późny chrzest

[ea-szarri]

Po ponad czterech latach dojrzałam do decyzji, żeby jednak mojego
dzieckoła ochrzcić, ale nie bardzo wiem, jak się jak się za to
zabrać, żeby było mądrze, rozumnie i z wielkim sensem.
Jaśnie Panienka już duża, więc jakoś ją musze przygotować, chociaż
sama wzorem cnót chrześcijańskich nie jestem. Na pomoc rodziców
chrzestnych liczyć nie mogę, bo akurat u kandydata na chrzestnego
wiara nie jest najmocniejszą stroną, a chrzestna to chyba w ogóle z
łapanki ulicznej będzie...

Poradźcie, proszę, bo sama jestem głupia jak nieszczęście

[dominikjandomin]

ea-szarri napisała:

> Po ponad czterech latach dojrzałam do decyzji, żeby jednak mojego
> dzieckoła ochrzcić, ale nie bardzo wiem, jak się jak się za to
> zabrać, żeby było mądrze, rozumnie i z wielkim sensem.
> Jaśnie Panienka już duża, więc jakoś ją musze przygotować, chociaż
> sama wzorem cnót chrześcijańskich nie jestem.

Wykorzystaj księdza.

>Na pomoc rodziców
> chrzestnych liczyć nie mogę, bo akurat u kandydata na chrzestnego
> wiara nie jest najmocniejszą stroną, a chrzestna to chyba w ogóle
z
> łapanki ulicznej będzie...

Jesli moge radzić: zmień chrzestnego. I dobierz jakąś chrzestną.
Nikogo w parafi nie ma?

No, chyba, ze zalezy ci na prezentach, ale wtedy chyba byyś się na
tym forum nie pytała o zdanie...

[ea-szarri]

dominikjandomin napisał:

> Wykorzystaj księdza.

Zapewne wykorzystam.


> Jesli moge radzić: zmień chrzestnego. I dobierz jakąś chrzestną.
> Nikogo w parafi nie ma?
>
> No, chyba, ze zalezy ci na prezentach, ale wtedy chyba byyś się na
> tym forum nie pytała o zdanie...

Ciekawa myśl...
Zerknę w niedzielę, kto jakim samochodem podjeżdża na mszę. Prezenty
też bywają ważne.

[minerwamcg]

dominikjandomin napisał, jakby myślał, że to cokolwiek załatwi:

> Wykorzystaj księdza.

Akurat! Już widzę księdza tłumaczącego czterolatce znaczenie sakramentu chrztu.
Przeciętny ksiądz zacznie od awantury dlaczego chrzci się tak duże dziecko i czy
nie można było wcześniej. Nieprzeciętny ksiądz też raczej zainteresuje się
wychowaniem religijnym dziecka po chrzcie, niż przygotowaniem do niego.
Myślę, że w tym wypadku sensowną radą byłoby, żeby ea-szari poszukała jakichś
sensownych pomocy naukowych w księgarni religijnej - tam są różne książeczki dla
przedszkolaków i dla katechetów. Na pewno są też poradniki dla rodziców, jak
mówić z małym dzieckiem o Bogu.
Bycie wzorem cnót chrześcijańskich niekonieczne wystarczy odkurzyć sobie
trochę zapomnianych spraw i przemyśleć dla siebie i dla dziecka.

> Jesli moge radzić: zmień chrzestnego.

A ja bym nie zmieniała, niech będzie jaki jest. Ea-szari miała powody wybrać
właśnie jego, i to trzeba uszanować. Na matkę chrzestną jednak poszukałabym
osoby religijnej, która sprawy wiary traktuje serio. Nawet jeśli nie będzie
najbliższą krewną ani najdawniejszą przyjaciółką.

>I dobierz jakąś chrzestną.
> Nikogo w parafi nie ma?

Dominik, czy naprawdę sądzisz, że na chrzestną bierze się anonimową parafiankę?
Z ludźmi z parafii o ile nie są sąsiadami zna się na ogół bardzo luźno lub
wcale. Pytanie "nikogo w parafii nie ma"? byłoby stosowne dla członkini Rady
Parafialnej, nie dla kogoś, kto po takich czy siakich zawirowaniach chrzci
czteroletnie dziecko. Radziłabym raczej rozejrzeć się wśród znajomych. Nie sami
ateusze przecież

[a_weasley]

minerwamcg napisała:

> Akurat! Już widzę księdza tłumaczącego czterolatce znaczenie sakramentu chrztu.

Osobliwie że chodzi o bardzo nietypową robotę. Zazwyczaj albo JEST CHRZCZONE
niemowlę/ledwocomowlę, i wtedy o tłumaczeniu nie ma mowy, albo CHRZCI SIĘ
człowiek, który taką decyzję podjął (najmłodszy, o jaki wiem, miał w krytycznym
momencie lat 13). Ksiądz może być taki sam mądry jak Ea-Szarri.
Aczkolwiek jestem przekonany, że nieodżałowany x. Twardowski dalby radę i że x.
Drozdowicz z Bielan też w razie czego nie uchyli się od takiego wyzwania i też
da radę.

