nędza ludzka

[mamalgosia]

Dziś do sklepu przyszła staruszka. Trzęsąca się, blada, zgarbiona, z brzydką
siatką w dłoni, wsparta na lasce. Nie potrafiła powiedzieć, co chce kupić.

Kiedyś odprowadziłam z kościoła inną staruszkę - było ślisko, bałam się, że
się przewróci. Doszłyśmy pod jej dom - brudna, śmierdząca kamienica, okna
odrapane z farby, tynk odłażący płatami.

Moja babcia. Tygodniami sama w swoim mieszkaniu. Radość z sobotnich naszych
odwiedzin (a my z bratem jęczeliśmy, że w sobotę nie możemy robić tego, na co
mamy ochotę), życie relacjami telewizyjnymi o papieżu, życie naszym życiem.

Chłopiec, do którego chodzę na nauczanie domowe. Sparaliżowany, czytający
przy użyciu lupy, płaczący na dźwięk sygnału karetki pogotowia.

Inny chłopiec - zdrowy, sprawny, przystojny, ale rodzice piją, on nie widzi
przed sobą żadnej przyszłości, we własnych oczach jest zły, głupi i
nienadający się do niczego. Jako jedyny z klasy odpowiedział na pytanie
dlaczego atom jest elektrycznie obojętny - ta radość w jego oczach! przepisał
zeszyt, przychodzi do mnie na przerwach i mówi - nonszalancko i niedbale
niby - jaka to ta chemia łatwa dla niego.

Jak radzicie sobie z nędzą ludzką? Znieczulić się? Nie patrzeć? Pomóc? W
większości przypadków pomóc się nie da.
Myślę o zawodach, w których z tą nędzą ludzką trzeba spotykać się na co
dzień. Myślę o opiekunach z Izby dziecka, która mieści się przy mojej szkole.
Myślę o rzeszy wolontariuszy w hospicjach. O lekarzach i pielęgniarkach. O
pracownikach socjalnych.
Jak na to patrzeć? Jak odpowiedzieć na pytanie "dlaczego?". Jak się z tym
pogodzić?
Moją jedyną obroną jest modlitwa w intencji tych osób. Ale pogodzić się z
tym nie umiem

[dorotkak]

ja tez nie potrafie sie z tym pogodzic, jednak mysle sobie, ze Pan Bog ma Ciebie
i ma mnie i kazdego z nas, z kolei kazdy z nas w swoim otoczeniu, rodzinie,
pracy, sasiedztwie osobe, ktore trzeba pomoc - wystarczy tylko troszke dobrej
woli no i czasu, a nieraz wiele wiele wysilku, ale kto powiedzial, ze zycie ma
byc latwe

przez 20 lat opiekowalismy sie nasz pania sasiadka, schorowana a przekochana
pania,rozmawialismy, robilismy zakupy, wyprowadzali na spacer, tata ja podwozil
samochodem, odwiedzalismy w szpiatlu itd, nawet na wigile do nas przychodzila -
byla dla nas jak Babcia, przychodzilismy do niej po lekcjach, czy zostawalysmy
u niej z siostra jak mama musiala sama wyjsc- dawla nas obiad, czytala, opowiadala

jej zylo sie lepiej z nami, a nam z nia, do dzis ja wspominamy szkoda, ze nie
mam jej z nami

[mamaadama4]

Pomóc, w miarę swoich mozliwości. Ulżyć, a przede wszystkim dostrzec, nie
odrwacać głowy. Jeden da swój czas, inny wyśle sms-a wspierającego akcję,
jeszcze inny da swój 1%, a ktoś po prostu się pomodli. Ale ZAUWAŻYC!
Dobrowolnie spotykam się z pewnym rodzajem ludzkiej "nędzy" - nie
pytam "dlaczego" tylko czasami muszę sobie zrobić krótki urlop, żeby dać się
zjeść lękom.

[isma]

W punkt, Danusiu. ZAUWAZYC.
Nie traktowac jako abstrakcyjnej "nedzy ludzkiej", tylko jako poszczegolnych,
zywych, obecnych, ludzi.
Zobaczyc Twarz Drugiego, jak by powiedzieli filozofowie dialogu.

