niebo

[mamalgosia]

Wiem: odetchniecie, gdy Oświata wreszcie przyjmie mnie na nowo po
wakacjach na swoje łono...

Jezus zabiera Swoją Matkę do nieba.

Czyli dokąd?

Jak wyobrażacie sobie niebo? Co wiemy na pewno? Jak mówić o niebie z
dziećmi? A jak "między nami dewotami"? A jak z niewierzącymi?

Pewne to jest chyba tylko to, że ani oko, ani ucho...

Czy tęsknicie za niebem? Czy tęsknota za niebem zawsze musi być
ucieczką od ziemi?


"Niebo człowieka jest takie jak on sam: dziwne, interesujące,
zdumiewające, groteskowe. Daję wam słowo: nie ma w nim ani jednej
atrakcji, którą on rzeczywiście ceni. Składa się - zupełnie i
całkowicie - z rozrywek, o które człowiek absolutnie nie dba tutaj
na ziemi, a przecież jest całkiem pewien, że będzie je lubił w
niebie. Czy to nie ciekawe? Czy to nie interesujące? (...)
Większość ludzi nie umie śpiewać; większość ludzi nie może słuchać
jak inni śpiewają, jeżeli trwa to dłużej niż dwie godziny.
Zaledwie dwóch ludzi na stu umie grać na jakimś instrumencie, a
tylko czterech na stu pragnie się tego nauczyć.
Wielu ludzi się modli, ale niewiele z nich to lubi. Bardzo niewiele
modli się długo. Więcej ludzi chodzi do kościoła, niż ma na to
ochotę. Z wszystkich ludzi zebranych w niedzielę w kościele dwie
trzecie jest znużonych w chwili gdy nabożeństwo dobiegło do połowy,
a cała reszta zanim się jeszcze skończyło.
Wszystkie narody patrzą z góry na wszystkie inne narody, a wszystkei
razem nienawidzą Żyda.
Tymczasem w niebie:
Nie istnieje akt płciowy, a jego miejsce zajmuje modlitwa. W niebie
wszyscy śpiewają. Wszyscy grają na harfach. I nikt nie wychodzi po
dwóch godzinach. Wszystkie narody są sobie absolutnie równe, a każdy
przyciska całą ludzkość do serca i tuli ją, tuli i tuli"


W moich rozmowach ze Starszym na razie największym walorem nieba
jest spotkanie z ludźmi, których kochaliśmy/kochamy, a którzy po
drugiej stronie są wcześniej niż my.
Ja najbardziej tęsknię za spojrzeniem Bogu w Twarz, za przytuleniem
przez niego, za otoczeniem mnie marnej przez Jego ramiona. Za
zobaczeniem i odczuciem tego, w co tutaj tak trudno mi uwierzyć i co
widzę jeszcze mniej jasno niż "jak w zwierciadle".

[rycerzowa]

" Wszak Bóg obiecał w mądrości swojej
że każdy SWÓJ może wybrać raj...
Więc kiedy MÓJ czas już się wypełni
W Beskid mi, Panie, powrócić daj"

[mamalgosia]

"Każdy ma swoją bramę do nieba. Dla wielu są to góry" (R. Cornuto)

Nie miałabym nic przeciwko...

Wizja

[a_weasley]

Czyjaś:
"O Fiddelers Green słyszałem nieraz,
Jeśli piekło ominę, dopłynąć chcę tam,
Gdzie delfiny figlują w wodzie czystej jak łza,
A o mroźnej Grenlandii zapomina się tam.

Kiedy już tam dopłynę, oddam cumy na ląd -
Różne bary są czynne cały dzień i całą noc,
Piwo nic nie kosztuje, dziewczęta jak sen,
A rum w buteleczkach rośnie na każdym z drzew..."

Moja:
Jak wiemy z Księgi Rodzaju, sklepienie niebieskie oddziela wody górne od wód
dolnych. Toteż jak się znajdziemy po drugiej stronie, trafimy albo na ląd
pośrodku wód górnych, albo na wody górne. Na powierzchni wód górnych jest niebo
dla żeglarzy. Pomiędzy powierzchnią wód górnych a sklepieniem jest niebo dla
nurków. Tam, gdzie sklepienie jest za wysokie, i wystaje, jest niebo dla całej
reszty.

[mamalgosia]

myślałam, że nie lubisz wilgoci?

