Jestem przerażona :(

[addria]

Temat ma może niewiele wspólnego z wychowaniem w wierze, ale z wychowaniem na
pewno. Czytam na emamie wątek dot. wywiadu z pedofilem (
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=41127155 ) i jestem coraz
bardziej przerażona. Najbardziej zaś wypowiedziami jakiegoś człowieka, który
broni zawzięcie "praw" pedifilów, najprawdopodobniej sam nim będąc, bo jak na
prowokację to mi jakoś zbyt wiarygodnie wygląda ((
Czy sądzicie, że to co on wypisuje ma rację bytu? Chodzi mi o te organizacje
pedofilskie i ich lobbing. Mnie to autentycznie przeraża.
Jak chronić dzieci przed takimi zwyrodnialcami??? Jak, jeśli juz gazety
zaczynają zamieszczać, jak gdyby nigdy nic, wywiady z nimi? Przecież to
promocja takich zboczeń i zachęta dla kolejnych zboczeńców do ujawniania się,
w dodatku w roli ofiar, którym się zabrania "kochać inaczej"??? Ja w takim
razie emigruję na Marsa (((

[isma]

Mysle sobie, ze z jednej strony ten lobbing jest, na potrzeby wielonakladowej
prasy, nieco wyolbrzymiony. takie czasy, ze trzeba sie licytowac na tematy. Ale
mysle tez, niestety, ze on rzeczywiscie istnieje ;-(((.
Probuje sie pocieszac, ze roznorakie (nie akurat moze "dobra pedofilia")
zagrozenia zawsze byly, tyle tylko, ze mniej naglosnione. Ale to na rozum. A na
emocje, to juz mi z tym idzie gorzej.

Widze, Addrio, ze w tym samym czasie nas zblizone obawy naszly - jak patrze na
moja corke, i mysle obie, jak i dlaczego zostala zamordowana przed kilkoma
tygodniami corka naszej znajomej, jak mysle sobie, ze ja, bedac niewiele
starsza od tamtej dziewczyny, i bedac podobnie niestwarzajaca problemow dobra
corka i uczennica, nie tylko spotykalam sie z pewnym typem podejrzanej konduity
w jego mieszkaniu, ale oczywiscie moi rodzice nie mieli o tym pojecia...

[addria]

> Widze, Addrio, ze w tym samym czasie nas zblizone obawy naszly - jak patrze
na
> moja corke, i mysle obie, jak i dlaczego zostala zamordowana przed kilkoma
> tygodniami corka naszej znajomej, jak mysle sobie, ze ja, bedac niewiele
> starsza od tamtej dziewczyny, i bedac podobnie niestwarzajaca problemow dobra
> corka i uczennica, nie tylko spotykalam sie z pewnym typem podejrzanej
konduity
>
> w jego mieszkaniu, ale oczywiscie moi rodzice nie mieli o tym pojecia...

(((
Moja mama zawsze przestrzegała mnie przed "dobrymi panami od cukierków". I
cóż... pewnego dnia, mając lat ok. 11, byłam na spacerze z koleżanką. Od
pewnego momentu zauważyłyśmy, że ciągle idzie za nami jakiś pan, który wreszcie
podszedł i zaczął nas namolnie prosić o to, byśmy poszły do klatki obok, bo tam
mieszka jego żona, z którą się pokłócił i on nam tam da kwiatka, a my
przekażemy go jej przez drzwi (od niego w ramach przeprosin). No i co, głupie
kozy polazły. NA SZCZĘŚCIE w ostatniej chwili włączyło się nam światełko
alarmowe i dałyśmy nogę głupawo chichocząc
Dziś boję się myśleć, co by się wtedy zdarzyło w tej klatce ((

[isma]

Wiesz co, z dobrym panem to jeszcze, mysle, da sie jakos przeciwdzialac.
Naiwnie sobie mysle, ze male dziecko, majace oparcie w doroslych, nie poszuka
innego doroslego, zeby od niego dostawac milosc, czulosc i akceptacje. Co
oczywiscie nie wyklucza, ze moze wobec niego zostac uzyta sila ;-(((.

Ale mnie ostatnio wlasnie przerazilo to, ze mila, grzeczna, posluszna
szesnastolatke, w ktorej wychowaniu, w moim ograniczonym ogladzie przynajmniej,
rodzice nie popelnili zadnego zasadniczego bledu, moze zamordowac jej wlasny -
skadinad tez sympatyczny i inteligentny - chlopak, na wiadomosc o wspolnie
sprokurowanej ciazy zreszta. Bo o ile moge probowac ustrzec przed niepozadanymi
kontaktami, w tym z doroslymi, dziecko, to nastolatce kontaktow rowiesniczych
nie zastapie (i zastepowac nie mam zamiaru).

[addria]

> Wiesz co, z dobrym panem to jeszcze, mysle, da sie jakos przeciwdzialac.
> Naiwnie sobie mysle, ze male dziecko, majace oparcie w doroslych, nie poszuka
> innego doroslego, zeby od niego dostawac milosc, czulosc i akceptacje. Co
> oczywiscie nie wyklucza, ze moze wobec niego zostac uzyta sila ;-(((.

więc dziecko może pójść "tylko" za róg ulicy, a dalej już pan zrobi swoje
No, ale z drugiej strony, kto wie, czy dzieci z rodzin gdzie ich potrzeby
emocjonalne (więc ta czułość, miłość, itd) nie zostały zaspokojone, nie dadzą
się nabrać na dobre intencje takiego pana, który z troską się nimi zaopiekuje

>
> Ale mnie ostatnio wlasnie przerazilo to, ze mila, grzeczna, posluszna
> szesnastolatke, w ktorej wychowaniu, w moim ograniczonym ogladzie
przynajmniej,
>
> rodzice nie popelnili zadnego zasadniczego bledu, moze zamordowac jej wlasny -

> skadinad tez sympatyczny i inteligentny - chlopak, na wiadomosc o wspolnie
> sprokurowanej ciazy zreszta. Bo o ile moge probowac ustrzec przed
niepozadanymi
>
> kontaktami, w tym z doroslymi, dziecko, to nastolatce kontaktow rowiesniczych
> nie zastapie (i zastepowac nie mam zamiaru).

Nie wiem czy można jakoś temu przeciwdziałać, niestety. Nie wiadomo na kogo
można trafić w życiu, bo niektórzy ludzie potrafią się genialnie kamuflować
Rodzice nie powinni się za to obwiniać i żyć dalej w poczuciu winy.
Przynajmniej nie zawsze i nie wszyscy.

[justyna.ada]

> więc dziecko może pójść "tylko" za róg ulicy, a dalej już pan zrobi swoje
> No, ale z drugiej strony, kto wie, czy dzieci z rodzin gdzie ich potrzeby
> emocjonalne (więc ta czułość, miłość, itd) nie zostały zaspokojone, nie dadzą
> się nabrać na dobre intencje takiego pana, który z troską się nimi
zaopiekuje :

No więc właśnie boję się tej ciekawości u dzieci, nie tyle chęci zaspakajania
potrzeby emocjonalnej. I dlatego mam taką pobożną nadzieję że junior weźmie na
poważnie nauki, że absolutnie z żadnym obcym/nieuzgodnionym człowiekiem
nigdzie ma nie chodzić, i nie ma od tego wyjątków; a gdyby ktokolwiek próbował
mu zrobic krzywdę, ma się zachowywać tak a tak.

Na razie małej nie uczę niegrzecznych zachowań w stosunku do innych dorosłych
bo jest wystarczająco niegrzeczna, i na widok starszej pani komentującej jej
głośny wrzask na ulicy, wywala jęzor.

[aka21]

Isma! Straszne to co napisałaś....do dzisiaj nie wiedziałam o tym morderstwie...
Modliliśmy sie za nią. Nasza znajoma zna jej ojca. Bardzo pozytywnie mówiła o
rodzicach, mieliśmy nadzieję, że to porwanie....

Właśnie, ja nie wiem jak wychowywać dziecko! Boję się, że jak zobaczę jego
efekty, to na zmiany i korygowanie błędów będzie już za późno! To takie
kroczenie w ciemności i chyba ufność w Bożą pomoc. Inaczej chyba nie dam rady.
Jak znaleźć ten złoty środek między posłuszeństwem, karnością (mającą zapewnić
bezpieczeństwo), a zezwoleniem na własne błędy, na uczenie się
odpowiedzialności za własne czyny? Nie wiem jak to zrobić...