Z moich ostatnich lektur (ad intra )): znakomita praca doktorska ks.
Manfreda Deselaersa (tego, ktory pelni posluge w Auschwitz) o fenomenie Rudolfa
Hoessa. Jak bylo mozliwe, ze ten skadinad sympatyczny, rodzinny czlowiek, ktory
nigdy jako komendant obozu nie przejawil odrobiny osobistego okrucienstwa,
nigdy osobiscie nie maltretowal wiezniow - mogl pozwolic na to, co sie na jego
oczach dzialo, jak mogl zaprzac wszystkie swoje talenty w celu zapewnienia
maszynie smierci jak najsprawniejszego dzialania? Dlaczego zaprzeczal, jakoby w
obozie wydarzylo sie ofiarowanie sie na smierc pojedynczego wieznia za innego
skazanego? Odpowiedz, zdaniem Deselaersa, lezy wlasnie w leku przed spojrzeniem
w pojedyncza Twarz Innego. W odmowie uznania, ze Inny jest ze swej istoty osoba
rownowazna mnie samemu.

I jest w tej ksiazce jeszcze kilka innych inspirujacych pytan. A takze
odpowiedzi ))

[mamalgosia]

dorotkak napisała:

> ja tez nie potrafie sie z tym pogodzic, jednak mysle sobie, ze Pan Bog ma
Ciebi
> e
> i ma mnie i kazdego z nas, z kolei kazdy z nas w swoim otoczeniu, rodzinie,
> pracy, sasiedztwie osobe, ktore trzeba pomoc - wystarczy tylko troszke dobrej
> woli no i czasu, a nieraz wiele wiele wysilku

Tak, dorotko. Tylko, że ja właściwie miałam na myśli to czego zmienić się nie
da - samego faktu istnienia tej nędzy, istnienia starości (wraz se sloganem, że
nie udała się ona Panu Bogu - slogan, nie slogan, ale jakoś mi bliski). Wiem,
że można trochę ulżyć, ale nie zlikwidować. Mam taką tendencję do miotania się,
do łez nad tym, czego zmienic nie można. Dlatego też trochę podpytuję - jak
inni sobie z tym radzą, może można coś zastosować u siebie?

, ale kto powiedzial, ze zycie ma
> byc latwe
właśnie nikt. Ale dlaczego łatwe być nie może?

[mama_kasia]

A dlaczego chcesz przestać "miotać się do łez nad tym, czego
zmienić się nie da"? Wydaje mi się taka wrażliwość bardzo cenna,
choć może dla Ciebie ciężka. Ja natomiast potrzebuję takich
jak Twoja reakcji.

o łzach Kapuścińskiego

[pawlinka]

nie wiem, Mamalgosiu, dlaczego być nie może łatwe. CZasem jak tak sie naharuję
przy sprzataniu, obiedzie, jestem niewyspana, nie mam czasu na "manikiri,
pedikiri i harakiri", to mimo wszystko się uśmiecham? Może dlatego jest
starość? Dwa cytaty: z Kapuścińskiego pierwszy, drugi o nim


1. "Musimy pamiętać, że według obliczeń ekonomicznych, ludność świata dzieli
się na dwie kategorie: na biednych i na bogatych. Tych, których zalicza się do
kategorii zamożnych jest na świecie 20 procent. Reszta to ludzie ubodzy. Wy
należycie do tych wybranych. Jesteście wyróżnieni, Pan Bóg spojrzał na was
łaskawym okiem. Żyjecie w raju, ale 80 procent ludzi na świecie tak nie żyje. I
niekonieczne ich ubóstwo musi być powodowane przez głód. Ten rozpatrujemy
często w kategoriach jedzenia. Już w Biblii było napisane jednak, że "nie tylko
chlebem człowiek żyje". Człowiek może być ubogi, nie dlatego, że nic nie zjadł,
tylko przez to, że go nie szanują, że go poniżają, że nim gardzą. Ubóstwo to
jest taki stan społeczny i mentalny powodujący, że człowiek nie widzi wyjścia z
sytuacji, w jakiej się znalazł. Człowiek nie wie, jak ze stanu ubóstwa przejść
do stanu zamożności. Poświęcałem temu dużo uwagi, ponieważ cechą ubóstwa jest
milczenie. Ubóstwo to stan niemożności wypowiedzenia się. To jest przyczyna,
dla której piszę o ubogich. Ktoś musi mówić w ich imieniu".

2. "...raz bez śmiechu, a nawet ze łzami, patrzył na Rzym. Było to na Piazza
Navona, placu, który w tamtej chwili był wyjątkowo piękny, rozświetlony i pełen
ludzi we włoskich butach. "Boże, przecież oni mają tu wszystko", załkał.
Przyznał potem, że w myślach przepyszna, rozświetlona Piazza Navona nałożyła Mu
się na Afrykę, gdzie nie ma prawie nic. I przyznał też, że Piazza Navona to
dziwne dla Niego miejsce, bo z tego samego powodu już raz przed laty na tym
samym placu płakał".

