemożliwego’ i rozbijaja sie one
o jej zrezygnowane albo bojowe słowa, mysli, czyny...

a bym chciała by znalazła, poczuła radość (bo ja znalazłam ‘ocalenie’ - i to w
Bogu, i to w godzeniu się z moim życiem (moja mama była bardzo ‘zbuntowana’ i
nieszczęsliwa, że urodziło jej się chore dziecko, jej, która tak o siebie dbała
w ciąży, a jej koleżnaka paliłą – i nic, dzieciak zdrowy), i to
to smutne ale nie mogę nauczyć mojej mamy ‘być szczęśliwą’, a szczęście którym
ja się dzielę, moje radości nie tylko nie są w stanie zasypać tej studni jej
rozpaczy, ale wręcz – czuję sie winna że mi jest tak fajnie...
i wiem niby że nie ma w tym mojej winy, żę moja radość że ja mam zdrowe
dziecko, że małżeństwo generalnie ok, że życie ciężko ale jakoś sie tam toczy
MOGŁABY BYĆ naszą WSPÓLNĄ radością – ale jakoś nie jest, tzn. niby jest, mama
też się cieszy, mówi mi to nawet, że fajnie, że jej wnuk mógł siedzieć w domu z
mamą, a jej córka to żlobek – ale...

wyrzuty sumienia i ten ciężar przypuszczam, że będę miała zawsze, bo zawsze
jest nadzieja, więc to zapraszanie do naszego szczęścia, rozmawianie z mamą,
budowanie od nowa będzie jakoś stale
bo bardzo bym chciała żeby moja mama kiedyś stała sie kobietą pogodną)))

>I boję się, że moje dzieci mogą mieć podobny stosunek kiedyś do mnie.
>Myślę, że one widzą, jak nie idzie mi to bycie z moją mamą

też się tego boję( bo z moją tez mi nie idzie....

z tesciową tak nie mam

z teściową wyrzuty sumienia i przeciążenie mam inne, lżejsze - moja tesciowa
jest osobą pogodzoną z życiem, a muszę przyznać, że też mi byłoby cięzko na jej
miejscu, jest też jedyną w bliskim otoczeniu osobą żyjącą Bogiem i to widzę po
niej) widzxę jak ‘znosi’ moje ‘parawany’, jakoś tam możemy się dogadać
i też widzę, że mimo różnych ‘ale’ (i moich, i jej) cieszy się naszym
rodzinnym szczęściem – ale właśnie....teściowa chce być bliżej nas, bardziej
uczestniczyć w naszym życiue (a i tak widzimy się 1-2 razy w tygodniu), a ja
nie czuję takiej potrzeby
no, ale tu mniej się boję co do mnie, bo taką mamą bez własnego życia (nie w
sensie pracy, ale zainteresowań) raczej nie jestem, przeciwnie

eh, znowu długo mi wyszło, a sobie obiecywałam

[glupiakazia]

Samborago, napislas o czyms bardzo waznym. O wizytach mam szczesliwych
Masz racje. I tak sobie wlasnie pomyslalam, ze w zasadzie nie mam problemow z
naszymi mamami (takie parawanowe incydenty to betka), bo one obie sa
szczesliwe. Moi tesciowie mieli ostatnio dosyc powazne problemy z druga
czescia rodziny, moja tesciowa czesto mi sie zwierzala i wyplakiwala, dzieki
czemu zreszta bardzo sie do siebie zblizylysmy. Ale poza tym ona tez jest
szczesliwa.
Nasze obie mamy sa bardzo aktywne, maja swoje pasje, swoje zycie. Dlatego nie
musza, nie maja potrzeby zycia naszym
Nie wiem, jak Wy, ale ja mam mnostwo planow na emeryture ))
tylko dlaczego to jeszcze tak dlugo????