[isma]

No wiec dlatego temat posluszenstwa i granic jego egzekwowania mnie meczy. Ja
bylam niby posluszna, ale zawdzieczam to tylko temu, ze wiele ode mnie w tej
sferze nie wymagano )). Np. w dziedzinie kontaktow towarzyskich, jako
licealistka oswiadczylam rodzicom, ze to moje osobiste sprawy , no i
faktycznie, ani oni sie nie wtracali, ani ja nie uwazalam za stosowne zdawac im
wyczerpujacych relacji. Owszem, oczekiwali slownosci i odpowiedzialnosci -
zawsze wiedzialam, ze co robie, to robie na wlasne ryzyko, i ewentualnie moge
miec (uzasadniona!)nadzieje na ich pomoc, ale nie moge od nich jej wymagac.

No i na przyklad: czy ja bym, majac te -nascie lat, z tym pozytywnym testem
ciazowym poszla do rodzicow (ktorych autentycznie uwielbialam i uwielbiam), czy
do chlopaka? No, pewnie jednak, majac wpojone, ze sami jestesmy odpowiedzialni
za to, do czegosmy sie przyczynili, do chlopaka bym poszla...

Masz racje, ze wlasciwie jedyna pewnosc w tym wszystkim, to pewnosc Bozej
opieki. Tyle tylko, ze, znowu - jak odroznic, gdzie konczy sie ufnosc w Boza
opieke, a zaczyna zwykle rodzicielskie wygodnictwo, lenistwo, czy po prostu
obawa przed mierzeniem sie z tym, co nam zostalo zadane?

[aka21]

Tą pomoc Bożą to ja chyba rozumiem jako ochronę przed moimi błędami. Krótkie
trzymanie dziecka, też ma chyba krótkie nogi (to tak z doświadczeń znajomych).
Zaufanie myślę, że jest bardzo ważne (ale gdzie jego granice to już nie wiem()

Zdrowy nastolatek z pewnością swoje problemy przynajmniej próbuje sam
rozwiązywać. Myślę, że to jest dobre, tylko jak go ustrzec, by nie musiał
zmagać się z tymi nieadekwatnymi do wieku?

Czas liceum dla mnie był trudny. Przeprowadziłam się wtedy do babci do Krakowa,
rodzice zostali na wsi, tęskniłam za nimi. Musiałam się usamodzielnić, babcia
była ufna - nie wtracała się, ale nie stała się moją powierniczką.
Było jeszcze "coś". Nigdy nie odeszłam od Boga, choć moja wiara była, no
powiedzmy chyba bardziej z przyzwyczajenia niż wyboru. Wybór dokonał się w
trakcie studiów. Wcześniej może to był lęk przed odejściem od Boga, a może
doświadczenie wyniesione z domu? A może i jedno i drugie? Przetrwałam czas
dorastania, dokonywania życiowych wyborów. Teraz mogę powiedzieć, że Bóg był
cały czas ze mną, a ja z Nim. Teraz nie żałuję, ale pamiętam, że były takie
momenty kiedy z własnego wyboru, właśnie Boga, rezygnowalam z "innego życia".
Czasem było to naprawdę trudne i to nie tylko dla mnie...

Chyba chciałabym dzieciom przede wszystkim przekazać właśnie wiarę w Boga, by
przy Nim były, by chciały (starały się) żyć tak jak On nam proponuje, ale czy
to się uda? Czy potrafimy dać świadectwo własnym życiem, czy podołamy
rodzicielstwu? To chyba jednak pokaże czas. Wtedy byłabym o nie spokojniejsza

[mader1]

Ismo, dlatego właśnie boję się o swoje dzieciaczki. Boję się, bo są sytuacje
nie do przewidzenia ((
Historia córki Twoich znajomych jest przerażająca. Mam w domu 16 -latkę. Co by
zrobiła ? Myślę, że uczciwość nakazałaby jej pójść z testem najpierw do ojca
dziecka , bądź co bądź. Poinformować go. Wcale nie dlatego, że jest
nieposłuszna. Wcale nie dlatego, że jest naiwna. To byłby dla niej element
odpowiedzialności ? Uczciwości ? I trafiłaby w ręce kata (((
Zapytam ją dziś...

ja tez

[anndelumester]

Ja też jestem tym przypadkiem przerazona, i mnie meczy jedno - czy dziewczynie
16 letniej naprawde nikt nie powiedział jakie są konsekwencje zycia seksualnego
i w jaki sposób się zachodziw w ciaże? A choroby weneryczne? A AIDS? O gostku
studencie nie wspominam - bo to jest zgroza jeszcze większa, jak widac poziom
rozwojowy rozwielitki.
Oczywiscie w przypadku nastolatkow i ich towarzystwa nie mam złudzeń ze bede
miała na to jakiś wpływ - ale wierze w profilaktyke na długo przed i
wychowywanie w zdrowym rozsadku(i wyobraźni) - tzn. zeby dziecko nie zrobiło
zbyt duzo idiotyzmów na raz.

[isma]

Ann, najgorsze jest to, ze mysle, ze powiedzial. A do tego zapewne dobitnie i
wielokrotnie mowil, ze wspolzycie trzeba podejmowac odpowiedzialnie, i ze
wlasciwym srodowiskiem dla takowego jest malzenstwo. Trudno mi temat
szczeglowowo rozwijac, ale ta rodzina to sa ludzie myslacy, ktorym zamoznosc do
glowy nie uderzyla, pelni spolecznikowskiej pasji, ale takiej bez fajerwerkow,
nastawionej na to, co w sasiedztwie, co bliskie i znane, mocno zwiazani z
wlasna malutka parafia, z Kosciolem w ogole, ale nie na slepo fanatyczny
sposob - mieli np. odwage podjac zdecydowana, publiczna interwencje, kiedy w
katolickiej szkole, do ktorej chodzily ich dzieci, ksiadz dyrektor zaczal
urzadzac sobie prywatny folwark ;-(((.

Wiec po pierwsze - to sensowne, jak mi sie wydaje, wychowanie, dalo jednak
efekt buntu przeciw rodzicielskim wartosciom, i to buntu nienajrozsadniej
ulokowanego, a po drugie, i to mnie najbardziej meczy, cala historia przebiegla
w kompletnej nieswiadomosci rodzicow: dziecko bylo dalej grzeczne i posluszne.
A swoje robilo...

[marzek2]

Ja też jestem przybita historią tej dziewczyny. Chodziła przecież do szkoły
która jest w moim bliskim sąsiedztwie...
A teraz tak - jechałam na konferencję ze znajomą i jej mamą. Mama w sumie może
czuć się spełniona, bo ma 3 córki, wszystkie już wydane za mąż za wierzących
facetów, mają fajne (albo przynajmniej fajnie się zapowiadające) małżeństwa.
Podczas drogi rozmawiałyśmy oczywiście o wychowaniu dzieci. Złotej zasady
oczywiście nie ma - tak mówiła doświadczona mama. Ale... zaskoczyła mnie uwagą o
tym, żeby za bardzo nie ufać własnym dorastającym dzieciom... I co gorsze nie
pokazywać im tego ograniczonego zaufania... Dlaczego - ano bo i ona przeżyła z
jedną ze swoich dorastających córek dość dramatyczną sytuację na granicy
skandalu, wiecie, córka pastora itp... A przecież wszystkie córki dobrze
wychowane, posłuszne itp.

Ja też byłam grzeczną, dobrze wychowaną dziewczynką. Co nie przeszkodziło mi w
okłamywaniu mojej mamy przez całą (!) czwartą klasę liceum. I też "robiłam
swoje". Z pełną świadomością zasad biologii itp. Dobrze, że nie musiałam robić
żadnego testu (( Piszę o tym po to, żebyśmy wszytkie pamiętały, że po prostu
te dzieci w pewnym momencie podejmują jednak swoje własne wybory i NIC nie
możemy zrobić.

