cień Judasza

[nati1011]

Judasz kosztował mnie wiele nieprzespanych nocy. Był największym
lękiem mojej wiary.

Były 2 powody

1. Fatum - było wiadomo, że to on zdradzi. Został przeznaczony
(przewidziany) na zdrajcę. Bardzo ciężko było mi rozróżnić między
pojęciem: że Bóg wiedział, że zdradzi Judasz, a tym: że zdrada
Judasza była zaplanowana - czyli z góry został skazany na
potepienie. Nie pomagały mi słowa Bibli: lepiej by było dla niego
gdyby się nie narodził. Ciążyło na mnie przekleństwo losu
judaszowego. Strach, że są ludzie, którzy z góry zostali
przeznaczeni na potępienie. Cóż może człowiek, zyjąc z takim
brzemieniem? Bóg już dziś wie. Czy można być przeznaczonym na
potępienie? Czy mamy wpływ na nasz los, skoro i tak jest już
przesądzony?

2. Był tak blisko - a jednak to nie wystarczyło. Był tak blisko...
widział te wszystkie cuda. Dotykał samego Boga. A jednak został
zdrajcą. Nie wystarczyło nawet tak potężne objawienie.

Odpuściłam sobie róznice w pojmowaniu czasu. Skoro człowiek został
stworzony w czasie, to nie jest w stanie pojąć bytu poza czasem.
Ale to dzięki Judaszowi zrozumiałam (tak mi się przynajmniej wydaje)
choć trochę tajemnicę zbawienia. Długo trwało zanim doszłam do
wniosku, że Judasz nie został potępiony za zdradę. Przecież i św.
Piotr zdradził/wyparł się Jezusa. Róznica jest dopiero w postawie po
upadku. Judasz zrozumiał swój błąd, nawet oddał srebrniki. ALe nie
potrafił przyjąć wybaczenia. W rozpaczy się powiesił. Nie wybaczył
sam sobie, nie przyjął Miłosierdzia.

2 problem doskwiera mi przy ostatnich częstych (a właściwie
spektakularnych) wystąpieniach z KK. Skoro nawet ci ludzie -
uznawani przez wielu za autorytety moralne, teologiczne, mający za
sobą lata formacji duchowej nie potrafili wytrwać. Czegoś zabrakło.

Uczy mnie to pokory. Do własnej wiary, własnych możłiwości i
postrzeganai świata.

[otryt]

nati1011 napisała:

>Ale nie potrafił przyjąć wybaczenia. W rozpaczy się powiesił. Nie
>wybaczył sam sobie, nie przyjął Miłosierdzia.

Bardzo ciekawe są Twoje przemyślenia. Od siebie dodam, że dolina,
gdzie się Judasz powiesił, jest tym samym miejscem, gdzie Molochowi
składano dzieci w ofierze. Nie pamiętam nazwy tej doliny. Czyli jego
śmierć można traktować, jako ofiarę złożoną Molochowi. Bóg nie
chciał ofiar z ludzi. Dzisiejsza antropologia uczy, że wszystkie
pogańskie bóstwa tego chciały i było to bardzo rozpowszechnione. Ten
ponoć okrutny Stary Testament robi wyłom w tym przerażającym
obrzędzie. Po raz pierwszy ludzie się dowiadują, że Bóg tego nie
chce.

Niedawno usłyszałem jeszcze inny ciekawy pogląd. W tym świecie, na
który przyszedł Chrystus jego los był przesądzony, bo tacy byli
ludzie. Bóg znał ich grzechy, myśli, mentalność. Mógł przewidzieć co
się stanie. Tak jak my możemy przewidzieć, co się stanie, gdy do
jaskini zbójców wejdzie młoda i piękna dziewczyna. Jednak, gdyby
świat był inny, mniej grzeszny to Chrystus nie musiałby zginąć. Może
trochę mniej by cierpiał. Nie było takiego przeznaczenia z góry
ustalonego. To grzeszność świata sprawiła, że stało się to, co się
stało. Mądrość Boża również z łatwością mogła przewidzieć, którzy z
ludzi zdradzą, którzy zabiją.