Piazza Navona

[mamalgosia]

To właśnie trochę coś innego - bardziej anonimowe. Pisałam o spojrzeniu na
nędzę ludzką w konkretnym przypadku - człowieka, którego widzę przed sobą. Ale
i to uczucie, o którym mówi K nie jest mi obce. Swego czasu czytałam coś o
tragarkach w Nepalu. Żadna z nich nie była mi znana, no bo i skąd. Ale ich
życie bardzo mnie poruszyło i - niestety - przybiło. Bo nie mogą robić nic poza
tym, że dźwigają ciężary po to żeby mieć za co kupić jedzenie. A jedzą po to,
żeby dźwigać. Jeśli uda im się urodzić dziecko, to nie widzą go przez 10 lat.
No i przecież na to nie możemy nic poradzić - my, tutaj na forum, Ty, ja.

[dorotkak]

mysle, ze tego ze jest starosc nie potrafi nikt z nas zmienic, pozostaje
zaakceptowac, przyjac z godnoscia jak mowi moja mama ale z kolei jak mi to
wyjdzie -nie wiem - narazie przeraza mnie kazda zmarszczka

[pawlinka]

Tak, Mamalgosiu, to bardziej anonimowe. Uczucia Kapuścińskiego też są mi
bliskie. Czy ja mogę coś zrobić? Myślę, że w wielu wypadkach coś robimy, nie
wiemy nawet o tym. A starość? Może będziemy miłymi staruszkami z dostępem do
Internetu?

[mamalgosia]

pawlinka napisała:

Może będziemy miłymi staruszkami z dostępem do
> Internetu?

To może Ty, bo ja to nie wiem, dlaczego akurat na starość miałabym się zrobić
miła

"Wychowanie Prawnuków w Wierze"

[pawlinka]

> "Wychowanie Prawnuków w Wierze"
>
Kobieto kochana, a daj swoim wnuczkom i wnukom powychowywać własne dzieci w
wierze! My to już ciało zwiędłe i tylko w ograniczonym stopniu doradcze
Aha, a matka moderatorka będzie miała nick: Mader 001 (tak jak w "Wilki 1/2",
czy coś w w tym rodzaju, nie wiem, nie oglądałam, chodzi, że do tyłu coś sie
liczy)

[mamalgosia]

Mader1
Mader2
MaderForever

Pawlinko, myślę, że absolutnie nie możemy powierzyć naszym wnukom wychowywania
naszych prawnuków. Naszych! Musimy się z całych sił wtrącać, nastawać w porę i
nie w porę (szczególnie nie w porę), bo my wiemy najlepiej! Naprawdę chcesz
odpuścić?

[pawlinka]

Hmmm, kusząca propozzzzzycja! Nic, tylko się zgodzić. Od dziś opracowuję
strategię. Wzorów pełno na około, na sczęście

Och, baby - babcie !

[mader1]

Dajcie to przeczytać swoim dzieciom, a im będzie zdecydować się na rodzinę ))
Ja gości przyjmuję, jak Bóg przykazał , a Wy jakieś strategie opracowujecie z
Mader w tle )))) Ja będę wtedy głucha, ślepa, słaba i nie możecie na mnie
liczyć ))

[mamalgosia]

Tu nie ma co myśleć - to jest pewne. Cudownie jest umieć godzić się z tym czego
zmienić się nie da.

[mader1]

Bardzo często o tym myślę. Przede wszystkim czuję się bardzo nie w porządku,
jak sobie narzekam, jak na coś nie starcza... Myślę o tej OGROMNEJ większości
świata, ogromnej większości matek świata, które walczą o każdą kromkę chleba
dla swych dzieci... O tych, co pakują w miskę swój dobytek i uciekają z nim -
byle dalej...
Mam wszystko, moje dzieci mają wszystko - nie wszystko, co chcą, chcemy. Ale w
stosunku do tamtych, mamy wszystko.
Czasem, czasem myślę, że za to oglądanie głodu na ekranie telewizora i
wyrzucanie resztek sałatki, zapłacimy kiedyś. Czasem myślę, że chcę czy nie -
znajduję się po niewłaściwej stronie - stronie tych, co ograniczają produkcję,
by utrzymać ceny, wprowadzają cła i podatki, żeby nie kupić od biedniejszych...
Moje zabiegi pomocowe wydają mi się wtedy dreptaniem w kółko. Mam wtedy
wrażenie, że powinnam zdecydowanie stanąć po " tamtej stronie". Rzucić to,
rozdać, wyjechać , pozbyć się tego wszystkiego, co wokół.
Okazuje się, że trudno mi rozstać się z tym, co mam, co mi bliskie, boję się,
że przyszłoby mi uciekać razem z tamtymi matkami przed wojną, głodem... Wstyd
mi.