> Myślę, że w tym wypadku sensowną radą byłoby, żeby ea-szari poszukała jakichś
> sensownych pomocy naukowych w księgarni religijnej - tam są różne książeczki dla
> przedszkolaków i dla katechetów.

Choćby Biblia z obrazkami dla dzieci, przepisana "swoimi słowami", do nabycia w
księgarniach religijnych oraz w antykwariacie na Solcu 109.

[samboraga]

Słyszałam niedawno, że dopiero dzieci powyżej 7 lat obowiązuje jakieś
przygotowanie, katecheza przedchrzścielna (w naszej parafii właśnie pryzgotowuje
się kilkoro dzieci 'komunijnych' - rodzice zdecydowali o chrzcie dopiero teraz).
Ale rozumiem, że nie o oficjalną katechezę Ci chodzi
Ja bym potraktowała chrzest Twojej córki jako początek spotkania z Bogiem, same
najprostsze rzeczy. Nie wiem co dotąd robicie. Ale to może być jakaś modlitwa
najprostsza wieczorem, może być wspólne przeglądanie Biblii dla dzieci w obrazkach.
A może zadałaś pytanie o bardziej szczegółowe wskazówki?

[ea-szarri]

Wiesz, ja sama nie do końca wiem, o co pytam
No bo tak: z jednej strony czterolatka (no 4,5 ma) to ciut za duża
już jest, żeby ją jak niemowlęcy tobołek dostarczyć do kościoła i
ochrzcić. A z drugiej strony jeszcze za mała, żeby mogła
samodzielnie do sakramentu przystąpić. Tyle mi mówi moja intuicja.
A dalej to ja widzę ciemność...

[dominikjandomin]

minerwamcg napisała:

> dominikjandomin napisał, jakby myślał, że to cokolwiek załatwi:
>
> > Wykorzystaj księdza.
>
> Akurat! Już widzę księdza tłumaczącego czterolatce znaczenie
sakramentu chrztu.
> Przeciętny ksiądz zacznie od awantury dlaczego chrzci się tak duże
dziecko i cz
> y
> nie można było wcześniej. Nieprzeciętny ksiądz też raczej
zainteresuje się
> wychowaniem religijnym dziecka po chrzcie, niż przygotowaniem do
niego.

Nie wiem, mamy chyba doświadczenia z różnymi kapłanami.

Osobiście znam takich, którzy się by podjeli tego zadania. Ale w
Toruniu.

> A ja bym nie zmieniała, niech będzie jaki jest. Ea-szari miała
powody wybrać
> właśnie jego, i to trzeba uszanować. Na matkę chrzestną jednak
poszukałabym
> osoby religijnej, która sprawy wiary traktuje serio.

Widzisz, dla mnie chrzestny to osoba, która zobowiązuje się do
wspierania rodziców w wychowaniu RELIGIJNYM dziecka. Wiara to
pierwsze, co moim zdaniem należy wziąć pod uwagę.

> >I dobierz jakąś chrzestną.
> > Nikogo w parafi nie ma?
>
> Dominik, czy naprawdę sądzisz, że na chrzestną bierze się
anonimową parafiankę?
> Z ludźmi z parafii o ile nie są sąsiadami zna się na ogół bardzo
luźno lub
> wcale. Pytanie "nikogo w parafii nie ma"? byłoby stosowne dla
członkini Rady
> Parafialnej, nie dla kogoś, kto po takich czy siakich
zawirowaniach chrzci
> czteroletnie dziecko. Radziłabym raczej rozejrzeć się wśród
znajomych. Nie sami
> ateusze przecież

Członkiń Rad Parafialnych nie znam (albo nie wiem, ze są
cżłonkiniami). Ludzi z parafii znam lepiej niż sąsiadów (nawiasem
mówiąc sąsiadów poza jedną rodziną w kościele nie widuję, może
chodza na inne godziny).

Ale może ja jestem takim dziwactwem, kóry potrafiłby ze znaych
parafian dobrać chrzestnych.

Niemniej pomysł z poszukaniem wierzącego przyjaciela czy znajomego
tez jest dobry. Nawet współpracownika.

No i jedno jeszcze - nie musi być koniecznie "ojciec i matka". To
nie slub, chrzestni mogą byc tej samej płci.

[katriel]

dominikjandomin napisał:
> No i jedno jeszcze - nie musi być koniecznie "ojciec i matka". To
> nie slub, chrzestni mogą byc tej samej płci.

Nieprawda. Kodeks Prawa Kanonicznego stanowi:
Kan. 873 - Należy wybrać jednego tylko chrzestnego lub chrzestną, albo dwoje
chrzestnych.
Jeśli to nie jest jasne, to samo w oficjalnej wersji łacińskiej:
Can. 873 — Patrinus unus tantum vel matrina una vel etiam unus et una assumantur.
Można mieć tylko chrzestnego albo tylko chrzestną, ale nie można mieć dwojga
chrzestnych tej samej płci. Nie pytaj czemu, bo nie wiem: tak stoi napisane i już.

