i po świętach?

[pawlinka]

Lubię ten czas po świętach, tak do Trzech Króli, a nawet i potem...
Może zrobimy "katalog", album poświąteczny? Może serce zrobiło zdjęcie? Coś
się zapamiętało: słowo, Słowo, gest, symbol, obraz, zapach? Co Wy na to?
Wybaczcie, że ja nie zaczynam, ale musiałabym opisać zdjęcie...ale
rentgenowskie Wylądowaliśmy dziś w klinice z najmłodszą i metalową kulką w
brzuszku. Nie mam jeszcze dziś wystarczajaco spokoju, aby coś mądrego i
sensownego napisać.

[mader1]

Przeziębienie rozwijało się u małego w złym kierunku. Następny antybiotyk i nie
mógłby dość długo wrócić do przedszkola.Lekarka kręciła głową niezadowolona.
W Wigilię zaczął się przełom. W Boże Narodzenie stało się jasne, że pomimo
wszelkich obaw, antybiotyku tym razem nie weźmie

[samboraga]

my za to od świąt uziemieni - katar, bolące gardło, i ja, i synek...(

[mama_kasia]

Widzę, że tu jakoś chorobowo się zaczęło

Wiecie, co zobaczyłam, gdy podniosłam głowę rano w dzień Narodzenia?
Wschodzące słońce Jasne, świetliste, jeszcze nad horyzontem.
Nie trwało to zbyt długo. Pogoda szybko się posuła. A i dzień
wcześniej padał deszcz.

"Jego ludowi dasz poznać zbawienie
[co się dokona] przez odpuszczenie mu grzechów,
dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi,
by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju."

... I jeszcze nie jest "po świętach". Dla niektórych
(nie wiem jak to jest w innych wyznaniach, przepraszam dziewczyny...)
trwa oktawa Narodzenia Pańskiego. Ciągle świętujemy

[pawlinka]

mama_kasia napisała:



"... I jeszcze nie jest "po świętach". Dla niektórych
(nie wiem jak to jest w innych wyznaniach, przepraszam dziewczyny...)
trwa oktawa Narodzenia Pańskiego. Ciągle świętujemy "

Oczywiście Kasiu, dlatego znak zapytania, a nie pewnik...))

[samboraga]

> trwa oktawa Narodzenia Pańskiego. Ciągle świętujemy

świętujemy, świętujemy, oczywiście
a ze świeckich świętowań to ja dzisiaj świętuję studniówkę, od jutra do terminu
mam już tylko 99 dni)

[pawlinka]

Już jestem nieco spokojniejsza, chociaż sprawa niestety dalej nierozwiązana i
czekamy na kulkę z niecierpliwością.


Mój obraz z Pasterki, moja pierwsza Pasterka od kilku lat (ciąża, małe dziecko,
kolejna ciąża, małe dzieci). Wielka radość. Tłum ludzi. Kolędy głośno
wyśpiewywane. Często przez tych, którzy przychodzą tylko wtedy.
I para. Stali blisko ołtarza, ale nie robili wrażenia "zasiedziałych" w
Kościele. Ona płakała, cały czas; on ją pocieszał. Stałam obok i chcąc niechcąc
to widziałam.
I wiecie, myślę sobie, że Bóg nie pyta wtedy o czuwanie, przygotowanie. Tyle
ludzi przyszło Mu oddać pokłon. Być może przypadkiem, dla tradycji, z marszu,
tak po prostu. Tak sobie pomyślałam, że Bóg przychodzi do takich ludzi przede
wszystkim. Zaskakuje. Tak jak pasterzy.

Ciągle podkreślana w tych Dniach prostota mnie uderza. Wiara prosta, może
nawet "gorsza" od tej uładzonej, radosnej, szczęśliwej;
wiara bardziej intuicyjna, mniej intelektualna, mniej wyuczona. Nie taka
doskonała, nie taka "w najlepszym gatunku", nie "z wyższej półki" nienowoczesna.

Często o tym teraz myślę...

