ślub kościelny...

[yen74]

No właśnie, posiadam tylko slub cywilny...Bardzo chciałabym mieć ślub
koscielny, jednak mój mąż nie. Jest wychowany w wierze katolickiej, właściwie
nic nie stoi na przeszkodzie oprócz jego oporu...Mnie to trochę blokuje-nie
mogę iść do spowiedzi. I nie chodzi o finanse-mogę wziąć kameralny ślub w
małym kościólku, a zaprzyjaźniony ksiądz udzieliłby sakramentu, nie chcę
kosztownego weselicha. Własciwie wszystkie "dodatkowe" sprawy nie stoją na
przeszkodzie. Jak rozmawiać z mężem? Jakie argumenty zastosować? Dodam, że
mąż jest osobą wierzącą...

[samboraga]

A jakie argumenty przytacza Twój mąż? Czy jemu przeszkadza niemożność
przystępowania do spowiedzi, do komunii?
Jeśli nawet jemu nie - czy rozmawialiście o tym, że Tobie to przeszkadza, że
czujesz potrzebę przystąpienia do sakramentów?
Może od tego możnaby zacząć rozmowę

[yen74]

Niestety te argumenty z mojej strony padały, mąż twierdzi, że mogę iść do
spowiedzi jak chcę, no niby mogę tylko ona jest wówczas niewiele warta ;-(
Mąż mówi, że taka przysięga przed Bogiem to duże zobowiązanie, a on się obawia,
ze może nie sprostac...

[aka21]

To bardzo trudna sytuacja! Ślub jest waznie zawarty jeżeli jest dobrowolny.
Niepewność męża świadczy z jednej strony, że poważnie traktuje Boga i ślub, ale
z drugiej jak Ty się w całym tym jego wahaniu odnajdujesz?
Ślub to nie tylko przysięga wobec Boga, ale także łaska Boża dla Waszego
małżeństwa i zapewnienie o Bożej trosce o nie. On małżonków nigdy nie zostawia
samych i jeśli tylko w Niego wierzą i o Nim pamiętają jest w mocy wyprowadzić
ich z niejednej zawieruchy. Świadectw na ten temat nie brakuje również na tym
forum.
Pozdrawiam i życzę owocnych rozmów!

[samboraga]

Zaraz, zaraz... Nie za bardzo rozumiem - tzn. rozumiem, ale to nie jest tak jak
mówi Twój mąż...

W skrócie -generalnie chodzi o to, że jako ludzie ochrzczeni
jesteście 'powołani' do życia z Bogiem. Życie w łączności z Bogiem zapewniają i
pomagaja utrzymać sakramenty (życie sakramentalne): chrzest i bierzmowanie (to
za Wami, jak sądzę) oraz sakrament spowiedzi i sakrament komunii św. Do tego
jeśli ktoś się decyduje na związek - to sakrament małżeństrwa.
(co do terminologii to chyba niezbyt poprawnie się wyrażam, ale dzisiaj nie mam
głowy do cyzelowania wypowiedzi)

>mąż twierdzi, że mogę iść do spowiedzi jak chcę, no niby mogę tylko ona jest
wówczas niewiele warta ;-(

Pójść -tak, ale żyjecie w związku niesakramentalnym, więc rozgrzeszenia raczej
nie dostaniesz czyli nie możesz prowadzić życia sakramentalnego, przystąpić
do komunii. Czy to Twój mąż również uważa za sprawę 'do rozwiązania' tylko
przez Ciebie, bez jego udziału tj. bez ślubu? Jeśli oczywiście i dla Ciebie to
sprawa ważna.
Bo spowiedź nie jest przeciez czynnością magiczną, samą dla siebie - ma
prowadzić do ponownego wylania łaski Bożej, ponownego związania sie z Bogiem...

>Mąż mówi, że taka przysięga przed Bogiem to duże zobowiązanie, a on się
obawia, ze może nie sprostac...

