Delikatność, a konsekwencja

[aka21]

Mam z sobą ostatnio duży problem i nie mogę sobie z nim poradzić. Nie
potrafię być zarazem delikatną i konsekwentną matką. Magda wchodzi chyba w
okres kolejnego buntu, zaczyna wszystko wymuszać płaczem, albo uporem, który
w płacz się przeradza. Ja mam czasem dość tego grymaszenia, powolności.
Poranki u nas są wczesne, dzieci niedospane (mimo, że chodzą wcześnie spać),
ale my nie możemy się ciągle spóźniać do pracy (zaczynam o 7.00). Nie wiem
jak sobie poradzić. Łapię się na tym, że jak zaczynam się sprzeciwiać to
coraz częściej przyjmuję pozycję do walki(i to nie tylko rano) Podnoszę
głos i robię się wredna Potem mam wyrzuty sumienia, jest mi z tym wszystkim
źle, po prostu boję się o nasze dzieciaczki, nie chcę ich krzywdzić, a to
robię Już zdecydowanie więcej cierpliwości ma mąż, tylko one ostatnio mają
fazę na mamę i jak zaczynamy to zmieniać, dzieląc się obowiązkami, to poranne
wychodzenie, nie trwa 40 min tylko ponad godzinę i strs narasta.
Proszę poradźcie co mogę zrobić, lub chociaż pomódlcie się za mnie, bo sama z
tym sobie chyba nie poradzę

[mader1]

"Już zdecydowanie więcej cierpliwości ma mąż, tylko one ostatnio mają
fazę na mamę i jak zaczynamy to zmieniać, dzieląc się obowiązkami, to poranne
wychodzenie, nie trwa 40 min tylko ponad godzinę i strs narasta."

I co Ci mozna poradzić ?
Jak widać już straliście się coś zaradzić. Wcale nie jesteście złymi rodzicami,
tylko sytuacja jest trochę nieludzka - jak z kupnem butów dla rodziny, gdy się
ma na jedną parę.
Można różnych rzeczy próbować, by sprawdzić czy zadziałają - pewnie będziemy
miały jakieś pomysły, ale one wcale nie muszą się sprawdzić
Moja przyjaciółka sprzedała mi taki pomysł - można kupic taki zegarek z
dzwonkiem, jak do gotowania jajek. Najlepiej atrakcyjny - są takie jakieś
ładne I dziecko ściga się z zegarkiem, który nastawia się na dzwonienie.
Najlepiej wtedy nie nastawiać go zbiorczo na cały czas wybierania się, tylko na
poszczególne czynności - ubieranie, jedzenie.
trzeba tylko uważać, żeby to była zabawa, nie stres.
A modlitwę masz jak w banku
Napisz, czy zegarki działają.

[aka21]

Mader, dziękuję za modlitwę i radę!
Wczoraj w nocy przeczytałam o zegarku i okazało się, że w domu nie ma
klasycznego, działającego budzika
Rano spróbowaliśmy z komórką, ale chyba nie do końca się spodobało Magda
stwierdziła, ze nigdy tak nie było i po drugim dzwonieniu bolała ją głowa.
Jaś na początku troszkę się zainteresował, ale potem zignorował. Zastanawiam
się czy oni już do zegarka dorośli? Pewno taki ze wskazówkami byłby lepszy?
Czas to dla nich chyba jeszcze coś abstrakcyjnego.
I jest jeszcze jeden kłopot, bo oni nie jedzą i nie ubierają się razem, tylko
po kolei (bo mama ma tylko dwie ręce). Jaś potrafi zjeść całe śniadanie z
zamkniętymi oczami, przy zgaszonym świetle - chyba dosypia Zal mi tych
dzieciaczków, marzę już o dłuższym dniu, wtedy jest zdecydowanie łatwiej!

[tres_ka]

Znam to...
Wydaje mi się, że nie można zrobić nic innego jak zachowywać spokój. Ty ze
swojej strony zrób wszystko, żeby usprawnić wyjście z domu - wcześniej wstań,
wszystko przygotuj itp., tak, żeby dać dziecku więcej czasu. No i spokój,
cierpliwość. Będzie marudzenie, płacz, ale to po jakimś czasie się zmieni. Może
to trwać długo, wiem coś o tym. Też bardzo nie lubię tego momentu, gdy trzeba
się zbierać do wyjścia, a dzieci chcą się bawić i robię wszystko inne. A sama
siebie nie lubię za to popędzanie i gderanie ))
Zachowanie spokoju jest moim zdaniem najważniejsze. A najlepiej dobry nastrój, a
nie popędzanie i denerwowanie się.