Ea-szarri ojca chrzestnego już ma wybranego i formalnie mogłaby na tym
poprzestać. Czy należy go zmieniać, nie wiem. Ea-szarri napisała delikatnie
"wiara nie jest jego najmocniejszą stroną". KPK domaga się od chrzestnego, aby
był "katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii
oraz prowadzi[ł] życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić"
(Kan. 874 $1.3). Tylko Ea-szarri wie, czy wybrany przez nią chrzestny spełnia te
minimalne warunki. Jeśli tak, to się kwalifikuje i niech sobie będzie. Tak jak
napisała Minerwa: Ea-szarri musiała mieć swoje powody, żeby go wybrać. Ale też i
pomysł dobrania mu do pary bardziej religijnej chrzestnej mi się podoba. Ktoś
się powinien znaleźć, to nie musi przecież być bliska przyjaciółka. Myślę, że
osoba traktująca wiarę serio serio też potraktuje prośbę o bycie przewodniczką w
wierze dla szkraba, nawet jeśli nie była dotąd blisko z daną rodziną związana.

[ea-szarri]

minerwamcg napisała:

> Przeciętny ksiądz zacznie od awantury dlaczego chrzci się tak duże
dziecko i cz
> y
> nie można było wcześniej. Nieprzeciętny ksiądz też raczej
zainteresuje się
> wychowaniem religijnym dziecka po chrzcie, niż przygotowaniem do
niego.

Nie no, weźże mnie, Minerwo, nie strasz....
Chyba namówię Jaśnie Panienkę na jakieś czyny gwałtowne w kościele,
żeby sobie mój proboszcz dobrze w pamięci utrwalił, iż we mszy
niedzielnej nabożnie uczestniczymy (żeby przynajmniej część
ewentualnych wątpliwości zawczasu rozwiać).

[a_weasley]

dominikjandomin napisał:

> > chrzestnych liczyć nie mogę, bo akurat u kandydata na chrzestnego

> Jesli moge radzić: zmień chrzestnego.

To jest chyba sensowna rada, o ile rzecz jasna traktujemy tę instytucję
poważnie, a nie jako okazję do przyznania komuś honorowego członkostwa rodziny.

> No, chyba, ze zalezy ci na prezentach,

Dawno dawno temu, kiedy redakcje odpowiadały na łamach, nie cytując listu, w
"Królowej Apostołów" pojawiła się odpowiedź:
"D.R., Grodno. Jeśli nie ma powodu - to nie przypuszczać - a tym bardziej nie
mówić bez wyraźnej potrzeby".
To była mądra rada.

[dominikjandomin]

a_weasley napisał:

> > No, chyba, ze zalezy ci na prezentach,
>
> Dawno dawno temu, kiedy redakcje odpowiadały na łamach, nie
cytując listu, w
> "Królowej Apostołów" pojawiła się odpowiedź:
> "D.R., Grodno. Jeśli nie ma powodu - to nie przypuszczać - a tym
bardziej nie
> mówić bez wyraźnej potrzeby".

Nie chciałem nikogo urazić, zwłaszcza, ze jak napisałem - po osobie
pytającej się na tym forum nie przypuszczam, aby tak było.

Natomiast w samej teorii znam niestety osobiście takowe przypadki
Ot, proszenie o bycie chrzestnym kogoś z mojej rodziny, kto do
kościoła nie chodzi, ślub ma cywilny - przez koleżankę żony. Jaki to
miało cel? Nikt nie wie. Całe szczęscie, ze księdza, który się na to
zgodził, na czas przeniesiono do innej parafii, a nowy nie udzielił
zgody na takiego chrzestnego.

Ja zwracam uwagę na to, kto ma byc chrzestnym, czego się o niego
oczekuje. W końcu ta osoba bierze na się jakieś zobowiązania. A ja
byłbym świadomym swiadkiem kłamstwa, gdybym wiedział, że dany
człowiek wcale za wychowanie religijne się nie weźmie.

[mader1]

jesteś mądrą mamą, to tylko taka kokieteria )))
Zaczęła od chrztu Jezusa. Przeczytaj Jej o tym - najlepiej z Biblii
dziecięcej, ale możesz też sama opowiedzieć. Możecie spróbować to
narysować
A potem opowiedz jej, co będzie oznaczał Jej chrzest i jak będzie
wyglądał.
Byliśmy z meżem chrzestnymi 2 letniej dziewczynki - wyglądało to
wzruszająco : była szalenie poważna i przejęta.

[sion2]