Choć.... ta sama doświadczona mama stosowała jedną zasadę - otóż kiedyś jedna z
jej córek spotykała się z "nieodpowiednim" chłopakiem. Mama nie zabraniała,
nawet próbowała przyzwyczaić się, że to może właśnie ten facet będzie jej
zięciem, ale.... przed wyjściem córki na randki mówiła jej wyraźnie, że...
będzie się o nią modlić... i ta dziewczyna będąc na tej randce wiedziała, że
mama się o nią modli (była świadoma, że jej chłopak do końca się mamie nie
podoba) - co działało jak wyrzut sumienia... Modlitwy okazały się skuteczne, bo
wkrótce pojawił się ten właściwy i szybko wzięli ślub ) Czyli na pewno trzeba
i warto się modlić o sprawy sercowe naszych dzieci.

no własnie

[anndelumester]

i ja i moje kolezanki (i koledzy) z róznych szkół, ale dobrych "rankingowych"-
robilismy mw. od 2 klasy swoje, przy czym nie kolidowało to z ogólnym uczeniem
sie, maturą na 5 i 6 , dostaniem się na studia (a potem stypendiami naukowymi)
wracaniem o przyzwoitych porach do domu, posłuszeństwem itd.
A generalnie wolalabym zeby moje dzieci wszystkiego tego, co robiłam ja (i inni)
jednak nie robiły.
Inna sprawa, że pewnien gatunek rodziców ma styl patetyczno moralizatorski
połączony z wielką naiwnoscią i niewiedzą czym nastolatki zyja, a taka postawa
wprost prowokuje do "numerów". Może rodzice, o których Isma pisze , własnie
przegadali sprawę, zaczeli od obowiązku i małzeństwa (a kto w wieku 16 lat mysli
o małzeństwie? i na kogo taki argument działa?), a może trzeba było zacząć od
profilaktyki rzeżączki i syfilisu - może nie jest to budujacy sposob, ale
przyznam, ze swiadomośc ze własna mama i tata myslą ze ja i moi znajomi szkolni
prezentują taki poziom, skutecznie podziałał na moją wyobraźnie. Podobnie jak
wizja bycia samotną matką bez matury (no tu akurat były przykłady z podstawówki
działające również silnie na wyobraznie jak atlas dermatologii).

Przyznam się, że nie wiem jak bedzie jak mój syn bedzie nastolatkiem, czy też
nie bede "starą" która "truje" i której się mydli oczy...nie wiem, ale biorę
taką opcję pod uwage i sie troche boje.

[ruda_kasia]

Mieszkam 2 ulice dalej, podobno, nie wiedziałm o tym...
Miałam kiedyś 16 lat, wtedy moja matka zaczęła ze mną rozmowy w duchu (małą
literą, ale kto wie...) że jakbym była w ciąży, to mam się nie bać, nie
denerwować, jakoś to będzie, to normalne poradzimy sobie... Nie był to mój plan
minimu, maksimum, żaden plan, ale jednak czułam coś za plecami. Coś mocnego.
Mimo to poszłabym najpierw do chłopaka. To wiem. Tak bywało, gdy się obawiałam.
Może inne środowisko. Co ja piszę, w mojej wsi, kiedy miałam 16 lat zabito 18
latkę w ciązy, chyba dlatego. I też czasem myślę o tym, co robiłam jako
nastolatka, jak byłam niefrasobliwa i jak to się mogło skończyć. I mam poczucie
nieskończoności... W tym sensie, że nie wiem, czy jesteśmy w stanie przygotowac
dobrze dzieci do życia. I czy wiara nam pomaga, czy naraża nas na większe
niebezpieczeństwa. Moi rodzice nie wierzyli. Ci Rodzice wierzyli, byli
odpwiedzialni, przegadali, przerpacowli, może nie tak, a może np krzyż moich
rodziców nie był ciężki, bo nie byli do niego zdolni... Może własnie mówili o
małżeństwie, a powinni mówić o AIDS lub syfilisie??
Jedno tylko, i chyba tego mnie nauczyli moi rodzice, może niezbyt świadomie, że
zaczynając współżycie licze się z powołaniem na świat dziecka. I ja je podjęłam
z tą świadomością. Mimo że byłam młoda. A podobno fizjologia kobiet tak działa,
że z nienadającym się na ojca nie będą się wdawać... czy aby na pewno?? No
chyba że miałyby przekonanie, że są 100% metody antykoncepcyjne?? już od 10
roku życia czytałam literaturę, z której wynikało, że takowych nie ma, więc
może rzeczywiście. Gnębi mnie ta historia, nie chcę za 10 lat czuwać nad cyklem
moich córek, który i tak może być rozregulowany jak mój. Może to, jak mnie
wychowano pozwoli mi ochronić je. Bo mówienie, że seks tylkow małżeństwie
chyba jest truizmem w rozmowie z 16-latką. Rozpisuję się, wiem, ale niedawno
reanimowąłam moją ciotkę, która przekonałą się o sposobie spędzania wolnego
czasu oględnie mówiąc przez swoją córkę 16-latkę przed ważną operacją. A nie
jestem jedyną matką dziewczynki/nek tutaj. Może ktoś coś dla siebie
weźmie...Stosunki między nimi teraz są fatalne, takie pewnie zostaną. Ja
utwierdziłąm się tylko, że takie jest życie, może jestem siłą wiary i
rozsądnych argumentów wstrzymać dziewczynki, ale może nie?? mnie nikt nie
próbował, ale czy mógłby? z moim mężem nikt nigdy słowa na ten temat nie
zamienił - więc może tabu, klasyczne, mroczne, niewymawialne - jest lepsze, ale
jak je zorganizowac w dzisiejszym świecie poza tym, że kłóci się z moją
mentalnoscią??
Mogę się tylko modlić za nią i do Ducha Świętego, by w momencie próby był przy
mnie i moich bliskich.

[mader1]

rozmawiałyśmy z moją przyjaciółką, nawróconą, wierzącą, co mogłoby sprawić,
żeby zachowywała się bardziej rozsądnie, jeśli chodzi o chłopców. Szczerze się
zamyśliła. I powiedziała coś, co ani was ani mnie nie zadowoliło. "Chyba nic" -
powiedziała szczerze. Nie mogła wymyślić, co mogłaby powiedzieć jej mama, a
uporządowałoby jej życie uczuciowe
Moja mama nie mówiła o syfilisie, wiedziałam o stosunkach przedmałżeńskich,
przeczytałam Wisłocką, nie byłam straszona, moja klasa w ogólniaku ( szczyt
rankingu) była super rozwiązła... Byłam parę razy zakochana, miałam chłopców -
co oznaczało pocałunki. Natomiast pierwszy raz był z moim mężem, niedługo przed
ślubem. Dlaczego ? Ano nie chciałam być " panną z dzieckiem", ano nie chciałam
tego trywializować...bałam się zawieść zaufanie rodziców... ano było to dla
mnie ważne...
Ale zapewniam was - zakochana dziewczyna, o odpowiednim temperamencie, mało
myśli...
Te same powody stały się dla mojej koleżanki przyczyną do usunięcia ciąży...
Ja nie chciałam zawieśc zaufania rodziców, więc opóźniałam podjęcie współżycia,
ona - ukrywała fakt bardzo starannie Ja dyskutowałam na temat imprezy nocnej
i nic w jej trakcie złego nie robiłam, ona wymyśliła sobie drużynę harcerską i
nie chodziła na nocne prywatki. Wyjeżdżała w tym czasie z ukochanym, kłamiąc po
powrocie jak najęta. Miała nawet strój Była " grzeczną dziewczynką" ((
Niech bóg ma nasze dzieci w swojej opiece !

Jeszcze o stylu...

[isma]

No ja sie zgadzam, ze styl patetyczno-moralizatorski moze dzialac na dziecko
jak plachta na byka. Ale sie zastanawiam, czy dziala tak ten styl sam w sobie,
czy tez raczej ewentualna jego nieadekwatnosc z zachowaniami glosicieli. Mowiac
grubo, jak tatus mowi coreczce "nie lataj za chlopakami, a juz zebys mi bachora
do domu nie przyniosla, dzieci masz mezowi rodzic", a jednoczesnie owo dziewcze
widzi, ze tatus sie relaksuje przy rozowych seriach. Ja bym raczej byla zdania,
ze, owszem, nic nie dadza swiatobliwe pouczenia nieswiatobliwych rodzicow, ale
co zrobic, gdy rodzice sa autentycznie swiatobliwi? Co zrobic, kiedy
autentycznie, szczerze, wiekszym problemem dla nich jest grzech niz rzezaczka?
Pragmatycznie postawic na dobitniejsze w uszach nastolatka argumenty, nie
dlatego, ze sami sie z nimi zgadzamy, tylko dlatego, ze moga byc skuteczniejsze?