[mamalgosia]

Czy jest możliwe, że każdy będzie miał swoje niebo?
Nie czułabym się dobrze w niebie dla żeglarzy (figlujące delfiny,
piwo i dziewczyny zupełnie mnie nie zachwycają). Przypuszczam, że
męką byłaby dla mnie również wieczność w niebie dla kolejarzy czy
kucharzy. Ponieważ nie da się chyba zrobić tak, by każdy był
zadowolony - to może chociaż niech każdy będzie neizadowolony (te
śpiewy i granie na harfie)
Czy te "mieszkań wiele" oznacza, że każda dusza znajdzie ukojenie
dla niej właściwe?

[mama_kasia]

Nie wyobrażam sobie. Nie chcę sobie wyobrażać.
Z moim mężem rozmawiamy sobie o niebu, którego
namacalną cechą jest brak cierpienia - tego, które
jest i tego, które może być, na którego czekanie, czy jego
wyobrażenie tu na ziemi wywołuje w człowieku lęk. I ten brak
cierpienia i strachu wydaje nam się już tak niepojęty, że
całe niebo staje się oczekiwane

[kulinka3]

Ja chyba mało refleksyjna jestem, bo też sobie nie wyobrażam. To, co dla mnie
najważniejsze,to fakt,że wszystko już będzie na zawsze i że nie będzie już śmierci.

axis mundi

[isma]

No dobra. Niech Wam bedzie. Ja tez z tych, co sobie
nie "wyobrazaja".

Ale czasem trzeba uzyc jakichs slow.

Wiec, poniewaz na fali wczorajszego "Stworzenia swiata" Haydna sobie
podczytuje najlepsze, co o stwarzaniu wierszem napisano, to bedzie i
o tym, jak stworzenie powraca do Stworcy, spod tego samego piora:

Przezywam swoje zycie w rosnacych kregach,
ktore tocza sie ponad rzeczami.
Moze nie dokoncze ostatniego,
ale chce probowac.

Kraze wokol Boga, tej prastarej wiezy
i kraze juz tak tysiace lat;
i dotad jeszcze nie wiem: jestem sokolem, burza,
czy tez wielkim spiewem.

(czlek, ktory to przekladal, mial dobra wole, ale talentu mu Pan Bog
wyraznie poskapil - w oryginale jest tak:

Ich lebe mein leben im wachsenden Ringen,
die sich über die Dingen ziehen.
Ich werde den letzen vielleicht nicht volbringen,
aber versuchen will ich ihn.
Ich kreise um Gott, um den uralten Turm,
und ich kreise jahrtausendelang;
und ich weiß noch nicht: bin ich ein Falke, ein Sturm
oder ein großer Gesang.)

No, wiec chyba niebo nie polega na tym, ze sie spiewa. Ale byc moze
polega na tym, ze spiewem sie JEST. Wielkim )).

kulinka, kasia, isma

[mamalgosia]

nie jest to tak, że leżę, patrzę w sufit i wyobrażam sobie jakie
będzie niebo. Jest jednak całe mnóstwo innych spraw Ale niechcący
coś chodzi po głowie (a czasem chcący, jako temat rozmowy).
A śpiewem chciałabym być. Ale niekoniecznie bezinstrumentalnym
chorałem, poproszę chociaż skrzypce i wiolonczelę. I jakiś bęben
wybijający rytm w tle

[mader1]

nie wyobrażam sobie...
czasem tylko zastanawiam się... gdyby nie było w Nim kochanych
przeze mnie osób ? czy to możliwe ?

[isma]

He, he. Przerobilam swego czasu gruntownie. Mozliwe rownie, jak
mozliwe, ze i nas tam nie bedzie )). Wiec ja tam nie licze na
bujne zycie rodzinne i towarzyskie...

[mamalgosia]

1) nie wierzę, żeby nas tam nie było. Wy to na pewno będziecie
Ale nawet widząc swoją marność, wierzę, że niemożliwym jest by ktoś,
kto chce tam być, nie był. Nie przerażają mnie w takim
eschatologicznym ujęciu moje liczne upadki - bo przecież Bóg wie, że
nikt bezgrzeszny nie jest. I jeszcze tyle mówimy o Jego
miłosierdziu. Nie wierzę, że ktoś, kto świadomie wybrał Boga, miałby
nie być z Nim w wieczności. Wierzę, że piekło jest absolutną
koniecznością tylko dla osób z fundamentalną opcją na "nie", a nie
dla tych którzy "nie" wypowiadają przez poszczególne uczynki, bo są
słabi, bo mają takie a nie inne warunki, psychikę, geny,
okoliczności, przeszłość, itp.