Ja tez polecam dwie rzeczy: poszukanie chrzestnych wierzacych oraz
edukacje dziecka za pomocą rozmow i ksiazeczek na ten etap. Mysle ze
takie przygotowanie w wymiarze 2 razy w tyg powinno trwac co
najmniej miesiac. Ja bym uczynila z niego jakis ekstra rytuał
domowy, twoje sam na sam z córką regularnie np. 2 dni w tyg po 20
min (nie wiecej). Postaram sie Ci cos doradzic z lektury:
podreczniki
www.kmt.pl/pozycja.asp?DZ=&KsID=9673&kstr=1
www.kmt.pl/pozycja.asp?DZ=&KsID=9675&kstr=1
www.kmt.pl/pozycja.asp?DZ=&KsID=14891&kstr=1
www.kmt.pl/pozycja.asp?DZ=&KsID=14864&kstr=2
Biblie
www.kmt.pl/pozycja.asp?DZ=&KsID=6513&kstr=1
www.kmt.pl/pozycja.asp?DZ=&KsID=11091&kstr=2
www.kmt.pl/pozycja.asp?DZ=&KsID=16522&kstr=2
www.kmt.pl/pozycja.asp?DZ=&KsID=12718&kstr=4
na wesolo
www.kmt.pl/pozycja.asp?DZ=&KsID=15688&kstr=1
www.kmt.pl/pozycja.asp?DZ=&KsID=11384&kstr=4
www.kmt.pl/pozycja.asp?DZ=&KsID=16620&kstr=5
wiedza ktora powinna posiasc twoja cora:
- ze Bóg stworzył swiat (nie że trwalo to 7 dni tylko ze wszystkiemu
co istnieje On dał poczatek, nie wiemy dokladnie jak wygladal
poczatek swiata bo nikogo przy nim nie bylo)
- ze nas kocha, kocha wszystko co stworzyl
- ze kazde dobro jakie nas spotyka np. milosc mamy i taty ma swoje
źródło w Bogu, że On wlewa w ludzkie serca milosc
- ze Bóg jest najlepszym przyjacielem i ze mozna do Niego
przychodzic z wszystkimi problemami i prosbami
- ze chrzest bedzie wielkim wydarzeniem bo w tym dniu twoja córka
stanie sie dzieckiem Bożym, zacznie nalezec do przyjaciol Boga hm...
to tak troche pokracznie teologicznie jest, ale chodzi o
dostosowanie przekazu do mozliwosci dziecka
- ze 2000 lat temu Bog niewidzialny z milosci do nas stal sie
czlowiekiem Jezusem z Nazaretu i chodzil po ziemi nauczajac ludzi
jak maja postepowac aby zyc w milosci wzajemnej i przyjazni z
Bogiem, ze uzdrawial z chorob - vide historia Jezusa dla najmlodszych

jakbys miala szzcegółowe problemy mozesz do mnie pisac na priv
bo wiele tez zalezy od tego czy w ogole rozmawialas z dzieckiem do
tej pory o Bogu czy bedą to "pierwsze razy"

[ea-szarri]

Aaaaa... sion, udało Ci się mnie nieco oszołomić... jak już się z
tego stanu wydobędę, to będziesz biedna, bo pytania dodatkowe się z
pewnością pojawią.

A tak w ogóle – dziękuję.
Wielce pomocne jest, co napisałaś.

[ea-szarri]

mader1 napisała:

> jesteś mądrą mamą, to tylko taka kokieteria )))

Ale to niestety nie kokieteria... jednakowoż cieszę się, że tak
wygląda

[kann2]

Do siódmego roku zycia nie wymaga się szczególnego przygotowania
dziecka do chrztu. Nie chcę przez to powiedzieć, że nie potrzeba
żadnego przygotowania, ale też żeby nie przesadzać. W końcu katolicy
wierzymy, że sakrament ten działa "automatycznie",

Jeśli sama dojrzałaś do tej decyzji, to pierwszy krok został
postawiony we właściwym kierunku. Może jednak sama zdołasz kilka
słów o chrzcie powiedzieć, miast "wykorzytywać" księdza. A może
jakaś siostra zakonna, która pracuje w pobliskim przedszkolu? W
końcu - myślę - nie trzeba sie wysilać na wielky wykład dogmatyki
katolickiej.

Ale chrzestni to mogliby być od strony wiary silną stroną...

chrzestni

[ea-szarri]

W związku z powtarzającymi się sugestiami typu: zmień/znajdź
wierzącego chrzestnego, wyjaśniam:
aktualnie nie ma nikogo takiego ani w moim bliższym, ani w dalszym
otoczeniu. Znalazłoby się zapewne kilka osób „wierzących inaczej”,
nie jestem jednak pewna, czy chrzestna kontestująca np. obowiązek
niedzielnej mszy św. to dobry pomysł....
A że obowiązki chrzestnej to trochę więcej niż „w dniu chrztu ładnie
wyglądać”, to jakoś nie mam przekonania, by angażować obcą osobę.

Mam jeszcze jedno pytanie – nie wiecie może, czy tak małe dziecko
może wziąć czynny udział w samym obrzędzie (np. przynajmniej
częściowo udzielać samodzielnie odpowiedzi)?

udzial dziecka

[sion2]

podtrzymuje zaproszenie na priv jakbys chciala

jesli chodzi i czynny udzial 4-latka to owszem jest mozliwy ale
raczej na zasadzie ze ona juz umie mowic wiec powtorzy po ksiedzu
zczy sie nauczy poprawnej odpowiedzi ale trudno raczej mowic tutaj o
swiadomej decyzji
ja bylam swiadkiem chrztu trzylatka gdy ksiadz go zapytal "czy
chcesz zostac chrzescijaninem?" na co maly ochoczo "tak!" ))) wiec
ewentualnie mozesz wczesniej z ksiedzem uzgodnic jakie pytanie malej
zada a ty jej wyjasnij znaczenie tego pytania no i pointruuj w
kwestii jedynie slusznej odpowiedzi

[alex05012000]

otóż to! nie wiem czy kiedyś juz pisałam, ale z pewnych względów
zostałam ochrzczona w wieku lat 2,5, nie zostałam odpowiednio
poinstruowana, miałam wtedy okres buntu 2latka i na pytanie: czy
chcesz być ochrzczczona czy jakieś podobne... gromko krzyknęłam -
NIE!