[marzek2]

No właśnie Is, oto jest pytanie... Może trzeba by było tutaj zastosować zasadę
"cel uświęca środki"? Czyli mówię w stylu, który niekoniecznie jest moimi
zasadami, bojąc się oczywiście straszliwie, żebym do czegoś nie zachęciła, ale
mówię, żeby potem nie było, że nie mówiłam.

Moja mama, gdy byłam już w odpowiednim wieku i sytuacji (liceum, stały chłopak
od ponad roku, nocne imprezy itp) uświadomiła mnie bardzo konkretnie co do
środków antykoncepcyjnych uzasadaniając "żebyś potem nie mówiła, że Ci nie
powiedziałam". I coś w tym jest. Być może ustawiała się w sytuacji "nie mam
sobie nic do zarzucenia, jak coś się stanie, to będzie jej (moja) decyzja".
No cóż, na pewno była to lepsza postawa prezentowanej przez mojego tatę, który
ironicznie powtarzał "najlepsza jest szklanka wody zamiast"

Ale nie powstrzymało to mnie od zrobieniem tego, co chciałam. Wykorzystując
dosłownie jednonocną nieobecność mojej mamy...
Tak jak mówi Mader - zapewniam Was, że mocno zakochana nastolatka, która w
dodatku święcie jest przekonana, że kwestia ślubu po maturze to tylko sprawa
paru ustaleń - jest bardzo liberalna wobec swoich niegdyś "świętych" przekonań.
Wspomniany przeze mnie przykład córki pastora też mówi swoje.

Reasumując - ja chyba powiem Zuzce co i jak. Włączając to w antykoncepcję
wszelaką. Bo - gdyby coś się stało - jednak wolałabym nie zostać przedwcześnie
babcią...

[aka21]

Jej! Czytam sobie to wszystko co piszecie i jestem coraz bardziej przerażona(
Mam wrażenie, że jakaś niedzisiejsza jestem( Czy naprawdę, w dzisiejszych
czasach nie da się przekazać dzieciom jaką wartość stanowi czystość
przedmałżeńska (i mam na myśli nie tylko argumenty religijne)? Czy to jest
całkowicie nierealne? Zdaję sobie sprawę z burzy hormonów, z młodzieńczego
buntu, z przeżywania pierwszych miłości, ale czy to wszystko musi iść w parze
ze współżyciem?
Myślę, że młodzi ludzie mają pełną świadomość potencjalnych chorób
rozprzestrzeniających się drogą płciowa, znają środki antykoncepcyjne. Chcę
byśmy o tym wszystkim z dziećmi jak najbardziej rozmawiali, ale nie tylko po to
by wiedzieli w czym wybierać, co im grozi, by ich w jakiś sposób straszyć.
Chciałabym przekazać im również wartość dziewictwa, to że jest to chyba
najpiękniejszy dar dla męża (żony). Daje poczucie pełnej wolności. Do ostatniej
chwili wybieram swojego partnera, małżeńskie TAK mówię bez żadnych obciążeń, w
pełnej wolności i wcale to nie znaczy, że tego człowieka wcześniej nie do końca
kochałam, że mu nie ufałam....
Proszę napiszcie, czy w dzisiejszych czasach to jest niemożliwe, czy przed
współżyciem młodych ludzi powstrzymuje jedynie lęk przed niechcianą ciążą? Nie
wiem co o tym wszystkim myśleć....
Pozdrawiam
Agnieszka

[mader1]

według mnie rodzic przede wszystkim musi być autentyczny. Trudno wymagać nagle
zmiany słownictwa i argumentów. Swój wizerunek buduje się przez lata i rodzic,
który nagle stara się przy omawianiu współżycia być " hej do przodu" - może
być smieszny. Znam taki przypadek.
Ale rodzic nie może też " przekłamywać" - nie możemy twierdzić, że katolicy w
Polsce zaczynają współżycie po ślubie w ogromnej swej większości. Trzeba
poinformować, że wielu się to nie udaje, pomimo iż nawet chcą...
Według mnie chodzi o to, by przedstawić wartość , ale nie wytraszyć swoim
stanowiskiem i nieugiętością a to jest trudne. Nie wystarczy jedno zdanie "
w razie czego to przyjdź...", jeżeli rodzic w innych sprawach jest odbierany
jako bardzo surowy i nieugięty, nie dopuszczający błedów ( dziecko myśli : "
dobra, dobra, teraz tak mówisz..."
Posłuchajcie, mam to dysktowane na bieżąco - uwierzcie, to są tak cienkie
granice ! W dodatku każde dziecko, nawet w tej samej rodzinie, może podobne
argumenty czy słowa odebrać trochę inaczej - jedno jako przyzwolenie,
pobłażanie, inne ( już sam fakt poruszania tych tematów), jako ostrzeżenie i
wtrącanie się.

[isma]

Hehe, no, to ja mialam o tyle "czysta" sytuacje, ze nie musialam klamac -
zreszta, chyba bym nie klamala, u mnie w domu byla zasada, ze jak juz cos sie
mowilo z wlasnej woli, to odpowiedzialnie i szczerze - tylko ze nikt mnie o nic
nie pytal ;-O.

Ale, ale, choc to juz moze pytanie na inny watek: co to znaczy "odpowiedni
chlopak"? Ja rozumiem, ze skoro mowa o rychlym slubie, to rzecz dotyczy osoby
pelnoletniej i gotowej do wziecia odpowiedzialnosci za wlasne zycie i wlasna
rodzine? Serio myslicie, ze wtedy tez nalezy oceniac "kandydatow do reki" pod
katem "odpowiedniosci" w oczach rodzicow?

[mader1]

zapewne powiedział, bo trudno w XXI w. zyć w Polsce poza takimi
informacjami ...Musiałaby nie uczyć się biologii, nie czytać gazet, nie oglądać
telewizji...
Jednak nie rozmawiamy tu o problemie niezaplanowanej ciąży - każdy człowiek
popełnia błędy i zapewne Isma nawet by o tym nie wspomniała. Konsekwencje
ciązy tej dziewczyny daleko przekroczyły samotne wychowywanie dziecka. Ją z
powodu ciąży zamordowano i o tym rozmawiamy.

Mader,

[anndelumester]

W zasadzie zgadzam się z tym co napisałaś w postach wyżej (o autentycznosci
przekazu), i ciagłosci w wychowaniu.
Mnie w tych wszystkich przypadkach (morderstwa, wykorzystanie dziecięcej
/nastolatkowej naiwnosci, pociag do "nieodpowiedniego "towarzystwa) nurtuje, na
ile my rodzice mozemy nie tyle przewidzieć i zapobiec (bo to imo niemozliwe),
ale, cięzko mi zdefiniowac - przygotować dzieci (no i siebie), że takie sprawy
bywają, że własnie bywa róznie, że rózne sa konsekwencje etc.
Bo co innego imo, poinformowanie o ciazy jako zjawisku biologicznym w ogóle, a
co innego, nazwijmy to spersonalizowanie tego. Oczywiscie teoretyzuje w tym
momencie, ale wydaje mi sie ze po prostu w pewnym momencie, jak bede miała
córke, to po uprzednim poinformowaniu o dostepnych srodkach antykoncepcyjnych
zaprowadze ją do gina. i niech wie, że rozpoczecie zycia seksualnego to też
oprócz ciązy, antykoncepcji, regularne wizyty profilaktyczne, badania itd. Ja
sobie nie wyobrazam, sytuacji gdy tylko coś tam opowiadam, a nic nie robię.
Przedstawie spektrum i prosze, rób tak, jak zadecydujesz.
To nie jest imo straszenie, ale przedstawienie sprawy w całym kontekscie.
I pewnie tak bedzie z synem, porozmawiam i przedstawie swoje zdanie, że jeżeli
czuje sie gotowy na kontakty seksualne to powinien tez pamietać o innych
sprawach i konsekwencjach tego co robi, dla niego, dla jego dziewczyny....

