Lęki

[kulinka3]

Nie bój się, robaczku, Jakubie,
nieboraku, o Izraelu!

Te dzisiejsze pierwsze czytanie, ale też nasze codzienne rozmowy,spotkania z
innymi odkrywają nasze lęki. Lękamy się o życie, zdrowie najbliższych, o
przyszłość, pieniądze, spełnienie ambicji.Tyle w nas przeróżnych obaw.
To bardzo ludzkie.
Pan Bóg, który zna nas lepiej niż my sami siebie i dobrze wie o naszych
lękach, często w naszą stronę kieruje słowa: nie bój się, nie lękaj się.
Czy nasza wiara daje nam pokój czy leczy nasze lęki, czy zmienia nasze
myślenie i patrzenie na życie?

[jofin]

> Czy nasza wiara daje nam pokój czy leczy nasze lęki, czy zmienia nasze
> myślenie i patrzenie na życie?


O zdecydowanie. Gdyby nie Bog, wielu decyzji, ktore podjelam w zyciu, po prostu
z leku bym nie podjela. A tak zaufanie do Niego i przekonanie, ze cale moje
zycie jest w jego rekach pomaga w zwyklym i codziennym pokonywaniu wszelakich
trudnosci.

[mader1]

o tak.
ja chyba tak naprawdę byłabym lękowa.
teraz też czasem boję się.
ale... dzięki takim słowom i temu, że w trudnych momentach On zsyłał mi anioły,
dawał ukojenie, jest mi łatwiej.
Łatwiej zracjonalizować, uśmierzyć i zacząć działać.
Bo ja jestem taki typ, że muszę w trudnych chwilach działać, coś robić, trudno
mi byc bierną

[ewa.z1]

dla mnie te słowa"nie bój się" są ogromnym pocieszeniem i otuchą.

Z pewnym bólem jednak stwierdzam, że mnie Bóg jest Potrzebny, abym się nie
bała. No i często funkcjonuję na zasadzie " jak trwoga, to do Boga".
Dlaczego z bólem? Bo moim , jakby to powiedzieć, celem chyba, jest kochać Boga,
dlatego żeby Go kochać, a nie tak trochę instrumentalnie podchodzić (choć to
kochanie ostatnio takie trudne jest - o tym pisałam w wątku o "Pasji").

No cóż. Ale powołana jestem aby do świętości DĄŻYĆ, a nie swiętą naraz być.