teksty

[mamalgosia]

Samboraga udowodniła mi, że z wyszukiwarką jestem na bakier, tak więc jeśli
taki pomysł już był, to proszę Matkę Przełożoną o wywalenie tego wątku i w
ogóle wywalenie mnie, bo przecież można oszaleć z takim ułomem. A pomysł jest
taki: teksty, które w jakiś sposób się Wam spodobały, czymś poruszyły,
zachwyciły - wpisujemy tutaj. Ale nie z Pisma Świętego. Tak przyszło mi to do
głowy jak przeczytałam Teresiny tekst cytowany przez ismę. I gdy dziś rano
przy bułce z miodem przeczytałam tekst, który zaraz Wam przepiszę.

Thomas Merton

[mamalgosia]

"Jedynie człowiek, który stanął oko w oko z rozpaczą, jest naprawdę przekonany,
że potrzebuje miłosierdzia. Ci, co nie odczuwają jego potrzeby, nigdy go też
nie szukają. Lepiej jest odnaleźć Boga na progu rozpaczy, niż spędzić w życie w
zadowoleniu z siebie, nieuznającym potrzeby przebaczenia. Życie bez problemów
może być dosłownie bardziej beznadziejne niż takie, które pochyla się zawsze
nad brzegiem rozpaczy"

i jeszcze

[mamalgosia]

Fajnie byłoby, jakby można było nad tymi tekstami podyskutować. No, oczywiście
jeśli chcecie.
Mnie zacytowany tekst poruszył z wielu powodów. Ale dwa wybijają się mocno.
Jednego z nich nie omawiam, bo jest bardzo osobisty. Ale drugi wiąże się z
Ewangelią z poprzedniej soboty - że nie potrzebują lekarza zdrowi, tylko ci,
którzy się źle mają. Czyli póki jestem zdrowa, póki MYŚLĘ, ŻE jestem zdrowa, to
lekarza omijam szerokim łukiem. A nawet jeszcze później - gdy już czuję, że coś
jest nie tak, ale przeciez jeszcze chodzę, jeszcze ta choroba nie daje mi się
we znaki. A lekarz czeka. Czyżby dla mnie było rzeczywiście dobre chodzenie na
krawędzi rozpaczy? Przyznam, że w takim stanie można oszaleć.
A z drugiej strony - czy bezustanne poszukiwanie w sobie choroby jest dobre?
Czy taka duchowa hipochondria ma sens?
Gadam sama ze sobą, ale bardzo liczę na Wasze zdanie.
O rany, byle nie z wyszukiwarki (samboraga zaraz wrzuci hasło i wyjdzie, że
zakładam siódmy wątek na ten sam temat) )

[mama_kasia]

> Czy taka duchowa hipochondria ma sens?

Taka hipochondria kojarzy mi się z niezauważeniem prawdy
o sobie, więc moim zdaniem nie ma sensu, choć trudno się
jej czasami ustrzec. No bo jeżeli ciągle zakładam, że coś
ze mną jest nie tak, nie dostrzegam (tak mi się wydaje)
prawdy o tym, że jestem np. stworzona na obraz Boga, że
jestem jego dzieckiem, dziedzicem, że moja wartość w Nim tkwi,
że mam wartość.

[mamalgosia]

Własnie, mamo-Kasiu. Już chyba rozmwialiśmy o tym w wątku o poczuciu własnej
wartości. Bo z jednej strony należy dostrzegać własny grzech, zło we własnej
duszy, ale z drugiej: nie można przesadzić, posunąć się do zniszczenia swojej
godności.
Chciałabym to uprościć, ale nie potrafię.

[sunday]

> z jednej strony należy dostrzegać własny grzech, zło we własnej
> duszy, ale z drugiej: nie można przesadzić, posunąć się do zniszczenia
> swojej godności.

Dlaczego kładziesz nacisk, dlaczego zaczynasz od własnego grzechu i zła, zamiast
od godności Jego stworzeń, Jego dzieci?

[mamalgosia]

Sunday, to TEN sunday? Witaj.

No właśnie: dlaczego? Masz rację. Albo nie masz? Pokora czy przygnębienie?

[sunday]

> Sunday, to TEN sunday? Witaj.

Chyba ten, witaj. Jest czas na wszelką sprawę pod niebem - a więc i na
"wychowanie w wierze". Już wkrótce.

> No właśnie: dlaczego? Masz rację. Albo nie masz? Pokora czy przygnębienie?

Czy pokorą nie jest widzenie siebie tak, jak On nas widzi?

[mama_kasia]

A to ja się z tym zgadzam, że: "Jedynie człowiek, który stanął
oko w oko z rozpaczą, jest naprawdę przekonany, że potrzebuje
miłosierdzia."