[nati1011]

bo mnie ten Judasz męczył strasznie i chyba męczy do dzisiaj. Symbol
przekleństwa, podłości i zdrady.

A przecież był wybrany. Jezus wybrał najlepszych. Uczynił ich
uczniami. Przeciez nie wybrał Judasza tylko po ty by miał Go kto
zdradzić. Przecież wiedział....

Dlaczego to uczeń musiał zdradzić? Bliski, ulubiony... Jak dziecko.

[otryt]

nati1011 napisała:

>Przecież nie wybrał Judasza tylko po to by miał Go kto
>zdradzić. Przecież wiedział....


Podam inny przykład. W swoim otoczeniu Karol Wojtyła miał człowieka,
który go zdradzał. (zresztą nie jednego) Pisze o tym Marek Lasota w
książce "Donos na Wojtyłę". Podczas bezpośrednich spotkań już jako
Jan Paweł II mówił do niego mnie więcej tak: "Przyjacielu ufam
Tobie. Wiem, że dobrze pokierujesz sprawami." Nie byłoby może w tym
nic niezwykłego, bo dla Jana Pawła II postawa ufności i otwartości
była naturalna. Dziś wiem, że mówiąc to Karol Wojtyła już wiedział,
że właśnie ten człowiek go zdradza. A mimo to dawał mu kolejne
szanse na nawrócenie, bo nieprzekreślanie człowieka jest dawaniem mu
szansy. Jan Paweł musiał wiedzieć, bo wiedziało całe środowisko
krakowskie i wszystkie ważne sprawy omawiali, gdy go nie było.
Przypadkiem dowiedziałem się i ja już w roku 1985, a więc grubo
przed lustracją. Wtedy w to nie wierzyłem. Ludzie obeznani z
agenturą mówili, że takie postępowanie było właściwe, bo lepiej mieć
w swoim otoczeniu agenta, o którym się wie, że jest agentem niż
zdekonspirować go. Wtedy jest pewne, że przyślą nowego. Nie będzie
jednak wiadomo, kto nim jest. W filmie "O człowieku, który został
papieżem" jest również scena w którym człowiek śledzący Wojtyłę jest
w podobny sposób z dużą miłością traktowany przez przyszłego
papieża. Ta miłość sprawiła, że się nawrócił. A więc byli i tacy,
którzy odrzucili współpracę z aparatem zła. Judasz też mógł tak
zrobić, ale jego jakieś cechy sprawiły, że trwał do końca w błędzie.
Judasz pomimo swojego wykształcenia nie rozumiał na czym miało
polegać wyzwolenie, jakie przynosi Chrystus. Myślał, że chodzi o
wyzwolenie polityczne, powstanie zbrojne przeciwko rzymskiemu
okupantowi. Nawet jakieś plany snuł. Może widział się przywódcą?
Wielu ludzi w ten błędny sposób rozumiała misję Chrystusa. Dlatego
może tak szybko "Hosanna!" zamieniło się w "Ukrzyżuj go!". Być może
w swojej pysze próbowali Chrystusowi mówić, co ma robić, a gdy On
nie chciał doznali zawodu i obrócili się przeciwko Niemu.

Dlaczego wziąłem pierwszy pieniążek?

[otryt]

Znalazłem długi fragment rozmowy Judasza z Kajfaszem i innymi
faryzeuszami według Marii Valtorty. Pod linkiem zamieszczam krótki
fragment:


www.voxdomini.com.pl/valt/valt/v-04-232.htm

Judasz: «Uczyniłem, co mogłem. Czy to moja wina, że to jest
człowiek, którego nikt nie może doprowadzić do grzechu?
Powiedzieliście, że chcecie wypróbować Jego cnotę. Dałem wam więc
dowód, że On nie grzeszy. Działałem zgodnie z waszymi zamiarami. Czy
może wam udało się postawić Go w sytuacji [umożliwiającej]
oskarżenie Go? Nie. Z wszystkich waszych usiłowań ukazania, że jest
grzesznikiem, wciągnięcia Go w pułapkę, On wychodził większy niż
przedtem. A zatem skoro wy, z waszą zawziętością, nie osiągnęliście
tego, to jakże mam tego dokonać ja, który Go nie nienawidzę, a
jestem tylko rozczarowany, że szedłem za niewinnym biedakiem, zbyt
świętym, aby mógł być królem i to królem, który rozgniata wrogów?
Jakie zło On mi wyrządził, abym miał Go krzywdzić? Mówię tak, bo
myślę, że nienawidzicie Go w takim stopniu, że moglibyście pragnąć
Jego śmierci. Nie mogę już dłużej wierzyć, że chcecie jedynie
przekonać lud, że to szaleniec i przekonać nas, przekonać mnie, dla
naszego oraz Jego dobra, z litości do Niego. Jesteście wobec mnie
zbyt hojni, a zbyt rozwścieczeni, widząc jak góruje nad złem, żebym
mógł wam wierzyć. Pytaliście mnie, co uczyniłem z waszymi
pieniędzmi. Spożytkowałem je tak, jak wiecie. Aby przekonać
niewiastę musiałem wiele wydać... A z pierwszą mi się nie udało i...»


«Ależ milcz! Wszystko to kłamstwo. Ona szalała z Jego powodu i z
pewnością od razu przyszła. Zresztą ty ręczyłeś za to, bo mówiłeś,
że ci to sama wyznała. Jesteś złodziejem. Któż wie, na co zużyłeś
nasze pieniądze!»


Judasz: «Na zgubienie mojej duszy, zabójcy duszy! Na uczynienie ze
mnie człowieka fałszywego, kogoś, kto już nie ma pokoju, kogoś, kogo
podejrzewa On i towarzysze. Bo, dowiedzcie się, On mnie odkrył... O!
Gdyby mnie przegonił! Ale On mnie nie wypędza. Nie. On mnie nie
wypędza. Broni mnie, chroni, kocha!... Wasze pieniądze!... Dlaczego
wziąłem pierwszy pieniążek?»

[otryt]

Judasz powiedział:

>Z wszystkich waszych usiłowań ukazania, że jest
>grzesznikiem, wciągnięcia Go w pułapkę, On wychodził większy niż
>przedtem.

Taki sam wniosek nasunął mi się po przeczytaniu książki „Donos na
Wojtyłę” i obejrzeniu filmowego paradokumentu „Figurant Wojtyła”. O
ubeckich metodach. Karol Wojtyła wiedział przecież, że tego rodzaju
działania są prowadzone przeciwko niemu i innym księżom i klerykom.
Poza zwykłą roztropnością nie zabezpieczał się specjalnie przed tymi
działaniami, nie był podejrzliwy. Do wszystkich podchodził z dużą
miłością, niezależnie od tego czy był to prawdziwy przyjaciel czy
ubek. Olbrzymie środki finansowe, wielu zaangażowanych ludzi nic nie
dawało. Na kolejnych naradach roboczych rozliczano ubeków z ich
pracy. Dostawali ostre reprymendy, że źle pracują i nic nie mają na
Wojtyłę. Wniosek z narad był zawsze jeden. Zwiększyć środki,
zatrudnić więcej inwigilatorów. Kolejne narady znów potwierdzały, że
ich pieniądze i trud poszły w błoto. Odnosiłem wrażenie, że Karol
Wojtyła jest otoczony jakąś niewidzialną tarczą i zło się go
absolutnie nie ima. Nie jest w stanie go w żaden sposób dotknąć. To
niesamowite, jak książka o brudnych metodach ubeckich może być
świadectwem świętości tego człowieka. Niepotrzebnie się tego w
Kościele bano.

Co ciekawe. Zalinkowana rozmowa Judasza z faryzeuszami przypomina mi
rozmowy tajnych współpracowników z oficerami prowadzącymi. Często
ten sam rodzaj gry prowadzonej między nimi. Ten sam rodzaj
zależności. I znów społeczeństwo i media rozliczają głównie ludzi
słabych, uwikłanych, którzy dali się złamać. Z tekstu Valtorty
wynika, że Judasz lubił żyć na wysokim poziomie materialnym. Podobne
motywy dotyczyły niektórych TW. Tymczasem ci, którzy łamali, całe to
szemrane towarzystwo ubeckie, którzy organizowali intrygi nie
spotykają się aż z takim potępieniem. Podobnie tutaj. Niejaki Szymon
zamordował swojego ojca i razem z Kajfaszem przesłuchują Judasza.
Lecz to Judasz jest tym najgorszym, symbolem wszelkiego zła. Kajfasz
i cała jego ekipa żyje sobie w spokoju, dalej rozdają karty. Nie
sięga ich ostracyzm społeczny.