[samboraga]

>Nie wiem, jak Wy, ale ja mam mnostwo planow na emeryture ))
>tylko dlaczego to jeszcze tak dlugo????

i żeby jak juz nadejdzie to tak do 120-ki w zdrowiu pociągnąc, bo czasu mi na
wszystko nie starczy - na szczęście wakacje tuż, tuż więc i na bieżąco
podgonię))

dzięki Kaziu

[mama_kasia]

Kaziu, Ty nie czekaj na emeryturę, Ty żyj teraz ))))

[glupiakazia]

tyz prowda.
ale ja zyje i wcale sie nie uzalam, tylko pewne przedsiewziecia z powodow
czysto logistycznych trzeba odlozyc na pozniej )

a jak nie dozyjemy w super zdrowiu 120-ki? trudno. mam plan B )

[mader1]

Ja też mam dużo planów... A ten B..... to ? ))))

[pawlinka]

wiem dlaczego średnio lubię lato: bo mi kilka watków ucieka, wiecie, że ten bym
przeoczyła (ależ nie, jakie tam uzależnienie, no co wy, dziewczyny!)?)))))))
Po prostu człek mniej w domu
Chodzę z tym od kilku miesięcy, może kilkunastu. Wiem, ze zawsze będę dla mojej
mamy córką, dla teściowej - no, może też kimś podobnym, czyli dzieckiem i mnie
to męczy, chociaż to rozumiem. Partnerstwo odpada, ale kiedyś słyszałam o
jakimś plemieniu, w którym jest arcy, według mnie, ciekawy zwyczaj-kiedy syn
żeni się, przestaje być synem dla ojca, a staje się bratem; kiedy córka -
siostrą. Rodzice tracą dzieci, zyskują kogoś równego. Może to rodzaj
partnerstwa, ale innego. Męczy mnie ten sposób myślenia: "zawsze będziesz moim
dzieckiem", "zawsze rodzice martwią się o dzieci", "rodzice troszcza się o
własne dzieci tak do 55 roku życia, dzieci, potem już nie muszą", ale nie da
się chyba tego zmienić.

[samboraga]

> wiem dlaczego średnio lubię lato: bo mi kilka watków ucieka, wiecie, że ten
bym przeoczyła
>ależ nie, jakie tam uzależnienie, no co wy, dziewczyny!)?)))))))
> Po prostu człek mniej w domu

uzależnienie, uzależnieniem - bachory niech sobie daja rade same, mąż coś
przegryzie na mieście, ale kiedy Ty śpisz, kochana????))

[pawlinka]

no właśnie, ale ja lubię noc, słyszę siebie lepiej))
mowię sobie:
-Jesteś?
-Tak, proszę pani! Jestem!)))))

[morgana_le_fay]

Tak sobie to wszystko czytam i serce mi pęka na wspomnienie mojej mamy, przy
której i ja i bliższa i dalsza rodzina i ludzie obcy, przypadkowo spotkani,
nawet źli robili się jacyś z gruntu naturalni, lepsi i czuli się "u siebie".

Teraz wizyty rodziców/dziadków, to wizyty moich teściów. Od progu
krytykanctwo, zazdrość, ton protekcjonalny, wykpiwanie i umniejszanie osiągnięć
moich (niech im będzie), własnego syna i wnuczki: "i czym tu się chwalić?
Żebyście wiedzieli jakie syn X-a odnosi sukcesy". Pomimo wielu starań rozmowy
nawet przy wigilijnym stole kierowane na politykę i krytykę spraw ducha i
religijności("kler - zachłanna czarna mafia"), obyczajów ("a Y ma już szóstą
partnerkę i mu dobrze - to po co komplikować sobie życie ślubami?") Pomimo, że
piją okazjonalnie, na tę że Wigilię muszą przynieść alkohol i umaić nim stół.
Kończy się na tym, że nasza córka unika ich jak ognia, błaga mnie o
ograniczanie kontaktów, a jeżeli już wizyta dochodzi do skutku, odchorowuje ją
przez dłuższy czas (zdarzała się gorączka i krwotoki z nosa).

Fakt. To nie są ludzie szczęśliwi. Nie są tacy wyłacznie na własne życzenie.
Wszelkie szczęście zabiła w nich zawiść, złość i kompleksy. Fakt, nie mają
potrzeby cząstych kontaktów. Dzwonią ze zdawkowymi życzeniami imieninowymi
(cyt: zdrowia, szczęścia, pomyślności, kropka.), albo wówczas kiedy czegoś
potrzebują. Tylko, że są coraz starsi i lada chwila mogą potrzebować ciągłej
opieki. Domyślają się, że nie oddamy ich do domu starców, tak jak oni oddali
swoją matkę/teściową. I tu powstaje problem. Destrukcja jaką powodują w
naszej rodzinie jest dużo głębsza niż udaje mi się to opisać w kilku słowach i
nasza rodzina prawdopodobnie tego nie wytrzyma. Czy mam poświęcić dla teściów
swoje małżeństwo i zdrowie własnego dziecka? Od lat modlę się o rozwiązanie
tego problemu.