[nordynka1]

to ja napiszę, o Narodzeniu, o Świetle

Wigilia u teściów, o 15 (bo o 18 musimy wracać - Malutka idzie spać) siadamy do
wieczerzy. We mnie dużo złości i zwątpienia - nawarstwiało mi się od kilku dni,
długo by opowiadać dlaczego, może w skócie nazwijmy to "zwykłe troski i
kłopoty", niespodziewane i gwałtowne kłopoty zdrowotne mamy męża, stłuczka na
parkingu (z mojej winy), moje zmęczenie i takie tam.
No więc jestem w potęznym zwątpieniu. I jeszcze dochodzą oskarżenia że z
przygotowaniami do świętowania to u nas kiepsko - praca męża, praca moja przy
dziecku, ciągle brak czasu na modlitwę - usiłuję wprawdzie sobie powtarzać że
ta moja praca i obowiązki to też modlitwa i pan Bóg też tu jest, ale..jakoś w
to nie wierzę. I jeszcze przy opłatku mój mąż powiedział tylko "wszystkiego
dobrego", Co? co on mówi? nie chce mu się więcej? no to swietnie, to ja tez się
nie będę wysilać. Powiedzieliśmy sobie więc wszystkiego dobrego, a ja czuję że
zapadam sie w jakąś otchłań bez dna, w której jest tylko niepewność, lęk i
ciemność. Malutka siedzi na kolanach u babci, bawi się bawi i zasypia. Babcia
zaczyna śpiewać "Lulajże Jezuniu", dziadek też spiewa, ja tez zaczynam, Anielka
śpi. Śpiewamy cichutko a ja czuję że ta otchłań w której byłam przed
sekundą...znikła. Jej miejsce zajął Pokój i Światło. I ja, której wydaje się że
tyle musi zrobić żeby jakoś przed tym Panem Bogiem wyglądać, nic nie zrobiłam,
nic. Byłam w ciemnosci - dostałam Swiatło. Byłam w zwątpieniu - dostałam
Nadzieję.Bóg się narodził, moc struchlała.
Wróciliśmy do domu, Malutka poszła spać, a mój mąż wstał i mówi "chcę złożyć ci
życzenia, tam nie mogłem się skupić, było tak wczesnie". I złożylismy sobie,
życzenia na jakie czekam cały rok, z serca, prawdziwe. A potem świętowalismy

[justyna.ada]

Byłam w zwątpieniu - dostałam
>Nadzieję.Bóg się narodził, moc struchlała.


Jak to fajnie, że to napisałaś. O tej nadziei.

Może i mnie się trafi...

Justyna

[samboraga]

Nordynko, dziękuję, że to napisałaś...

Wigilia w tym roku tak rozedrgana jak rzadko, czekanie na resztę rodziny, bo
jedni z 'wcześniejszej' Wigilii, drudzy to samo, maraton spotkań rodzinnych,
niedograne, niedomówione... O skupieniu mowy nie było, ci co czekali (my i
teściowie) głodni, ale i mi życzeń brakowało, bo szybko, szybko, bo ciepłe
stygnie... O skupieniu mowy nie było, ...
I po powrocie olśnienie i postanowienie, że 'za rok' zaczniemy świętowac od
'mini-wigilii' pomiędzy nami. Że w domu wyciągniemy Pismo, że odczytamy
uroczyście, że życzenia złożymy sobie na spokojnie - i pojedziemy... I oganęły
mnie wyrzuty sumienia, wątpliwości, że to takie 'niewigilijne' i mało
miłujące... Ale - chyba niekoniecznie, prawda?

[nordynka1]

prawda, Agnieszko , prawda

ciągle mi się wydaje że musi być "jakoś", że trzeba jakich zabiegów żeby
było "jak należy" - a okazuje się że Bóg przychodzi nie za chodzenie na roraty,
przeczytanie Ewangelii o Jego Narodzeniu i właściwe życzenia dla tych co ich
nie lubimy. Przychodzi bo chce do nas przyjść, chce się z nami spotkać. Tak po
prostu.
W głowie mi się nie mieści...
Ale w sercu owszem

[mamalgosia]

Po.
Jakoś Jezus się we mnie nie narodził. Nawet kolęd nie pośpiewałam
Starszy synek chory cały zcas z maleńką przerwą na drugi dzień świąt, który i
tak spędziliśmy u teściów (ze szwagierką, której nie cierpię zupełnie nie po
chrześcijańsku)
Teraz znowu choroba, a mnie chyba jakaś depresja dopadła
Zupełnie nie wiem, że były święta((

[nordynka1]

a ja i tak wierzę że Jezus tam u Was był i pozostał


i u wszystkich którzy "nie poczuli" Swiąt
oktawa wciąż trwa!