[mader1]

pamiętam kiedyś kazanie księdza w czasie rekolekcji dla rodziców...
Mówił o tym, że często tak bardzo zalezy nam na dobrym towarzystwie
dla naszych dzieci, ale towarzystwo, w którym one się obracają może
być pomocne albo szkodliwe, ale o niczym nie przesądza...
Apostołowie byli w najlepszym towarzystwie, a jednak znalazł się
Judasz pośród nich, a cała reszta musiała walczyć ze swoimi lękami i
wątpliwościami... Znalazł się i Piotr, który zdradził, a jednak...
Tomasz miał duże wątpliwości... które Bóg rozwiał. Nie poznali
Jezusa, ale nie okazało się to ich zgubą.
Rodzice obok byli wstrząśnięci... bo znowu okazało się, że nie ma
gotowych recept, pewności, nie ma kontroli.
Dla mnie to kazanie było pełne nadziei i pokazywało nam rodzicowm
właściwe miejsce.

[nati1011]

Judaszowi nie wystarczyła miłość Jezusa, a naszym dzieciom często
nie wystarcza nasza.

Chodzi tylko o to, by nie skoncentrować się na samym czynie (zdrady)
tylko na postawie po. Żeby dziecko potrafiło przyjąć postawę sw.
Piotra a nie Judasza.

Chrystus z matką i niedoszłą teściową Judasza

[otryt]

Zamieszczam inny fragment "Poematu Boga Człowieka" wg wizji Marii
Valtorty. Rzuca on kolejne światło na życie Judasza. Matka Judasza –
Maria pragnie pojednać się z Anną – matką Joanny. Prosi Chrystusa,
aby towarzyszył jej i pomógł w spotkaniu z Anną. Judasz i Joanna
mieli się pobrać. Jednak do małżeństwa nie dochodzi. Judasz rzuca
Joannę. Ta z żalu umiera. Zrozpaczona Anna nienawidzi zarówno
Judasza, jak i jego matki, którą oskarża o to że pochwala postępek
syna, rzekomo dla zdobycia większego posagu. Chrystus rozmawia z
dwiema matkami. Uzdrawia umierającą Annę, pociesza Marię.

www.voxdomini.com.pl/valt/valt/v-04-085.htm

Płacz matki Judasza

[otryt]

www.objawienia.pl/valtorta/valt/v-03-076.html
«Kim jest Twój Syn dla Ciebie, Niewiasto?» – pyta łagodnie Maria,
matka Judasza.

Matka Najświętsza odpowiada zdecydowanie:
«Jest Moją radością.»

«Jest Twoją radością!!!...»
Matka Judasza wybucha płaczem. Tak się pochyla, tak jest zgięta dla
ukrycia płaczu, że czołem dotyka niemal kolan.

«Dlaczego płaczesz, Moja biedna przyjaciółko? Dlaczego? Powiedz Mi.
Jestem szczęśliwa w Moim macierzyństwie, jednak potrafię też
zrozumieć matki nieszczęśliwe...»