2) nie chodzi mi o bujne życie rodzinne/towarzyskie. Ale szczęście
absolutne - bez tych, których się kocha - czy jest możliwe? Więc
albo niemożliwe, bo co to za szczęście; albo możliwe - ale właśnie:
co to za szczęście, czyli trzeba będzie zreorganizować swoje myślenie

Jeden z wykładowców odpowiedział kiedyś o apokatastazie tak jak
wszyscy, ale dodał niesamowite zdanie: że Bóg przecież kocha nas
bardziej niż my jesteśmy w stanie kogokolwiek ukochać, Jego
cierpienie przy odłączeniu z jakimś człowiekiem jest więc bez
porównania większe niż nasze. A chyba jest szczęśliwy? Zastanowiło
mnie to i choć wiem, że Bóg nie na naszą miarę jest szyty, to
wolałabym to szczęście jednak w "pełnym zestawie"

3) Więc może w sposób niezamierzony dochodzimy do pośredniego dowodu
na istnienie czyśćca? Bo tu już nie zrozumiemy, nie zreorganizujemy,
nie staniemy się modlitwą ani muzyką. A czy jest możliwe to zmienić
w sekundzie śmierci? Może właśnie czyśćca trzeba.
Choć wolałabym przez zanurzenie

a w ogóle to

[mamalgosia]

nie o niebie i nie na temat, ale: ismo, masz rację. Tak w ogóle

Bog teskniacy

[isma]

Jak szalec, to szalec. Pocytuje sobie jeszcze:

Jesli cie czasem, moj sasiedzie Boze
w noc dluga twardym kolataniem trwoze, -
to ze tak rzadko oddech Twoj sie slyszy,
A wiem, ze jestes sam w komorze.

I nie ma komu, gdy ci czegos brak,
podsunac kubka wody. Wsrod tej ciszy
ja tylko nadsluchuje. Daj mi znak.
Jestem tuz obok, w niszy.

Jedna nas tylko cienka dzieli sciana
i to przypadkiem; o mur glazow
niech Twoj lub moj uderzy krzyk po ciemku -
a zdruzgotana
zwali sie bez halasu i bez dzwieku.

Z Twoich wymurowano ja obrazow.

Obrazow, imion Cie odgradza sciana.
A niech no kiedy swiatlo we mnie blysnie,
przy ktorym Ciebie w moim wnetrzu wysnie,
i tak na blichtr je strwonie Twoich ram.

I jakze zmyslow moc zachowac mam
bez domu i bez Pana?


"i nie ma komu, gdy Ci czegos brak..."
"Niech Twoj lub moj uderzy krzyk po ciemku".
Nie tylko my jestesmy spragnieni.
Nie tylko my wolamy.

[mamalgosia]

Oj, mader, to temat, który powraca jak bumerang. I ściśle wiąże się
z apokatastazą.
I chyba bardzo zmienia myślenie o szczęściu

[ese1]

hm... nie wiem, ale kiedy sie zastanowie... przypomina mi sie moment po
pierwszym porodzie, kiedy urodzila sie moja corcia. wtedy przez pare chwil
poczulam sie wspaniale, byla radosc, ze koniec bolu, ze wszystko skonczylo sie
szczesliwie, ze jest nas juz troje i nie bylo zadnych zmartwien i smutkow. Bo
tak naprawde nawet w chwilach szczescia nie ma momentu, kiedy nie byloby czegos,
za czym tesknimy, wieczná gonitwa, male lub wieksze zmartwienia, nasz umysl jest
wciaz w biegu, ciagle do przodu, cos nas martwi, nierozwiazane sprawy czy tzw
zmartwienia na zapas
w niebie juz tego nie bedzie, bedzie tylko tu i teraz, spotkanie z tymi, ktorzy
odeszli, a za ktorymi tesknimy, nie bedzie bolu ani zalu, bedzie dobrze

[rycerzowa]

Często wyobrażamy sobie,że jeśli TAM mamy kogoś bliskiego, to "patrzy na nas z
góry", i czuwa nad nami.

Tak się właśnie zastanawiam...
Jeśli odszedł ktoś dobry i prawy, opatrzony sakramentami,to możemy założyć, że
trafił do nieba. Powiedzmy, czyjaś matka.

Mijają lata, któreś z dzieci zeszło na złą drogę, innemu dzieje się krzywda,
ktoś tam porzucił rodzinę etc. W każdej dużej rodzinie w ciągu lat tego zła i
krzywdy może się nazbierać.
Jeśli ta matka to wszystko widzi, to czy to jest niebo?
Toż to piekło w czystej postaci!!!
W języku potocznym jest na to określenie, że ktoś "w grobie się przewraca".

Logicznie zatem wieczną nagrodą jest wieczny odpoczynek ( od tego wszystkiego),
wieczne spoczywanie, pokój duszy.
I o to się dla zmarłych modlimy.

[mamalgosia]

ale i tak nadejdzie Sąd Ostateczny