[samboraga]

Odkąd mam dziecko - kolędy jako kołysanki) Cały czas świąteczny, a nawet długo
po Objawieniu Pańskim, zmienialiśmy repertuar wieczorny na 'Lulajże Jezuniu',
'Oj maluśki, maluśki' - i najważniejszą: 'Gdy śliczna Panna')
Jak mój synek miał prawie 1,5 czy prawie 2,5 roku to uwielbiał refren 'mój ty
królewicu', słodko się uśmiechał, myślał, że to o nim...

[tres_ka]

U nas też "chorobowo" i tak inaczej niż chciałam ...
Nie zdążyłam dobrze pomyśleć o Dzieciątku, które się narodziło i już jest po...

[aka21]

Trochę może późno dopisuję się do tego wątku bo i oktawa zakończona, ale
wcześniej nie miałam możliwości.
Tegoroczny Adwent i Święta były inne niż zwykle. Ze szpitala z Jasiem wyszliśmy
w środę. Córka w apogeum infekcji wirusowej, czwartek, piątek - gorączka 39
stopni; osłonowo antybiotyk . Do końca nie wiedzieliśmy gdzie spędzimy Święta.
Pojechaliśmy w wigilię do rodziców męża (jak planowaliśmy). W listopadzie
zmarła tam babcia, gdyby nie my byliby sami w ten czas. Po wieczerzy
położyliśmy dzieci spać i... obydwoje z mężem przy nich zasnęliśmy. Jak się
przebudziłam, było już za późno na pasterkę. Bardzo żałowałam. Boże Narodzenie
trudne, Jaś zaczął kaszleć, wychodziło na mnie całe zmęczenie, Mszę Św
przepłakałam, ale potem było już coraz lepiej) We wtorek bańki stawialiśmy
obydwojgu, dzieci zdrowieją, a nam z mężem jakoś tak razem lepiej od tych
Świąt. A jednak Jezus na nowo rozpromienia nasze znów nie do końca posprzątane
stajenki i CHWAŁA MU ZA TO!!!

kulka w brzuszku

[direta]

Nie przejmuj się. Kulkę odzyskasz za trzy dni.
Mój mały połknął swego czasu obrączkę
Nawet mamy to nagrane na wideo:
- Co połknąłeś?
- Objąćkę
- i co, dobra była?
- tak.

Może bym się niepokoiła gdyby nie wydarzenie sprzed lat. "Mój" ksiądz wybierał
się głosić ważne rekolekcje. Trzydniowe. Prosił wszystkich o modlitwę.
Kiedy wrócił opowiadał o tychże rekolekcjach, o cudach jakie Bóg zdziałał i
wspomniał, że pewna zamężna i dzieciata pani, która obiecała modlitwę dostała na
czas rekolekcji cierpienie. W dniu jego wyjazdu jej ok dwuletni synek połknął
kulkę. Martwili się bardzo. Kulka wyszła, kiedy rekolekcje się skonczyły. Czyli
po trzech dniach. Byłam wtedy studentką i nie wiedziałam czy i kiedy wyjdę za
mąż i czy i kiedy bedę miała dzieci. Ale ta opowieść mi została. I kiedy po
wielu latach mój dwu i pół letni wtedy synek połknął obrączkę, od razu mi się to
przypomniało i pomogło zachować spokój. To były święta Wielkanocne i byliśmy u
teściów.
Rzeczywiście "dnia trzeciego" obrączka wróciła do nas bez żadnych złych
następstw dla dziecka, (i dla obrączki) czego i Wam życzę

Ania

Ups

[direta]

Dopiero teraz zauważyłam, że to zeszłoroczny wpis

moje tegoroczne Boże Narodzenie...

[samboraga]

zdarzył mi się cud, naprawdę
wreszcie...pokochałam moje dziecko...
moje myśli przez całe skupienie adwentowe krążyły wokół niedoskonałości w miłości
chodzi mi o malucha - od początku coś było nie tak, czegoś brakowało, zaczęło
się już w szpitalu, oddałam malucha położnym na noc (nie do pomyślenia przy
pierwszym), a potem...miałam poczucie, że kompletnie nie rozumiem mojego dziecka
wytłumaczenia miałam bardzo racjonalne - potworne zmęczenie fizyczne,
psychiczne, unoszenie tych wychuchanych 3 kg noworodka było katorgą, a potem
było coraz gorzej, a sił wciąż za mało((((
zupełnie nie tak jak za pierwszym razem
i właśnie - to się zmieniło!!!
czułość, zalała mnie czułość, wreszcie ją poczułam))
to moje Boże Narodzenie...