[aka21]

> Zachowanie spokoju jest moim zdaniem najważniejsze. A najlepiej dobry nastrój

Też tak uważam, tylko jak to zrobić, będąc normalnym (chyba?) człowiekiem.
Czasem pomaga jakieś zagadanie, obrócenie czegoś w żart, ale czasem jak się
słyszy ciągłe zepsułeś, nie tak, nie to... to trudno zachować ten dobry nastrój:
( niestety.
Już prawie przestałam się przejmować, że czasem wstaje cała klatka jak my
wychodzimy.
A może to ja powinnam trochę odpocząć, pójść wcześniej spać?... tylko kiedy?

Optymistyczne jest tylko to, że ten czas wkońcu minie - skoro tak piszasz

[tres_ka]

Nie myśl, że u mnie jest tak różowo, że poradziłam sobie z tym raz na zawsze i
mam świetny i jedyny sposób )). O, nie, dzieci nas cały czas wypróbowują.
Spokój, cierpliwość i konsekwencja, tylko to pozostaje. Wiem to z doświadczenia.
Sama też bywam niekonsekwentna, mam złe dni, reaguje idiotycznie, brak mi
cierpliwości. Takie jest życie. Jeśli masz ochotę, możemy porozmawiać o tym na
privie

[k_j_z]

moje dzieci juz są duże teraz (najmłodsze w zerówce0, ale pamietam z lat
wcześniejszych taka metodę moją.
Wszystkie ubrania wybrane i ustalone z maluchem poprzedniego dnia, potem jeśli
delikwent nie chciał się ubierac sam, robiłm to ja nie zwracając zupełnie uwagi
na protesty.
Tłumaczyłam, że rozumiem ich zdenerwowanie wynikające z niedospania ale niestety
muszę w miare sprawnie wyjść do pracy w związku z tym muszą być szybko gotowi do
wyjśćia.
Inna sprawa, że moi najastarsi synowie byli nienormalnie posłuszni to chyba było
mi łatwiej.
Ale spróbuj robić po prostu tto, co musisz nie zwracająć uwagi na krzyki dziecka.

[aka21]

Ale spróbuj robić po prostu tto, co musisz nie zwracająć uwagi na krzyki dzieck
> a.

Ja chyba tak nie potrafię Nawet fizycznie.. jak zmusić dziecko do jedzenia?
Można powiedzieć, nie jesz, ale wtedy zapewniony wrzask do samego przedszkola!
Nie mówię, że ma być pełna zgoda, że nie ma być marudzenia, ale sami wiecie co
dzieciak potrafi jak chce i wówczas, żeby coś działać musi choć trochę się
wyciszyć, a do tego musi posłuchać co rodzic mówi.... i wszędzie potrzebny jest
ten nieubłagany czas

[aka21]

Napisałam Dziękuję!

[nati1011]

moja 10-cioletnia córka potrafi wstać o 6 rano i spóźnić się do
szkoły na 8 (ma 150m).

Nic na nią nie działa. Rajstopy potrafi ubierać przez 45 minut. Też
nic nie działa. Oczywiście jak jej zależy to ubierze sie w 2,5
minuty. Ale jak nie chce, to nie ma wołu....

Liczę, ze wyrośnie, choć na razie to krew mnie zalewa. Też czasem
krzyczę.

[aka21]

Dziękuję WwW za wyciągnięcie tego Wątku Nie pamiętałam już, ze kiedyś (a to
tylko rok)tak mnie to gryzło!
Teraz jest już zdecydowanie lepiej, choć problemy ze wstawaniem oczywiście
zostały. Może dzieci sa już troszkę bardziej samodzielne, choć czasem muszę je
jeszcze nawet pokarmić, ze o ubieraniu nie wspomnę Jest jednak jakoś
spokojniej i chyba już w 30 min się czasem mieścimy i Tatuś do pomocy został
dopuszczony, a i ja nad cnotą cierpliwości staram się pracować, choć nie
zawsze z sukcesem
Bardzo dziękuję za modlitwy i wyproszenie kolejnego, małego, codziennego cudu
Pzdr.
Aga

[mader1]

aleś mnie ucieszyła - i tym, że się odezwałaś i tym optymistycznym
przekazem
Ja dla odmiany w porze jesienno - zimowej uważam, że w danym roku
moje dzieci najwięcej chorują - potem patrzę na wątki sprzed roku i
dociera do mnie, że jest tak samo, jak kiedyś lub nawet lepiej

[aka21]

)
Z chorobami u nas też chyba jest lepiej, choć serie się zdarzają.
Jak wspomnę czas żłobkowy, to... od wspomnień szybciutko uciekam)