Proszę. Wspomnijcie czasami o mnie przy okazji swoich modlitw.

morgana

[mader1]

będę pamiętać. Takie pomniejszanie zasług jest bardzo destrukcyjne.oby znalazło
się jakieś dobre rozwiązanie. A rozmowy próbowaliście ?
U nas nie pomaga, ale podobno bywa, że pomaga.

[morgana_le_fay]

Dzięki Mader, za dobre słowo. Rozmowa... niestety nie ma o niej mowy. Moi
teściowie nie rozmawiają. Nawet ze sobą. Oni wypowiadają swoje kwestie i nie
interesuje ich co dalej. Tak było zresztą od zawsze. Nie rozmawiali nigdy ze
swoimi dziećmi (czyt. nie wychowywali ich, a hodowali), co stanowi dodatkowy
problem, ale o tym już kiedy indziej.

Wogóle myślę, że problem jest właśnie w umiejetności słuchania drugiego
człowieka. Moja mama była przez ludzi uwielbiana, właśnie dlatego, że
potrafiła ich słuchać i _usłyszeć_(!), a więc zrozumieć. Nie bała się, że
wszyscy "wejdą jej na głowę", bo miała na tyle silną osobowośc, że potrafiła
stworzyć barierę wówczas, kiedy to było konieczne. A przede wszystkim była
ludzi ciekawa i ich po prostu lubiła. Kiedy nastawienie jest inne, pojawia się
podejrzliwość, czasem chęć walki, ale zawsze postrzeganie drugiego człowieka
jako potencjalnego rywala. Ludzie dominujący, silni, prą wtedy do przodu jak
taran, forsując swoje zdanie. Tchórze, ludzie miałcy i żadni, unikają rozmowy,
bliskości i okopują się w swojej zgorzkniałej samotności.

[samboraga]

Destrukcja jaką powodują w
> naszej rodzinie jest dużo głębsza niż udaje mi się to opisać w kilku słowach
i
> nasza rodzina prawdopodobnie tego nie wytrzyma. Czy mam poświęcić dla teściów
> swoje małżeństwo i zdrowie własnego dziecka? Od lat modlę się o rozwiązanie
> tego problemu.

no właśnie, nie zawsze 'da się ocalić' innych, a wtedy zostaje ratowanie siebie:
((( tylko...te wyrzuty...
będę pamiętała Morgano

Jak dobrze, że jesteście...

[morgana_le_fay]

samboraga napisała:
> będę pamiętała Morgano

dziękuję.

[mader1]