A jeszcze w temacie religijnym, moja przyjacióka była wychowywana w rodzinie
wierzacej, bardzo koscielnie zaangażowanej etc.Na pewno nie byli to ludzie
letni. Tyle, ze tam "o tych sprawach" mówiło sie własnie w stylu konwencjonalno
patetycznym - np. obcowanie po slubie , zycie w grzechu itd., rodzice nie mieli
pojecia co dzieci robia, jak sie dowiadywali było darcie szat i rozpacz, wiec
dzieci profilaktycznie rodziców oszukiwały, a styl mamy po prosto wysmiewły
"mama dała proboszczowi na msze w intencji zachowania mojego dziewictwa,
biedna mama, stracona kasa", bo faktycznie mama w ramach rozmów z córkami mówiła
ile dziesiątek rózańca odmawia w intencji tego, zeby nie zyła w grzechu z tym i
owym...i był to w zasadzie jedyny kontakt w temacie damsko-męskim.
I o ile oczywiście modlitwa jest czymś dobrym i waznym, co rodzice dzieciom
ofiarowują (a niekoniecznie dzieci to doceniają), tak tylko taki styl kontaktu
imo, dobry nie jest. Ja nie wiem, czy ja sie precyzyjnie wyraziłam, ale chodzi o
to, że dla mnie bardzo smutne by było gdyby moje dzieci w taki aż prześmiewczy
sposób zakwestionowały to co dla mnie jest bardzo wazne, a jeszcze gorzej bym
sie czuła gdyby z tego zaniechania/nieumiejętnosci w kontaktach/????nie wiem co
jeszcze??? wynikły jakieś powazniejsze sprawy.(nie mówie tu o sprawach losowych
czy drastycznych).

[izzunia1]

Tez jestem. Najbardziej biernoscia sluzb, ktore powinny sie takimi ludzmi
zajmowac...
Istnienie takich ludzi mnie nie dziwi, byli i beda - trzeba o tym pamietac. Ale
przez przypadek natrafilam niedawno na strone wspomnianego w postach na
emamie "misiaczka". Z tego co zdazylam sie zorientowac po komentarzach ludzi
piszacych na tej stronie istnieje ona dosc dlugo, a tresci na niej zawarte
przyprawily mnie o mdlosci. Gdzie sa te organa zajmujacy sie taka dzialalnoscia
w internecie?
Tutaj gdzie mieszkam przegiecie jest w druga strone, choc dla rodzicow znacznie
przyjazne. Moge za pomoca odpowiedniego programu wstukac swoje miejsce
zamieszkania i na wybranej przeze mnie odleglosci pozyskac dane o mieszkajacych
w poblizu pedofilach (wlacznie z ich zdjeciami, telefonem i miejscem pracy),
jak i osobach kiedykolwiek sadzonych za przestepstwa seksualne. A o tym, zeby
podobna strona jak "misiaczka" wisiala oficjalnie w necie nie ma nawet mowy...

[addria]

> Tez jestem. Najbardziej biernoscia sluzb, ktore powinny sie takimi ludzmi
> zajmowac...
> Istnienie takich ludzi mnie nie dziwi, byli i beda - trzeba o tym pamietac.

Dziwić, nie dziwi i mnie. Niestety istnieli zawsze, niestety często bezkarnie
krzywdząc innych, sama znam przynajmniej dwie osoby, które miały bezpośredni
kontakt z pedofilami w dzieciństwie
Natomiast przeraża mnie to, że o ile do tej pory było to jednoznacznie
określane jako przestępstwo i to najgorszego gatunku, nie budzące żanych
wątpliwości, o tyle obecnie odnoszę wrażenie, że zaczyna się to zjawisko jakoś
ugładzać, pojawiają się wywiady, strony internetowe, nieskrępowane wypowiedzi
na forum i wreszcie jakiś "organizacje" prowadzące swój lobbing. To dla mnie
szok po prostu.


Ale
>
> przez przypadek natrafilam niedawno na strone wspomnianego w postach na
> emamie "misiaczka". Z tego co zdazylam sie zorientowac po komentarzach ludzi
> piszacych na tej stronie istnieje ona dosc dlugo, a tresci na niej zawarte
> przyprawily mnie o mdlosci. Gdzie sa te organa zajmujacy sie taka
dzialalnoscia
>
> w internecie?

"Organy" twierdzą, że to zgodne z prawem

> Tutaj gdzie mieszkam przegiecie jest w druga strone, choc dla rodzicow
znacznie
>
> przyjazne. Moge za pomoca odpowiedniego programu wstukac swoje miejsce
> zamieszkania i na wybranej przeze mnie odleglosci pozyskac dane o
mieszkajacych
>
> w poblizu pedofilach (wlacznie z ich zdjeciami, telefonem i miejscem pracy),
> jak i osobach kiedykolwiek sadzonych za przestepstwa seksualne. A o tym, zeby
> podobna strona jak "misiaczka" wisiala oficjalnie w necie nie ma nawet mowy...

To pewnie mieszkasz w Stanach. Więc powiedz (jeśli wiesz), czy faktycznie
funkcjonują tam LEGALNIE dwie pedofilskie organizacje, jak twierdzi internauta
z emamy??? Bo to było by co najmniej dziwne, z jednej strony całkowity brak
akceptacji, udostępnianie danych osobowych, a z drugiej przyzwolenie na
zupełnie legalne zrzeszanie się tych ludzi???

[izzunia1]

Co chwile podnosza tutaj glowy jacys smieszni ludzie z organizacji typu Gay and
Lesbian Association, ktore domagaja sie uprawomocnienia "zwiazkow" z
maloletnimi (tak na marginesie, jeszcze jeden ciekawy przyklad, jak to
homoseksualisci walcza li jedynie o "tolerancje" dla ich pogladow).
Nambla zas istnieje teoretycznie. Praktyka wyglada tak, ze ich "siedziba"
mieszczaca sie w San Francisco ogranicza sie do 1 skrzynki pocztowej a z
publicznych manifestacji juz dawno zrezygnowali...
Pod tym wzgledem Ameryka bedzie jeszcze dlugo przodowac przed zbyt liberalna
Europa.

[addria]

Trochę pocieszające, to co napisałaś, ale mimo wszystko, martwi mnie to, że coś
takiego w ogóle istnieje legalnie, w dodatku próbując wpływać na zmianę prawa.
Pozdrawiam

[mader1]

Niestety, zmiękczają nas takimi stronami, artykułami i dyskusjami.
Prawa dziecka, które miały być respektowane w celu jego ochrony, zapewne
zostaną wykorzystane w celu umożliwienia realizacji jego potrzeb seksualnych :
((( Nawet wiem, jak to się stanie ((( Tak jak z eutanazją czy aborcją -
poprzez wygrane procesy o prawo do....( wpisać właściwe). W pewnym momencie w
obronie cudownego, dobrego pedofila stanie przed sądem jego młodziutka
przyjaciółka lub przyjaciel. Zbadana przez odpowiednich psychologów, okaże się
osobą, która nie ma żadnej skazy na psychice. Rodzice będą marginesem
społecznym ((( i w ten sposób wielu zacznie kibicować romantycznej miłości 10
latki i jej "kolegi ". Następny etap przedmiotowego traktowania innych

[mamalgosia]

TEORIA: moim zdaniem o wyzwolenie w nas lęku chodzi szatanowi. O sparalizowanie
strachem. Zasypać złymi informacjami, zburzyć harmonię, zmniejszać zaufanie do
Boga. Takie jest moje zdanie
PRAKTYKA: również temu wszytskiemu ulegam. Mnie ogólnie przeraża zycie: to, że
kolezanka jest chora, że dziecko zaginęło, że ktoś zdradza, ktoś kradnie, a ktoś
pije - nie tylko to z pierwszych stron gazet.