Chrzest dziecka

[kann2]

Do ukończenia przez dziecko siódmego roku życia w obrzędzie chrztu
dzieci nie przewiduje się żadnych pytań i odpowiedzi kandydata do
chrztu. Po ukończeniu siedmiu lat dzieko musi samo oznajmić wolę
przyjęcia chrztu - inaczej sakrament byłby nieważny.


Kan. 852 - § 1. Przepisy zawarte w kanonach o chrzcie dorosłych
stosuje się do wszystkich, którzy po wyjściu z dzieciństwa osiągnęli
używanie rozumu.
§ 2. Z dzieckiem zrównany jest, gdy chodzi o chrzest, także ten, kto
nie jest świadomy swego działania.

Kan. 97 - § 2. Małoletni, przed ukończeniem siódmego roku życia,
nazywa się dzieckiem i uważany jest za nie posiadającego używania
rozumu. Po skończonym siódmym roku życia domniemywa się, że posiada
używanie rozumu.

[wolanka79]

Witaj, jestem w bardzo podobnej sytuacji, a raczej byłam, bo w końcu
chrzestnych dobrałam, moim zdaniem rewelacyjnie. Nie jest to jednak
nikt z rodziny, ani brat mojego męża, ani mój brat(nie mają
bierzmowania, do Kościoła nie chodzą i raczej na byciu chrzestnymi
im nie zależy), ku przerażeniu babć oczywiście, ich zdaniem złamałam
odwieczną tradycję i urządzam szopki. Na chrzestnych wybrałam ludzi
wierzących, praktykujących, skromnych i radosnych. Są to moi dobrzy
znajomi ze szkoły średniej oraz najlepsza przyjaciółka Chrzest
przyjmą moje dwie córcie, starsza, 6,5 letnia oraz trzymiesięczna
niunia. Jestem bardzo szczęśliwa, że w końcu do tego dojdzie. Co do
przygotowania starszej córci, mała często rozmawia ze mną o Bogu, w
takich uniwersalnych prawdach, że np. człowiek nie powinien drugiemu
wyrządzać krzywdy staram się jej przekazać nauki Jezusa. Jest to o
tyle skomplikowane, że mąż jest "niedowiarkiem", a mnie zależy na
tym, aby córcia w Boga wierzyła, a tatę szanowała. Dużą pomoc
otrzymałam od Siostry, która naucza małą religii. A pytania moja
córcia ma różne, pierwsze było: "czy wcześniej był Pan Bóg, czy
dinozaury", a drugie, przyniesione ze szkoły: "czy to prawda, że Pan
Jezus nie wiedział, co to skarpetki". Powolutku, powolutku
dochodzimy do spraw bardziej poważnych, oby tak dalej dobrze nam
szło, jak teraz...

Własnie miałam zacząć podobny wątek!

[zebra12]

10 listopada mam zaplanowany chrzest moich 3 córek. Mają 10, 7 ltai
i najmłodsza ma 11 miesięcy. Wielu moich znajomych chrzciła dzieci
po 6 roku życia. To częste teraz. Ksiądz nie był zdziwiony. Chrzest
będzie odbywał sie po Mszy w sobotę. U mnie dochodziły problemy
dodatkowe: mąż się na chrzest nie zgadza, moi rodzice też są
przeciw. Chrzczę je w tajemnicy przed wszystkimi. Chrzestni to mój
brat z żona i koleżanki. Obawiam się tego chrztu, bo nie wiem jak
najmłodsza wytrzyma - zaczyna chodzić i nie usiedzi ani sekundy na
miejscu. Poza tym NIGDY nie widziałam chrztu i zupełnie nie wiem
czego się spodziewać. Sama również nie jestm ochrzczona w KK...
Idę się edukować w niedzielę - popatrzę na chrzciny w kosciele.

dla zebra i ea-szari o chrzcie krok po kroku

[sion2]