wyrzucanie jedzenia

[mamalgosia]

To jest coś co doprowadza mnie do rozpaczy. Ale niestety robię to. Chleb możemy
dać kurom sąsiadów (i tyle dobrze, bo chleba nie potrafię wyrzucić), ale całej
reszty nikt nie chce. Nie mamy żadnych zwierząt. Moje rozpuszczone jak
dziadowskie bicze dzieci wiecznie coś zostawiają. Jak wepchnę na siłę, to
zwymiotują, zresztą nie uważam za szczyt mądrości wpychania komuś jedzenia. I
tak właśnie bezustannie zostają w kubeczkach jakieś 2 łyżeczki niedojedzonego
jogurtu, na talerzu łyżka kaszy i kawałek mięsa, w miseczce pięć płatków
śniadaniowych namoczonych w mleku. Kiedyś - gdy miałam jedno dziecko - zjadałam
te resztki. Ale teraz już dosłownie nie mogę. Te wszystkie zimne omamlane
parówki, zimna przyschnięta jajecznica, danonki których nie cierpię... No i
wyrzucam. Czuję się z tym bardzo źle.

[dorotkak]

w dziedzinstwie bylam mega niejadkiem i marzylam zebysmy mieli psa to moglabym
go pod stolem karmic tym co nie moglam dojesc
u nas w domu nie wyrzucalo sie jedzenia, babcia zawsze mowila, ze jak wyrzuce
kromke chleba to jeszcze bede jej kiedys szukac
dzis jak wyrzucam niedojedzone ziemniaki to doslownie drzy mi reka, bo boje sie,
ze kiedys za to zaplace, poza tym to przeciez wyrzucanie jedzenia to grzech

[mader1]

No to się popisaliśmy jako gospodarze. Po wieczorno- nocnym oglądaniu filmu
przez młodzież zostały dwa kubki niewypitego " kaktusa" - nalanego i
porzuconego na stole z niedbalstwa. Biedni, mieli przemowę na temat głodu,
marnowania jedzenia. Na najstarszym zrobiło to takie wrażenie, że wziął dwa
kubki i wypił jeszcze przed śniadaniem. Nasza córka dziwnie była milcząca.

[mama_kasia]

Podpisuję się

[kamilla14]

Smutne, ze w Polsce taniej jest wyrzucac niz dac biednym. Pamietacie piekarza,
ktory chial rozdawac bezdomnym niesprzedany chleb? Polskie prawo kaze mu za to
placic podatek... Prawo to ma chronic "szara srefe", a chyba takze producentow
zywnosci - no bo kto kupowalby cos, co wieczorem mozna dostac za darmo?

a wyrzucania jedzenia w domu tez nie znosze, ale gdybym miala zjadac po
wszystkich, to czulabym sie i wygladala jak smietnik

k

[alex05012000]

też nie lubię wyrzucać, ale czasem sie nie da.... w wielkim mieście (kur ani
innych koni zwolenników suchego chleba nie ma...), brak zwierzaków a niestety -
pomijając pieczywo - bułki to ja suszę i można je zetrzeć na tarce na tzw tartą
bułkę...uwaga na paznokcie!, to zdarza sie że wedlina kupiona w sobotę we
wtorek nadaje sie do wywalenia, serek z dobrą datą ma pleśń albo został po
dziecku lekko przeterminowany jogurt/danonek truskawkowy (już jak o tym pisze
to mnie mdli...gdyby był w innym skamu...) co wtedy? tylko wyrzucić!
dojadanie wszystkiego spowodowało by uszczerbek na zdrowiu (w drzwi by sie
człek nie mieścił...), co też nie jest dobre...; a znowu ja np nie mam czasu
chodzić codziennie i robić zakupy na 1 dzień, a kupując raz w tygodniu zdarzy
się, że sie coś popsuje, przeterminuje, za dużo go będzie...
jednym słowem jakiś chodowca świnek by sie przydał w centrum w-wy....