[esi1]

Ooo... Mam tak samo... Niby rozumiem. że tak nie można, ale czasem ogarnia mnie straszny lęk... A po urodzeniu dzieci mam problem nawet z czytaniem literatury pięknej. Jak w książce dzieje się coś złego jakiemuś dziecku (fizycznie, psychicznie) to zaraz to odnoszę do swoich pociech. Wiem, że to trochę już chore i chyba niezbyt dobrze świadczy o moim zaufaniu Bogu, ale naprawdę czasem nie mogę.
Ale żeby nie było tak czarno, to ja naprawdę staram się widzieć świat bardziej kolorowo.

[mader1]

" Świat wg. Garpa" to lektura do dołowania rodziców dziewczynek

NAMBLA

[otryt]

www.mateusz.pl/wdrodze/nr319/319-11-wlodek.htm
Na początek bardzo ciekawy artykuł o organizacji NAMBLA dążącej do legalizacji
pedofilii. To wszystko w ramach walki o prawo dzieci do odczuwania satysfakcji
seksualnej. Pedofilia w USA jest zakazana, jednak organizacja walcząca o jej
legalizację jest legalna. Ortodoksyjna żydówka Laura Schlessinger obroniła być
może także nasze dzieci przed groźną falą, która do nas powoli napływa. Uważam,
że wszystkie religie są naszymi sprzymierzeńcami w walce z tym groźnym
zjawiskiem. Pozdrawiam.

I jeszcze

[fiamma75]

Dopowiadając (niestety z własnego doswiadczenia) - nie warto uczyć dziecka
posłuszeństwa ("słychania się") dorosłych. Lepiej niech będzie nieufne i ze
skłonnością do nieposłuszeństwa - to naprawdę mniejszy problem...

[pysio8]

Też jestem przerażona ((Nie mam przecież kontroli nad tym co robi moje
szesnastoletnie dziecko, a że często wymyka się do kolegów, to chyba normalka w
tym wieku. Porozmawiałam z synem i dowiedziałam się, że on nie wie, czy
powiedziałby mi, gdyby jego dziewczyna spodziewała się dziecka, raczej woleliby
sami sobie poradzić (((nie informując starych. Nie pocieszył mnie (
dodając, że przecież on ma tylko koleżanki, a dziewczyny nie...Skąd to można
wiedzieć na pewno? Jak widać, czasami dzieci oszukują swoich rodziców...

Zdaniem nastolatka pedofile powinni byc izolowani dożywotnio i to o suchym
chlebie.

Pamiętam jak uczulałam go, kiedy był przedszkolakiem, że nikt nie ma prawa
dotykać go w 'tamte', czyli intymne miejsca, gdyby cos takiego przytrafiło mu
się miał mi o tym natychmiast powiedzieć. Nie był nigdy dzieckiem biegajacym z
kluczem na szyi, bo ja w domu, i do trzeciej klasy podstawówki zaprowadzałam i
przyprowadzałam go ze szkoły. Wyjazdy na zieloną szkołę z nauczycielkami do
których miałam zaufanie i znałam je ze szkoły- przez dwa, czy nawet trzy lata z
racji bycia kurą domową uczestniczyłam prawie we wszystkich wyjściach klasowych.

Wspominając moje bycie nastolatką, to rzeczywiście chyba chroniła mnie ręka
Boska, bo ja miałam dużo pomysłów, w tym na poznawanie płci przeciwnej.
Pamiętam jak już będąc dorosła(?) poszłam do ginekologa, dostałam bez problemu
receptę na tabletki antykoncepcyjne, zaczęłam je przyjmować, czułam się coraz
fatalniej- fizycznie, i zanim zdążyłam "ucieszyc się" swoją dorosłością
ówczesny chłopak zniknął sobie z dnia na dzień.
W drugim przypadku mojej niefrasobliwości, czy też głupoty po prostu, uratowało
mnie to, że mężczyzna okazał się być niedysponowany. Dzisiaj to wyraźnie
widzę,że to były szczęśliwe wydarzenia w moim życiu, że Ktoś mnie ochronił
przed złem, przed moją własną głupotą, ciekawością jak to jest "być dorosłym".

[verdana]

Niestety, nie da się dziecka ustrzec przed wszystkim. Przechodzenie przez
jezdnię, nie mowiac o prowadzeniu samochodu, jest bez porównania bardziej
niebezpieczne, niz podjęcie współzycia z chlopakiem w wieku 16-18 lat. I
Zupełnie też nie rozumiem zdziwienia czy przerażenia, ze dziewczyna "z dobrej
rodziny" i "odpowiednio wychowana" została zamordowana przez chłopaka-
psychopatę. To przecież tak, jakby zrzucać na dziewczyne winę za to, co jej się
przydarzyło - gdyby była "cnotliwa", to żyła by do dziś. Ciąża to jeszcze nie
klęska życiowa. Zamordowanie przez chłopaka nie należy do tej samej kategorii -
równie dobrze mógł ja zabić, gdyby odmówila współżycia i odeszła z innym. W
wypadku morderców zrzucanie nawet częściowej winy na ofiarę czy jej rodziców
(jak ją wychowali) jest nieuzasadnione. Ta śmierć nijak sie miała do wychowania
i zalet dziewczyny.
A poza tym - mlodzież wie, że współżycie grozi - ciążą, chorobami itd. I tak
będzie je podejmowała - czasem z powodów "biologicznych" czasem z prawdziwej
miłości. Czy nie lepiej zamiast straszenia seksem (fatalnie moze sie to odbić
na współżyciu małżeńskim) i konsekwencjami powiedzieć "Jeśli coś się zdarzy,
jesli będziesz w ciąży, to pamiętaj - na mnie możesz liczyć, nawet jesli nie
będę zachwycona, to pomogę. To zawsze powtarzam córce.
Moi rodzice tak mówili - i dlatego mogłam bez strachu, jako starsza już panna -
23 letnia powiedzieć, że podejrzewam, ze jestem w ciąży. Nie byłam - ale
spokojna reakcje pamietam do dziś.

[samboraga]

>równie dobrze mógł ja zabić, gdyby odmówila współżycia i odeszła z innym.

tak, właśnie też tak sobie pomyślałam
że to zupełnie nie był 'błąd' dziewczyny
i nie wierzę, aby wcześniejsze powiedzenie o ciąży rodzicom cokolwiek zmieniło,
że "chłopak poczułby respekt, że oni wiedzą"

[rycerzowa]

Jako statystyk mogę powiedzieć, że wcale nie "równie".
Tylko wyjątkowo słyszy się o aktach morderczej agresji wobec dziewczyny, która
odmawia współżycia (wtedy wszystkie dziewczyny byłyby wszak zagrożone),
natomiast o gwałtownych reakcjach, morderstwie popełnionym na kobiecie, która
informuje mężczyznę o ciąży - znacznie, znacznie częściej.

Nie wiem nic o szczegółach opisanej tragedii, zatem trudno wyrazić opinię.
Sprawa sprawie nierówna.
Seks nastolatków to może być skrajne głupie "rozmienianie się na drobne", a
także wielka i wartościowa miłość.

Sprawa z naszego podwórka. Maturzysta i niespełna 16-latka zostali rodzicami.
Pamiętam tych dwoje wpatrzonych w siebie - tak musieli wyglądać Romeo i Julia.
Dziś ich córeczka kończy III klasę, śliczne, zdolne, dobre dziecko.
Młodzi rodzice cały czas pracują, mozolnie awansując od najprostszych stanowisk;
teraz kończą zaocznie przerwaną edukację.
Pomogli rodzice chłopaka.
Matka dziewczyny długo była zszokowana, "że jej wychowanie poszło na marne".
Matka chłopaka - przeciwnie, uważa, że oboje widocznie zostali dobrze, "po
katolicku" wychowani,bo są zdolni do głębokich i trwałych uczuć, do
odpowiedzialności.Po owocach poznacie.

(Oczywiście, nikt rozsądny nie pragnie,aby jego dzieci poddane zostały takiej
próbie).