To drugi punkt w którym sprawa została postawiona odwrotnie niż się sprawy
mają... Sakrament ma Was wspomagać w byciu razem, a nie być ciężarem.
To łaska Boża, którą dajecie sobie wzajemnie podczas ślubu, ma dać Wam
wytrwanie i siłę do pokonywania trudności. Zobowiązanie jest, i owaszem, do
bycia razem, ale też do sięgania 'po pomoc Boga' (mówiąć łopatologicznie) w
trudnych momentach. Sakrament ma być pomocą...
A co do 'sprostania' - związek niesakramentalny 'w oczach Boga' nie istnieje
tzn. nie jest ważny. To oczywiście nie jest ocena Waszego wyboru tylko 'laicko'
opisane stanowisko Kościoła.

Jeśli to zerwanie łączności z Bogiem - bo to raczej w tym rzecz, a nie w
samym 'ślubie' czy 'spowiedzi' - któremuś z Was zaczyna ciążyć a jak rozumiem
Tobie zaczyna - to chyba warto spróbować jeszcze raz porozmawiać...
Zwłaszcza, że jak piszesz, macie formalnie otwartą taka możliwość.

Pozostają dwa wyjścia - albo duszpasterstwo dla małżeństw nieskaramentalnych
gdzie możesz się poradzić i wesprzeć duchowo, nawet sama (był o tym watek, jest
w nagłówku 'małżeństwo'), albo jednak przekonanie męża - czego Ci życzę)
I napisz jak coś postanowicie!

[samboraga]

Yen coś mi post wyszedł ciutek wojowniczy, chyba się już denerwuję na
jutrzejsze badania(

[yen74]

Hm-no właśnie tej odwrotnej kolejności nie mogę mężowi przełumaczyć.
Związek cywilny ciązy mi o tyle, że to ja właśnie czuję się zniewolona,
zniewolona pod wgledem braku wyboru czy korzystać z sakramentu pokuty i komunii
czy też nie. Mąż bardzo powaznie traktuje wszelkiego rodzaju przysięgi, a że w
Boga wierzy to taka przysięga jest dla niego bardzo ważna. Nie rozumie chyba
tylko, ze od tej przysięgi wszystko się rozpoczyna... a nie kończy.
Dzisiaj mu powiedziałam o tym slubie-no cóz jego stosunek sie nie zmienił, ale
powiedział, że przemyśli...

[agalea]

Jakoś cięzko mi to pojąć. Piszesz, że mąż bardzo wierzy w Boga. W takim razie
czy to, że zyje w grzechu cięzkim i nie ma zamiary się poprawić nie koliduje z
jego wiarą?

Samboraga

[yen74]

Trzymam kciuki za badanie.
Oddam cie opiece Archanioła Gabriela, który jest opiekunem ziemskich narodzin
Myślę, że niedługo spotkasz się z pewnym chłopcem
(to tak intuicyjne myslę, że to bedzie [jest] chłopak) ciekawe czy mam dobrą
intuicję?

[samboraga]

> (to tak intuicyjne myslę, że to bedzie [jest] chłopak) ciekawe czy mam dobrą
> intuicję?

a wiesz, że ja tez mam takie wrażenie... chociaż to może sugestia bo juz mam
syna, więc że niby będzie jak poprzednio...
a za modlitwę pięknie Ci dziękuję)
I napisz koniecznie jak coś u Was ruszy, Nordynka dała dobry pomysł o spotkaniu
z sensownym księdzem

[nordynka1]

A kiedy yenku Twój mąż był ostatnio u spowiedzi ?