przeklejam wam tu w ramach do edukowania sie, tekst moj

Każdy człowiek przychodzi na świat w grzechu pierworodnym
tzn. „odziedziczonym” po pierwszych ludziach. Dlatego właśnie Syn
Boży stał się Człowiekiem – aby dokonać naszego odkupienia z winy
adamowej, która czyniła wszystkich ludzi nieprzyjaciółmi Boga,
pozbawiała ich łaski uświęcającej. W momencie chrztu świętego
zostajemy zanurzeni w śmierć i zmartwychwstanie Jezusa, zostajemy
obmyci Jego krwią i otrzymujemy łaskę przyjaźni z Bogiem. Chrzest
odpuszcza wszystkie grzechy, także osobiste (gdy przyjmuje go
człowiek dorosły), czyni neofitę dzieckiem Bożym, nowym stworzeniem,
świątynią Ducha Św. (KKK 1263-1265). Innym istotnym skutkiem
sakramentu jest włączenie ochrzczonego we wspólnotę Kościoła, gdzie
odtąd ma prawo otrzymywać wszelką pomoc duchową i karmić się Słowem
Bożym. Wiara chrześcijańska nie jest sprawą prywatną i indywidualną -
nie może wzrastać i pogłębiać się bez wspólnoty wierzących.
Początkowo chrztu udzielano głównie osobom dorosłym, choć już samo
Pismo św. wspomina w kilku miejscach, że chrzest przyjął „cały dom”
(np. 1 Kor 1,16; Dz 16,33), a więc jak możemy przypuszczać także
dzieci. Przyjęcie tego sakramentu odbywało się w starożytnym
kościele niezwykle uroczyście i poprzedzone było długim
przygotowaniem, a uczestniczących w nim nazywano katechumenami.
Katechumenat trwał czasem kilka lat i stopniowo wprowadzał kandydata
do chrześcijaństwa w obrzędy, które miały go duchowo wzmocnić i
uświadomić mu jak wielkiej łaski dostępuje. Samego zaś chrztu
udzielano – poza szczególnymi przypadkami – w Noc Paschalną podczas
całonocnej liturgii. Podkreślało to powiązanie łaski chrztu św. z
misterium zbawczym Chrystusa. I w dzisiejszej liturgii Nocy w Wielką
Sobotę jest czas na przyjęcie chrztu przez katechumenów. Początkowo
także chrzest odbywał się przez zanurzenie w wodzie stąd kościoły
wyposażone były w baptysteria – specjalne oddzielne pomieszczenia,
gdzie udzielano chrztu w ten sposób.
Dlaczego więc przyjęła się praktyka chrztu niemowląt? Przede
wszystkim w Piśmie św. nie ma zakazu chrztu dzieci, są natomiast
słowa Chrystusa „pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie” (Mk 10,14).
Kościół kontemplując Słowo Boże szybko – bo już w drugiej połowie II
wieku chrzest dzieci był rozpowszechniony – zrozumiał, że dziecko
nie musi dojść wieku używania rozumu, aby móc zostać ochrzczonym.
Dzieje się tak dlatego, że nasze zbawienie dokonało się przez
Chrystusa całkowicie za darmo, bez żadnej naszej zasługi
otrzymaliśmy je. Dlatego dziecko nie musi „zasłużyć” świadomą wiarą,
aby otrzymać darmową łaskę przyjaźni z Bogiem i odkupienia z grzechu
pierworodnego. Sakrament jest działaniem Boga w duszy ludzkiej, a
nie naszym zasługiwaniem, dlatego łaska chrztu św. może być
udzielana niemowlętom.

ZNACZENIE OBRZĘDÓW CHRZTU ŚWIĘTEGO
Obrzędy sakramentu chrztu św. mają swoją głęboką wymowę.
Przygotowanie polega najpierw na przyjęciu dzieci przez wspólnotę:
rodzice głośno wyrażają swoją wolę ochrzczenia dziecka i proszą o
ten sakrament przed wspólnotą – do nich bowiem należy potem
dopełnienie sakramentu czyli wychowywanie dziecka w wierze. Jeśli
nie ma nadziei, że dziecko będzie wychowywane po katolicku, zaleca
się odłożenie chrztu aż do ustąpienia trudności. Obrzęd przyjęcia
dzieci kończy się uczynieniem znaku krzyża na czole dziecka przez
celebransa, rodziców i chrzestnych.
Po Liturgii Słowa celebrans w uroczystej modlitwie wzywa Boga i
przypominając o Jego Boskim planie zbawienia ludzi albo święci wodę
albo ukazuje już poświęconą. Następnie społeczność wierzących
uroczyście wyrzeka się szatana i wyznaje wiarę w Boga, Jezusa-Pana i
Zbawciela, Ducha św. Podkreśla to rolę wspólnoty w kształtowaniu
postawy wiary u swoich członków, szczególnie u dzieci, które zostają
ochrzczone dzięki wierze swoich rodziców.
Właściwe udzielenie sakramentu ma miejsce, gdy kapłan albo polewa
głowę dziecka/dorosłego wodą albo zanurza je w wodzie (zwyczaj do
tej pory praktykowany powszechnie w prawosławiu) i wymawia słowa „
N. ja ciebie chrzczę w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Następnie
czoło ochrzczonego zostaje naznaczone krzyżmem świętym na znak
przynależności do królewskiego kapłaństwa oraz wspólnoty ludu
Bożego. Na znak oczyszczenia z winy pierworodnej, rozpoczęcia nowego
życia jako dziecko Boże i darowania wszelkich win osobistych w
przypadku dorosłego, ochrzczony zostaje okryty białą szatą. Biała
szata oraz świeca chrzcielna – znak Chrystusa Światłości świata,
powinny być przechowywane w domu jako pamiątka chrztu. Po
przemówieniu celebransa wszyscy wspólnie przed ołtarzem odmawiają
Ojcze nasz, modlitwę dzieci Bożych, której nauczył nas Jezus. Na
koniec wszyscy otrzymują specjalne błogosławieństwo, aby obficie
spłynęła na nich łaska Boża.
Warto jeszcze podkreślić, że sakrament chrztu św. jest tak ważny dla
naszego zbawienia, że w obliczu śmierci udzielić go ważnie może
każdy polewając chrzczonego wodą i wypowiadając biblijną formułę
przyzywania Trójcy Świętej. Wolno także ochrzcić umierające dziecko
bez zgody jego rodziców.