[samboraga]

> Tylko wyjątkowo słyszy się o aktach morderczej agresji wobec dziewczyny, która
> odmawia współżycia (wtedy wszystkie dziewczyny byłyby wszak zagrożone),
> natomiast o gwałtownych reakcjach, morderstwie popełnionym na kobiecie, która
> informuje mężczyznę o ciąży - znacznie, znacznie częściej.

ja myślałam raczej o tym, że o ile rodzic powinien rozmawiać z córką np. o
narażaniu się na zgwałcenie w ciemnej uliczce w środku nocy, o tyle ciężko mi
wyobrazić sobie rozmowę, że podjęcie współżycia wiązać się może RÓWNIEŻ z
narażeniem na bycie zabitą
to splot nieszczęśiwego przypadku, że ta dziewczyna tak trafiła (skoro wcześniej
chłopak nie wykazaywał 'dziwnych' zachowań)

[isma]

No nie, Verdana, to nie jest takie proste. Oczywiscie, ze kazdy moze stac sie
przypadkowa ofiara psychopaty, przechodzac przez nieoswietlony zaulek albo
wysiadajac z autobusu w poblizu stadionu. Ale tez nie od parady istnieja pewne
wiktymologiczne prawidla, ktorych ludzie rozsadni staraja sie przestrzegac,
nie? Otryt tu gdzies pisal o tym, ze jedna z takich dobrych zasad jest
zapoznanie sie z chlopakiem corki czy dziewczyna syna - tu akurat to nic nie
dalo. Wydaje mi sie poza tym, ze troche upraszczasz, klasyfikujac sprawe w
kategoriach "ofiara psychopaty" i "rownie dobrze moglby zabic z innego powodu" -
bo zabil akurat z powodu ciazy. Mnie na przyklad zastanawia, co moze sklonic
czlowieka do takiego rozwiazania "problemu" i dlaczego to jest dla niego w
ogole problem - sama napisalas, i ja sie z tym zgadzam, ze "ciaza to jeszcze
nie kleska zyciowa": z jakichs powodow ten akurat czlowiek wyraznie byl
odmiennego zdania...

Dalej - my tu mowimy nie tylko o niebezpieczenstwie w sensie fizycznym. Dlatego
porownanie z przechodzeniem przez ulice jest nietrafione, bo to jest zachowanie
owszem moze niebezpieczne (podobnie jak uzywanie, powiedzmy, sprzetu AGD), ale
moralnie obojetne. Natomiast seks nastolatkow, choc nie zawsze sie konczy
utopieniem zwlok ciezarnej w nieczynnym wyrobisku, moralnie obojetny nie jest.
Jak rowniez nie jest moralnie obojetne klamstwo. I niektorzy rodzice zupelnie
na serio sie troszcza o to, zeby swoje dzieci do podejmowania moralnych wyborow
przygotowac, a w szczegolnosci, jak to robic. Dalej: jak sie powinien
ksztaltowac "przeplyw informacji" w rodzinie - jak sie komunikowac, zeby to
bylo skuteczne i prawdziwe. Albo: gdzie konczy sie odpowiedzialnosc rodzicow za
wybory ich dzieci i gdzie sa granice interwencji.
(Nie przypominam sobie natomiast, zeby ktos tu pisal o "winie" rodzicow albo
o "straszeniu seksem", bo zupelnie nie o to chodzi. No i oczywiscie,
abstrahujac od aspektu moralnego, w sensie spolecznym kompletnie czym innym
jest macierzynstwo szesnasto- i dwudziestotrzylatki, w ogole sobie porownywania
nie wyobrazam).

[mader1]

A napiszcie dziewczyny, czy uważacie, że rodzic w ogóle powinien wiedzieć
kiedy jego dziecko ( dorosłe czy młodsze) rozpoczęło współżycie ?
Jeżeli rozmawiał, przekazał wiedzę na temat antykoncepcji ( w formie rozmowy
czy też tytułow bądź publikacji) i wyraził gotowość porozmawiania w razie
takiej potrzeby ?
Kiedyś usłyszałam od pewnej mamy, że ma nadzieję, że córka pochwali się jej,
kiedy był ten " pierwszy raz"... Wtedy zrozumiałam, że nawet o tym nie
pomyślałam, ze chciałabym wiedzieć.

[samboraga]

nie myślałam w ogóle o tym... (inna sprawa, że mam jeszcze trochę czasu na takie
przemyślenia
w pierwszej chwili przyszło mi do głowy, że nie, ale...
jeżeli relacje z dziecko - rodzice są dobre to chyba jednak tak
nie dla kontroli, ale to kolejny etap , hmm, doroślenia, ważny etap
zastanawiam się tylko do jakiego stopnia rodzic powinien stać się powiernikiem
dziecka - ale tu nie mam pomysłów

[verdana]

Myślę, ze współzycie trzynastolatki jest klęska wychowawczą. Współżycie
siedemnastolatki jest normalne (tu pomijam kwestię współżycia przed ślubem, bo
wtedy równie naganne jest to u 17-latki, jak u 30-latki). Idea, że dla
nastolatek jest "zbyt wczesnie" jest niezwykle młoda. Jesze 50 lat temu dziecko
18-latki nikogo nie szokowało, przeciwnie - było "akurat". Na skutek wydłużenia
czasu nauki wydłużył się sztucznie okres dzieciństwa i młodosci, ale
dojrzewanie fizyczne i biologia nie chca się dostosować... I 16-17-latka nie
odniesie fizycznej szkody współżyjąc z jednym, kochanym chłopakiem. Oczywiscie,
powinny miec świadomość konsekwencji - i tu jest rola rodziców.
Pomysł, by uprzedzać dziwczyny, ze współżycie, a przede wszystkim powiedzenie
chłopakowi o ciąży może się skończyć morderstwem uważam za przerażający.
Wyobraźcie soie, że mówicie to 14-15 latce - jakie będą jej skojarzenia z
zajściem w ciążę? Az strach pomyśleć...
A czy dziewczyna powinna się zwierzyć matce z rozpoczęcia współżycia? Może, ale
na pewno nie musi. A matka nie powinna tego oczekiwać.

[isma]

verdana napisała:

> Pomysł, by uprzedzać dziwczyny, ze współżycie, a przede wszystkim powiedzenie
> chłopakowi o ciąży może się skończyć morderstwem uważam za przerażający.
> Wyobraźcie soie, że mówicie to 14-15 latce - jakie będą jej skojarzenia z
> zajściem w ciążę? Az strach pomyśleć...

Ale nikt tego nie proponuje (chyba, ze ja nie umiem czytac)! Tyle tylko, ze
nastolatki tez np. ogladaja serwisy informacyjne i czytaja gazety. Stykaja
sie - w mediach, we wlasnym otoczeniu - ze zjawiskami, ktore przerastaja ich
doswiadczenie, ich mozliwosci rozumienia. W zwiazku z czym pojawia sie pytanie,
jak takie zdarzenie wyjasnic? Jak bys rozmawiala np. z corka, ktora jest
kolezanka zabitej z klasy albo z podworka?

> A czy dziewczyna powinna się zwierzyć matce z rozpoczęcia współżycia? Może,
ale
>
> na pewno nie musi. A matka nie powinna tego oczekiwać.

To zalezy, czego od matki oczekuje. Jesli pozniejszej wspolodpowiedzialnosci za
ewentualne konsekwencje, to logiczne wydawaloby sie uprzednie tejze
poinformowanie )).

[verdana]

Nie. Tu się nie zgodzę.
Matka też nie musi informowac córki (mówie tu o dzieciach niemal dorosłych i
dorosłych)o swoim zyciu intymnym, mimo ze córka też może ponieść jego
konsekwencje. Moja przyjaciółka miała zmarnowaną młodość przez konieczność
zajecia się młodszą siostra "na pełny etat". Oczywiste jest, ze matka decyzji
poczęcia ze starszym dzieckiem nie uzgadnia - mimo, ze kosekwencje. Podobnie z
współżyciem rodziców z "osobami trzecimi" - choć konsekwencją może byc
niezwykle dotkliwy dla dziecka rozwód.
Życie intymne powinno być sprawą osobistą. Wymaganie sprawozdania z niego przez
rodziców niemal dorosłych i dorosłych dzieci jest nieporozumieniem. Ale rodzice
powinni z gory uprzedzić, jaki jest ich pogląd w tej sprawie i czego dziecko -
zarówno córka, jak i chłopak mogą od rodziców oczekiwac, a na co liczyć
absolutnie nie mogą.
Wydaje mi się, ze "wyjaśnianie" morderstwa jest na ogół po prostu niemożliwe.
Rozmawiałam z synem, którego kolegę ze szkoły zastrzelono przed wlasnym domem.
Trzeba powiedzieć, że takie rzeczy się zdarzaja, a przyczyna? Czy naprawdę może
istnieć przyczyna (poza pewnymi szczególnymi wypadkami - samoobroną np)
morderstwa, ktorą można by racjonalnie wytłumaczyć? Czy należy powiedzieć
mlodziutkiej dziewczynie "Twoja kolezanka została zamordowana, bo była
lekkomyslna i zaszła w ciążę z kim nie trzeba?". Nigdy bym czegoś takiego nie
powiedziała...