bo jeśli daaawno temu (tak przypuszczam skoro żyjecie w związku
niesakramentalnym ) to może wpierw namówić go do tego sakramentu. Jeśli obawia
się zobowiązań wynikających z przyjęcia skaramentu małżeństwa to coś mi się
wydaje, że zobowiązania wynikające z np sakramentu spowiedzi też mu
jakoś "ciążą". A każdy sakrament to przecież pomoc dla nas a nie furtka dla
Pana Boga do dociążania nas ponad siły.. . Chcę powiedzieć że wydaje mi się,
że Twój mąż widzi w Bogu "sędziego który za dobre wynagradza a za złe karze" i
jakoś się Go boi. Mam nadzieję że rozumiesz o co mi chodzi...daleka jestem od
jakichś śledztw i wystawiania opinii.
Też uważam że najważniejszym argumentem w rozmowie jest Twoje pragnienie życia
sakramentalnego. Bo Ci - z tego co piszesz - go brakuje.
Jeśli mąż bardzo serio traktuje przysięgę wobec Boga to trochę nie rozumiem co
straci jeśli się na nią zdecyduje? "wolność" od zobowiązań? Tylko jakich? nie
mam pojęcia...Przecież zobowiązania wobec Ciebie i Waszej rodziny podjął i
poedjmuje, już bardziej konkretnie być nie może Po złożeniu przysięgi
małżeńskiej może dalej żyć jak dotąd. A Tobie da możliwość uczestniczenia w
sakramentach. No i tu właśnie jak się dobrze zastanowić przychodzi mi ta myśl
do głowy że on się jakoś Boga boi..
Może jakiś kapłan mógłby pomóc?
Modlę się za Was

[yen74]

Nordynka- mój mąż u spowiedzi był...hohoho albo i dłużej...
Rozmowa z sensownym kapłanem się odbyła rok temu...i nic.
Kurcze, mój mąż to dziwne stworzenie jakieś Ma swoje poglądy i nijak nie
idzie mu tego wytłumaczyć, chyba, że w tym co mówi na temat kościelnego slubu
jest drugie dno, którego ja nie potrafię odkryć.
Jak sie poznaliśmy był bardziej 'kościelny' niż ja tzn msza co niedzielę,
nosił krzyzyk jako znak wiary i bardzo serio do tego podchodził. Trochę się
zbuntował po śmierci naszej córki-zdjął krzyżyk i włozył małej do trumny i
stwierdził, ze teraz gdyby założył to on by mu 'ciążył'. Z drugiej strony nie
znam człowieka bardziej uczciwego, brzydzącego sie kłamstwem, złodziejstwem
itd.
Będę drążyć temat w modlitwie-na pewno coś z tego wyniknie

[nordynka1]

> Będę drążyć temat w modlitwie-na pewno coś z tego wyniknie

na pewno..
jestem w niej z Tobą

a co gdy jest tak

[anndelumester]

jest slub cywilny,
jedna strona chce slubu koscielnego, bo jest wierzaca i sytuacja
niesakramentalnego związku ciązy, a druga strona, która deklaruje sie jako
osoba niewierzaca, mówi najpierw nie, ale potem, że owszem, dla swietego
spokoju sie zgodzi... bo teoretycznie spełnia warunki (chrzest, komunia ,
bierzmowanie - ma ... i tyle , że dla jednego bedzie to doświadczenie
etnologiczne, a dla drugiego przezycie religijne...
no i co, ślub jest wazny?

[kann2]

Małżeństwo jest ważne, niezależnie od tego, jaką kto ma wiarę i pobożność.
Ważne jest, gdy oddanie drugiej osobie jest autentyczne, niezależnie od
przeżyć, doświadczeń czy motywacji religijnej lub jej braku.

[mcmaxim]

inaczej.
malzenstwo jest wtedy wazne religijnie dla osoby wierzacej.

[kann2]

Nie. Małżeństwo albo jest ważne, albo jest nieważne. Nie może być ważne dla
jednej, a nieważne dla drugiej strony. Z tym że pisząc o "ważności" małżeństwa
mam na myśli nie przekonanie o jego religijnym znaczeniu, o sakramentalności,
ale o obiektywnym stanie. Faktycznie, osoba niewierząca nie będzie przykładała
wagi do sakramentalności małżeństwa, może w nią nawet nie wierzyć, co nie
zmienia faktu, że małżeństwo osób ochrzczonych jest zawszec sakramentem.

[anndelumester]

dzięki,
a jezeli jest taka sytuacja jak powyżej, tyle , że u spowiedzi była tylko
jedna - zaangażowana religijnie strona?