sakrament po katolicku czym jest

[sion2]

Najważniejszym celem sakramentów jest jednoczenie człowieka z
Bogiem, ponieważ jednak człowiek jest istotą nie tylko duchową, ale
także cielesną – sakramenty są takimi dostępnymi dla zmysłów
postaciami łaski i miłości Bożej. Wszystkie sakramenty zasadzają się
na Chrystusie, z Niego biorą początek i moc, dokonują się dzięki
Jego dziełu odkupienia człowieka. On ustanowił Kościół, w którym i
poprzez który przedłuża swoją zbawczą działalność. Inaczej mówiąc w
sakramentach spotykamy się z tym samym Chrystusem, który chodził po
ziemi i głosił Ewangelię, uzdrawiał, pocieszał i zbawiał.
Niewidzialny Bóg spotyka się z człowiekiem w widzialnym znaku
sakramentalnym, aby go obdarzyć łaską i przemienić na wzór obrazu
swojego Syna.
Sakramenty są także najwyższym kultem oddawanym Bogu. Jest tak
dlatego, że nie w naszym czynie, choćby najszlachetniejszym, ale
dopiero w czynach i w ofierze Boga-Człowieka, Jezusa Chrystusa, Bóg
Ojciec odebrał i wciąż odbiera autentyczny, najwyższy kult. Ponieważ
zaś moc sakramentów wypływa z misterium paschalnego Chrystusa,
sprawowanie ich uobecnia te misteria i stanowi najdoskonalszy kult
oddawany Bogu. Podkreślmy, że wszystkie czyny, wydarzenia i
cierpienia w życiu Jezusa miały charakter zbawczy, były skutecznym
znakiem uświęcającej łaski, dlatego Apostołowie przebywając z Nim
nie musieli przyjmować żadnych sakramentów i Pismo św. nic nie
wspomina o ich chrzcie. Z tym samym działaniem łaski spotykamy się
teraz w czasie przystępowania do sakramentów w Kościele. Widzimy
więc, że stanowią one wyjątkowy i najdoskonalszy sposób przyjęcia tu
na ziemi zbawczego działania Chrystusa.
Możemy wymienić następujące cele sakramentów: 1) uświęcenie
człowieka, 2) budowanie mistycznego Ciała Chrystusa czyli Kościoła,
3) oddawanie czci Bogu, 4) pouczanie, 5) przymnażanie i umacnianie
wiary, 6) sprawianie wzrostu czynnej miłości Boga i bliźniego (Zob.
Konstytucja „De sacra liturgia”, nr 59, 1963). Znaki sakramentalne
budują Kościół nie tylko liczebnie (chrzest i kapłaństwo), ale
przede wszystkim tworzą go duchowo: bierzmowanie go umacnia nowym
wylaniem Ducha św., pokuta oczyszcza, eucharystia i namaszczenie
chorych ściślej jednoczą z Chrystusem.

Na znak sakramentalny składają się dwa elementy tworzące wewnętrzną
jedność: słowo i znak w ściślejszym sensie. Słowo sakramentalne
np. „ja ciebie chrzczę...” , słowa Chrystusa ustanawiające
Eucharystię itd. to jakby dusza sakramentu, w teologii nazywana
formą. Znak w ściślejszym sensie tworzy zarówno materialny konkret
np. wino, chleb, woda, olej, jak i czynność np. obmycie wodą,
spożycie chleba, nałożenie rąk itd. Ten element zwany jest materią
sakramentu. Aby sakrament miał miejsce musi wystąpić jedność formy i
materii.
Sakramenty są znakami łaski i zbawienia dlatego, że nie tylko
wskazują zewnętrznie na łaskę udzielaną przez Boga, ale także są
osobistym spotkaniem z działającym Zbawicielem. Łaska tych świętych
znaków polega więc na tym, że darzą nas miłością Bożą, dają nam
udział w urzędzie i posłannictwie Jezusa Chrystusa oraz w Jego życiu.
Udział w urzędzie i posłannictwie Chrystusa otrzymujemy poprzez
sakrament chrztu, bierzmowania i kapłaństwa – one wyciskają na duszy
niezniszczalny charakter, nieusuwalne duchowe znamię czyli
nieodwracalnie włączają nas w służbę Chrystusowi i Ewangelii.
Zostajemy niejako „opieczętowani” duchowo przez Boga, dostępując
szczególnej łaski przyjaźni z Nim i zostajemy powołani do dawania
świadectwa. Nic nie usunie z naszych dusz tych duchowych znamion,
nie może tego dokonać formalne „wypisanie się” z Kościoła ani żaden
najcięższy grzech. Dlatego tych sakramentów nie można udzielać
powtórnie.
Pozostałe sakramenty czyli pokuta i pojednanie, małżeństwo,
namaszczenie chorych i eucharystia w sposób szczególny służą naszemu
duchowemu umocnieniu dlatego mogą być udzielane wiele razy.
Ich „zadaniem” jest włączanie nas w życie Chrystusa, udzielanie
Jego przebaczenia i uzdrowienia, wspieranie nas na drodze do
Królestwa Niebieskiego.