«Tak, nieszczęśliwe! Jestem jedną z nich. Twój Syn jest Twoją
radością... Mój jest moim cierpieniem. Przynajmniej nim był. Teraz,
odkąd jest z Twoim Synem, mniej mnie zadręcza. O, między wszystkimi
tymi, którzy modlą się za Twoje święte Dziecko, o dobro i tryumf,
nie ma ani jednej, po Tobie, Błogosławiona, która modliłaby się tak
wiele, jak ta nieszczęśliwa, która do Ciebie mówi... Powiedz mi
prawdę, co sądzisz o moim synu? Jesteśmy obie matkami, jedna
naprzeciw drugiej. Pomiędzy nami jest Bóg. Porozmawiajmy o naszych
synach. Tobie będzie łatwo mówić o Swoim. Ja... muszę zrobić
wysiłek, aby mówić. Ale mówienie o tym może mi przynieść wielkie
dobro lub wielki ból! Ale nawet jeśli będzie to ból, to przecież
przyniesie też ulgę rozmawianie o tym... Ta niewiasta z Betsur
doszła prawie do szaleństwa z powodu śmierci synów, nieprawdaż? A ja
Ci przysięgam, że czasami myślałam i myślę – patrząc na mojego
Judasza, pięknego, zdrowego, inteligentnego, ale niedobrego,
pozbawionego cnót, nieprawego w duszy, o niezdrowych uczuciach – że
wolałabym opłakiwać go martwego raczej, niż wiedzieć to... niż
wiedzieć, że jest bardzo nie lubiany przez Boga. Powiedz, co myślisz
o moim synu? Bądź szczera. To już więcej niż rok, jak to pytanie
pali mi serce. Ale kogo miałam zapytać? Współmieszkańców miasta? Ci
nie wiedzieli jeszcze, że pojawił się Mesjasz i że Judasz chciał iść
za Nim. Ja to wiedziałam. Powiedział mi to, przychodząc tu po
święcie Paschy, podekscytowany, gwałtowny – jak zawsze, kiedy go
nachodzi jakiś kaprys – i jak zawsze lekceważący radami matki. [Czy
miałam zapytać] jego przyjaciół z Jerozolimy? Święta roztropność i
pobożna nadzieja powstrzymywały mnie przed tym. Nie chciałam im
powiedzieć: “Judasz idzie za Mesjaszem”, bo ja nie umiem ich
kochać... gdyż jest w nich wszystko, prócz świętości. I miałam
nadzieję, że kaprys się skończy jak wiele innych, jak wszystkie,
powodując może łzy i gorycz... jak dla niejednej dziewczyny, którą
tu i gdzie indziej rozkochał w sobie, a potem nigdy nie pojął za
żonę... Wiesz, że są miejsca, do których on już nie chodzi, bo
musiałaby go spotkać zasłużona kara? Nawet pobyt w Świątyni był jego
kaprysem. Nie wie, czego chce. Nigdy. Jego ojciec, Bóg niech mu
przebaczy, zepsuł go. Nigdy nie miałam prawa do głosu przy dwóch
mężczyznach w moim domu. Musiałam tylko płakać i naprawiać
upokorzenia wszelkiego rodzaju... Umarła Joanna... i chociaż nikt
tego nie powiedział, wiem, że umarła z cierpienia. Czekała na niego
przez całą młodość. Judasz oświadczył, że nie chce żony. Potem
jednak wydało się, że posłał przyjaciół do Jerozolimy, aby poprosić
o córkę pewnej bogatej niewiasty, posiadającej sklepy nawet na
Cyprze. Wiele musiałam płakać, bardzo wiele, z powodu wyrzutów matki
zmarłej dziewczyny, jakbym to ja była wspólniczką mojego syna. Nie.
Nie jestem nią. Jestem niczym przy nim. Ubiegłego roku, kiedy był tu
Nauczyciel, pojęłam, że On to rozumie... i byłam gotowa porozmawiać.
Ale to bolesne, bolesne dla matki musieć powiedzieć: “Miej się na
baczności przed moim synem. Jest chciwcem o twardym sercu,
człowiekiem pełnym wad, pyszałkiem, kimś niestałym”. I tak jest.
Ja... proszę, aby jeden cud... On ich czyni tak wiele... aby Twój
Syn uczynił dla mojego Judasza. Ale powiedz Ty, Ty mi powiedz, co
sądzisz o nim...»


Maryja – która ciągle zachowuje spokój i wyraża pełen współczucia
ból wobec tej matczynej skargi, której Jej prawy duch nie może
zaprzeczyć – mówi cicho:
«Biedna matko!... Co myślę? Cóż, twój syn nie jest duszą czystą jak
Jan ani łagodną jak Andrzej, ani stanowczą jak Mateusz, który chciał
się zmienić i jest przemieniony. Jest... niestały, tak, jest taki.
Ale będziemy się wiele modlić za niego, Ja i ty. Nie płacz. Może w
twojej miłości matki, która chciałaby móc szczycić się synem,
widzisz go gorszym niż jest...»