[justyna.ada]

No właśnie, co mam robić z tym czego dzieci nie zjedzą? albo nawet i my sami
czasem nie dajemy rady.

Jak moje dzieci nie dojadają, to ja mam zjadać po wszystkich te zimne obrzydliwe
resztki? Już pomijam, że mi niedobrze na samą myśl. Ale jeśli się najadłam to
nie mogę, no nie wcisnę.
Mam znajomych, którzy tak robią i mi słabo, jak to widzę.

Pomijam fakt, że najadanie się powyżej własnych potrzeb, na zasadzie
"odkurzacza" jakoś mi też nie pasuje jako zasada.
To tak jak w tym wierszyku "lepiej zjeść i zwymiotować, niżby miało się
zmarnować". No nieeeeee.

Moim zdaniem trzeba unikać marnotrawstwa, ale czasem nie poradzę na to, że się
coś zmarnuje.

A jeszcze jedno - jaki jest związek (bo może jestem jakoś niepojętna) między
marnowaniem jedzenia przez jednych konkretnych, a głodowaniem przez innych
daleko stąd? bo do mnie to nigdy jakoś nie dotarło... (

[mamamonika]

Mam taka sytuację w dosyć bliskiej rodzinie - nie jest to nędza, ale raczej
wyuczona bezradność i lekkie cwaniactwo. Nie umiem się zdobyć na to, żeby wejść
z tymi ludźmi w bliższy kontakt i im pomóc, chociaż wiem, że tego potrzebują.
Jakaś blokada i tyle... Duzo łatwiej mi pomóc obcej osobie niż im...
I do tego ja zdecydowanie wolę zorganizować opiekę niż sama być opieką. Niby
jestem skuteczna, ale... mam niedosyt. Ale chyba natury nie zmienię
Tak poza tym - wiem, że świata nie zmienię w całości, ale przyjęłam zasadę, że
pomagam konkretnym ludziom i dokładam się do konkretnych zadań. Przynajmniej
taka kropla w morzu

Inna " nędza ludzka"

[mader1]

To określenie "sprzedała" nam moja Wielka Przyjaciółka. Używamy je, bo wydaje
nam się bardzo trafne. Narodziło się podczas wspólnych wakacji w Łopuchowie
Mówimy tak o bardzo bogatych, afiszujących się ze swoim bogactwem ludziach,
mówiących w sposób pogardliwy o reszcie świata , jako o słabych nieudacznikach,
przekonanych, że znaleźli patent na mądrość, sposób na życie i że są
samowystarczalni. Nie muszą już nikogo słuchać, nie muszą dowiadywać się
niczego, wiedzą wszystko Czasem takich spotykamy. Nędza ludzka - mówię Wam.

Nachodzi nas często refleksja, że nie wszystko zawdzięczmy sobie. Taka sama -
tak samo bystra i inteligentna, pracowita, a urodzona w Rwandzie, mogłabym
zapomnieć o swoich marzeniach, planach, lekturach, rozwoju, rozmowach z Wami.
Ale tam są kobiety takie, jak ja. Nie mają tylko narzędzi do realizacji swoich
celów. Świadomośc tego, że wcale nie jestem tą lepszą, a tylko żyjącą w innych
warunkach istotą i także zobowiązaną przez to do wykorzystania tych właśnie
warunków, czyni mi bliskimi te kobiety, które żyją w nędzy. Powoduje, że choć
tak niewiele mogę zrobić, nie upadam na duchu - po prostu staram się zrobić to,
co mogę.Wiem, że będąc takimi, jak ja , są równie dobrymi matkami dla swoich
dzieci, dobrymi córkami i żonami, starają się być pomocne, pracują. Kochają
równie mocno. Są takie, jaką ja bym się starała być, będąc w ich położeniu. A
starałabym się.

Nędzarze duchowi nawet nie wiedzą, że potrzebują pomocy.