EX OPERE OPERATO
Ten łaciński zwrot tłumaczy bardzo ważną kwestię dotyczącą
sakramentów. Wielu z nas zapewne zastanawiało się nad tym np. czy
warto iść do spowiedzi do księdza, o którym wiemy, że nie prowadzi
się zbyt moralnie. Czy taka spowiedź będzie ważna? Albo zastanawiamy
się czy przyjęty kiedyś bez zastanowienia sakrament bierzmowania
miał jakąkolwiek moc działania w naszej duszy?
Nauka Kościoła mówi, że sakramenty udzielają łaski mocą samego
dokonanego aktu sakramentalnego – ex opere operato. Nie oznacza to
jednak, że działają mechanicznie lub mają moc magiczną. Ich
skuteczność i moc wypływa zawsze ze zbawczego dzieła Jezusa
Chrystusa, który jest właściwym Szafarzem świętych znaków czyli sam
udziela ich i działa w nich. Ze strony człowieka skuteczność
sakramentów zakłada wiarę człowieka, im bardziej człowiek wierzy,
tym więcej otrzymuje łaski. Lecz to nie wiara człowieka sprawia
łaskę, wiara człowieka łaskę jedynie przyjmuje!
Zrozumienie istoty działania sakramentów jest ważne, gdyż
najczęściej popełniamy dwa błędy. Pierwszy, gdy sądzimy, że osobiste
zaangażowanie człowieka jest mało ważne, że wystarczy po prostu
przyjąć sakrament, a on już „jakoś będzie działał”, że nie trzeba
starać się przyjmować go godnie. Drugi, gdy przypisujemy
sakramentowi moc magiczną, niejako władzę nad samym Bogiem np. ktoś
idzie do spowiedzi, nie wyznaje wszystkich grzechów, ale ksiądz o
tym nie wie i udziela rozgrzeszenia, a on jest przekonany, że został
oczyszczony, bo usłyszał formułę rozgrzeszenia. Tymczasem Bóg, który
widzi jego serce, grzechów mu nie odpuścił, gdyż nie wyznał ich
wszystkich, spowiedź jest nieważna. Podobnie Bóg choć udziela nam
zbawienia poprzez sakramenty, a zwłaszcza chrzest, nie jest jednak
ograniczony wyłącznie do tego sposobu uświęcania człowieka.
Niezawodność sakramentów nie płynie ani z samoistnej mocy znaków ani
z działania człowieka, ale ze słowa danego przez Zbawiciela, z
niezawodności Jego działania. Sakrament nie przestaje stanowić
obiektywnego źródła mocy Bożej nawet wtedy, gdy przyjmujący je
człowiek pozbawiony jest wiary. Jednak takie przyjmowanie
sakramentów nie jest ani godne ani owocne dla człowieka. Wyjaśniając
to na przykładzie: w obrzędzie Komunii św. katolik przyjmuje
konsekrowaną Hostię, która jest prawdziwym Ciałem Jezusa niezależnie
od tego czy on w to wierzy czy nie. Jednak gdy przyjmuje Komunię św.
bez wiary, obecny w niej Chrystus nie może skutecznie działać w jego
duszy. Skuteczność świętych znaków nie zależy także od kwalifikacji
moralnych szafarza ani od jego wiary. Ważnie więc rozgrzesza kapłan,
którego obciążają grzechy.
Niektóre z sakramentów pozostawiają niezatarty ślad w duszy ludzkiej
i dlatego mogą być przyjęte tylko raz: chrzest, bierzmowanie,
małżeństwo i kapłaństwo. Co więc się dzieje, gdy ktoś np. przyjął
bierzmowanie bez należytej świadomości i wiary? Otóż działanie łaski
sakramentu jest wtedy jakby „zawieszone” w duszy, ale w momencie,
gdy człowiek dostrzeże swój błąd i zwróci się z wiarą do Boga, łaska
sakramentu w nim „ożywa” i może skutecznie działać.


Mam nadzieje ze zrozumiale

[minerwamcg]

> Niektóre z sakramentów pozostawiają niezatarty ślad w duszy
> ludzkiej
> i dlatego mogą być przyjęte tylko raz: chrzest, bierzmowanie,
> małżeństwo i kapłaństwo.

No, akurat sakrament małżeństwa można przyjąć więcej razy.

[sion2]

minerwamcg napisała:

> > Niektóre z sakramentów pozostawiają niezatarty ślad w duszy
> > ludzkiej
> > i dlatego mogą być przyjęte tylko raz: chrzest, bierzmowanie,
> > małżeństwo i kapłaństwo.
>
> No, akurat sakrament małżeństwa można przyjąć więcej razy.


tak, ale dopiero gdy przestaje obowiazywac poprzedni z powodu smieci
malzonka, ale masz racje: formalnie malzenstwo mozna przyjac kilka
razy.