«Nie! Nie! Widzę dobrze i bardzo się boję...»

Izbę wypełnia płacz matki Judasza. W półmroku bieleje twarz Maryi.
Stała się bardziej blada od matczynego wyznania, które nasila
wszystkie podejrzenia Matki Pana. Maryja jednak panuje nad Sobą.
Przytula do Siebie nieszczęśliwą matkę i głaszcze ją. Ta – po
pokonaniu wszelkich hamujących ją barier – opowiada w nieładzie,
niespokojnie, o wszystkich formach zatwardziałości, żądań i
gwałtowności Judasza. Kończy słowami:
«Czerwienię się za niego, kiedy widzę, że Nauczyciel uczynił mnie
celem Swojej miłości! Ja Go o nią nie proszę. Ale jestem pewna, że
czyni to z dobroci, a także po to, aby powiedzieć [Swoim przykładem]
Judaszowi: “Pamiętaj, że tak się traktuje matkę”. Teraz, teraz
wydaje mi się samą dobrocią... O, oby to było prawdą! Pomóż mi,
pomóż mi modlitwą, Ty, święta, aby mój syn nie był niegodny wielkiej
łaski, której Bóg mu udzielił! Jeśli nie chce mnie kochać, jeśli nie
umie być wdzięczny wobec tej, która go zrodziła i wychowała, to nic.
Ale niech umie kochać prawdziwie Jezusa, niech umie służyć Mu
wiernie i z wdzięcznością. Jeśli tak by nie było to wtedy... to
wtedy niech Bóg mu odbierze życie. Wolę go mieć w grobie... Miałabym
go w końcu... bo odkąd doszedł do rozumu, bardzo mało należał do
mnie. Lepszy martwy niż zły apostoł... Czy mogę się modlić w taki
sposób? Co na to powiesz?»

«Proś Pana, aby uczynił to co najlepsze. Nie płacz już. Widziałam
nierządnice i pogan u stóp Mojego Syna, a wraz z nimi celników i
grzeszników. Stali się wszyscy barankami dzięki Jego Łasce. Ufaj,
Mario, ufaj. Cierpienia matek ocalają dzieci, czy nie wiesz o
tym?...»

I na tym pełnym litości pytaniu wszystko się kończy.

Na temat autorki objawień

[mader1]

dla porządku podaję link :
kosciol.wiara.pl/wydruk.php?grupa=6&art=1035984478&dzi=1035894726&katg
a z niego fragment :

W roku 1992 sekretarz Konferencji Episkopatu Włoch Dionigi
Tettamanzi zażądał oficjalnie od wydawcy włoskiego, aby na pierwszej
stronie dzieła określono wyraźnie, iż "wizje i dyktanda, jakie są
zapisane, nie mogą być uznane za mające pochodzenie nadprzyrodzone,
lecz powinny być uważane za formę literacką, jaką autorka posłużyła
się dla opowiedzenia po swojemu o życiu Jezusa".

[otryt]

Dziękuję Mader. Nie wiedziałem, że jej ksiązki są na indeksie.
Szkoda, że w tym artykule nie podano powodów, oprócz tego, że nie
mogą być uważane za Objawienie. Czy złapano ją na jakimś ewidentnym
fałszu?

Niedawno wyświetlany film "Pasja" również oparto w jakiejś części na
jej wizjach. Film jednak cieszył siępoparciem zarówno JPII, jak i
całego Kościoła.

Wydaje mi się, że postać Judasza, jego matki rysuje ona w sposób
wiarygodny.

Pozdrawiam serdecznie

[mader1]

a nie, nie napisałam, że na indeksie. Napisałam o ostrożności i
tyle.

[isma]

Nie moglas napisac, bo indeksu (juz) nie ma )).