[isma]

Verdana, ale "koniecznosc" pelnoetatowego zajecia sie mlodsza siostra chyba nie
stanowi obowiazku w sensie prawnym. To jest kwestia takich czy innych (raczej
niezdrowych) relacji wewnatrzrodzinnych. Natomiast opieka nad dzieckiem
nieletniej corki, o ile sie nie myle, moglaby takowym byc...

Co zas do wyjasniania swiata relacji miedzyludzkich przez "takie rzeczy sie
zdarzaja", to mysle, ze jest to strategia dosc niebezpieczna. Zdarzaja sie,
owszem, kataklizmy w przyrodzie. Ale czy te sama miare nalezy stosowac do
ludzi? Nie wiem.

Wiec co bys powiedziala? Twoja kolezanka miala pecha? A jak corka zapyta, czy
ja tez taki sam pech moze spotkac, to wytlumaczysz, ze statystycznie to malo
prawdopodobne ))?

[verdana]

Nie, nie ma prawnego obowiązku zajęcia się dzieckiem maloletniej córki. Jest
obowiązek moralny, ale nie prawny. Zresztą, o ile wiem, dziewczyna powyżej 16
roku życia moze sama wychowywać dziecko i o nim decydować ( to logiczne - może
też wziąć ślub). Dziecko przed 16 rokiem życia to zupełnie inna sprawa i na
pewno jest klęska wychowawczą, choć czasem i to konczy się całkiem dobrze.
I tak - zabicie dziewczyny w ciąży przez partnera jest statystycznie mało
prawdopodobne, niemal niemożliwe. Uważam, ze wychowywanie dzieci w strachu
przed absolutnie wszystkim jest najgorszą z możliwych strategią wychowawczą.
Ostatecznie, zabić może też mąż, który nie chce trzeciego dziecka. Albo partner
dwudziestoparolatki. A już łączenie zajścia w ciążę z mozliwościa zabicia przez
partnera stawia potencjalnie dziewczynę w tak dramatycznej sytuacji - że o
wiele wiekszym problemem może stać się samobójstwo. To znacznie częstsze w
przypadku młodych dziewczyn w ciąży, niz morderstwo... Nie mówiac już o tym, ze
sama ciąża czasem kończy sie śmiercią. Chciałabym, aby ciąża kojarzyła się
mojej córce pozytywnie, a nie była przedstawiana w formie kataklizmu. Nawet
jesli takim kataklizmem bywa.

[isma]

Slub nieletniej - chyba za zgoda sadu, czyz nie? A nie "z automatu"?

Co do drugiej kwestii: bede upierdliwa. Piszesz, czego nie nalezy mowic, w
konkretnej sytuacji. Powiedzmy, ze nawet po czesci sie z Toba zgadzam. Ale
nadal nie piszesz, co nalezy )). A bodaj, co by mozna )).

[verdana]

Bo co należy - to zależy (ale mi się zrymowało..).
Zależy i od dziewczyny (chłopaka tez) i od poglądów rodziców. No i nie bardzo
wiem, czy chodzi Ci o to "co należy mowić by dziewczyna uważała i nie szła z
byle kim do łóżka" czy "co należy mówic, gdy przydarzy się zbrodnia".
W pierwszym wypadku trudno mi powiedzieć, co powinny mówić osoby wierzące, dla
ktorych seks przedmałżenski jest niedopuszczalny, albo co najmniej naganny. Dla
mnie nie jest. Dla mnie naganny jest seks bez miłości albo głębokiego
przywiązania, seks przypadkowy, seks "bo wypada", "bo miałam ochotę", "bo on
chciał". Ale seks z miłości? Ze stałym partnerem? Z zabezpieczeniem? Powyżej 16
roku życia? Raczej nie.
A jesli chodzi o zbrodnię, to powtarzam dzieciom, że istnieje taki mechanizm
psychologiczny, który sprawia, że ludzie chcą widzieć swiat sprawiedliwszym niż
jest. A morderstwo, szczególnie takie jak tu opisywane, sprawiedliwe nie jest.
Ani szereg innych rzeczy, ktore przydarzaja sie ludziom - choroby, wypadki.
Wobec tego człowiek ma wewnętrzna potrzebę wytlumaczenia sobie zbrodni czy
wypadku nierzadko przy pomocy obwiniania ofiary. "Gdyby nie spała z byle kim,
to by żyła", "Gdyby pilnowała dziecka, to by nie wypadło oknem", "Gdyby nie
miała takiego dekoltu, to nikt by jej nie zgwałcił". W ten sposób po
pierwsze "porządkujemy" sobie świat, czynimy go sprawiedliwszym, po drugie
czujemy sie bezpieczniej. Ja nie sypiam z nikim, pilnuję dzieci, zapinam sie
pod szyję - wiec nic mi nie grozi. A to nieprawda. Krzywdząca dla ofiar
nieprawda.
Po drugie, ilość zbrodni z którą spotyka się dzisiejszy człowiek jest
wielokrotnie wyższa niż kiedyś. Mordowanie dzieci, pobicia, pedofile, mordowane
ciężarne matki - byly zawsze. Ale teraz o jednej zamordowanej dziewczynie czy
dziecku wie cała Polska - kiedyś najwyżej cała wioska. I tak zbrodnie mnożą się
w wyobraźni. Morderca czyha za każdym rogiem.
A świat nie jest sprawiedliwy. Nie na wszystko jest wytłumaczenie. Można
współczuć, pomodlić się - i tyle. Najgorzej chyba jest wpaść w panikę i
widzieć w kazdym zbrodniarza, pedofila, bandytę. Między rozsądną ostrożnoscią
(nie zadaję się z narkomanami, patologicznie zazdrosnymi facetami, gangsterami)
a paranoją (kazdy partner, gdy zajdę w ciążę może mnie zabić) jest przepaść.
No i tak mi teraz przyszło do głowy. Mój syn wczoraj miał wypadek - rozciął
sobie głowę, dwa milimetry od oka - pięć szwów. Nauczycielki krzyczały na
niego, ze biega, a biegac nie wolno - no bo widzi, czym to grozi. Syn był
raczej zaskoczony, gdy powiedziałam, ze wolę normalnie biegające dziecko i
pięć szwów na ostrym dyżuże, od dziecka, ktore siedzi cały czas spokojnie i nie
biega, nie skacze - bo to grozi wypadkiem.
Zbytnia brawura może kosztowac życie. Zbytnia ostrożność powoduje, ze zycie
przezyte w ciągłym strachu moze być stracone.

odpowiedź?

[pawlinka]

Ismo, a czy nie wystarczyłoby moje zwykłe "nie wiem?"

Temat Adrii przepadł

[otryt]

Szkoda, że temat Adrii przepadł. Rozumiem poruszenie, jakie wywołała tragedia
rodziny, którą znacie. Może warto temat Adrii wywołać na nowo?

[addria]

> Szkoda, że temat Adrii przepadł. Rozumiem poruszenie, jakie wywołała tragedia
> rodziny, którą znacie. Może warto temat Adrii wywołać na nowo?

W zasadzie to nie dziwię się, że przepadł.
Artykuł przeczytałam, dziękuję, no i sama nie wiem co można więcej
powiedzieć... Te organizacje prezentują jakieś przewartościowanie wartości, a
wizja Mader w tym świetle staje się dość realna Choć mam też wrażenie, że
problem jest trochę bagatelizowany, hmmm, może słusznie? Może faktycznie nie ma
szans by coś takiego zyskało akceptację prawną i... społeczną? Sama nie wiem.
Ale jednak nadal mnie to przeraża.
Pozdrawiam