[kann2]

Małżeństwo jest ważne niezależnie od tego, czy ktoś przystepuje do spowiedzi i
Komunii św. na ślubie. Osoby niewierzące mogą przed slubem to oznajmić i
zawrzeć małżeństwo. Trzeba wtedy jednak wypełnic dodatkowe dokumenty: strona
wierząca, że uczyni wszystko co w jej mocy, by zachować wwiarę i że dzieci będą
ochrzczone i wychowane w Kościele katolickim, strona niewiwrząca, że nie będzie
w tym przeszkadzać.

niedokładnie mi o to chodziło

[anndelumester]

aczkolwiek dzięki
Sytuacja taka dwóch katolików bierze ślub koscielny, z tym że jeden jest
katolikiem wierzącym, a drugi katolikiem tylko z racji ochrzczenia, bo
deklaruje sie jako osoba niewierzaca ..
I o ile jedna strona faktycznie przestrzega nazwijmy to "warunków" udzielenia
slubu , tak druga nie. nie ma spowiedzi, bo przeciez nie spowiadała się
od lat ponad 10 itd. Oczywiście na samej mszy slubnej komunie przyjmuje z
powodów jak wyzej tzn. bardziej etnograficznych niż religijnych.
dzieki, pozdrawiam a.

[kann2]

www.kkbids.episkopat.pl/dokumentydlep/malzenstwo.htm
od numeru 71

[rzasia]

Przytoczę tu przykład moich rodziców.
Nigdy nie chodzili do Kościoła, nie widziałam ich modlących się. Byłam
ochrzczona, poszłam po wielkich prośbach do I Komunii św. Dodam w nawiasie, że
na tej uroczystości była tylko moja mama i sąsiedzi. Potem już nikt nie
interesował się moim wychowaniem chrześcijańskim. Na religię chodziłam ,bo
czułam taką potrzebę, tak samo było z mszą św. nawet w dni powszednie. Robiłam
to wszystko po kryjomu. Również moje bierzmowanie było tejemnicą. Rodzice
dowiedzieli się o nim od sąsiadów. Robili nawet szystko, aby
mi "poprzeszadzać". Celowo mama robiła mięsne obiady w piątki, planowali
wyjazdy nad jezioro, na grzyby w niedzielę, by uniemożliwić mi pójście na mszę.
Musiałam kombinować wyjście do koleżanki idąc na jakieś rekolekcje, godziny
duszpasterskie .
Całe życie miałam trzy marzenia i o ich spełnienie się modliłam: żeby moi
rodzice wzięli ślub kościelny, żebym miała psa i pianino. W ich intencji
czyniłam różne wyrzeczenia, posty itp...
Moi rodzice wzięli ślub kościelny 3 miesiące przed moim ślubem. Dowiedziałam
się o tym już po fakcie. Mama powiedziała mi, że musieli wziąć ślub kościelny,
bo jakby to wyglądało, że na moim ślubie wszyscy ze strony męża idą do komunii
(są bardzo wierzący), a ode mnie nikt. Może miała to być dziwna wymówka, ale po
trochu tę zasługę nieskromnie przypisuję sobie. Wszak modliłam się o to 20 lat.
W tym roku obchodziliśmy 14 rocznicę ślubu. Mój tata nie chodzi do kościoła,
nawet nie poszedł na komunię moich dzieci, ale mama jest na mszy w każdą
niedzielę.
Mam też psa i pianino.
Tak więc marzenia się spełniają!
Pozostaję w modlitwie za Was.
Asia

[barbie-torun]

dziękuję rzasiu za ten post
tak mi się ciepło zrobiło na sercu i oczy mi się zapociły ...
modlę się o kogość z mojej rodziny aby przystąpił do spowiedzi i komunii
ale chyba za słabo
jedyny skutek na razie to, że ta osoba chodzi prawie w każdą niedzielę do
kościoła (dawniej od wielkiego dzwonu)

PS. takie przyziemne marzenia z dzieciństwa też mi się spełniły:
mam męża, dzieci, dom z ogrodem i byłam na wieży Eiffla

[bdra1]

czytam to forum i widze ze tu wszyscu są pozytywnie nastawieni? nie ma tu
opinii chamskich i "brzydkich" , jak czyta sie na innych forach, np o smierci
brata rogera w innych forach to zgroza.... dzieki wam za "normalnosc"?
B.