[luccio1]

Mam w oczach obraz z wiosny 1980 roku, samo centrum Krakowa, placyk przy
skrzyżowaniu ulicy św. Jana z ulicą św. Tomasza, biegnącą dalej ku
Floriańskiej, dziś znany jako "Zaułek Niewiernego Tomasza".
Pani mocno już wiekowa, ale wciąż jeszcze piękna, szlachetne rysy twarzy
wskazują pochodzenie z inteligencji od kilku pokoleń oraz kulturę wyniesioną z
domu, a potem polerowaną przez długie lata kształcenia się, pracy, obcowania z
ludźmi...;
pani w kostiumie już wyszarzanym, uszytym kiedyś tam, dawno, dawno temu - ale
uszytym na miarę przez pierwszorzędnego krawca z doskonałego materiału, więc
ciągle jeszcze eleganckim;
pani z głową zwieńczoną toczkiem, wykonanym ileś dziesiąt lat temu przez
najlepszą modystkę według indywidualnego projektu, który obie panie uzgadniały
przed kilkudziesięciu laty, wzorując się na modelach żurnalowych będących
wówczas "na topie" -
słowem: pani wciąż jeszcze (i mimo wszystko) ubrana tak, jak w czasach jej
młodości wypadało się ubierać młodej damie "z towarzystwa" na każde wyjście do
miasta -

teraz,
odstawiwszy ciężkie siaty (symbol nowych czasów, w jakich przyszło jej
żyć - za młodu chyba nie musiała sama nosić sprawunków, aż tu została głównym
zaopatrzeniowcem rodziny),
kucała pod szkarpą podpierającą boczną ścianę kościoła św. Jana, mając spódnicę
podkasaną wysoko na biodra, nieco niżej zwiniętą halkę, obrzeżoną u dołu
szerokim pasem koronki, opuszczone "niewymowne", odsłonięte podwiązki wraz z
drucianymi klamerkami trzymającymi pończochy... - i na oczach przechodniów w
środku dnia załatwiała się na chodnik, wykonując obie czynności fizjologiczne.

[rycerzowa]

mamalgosia napisała:


Tylko, że ja właściwie miałam na myśli to czego zmienić się nie
> da - samego faktu istnienia tej nędzy, istnienia starości (wraz se sloganem, że
>
> nie udała się ona Panu Bogu - slogan, nie slogan, ale jakoś mi bliski).


Czy starość się rzeczywiście "Panu Bogu nie udała"?
Ja bym miała pod tym względem więcej zaufania do Stwórcy.

Wyobraźcie sobie, że człowiek jest do swoich bardzo późnych lat sprawny, w miarę
zdrowy, niecierpiący, w miarę optymistyczny, niemarudny.
Czy byłby w stanie pogodzić się z koniecznością śmierci?

Co do nędzy ludzkiej...
Dla mnie szczytem krzywdy i nieszczęścia wydaje się bezdomność, koczowanie na
dworcu.
A jednak wielu z tych kloszardów nie chce zmienić trybu życia, nie chce iść do
schronisk, nie chce dać sobie pomóc, zdrowsi nie chcą pracować i w miarę godnie
żyć.

Po prostu my myślimy swoimi kategoriami, wydaje nam się, że inni ludzie czują i
myślą podobnie, jak my.

Przypomina mi się historia opowiedziana przez moją mamę, o ciężko chorym
człowieku, którego uzdrowić mogło tylko ubranie koszuli szczęśliwego człowieka.
Niemożliwym okazało sie znalezienie takiej osoby, bo ten przegrał właśnie na
giełdzie, ten stracił pracę, ten się na studia nie dostał i tak dalej.
Wreszcie znaleziono zadowolonego, szczęśliwego - tak, tak, Murzyna z Afryki -
takiego, który nie miał dosłownie nic, ale cieszył się z chwili obecnej, że
właśnie w tej chwili ma banany do zjedzenia. Niestety, nie mógł on pożyczyć
koszuli umierającemu, gdyż był taki biedny, że jej po prostu nie miał.

To nie jest tak, że na świecie istnieje pewne kwantum bogactwa, i można je
mniej lub bardziej "sprawiedliwie" podzielić.
Na czym innym polega problem.
Trzeba umieć mądrze pomagać.

[alex05012000]

nędza...przytłaczająca...
pomagam, jak mogę, jak umiem, czasami wyrzekając sie czegoś dla siebie,
materialnie i niematerialnie..., oczywiście jednostkom, ale zawsze coś, gdyby
każdy pomógł jednej osobie, nie byłoby nędzy...wiem, utopia, ale działam - tam
gdzie pomóc można i warto...nawet gdy to bedą 3 czy 4 rodziny...
a starość...może być bardzo piękna, otoczona miłoscią dzieci, wnuków i
prawnuków, a starzenie sie i własną ułomność musimy zaakceptować, inaczej
będzie nam żle/z nami źle.... górnolotnie mówiąc każdy wiek ma swoje dobre i
złe strony...