[otryt]

W zalinkowanym przez Ciebie tekście napisano, że książki Valtorty
trafiły na indeks w 1959 roku. Później zniesiono instytucję indeksu,
jednak negatywna opinia o jej książkach pozostała. Bardzo źle
wypowiadał się o nich kardynał Ratzinger. Dobrze o tym wiedzieć.
Wiele powstało książek religijnych. Dawniej czytałem sporo
Dobraczyńskiego. Ale zanim został przewodniczącym PRON-u.

[mader1]

a w zalinkowanym prze Ciebie tekście czytam :

AKTUALNA SYTUACJA «POEMATU» VALTORTY
W 1985 roku kardynał Ratzinger, prefekt Kongregacji Doktryny
Wiary, zwrócił się listownie do kardynała Siri, arcybiskupa
Genui, "potwierdzając słuszność potępienia dzieła Marii Valtorty i
uważając za niepożądane jego rozpowszechnianie dla uniknięcia szkód,
jakie dzieło to mogłoby wywołać u prostych ludzi."
W roku 1992 sekretarz Konferencji Episkopatu Włoch Dionigi
Tettamanzi zażądał oficjalnie od wydawcy włoskiego, aby na pierwszej
stronie dzieła określono wyraźnie, iż "wizje i dyktanda, jakie są
zapisane, nie mogą być uznane za mające pochodzenie nadprzyrodzone,
lecz powinny być uważane za formę literacką, jaką autorka posłużyła
się dla opowiedzenia po swojemu o życiu Jezusa."
Można by próbować usprawiedliwiać tę rezerwę chęcią uniknięcia
niebezpieczeństwa utożsamiania – przez niektóre osoby – dzieł M.
Valtorty z samą Ewangelią. Ta postawa rezerwy nie przestaje jednak
stanowić prawdziwego konfliktu sumienia dla czytelnika, który wie,
że Valtorta stale kładzie nacisk na nadprzyrodzony charakter swego
przesłania. Ona nie jest autorem, lecz jedynie przekazicielką.
Możemy nawet powiedzieć, że dzieło przekracza w sposób oczywisty
możliwości jej kobiecej inteligencji, nie posiadającej wykształcenia
teologicznego, a w szczególności – biblijnego, czego sama daje
dowody.

PRÓBA WYJAŚNIENIA
Od wiernych wymaga się szacunku dla postawy ostrożności
Magisterium, która w tym wypadku nie łączy się z zakazem. Dzieło
Valtorty faktycznie nie jest nową Ewangelią. Trzeba sobie jednak w
tym samym czasie uświadomić, iż nie ma w nim również nic z pobożnej
fikcji mającej źródło w fantazji. Sama Maria Valtorta wyznaje:
"Zapominam natychmiast słowa, choć trwają wydane mi polecenia,
a w duszy pozostaje światło. Jednak szczegóły natychmiast znikają.
Gdybym – w godzinę później – miała powtórzyć to, co usłyszałam, nie
przypomniałabym sobie nic więcej poza jednym lub dwoma ważnymi
zdaniami. Wizje zaś pozostają żywe w moim umyśle, ponieważ sama na
nie patrzyłam. Wizje muszę dostrzegać. Pozostają więc bardziej żywe
w mojej myśli, która musiała się wysilać, by je zanotować takimi,
jakie były."
Pisma kanoniczne mają wartość powszechną dla wszystkich wieków
i dla wszystkich dusz. Teksty mistyczne, w które obfituje historia
Kościoła, mają bardziej ograniczone przeznaczenie co do czasów i
dusz. Można sądzić, że dzieło Marii Valtorty jest szczególnie
dopasowane do potrzeb naszego czasu, przesyconego obrazami z pseudo-
teologii.
Z Valtortą nie wchodzimy w interpretacje symboliczne, lecz
stajemy się świadkami wydarzeń i czytamy opisy oraz rozmowy takiej
jakie one są. Osoby, szczególnie Jezus, wypowiadają się długo, lecz
wypowiedzi te pozbawione są banalności."

A w Mateuszu , gdzie padło pytanie o te objawiania :

www.mateusz.pl/pow/040609.htm
Dlatego myślę, że należy dać spokoj temu czy są czy nie na indeksie
( tym, którego nie ma Ismo ))), ale podchodzić do nich z
ostrożnością , pamiętając, że mogą nie być tekstem objawionym.