Może (choć pewna nie jestem) za wyjątkiem słowa "jedynie".
Jest tak u mnie, że kiedy już tak wszystko się zawali (nawet
w takiej codzienności, w małych rzeczach) i czuję się zupełnie
bezsilna, wtedy dostrzegam swoją bezradność i wtedy znajduję Boga.
I z bezradności przechodzę do modlitwy i do odnalezienia spokoju.

[mamalgosia]

A ja i tak i nie. Czytając ten tekst i pisząc Wam go tutaj, nie miałam na
myśli, że zgadzam się z nim w zupełności. Jedynie tyle, że jest w nim coś, co
mnie poraziło.
Wiem, że czasem rzeczywiście opierałam się za bardzo na sobie i rozpacz, która
mnie potem spotkała była nie tylko karą, ale też bodźcem do przekonania, że
tylko na Bogu można się opierać. Choć cudownie jest mieć oparcie w drugim
człowieku, cudownie. Jako taka miała więc jakiś pozytywny aspekt. Czy jednak
jest to jedyna dorga? Czy czasem można tylko takim klapsem, a nie na spokojnie?
A może na spokojnie nie dociera?
Wiem też, że zbyt mocny cios, zbyt głęboka rozpacz i zbyt długo trwająca, może
spowodować przeciwny skutek - jakiegoś zupełnego poddania się. Uznania, że nie
można się już oprzeć ani na ludziach ani na Bogu.
Eeeeh...

[mader1]

nie jedynie - czasem zwykła bezsilność wystarczy.
Ale rozpacz - nieszczęście jest czasem jak przebudzenie, nie uważacie ?
Zwłaszcza, gdy ktoś czuje się już prawie bogiem i panem swojego zycia, swojego
losu.

Z kolei czasem nieszczęście powoduje bunt.

[mamalgosia]

Właśnie, właśnie. Nie czytając jeszcze Twojego postu, napisałam wyżej prawie to
samo (tylko jak zwykle dłużej i mniej zrozumiale). Czyli teoretycznie powinien
istnieć jakiś złoty środek, który już spowoduje opamiętanie, ale jeszcze nie
spowoduje pogrążenia się na zawsze. Wierzę, że ten złoty środek zna Bóg. Choć
czasem to co widzę, odbiera mi tę wiarę. Znajoma straciła syna i nie potrafi
się z tego podźwignąć, ta rozpacz się pogłębia z latami, na mój ułomny ludzki
wzrok nie ma w tym żadnego dobra

[mama_kasia]

Czyli dobrze czułam, że nie "jedynie", ale ze mnie to
taki straszny asekurant

[mamalgosia]

Kasiu, dlaczego nie rozumiem Twojego postu?

[mama_kasia]

Bo go tak skrótowo napisałam
Wiedziałam, że trudno będzie uchwycić związek z tym, co napisałam wyżej.
Wiedziałam

Dobra, napiszę dłużej

Wyżej napisałam: "Może (choć pewna nie jestem) za wyjątkiem słowa "jedynie"."
Wyszło moje życiowe asekuranctwo. Mader od razu napisała: "nie jedynie".
A tak w zasadzie chodzi o to, że się zgadzam, że "nie jedynie".

No teraz to już namieszałam ))))

[mamalgosia]

Ponieważ jeszcze tu sobie siedzę, to przeczytam wszytsko jeszcze raz,
zaciekawiło mnie co miałaś na myśli, nie pójdę spać jak się nie dowiem

[audita]

Dokładnie tak.

[mader1]

Pomysł bardzo dobry

> Samboraga udowodniła mi, że z wyszukiwarką jestem na bakier, tak więc jeśli
> taki pomysł już był, to proszę Matkę Przełożoną o wywalenie tego wątku i w
> ogóle wywalenie mnie, bo przecież można oszaleć z takim ułomem.

))) nie jesteś ułomem )))
Nie nazywaj mnie Matką Przełożoną, bo to zakłada jakąś hierarchię opartą na
jakichś cnotach lub przynajmniej umiejętnościach. Będę wtedy musiała założyć
wątek o wszystkich moich wadach, grzechach i ułomnościach, żeby się zlustrować.
A ja tu tylko administruję - czytaj sprzątam Kiedyś nawet sama link do
takiego fajnego moje zdjęcia zamieściłaś ))) - w trakcie sprzątania
właśnie

Matko Przełożona

[mamalgosia]

Myślę, że mój dzisiejszy mailik już Cię nauczył, że posłuszeństwa nie
ślubowałam, tak więc tytuł Matki Przełożonej masz u mnie jak w banku.
Ale o wadach napisz, zawsze to weselej, jak bliźni też się przewraca