Przepraszam, że się tak wyłaczyłam w pewnym momencie, ale mój mąż miał wczoraj
urodziny
Przytaskaliśmy z synkiem różę pnącą i zasapaliśmy się mocno a potem
przyjęłam częściowo sama ( bo on przeciez pracował trochę jednak) mamy w
różnych godzinach - bo przyszły jak im pasowało Nie było więc gaszenia
świeczek ( co dla nas nie jest problemem, ale dla dzieciaków tak).
Mąż wieczorem robił tort - sernik sam - specjalnie. Jedna mama zjadła dwa
kawałki ze smakiem, druga przyjechała i przez dwie godziny nie chciała wziąć
nic do ust, bo była zmęczona za bardzo.
Rozmawialismy czemu byliśmy tacy wykończeni po weekendzie.
Głupio mi pisać, bo kochamy je. I wcale nie są złe. Naprawdę przez te lata
życia nasłuchałam się tyle o różnych mamach, że wiem, że nie mam jakiejś
szczególnej sytuacji. Tych sytuacji jest tak dużo, jak dużo stosunków między
dziećmi a rodzicami.
To co napisałaś Samborciu jest ważne - jak zapewne domyślasz się, część przeżyć
dziecięco - matczynych mamy podobną. Moja mama też uważała mnie za to "mniej
udane" dziecko - ciężko było jej pogodzić się z moją chorobą.....
Ale u nich to chyba co innego. One - obydwie- są baaardzo dominujące. My
jesteśmy tymi dziećmi, które wymknęły im się spod kontroli.Na swoje szczęście.
To nic, że żyjemy dobrze - ale inaczej, niz one by chciały. Parawan włączam,
jak przychodzą z wizytą. Ale parę dni.... ufff.... Mojej mamie nie wystarczy,
że powie - ja mam natychmiast przytaknąć i najlepiej zastosować. Jeżeli
zauważy, że nie zastosowałam - powraca do tego jeszcze parę razy.
Poza tym, jakoś bardzo mnie boli, jak przeinacza, przeinaczają przeszłość - no
kłamią po prostu. Staram się zmilczeć, bo wiem, że powiedzenie prawdy jest
początkiem dąsów i kłótni.
Podam przykład - taką małą próbkę. Moja teściowa mówi ( bo pamięta jak było)
- Ty o nawet po operacji jakoś się szybko podniosłaś. Już 3 tygodnie po niej
prowadziłaś dom.( pochwaliła mnie)
Mama na to:
- Oj nie mów Marysiu, przychodziłam na noce i dnie Jej pomagać
- Wydawało mi się, że na 4 godziny rano ? do dwóch tygodni po - zdziwiła się
teściowa.
- Też mi się tak wydawało - mówię spokojnie. I tak byłam mamie wdzięczna. Wcale
więcej nie wymagałam. Miała swoje zajęcia i tak ustaliłyśmy.
- O... juz nie pamiętacie, tak zawsze jest.- naburmuszyła się.

Każda z nich przyjechała ze swoimi planami i pomysłem. I właściwie realizowały
go z właściwą sobie konsekwencją Co było zabawne )) ale i męcżące )))
Teściowa na przykład zażyczyła sobie, żeby mąż obciął gałąź od lipy.Już kiedyś
mówiliśmy, że podoba nam się taka,jaka jest. Powiedział, że na razie nie może (
parawan)) i udał się do innych prac.Kazała mi podać sobie sekator. Nie mogłam
znależć. Więc co zrobiła teściowa ? Uwiesiła się na gałezi i ją
ułamała )))))) Mniejsza o gałąź, nie możemy się kłócić ze schorowaną kobietą
o gałaź.
Ale rozumiecie, że weekend w czasie którego parę rzeczy doczekało się innego
losu niż im przeznaczaliśmy, zostaliśmy sprowadzeni do parteru, nasze dziecko
jadło cukierki tuż przed posiłkami.... no męczący był )))
Nie przywiązujcie do tego wagi, tak sobie pozrzędziłam.
To naprawdę dobre kobiety, które mają wiele zalet. Zrobiły w swoim życiu dużo
dobrego i dla nas i dla innych.Więc zmilczę resztę.

[mama_kasia]

> - O... juz nie pamiętacie, tak zawsze jest.- naburmuszyła się.
To "tak zawsze jest" szczególnie uwiera i to w momencie, gdy starasz
się tak bardzo, aby nie było "jak zawsze".
Najlepsze życzenia dla męża. To już chyba trzeci czerwcowy na forum ))

[samboraga]

>One - obydwie- są baaardzo dominujące

ja jestem taka( po mojej mamie właśnie ale pracuję nad tym więc moja,
ewentualna przyszła, synowa MOŻE będzie miała łatwiej) niz ja i mój mąż, no i
mój synek - jako żonaty i dzieciaty - moze też nie będzie dążył do ograniczania
kontaktów ze starą, steraną i schorowaną matką...

a milczenie jest dobre dopóki się nie nazbiera za dużo, ale to na pewno sama
wiesz najlepiej...

i, oczywiście, życzenia dla męża, sto lat))))

[mader1]

Praca nad sobą to ważna rzecz. Bo moja teściowa trochę ( nie dużo ale zawsze),
pracuje. I to widać. Przemyśli sobie, czasem mam wrażenie, że wiem, kiedy była
u spowiedzi. Muszę powiedzieć, że jak widzę ten moment, gdy trochę odpuszcza,
mięknie mi serce. Jakoś otwieram się na nią i jestem gotowa dużo więcej znieść.
Dobra wola jest ogromnie wzruszająca. Moja mama uważa, że to inni powinni
popracować
Właśnie. Nie chcę unikać. Proszę Boga o większą otwartość serca. O spojrzenie
miłości - ale takiej pełnej.
Zrozumiałam, że nie zgadzam się na to odchodzenie od siebie.