[mader1]

Matko Przełożona ? A co to za zakon sobie wymyśliłaś Mamalgosiu, w którym
posłuszeństwa się nie ślubuje ? )))
Może lepiej Matko Administratorko ? Też prześmiewczo...
Wiedziałam, wiedziałam, że jak się za sprzątanie wezmę, to się zaraz bałagan
zrobi

[mamalgosia]

[samboraga]

Mamalgosiu, przepraszam, rzeczywiście wyszło jak słoń w składzie...
ale intencje były inne, a przede wszytskim - nie siedziałam na wyszukiwarce...
po prostu wiedziałam, że jest taki wątek, bo...sama założyłam tamten (ten
zalinkowany) i pamiętałam, że 'gdzieś' musi być...

[mamalgosia]

Nie, no co Ty, nie ma sprawy. Jeśli nie Ty, to napisałby to ktoś inny - nawet
wiem, kto Fajnie byłoby, gdybyśmy mieli tylko takie problemy, prawda?

W. Jędrzejwski

[mamalgosia]

Wyznanie dane nam przez drugiego człowieka, który patrzy w oczy i mówi: "Kocham
cię", jest już obietnicą. Pamiętajmy o tym. Każdy gest czułości, dobroci, nie
tylko w relacjach miłosnych, ale również w różnego rodzaju przyjaźniach,
kontaktach i dobroci okazywanej drugiemu człowiekowi, jest w pewnym sensie już
obietnicą: "Nie jesteś dla mnie przypadkowym przechodniem, z którym się zaraz
rozstanę". A obietnica budzi pragnienie.
Dlaczego Izraelici wyszli z Egiptu? Dlatego, że dostali obietnicę osiągnięcia
Ziemi Obiecanej i zapragnęli tej Ziemi. To jest bardzo ważne i niezwykłe:
człowiek potrafi się poderwać z ziemi, ponieważ otrzymuje obietnicę, że wydarzy
się coś bardzo ważnego. Tę obietnicę składa mu drugi człowiek, składa ją Bóg;
więc wyrusza w drogę, bo pragnie ją osiągnąć. Podczas drogi okazuje się jednak,
że powstaje ostry rozdźwięk pomiędzy już rozbudzonym pragnieniem, a jego
spełnieniem. W tej własnie przestrzeni jest miejsce na tęsknotę. Bo jeśli ktoś
w kimś obudzi miłość do człowieka czy też do Boga, to w tym pragnieniu jest
chęć osiągnięcia ziemi; chciałoby się w tym uczestniczyć, być jedno z ukochanym
człowiekiem i chciałoby się być jedno z Bogiem.
Często bywa tak, że mamy gorące pragnienie, a jedno wcale nie jesteśmy,
jeszcze długa droga przed nami. Jak znieść to poczucie zawieszenia? To jest
strasznie trudne. Poczucie zawieszenia poznajemy przez dwa doświadczenia.
Pierwsze to doświadczenie dystansu i braku. Drugie to doświadczenie
nieporadności.
Kiedy człowiek staje się upragniony przeze mnie, bo wyruszyliśmy w drogę do
siebie, wtedy to, czego on mi nie daje, odczuwam bardzo boleśnie jako brak.
Odczuwam pewien dystans do ukochanej osoby, dystans nieunikniony. Muszę go
odczuwać, ponieważ pragnę jedności i nic innego nie jest mnie w stanie
zadowolić w tej drodze.
Gdy po otrzymaniu obietnicy odczuwam dystans i brak, jest to bardzo trudne
doświadczenie. To pierwsza próba, którą musi przejść rodząca się tęsknota,
bowiem doświadczenie dystansu i braku w relacji z drugim człowiekiem i Bogiem
może się stać czymś, co nas zniszczy. W tym wszystkim trzeba bardzo uważać, aby
nie oskarżać drugiego człowieka o to, że nie jesteśmy w jedności pełnej i od
zaraz. Bo tak nie może być. Ten dystans, który wciąż jest pomiędzy nami, musi
boleć i zapemne długo jeszcze będzie bolał. Uważajmy, aby nie oskarżać innych,
tych, których kochamy i tych, którzy nas kochają. Uważajmy też w naszej relacji
do Boga, abyśmy nie oskarżali Go, że wciąż jesteśmy od siebie daleko. Jesteśmy
daleko, bo jesteśmy dwoma odrębnymi tajemnicami, które powoli zbliżają się do
siebie.

[mamalgosia]

Tekst moim zdaniem kiepski językowo, ale spodobał mi się