[glupiakazia]

)))
> Teściowa na przykład zażyczyła sobie, żeby mąż obciął gałąź od lipy.Już
kiedyś
> mówiliśmy, że podoba nam się taka,jaka jest. Powiedział, że na razie nie może
(
>
> parawan)) i udał się do innych prac.Kazała mi podać sobie sekator. Nie
mogłam
>
> znależć. Więc co zrobiła teściowa ? Uwiesiła się na gałezi i ją
> ułamała ))))))

Mader, czy my przypadkiem nie mamy tej samej tesciowej?

Morgano, bede pamietala. Sytuacja nie do pozazdroszczenia. Ale sama wiesz, ze
dla Niego nie ma nic niemozliwego i nikt nie jest spisany na straty, wiec moze
jednak, kiedys...

p.s. moj maz tez za moment ma urodziny, ale on juz lipcowy )

[marzek2]

No proszę, zrobił się taki fajny wątek, a ja bym przeoczyła z powodu
zamartwiania się Samem... to może się oderwę i pomartwię się mamami )

Ja też lekko nie mam, znaczy mam mamę, która ciągle mnie chce wychowywać... I
teściową, która "wiesz, ja się nie wtrącam, zrobicie jak chcecie, ale...".

Kiedyś na innym forum zadałam pytanie czy ktoś zna starsze osoby, które są
reformowalne. Chodziło mi raczej o otwartość na inne poglądy, na weryfikowanie
własnych, na wysłuchanie drugiej strony itp. Bo niestety u większości starszych
osób, które znam z tym nie jest najlepiej... Pytanie, czy to sprawa podeszłego
wieku, czy jest to po prostu postawa uwarunkowana wychowaniem, warunkami życia,
charakterem, która po prostu zaostrza się na starość? I do takiego wniosku
doszłyśmy, że to raczej cecha, która jest po prostu bardziej widoczna w
podeszłym wieku, a rzadko zdarza się, żeby osoby pogodne, szcześliwe, pogodzone
z życiem nagle stały się nieznośne na starość. No oczywiście, są różne trudne
choroby (np Alzheimer) ale nie o tym teraz mówimy.

Ktoś powyżej fajnie napisał, "uświadomiłam sobie, że nie mogę pomóc mojej mamie,
dopóki ona sama tego nie chce" Święta prawda. Tak samo ma Ciumak ze swoją mamą,
mamy wrażenie, że ona CHCE być nieszczęśliwa, pokrzywdzona przez los, żeby
wszyscy się nad nią użalali itp. Miała trudne życie to fakt. Ale jest wiele osób
bardziej pokrzywczonych, które są pogodne, pomagają innym itp.

I jeszcze nasuwa mi się inne pytanie typu "my i nasze dzieci" ale zakładam nowy
wątek - wygląda na to, że wakacje to wcale nie sezon ogórkowy na forum ))

[darcia73]

Marzek, dokładnie tak!
Modlę się, aby na starośc nie zgorzknieć, tylko cieszyć się kazdą chwilą daną
od Boga, czy to złą, czy dobrą.
Przemka oddałam Bogu, wierzę, ze On nad nim czuwa również w duchowy sposób.
Zrobię wszystko, by moje dziecko uwazało mnie za swojego przyjaciela a nie za
starą zrzędę. Chcę go wychowywać nie przez sztywne pouczanie i zrzędzenie ale
przez miłośc, szczerą rozmowę i przykład. Juz teraz zdaję sobie sprawę, ze czas
płynie nieubłaganie i ani się obejrzę jak moj synek dorośnie a ja nie zamierzam
być mu cięzarem tylko po prostu mamą, ktora go kocha i jego oddanym
przyjacielem. Ideałow nie ma ale mozemy się starać być coraz bardziej
doskonali. Poza tym Bog daje mądrość, tym co go o to proszą