Uczynki miłosierne co do ciała i duszy

[minerwamcg]

Tutaj jest na Wiara.plpo prawej stronie ekranu sonda: jaki uczynek miłosierny co do ciała
praktykujecie najczęściej. Ja bym rozszerzyła jeszcze na te co do duszy, ale
to może będzie w II połowie Wielkiego Postu

Z wyników wynika (a można wybrać tylko jeden uczynek), że najwięcej osób
odwiedza chorych. Zdarza się też karmić głodnych, przyjmować podróżnych w dom
i poić spragnionych - to trzecie, przyznam, wprawiło mnie w osłupienie, dopóki
nie przypomniałam sobie o akcjach charytatywnych zaopatrujących w wodę suche
strony świata.
Zastanawiam się, co oznacza "grzebanie umarłych" - czy po prostu, chodzenie na
pogrzeby? Przyodziewanie nagich w naszych warunkach jest raczej doodziewaniem
marznących bez ciepłych ciuchów...
Najmniej osób pociesza więźniów. Czy pod to "podpada" np. działalność w
Amnesty International?

A uczynki co do duszy? Co nam się zdarza najczęściej?

1. Grzesznych upominać
2. Nieumiejętnych pouczać
3. Wątpiącym dobrze radzić
4. Strapionych pocieszać
5. Krzywdy cierpliwie znosić
6. Urazy chętnie darować
7. Modlić się za żywych i umarłych?

Mnie chyba pocieszać strapionych. Z następnym punktem za to mam najgorzej...

[luccio1]

minerwamcg napisała:
> Najmniej osób pociesza więźniów. Czy pod to "podpada" np. działalność > w
Amnesty International?

Jak najbardziej. Takim uczynkiem była też np. działalność KOR-u (od tego się
zaczęła - po Radomiu), czy w stanie wojennym rozmaitych biur pomocy
represjonowanym, afiliowanych przy kuriach diecezjalnych...

[minerwamcg]

Wiem, wiem, ale mnie chodzi o to, co teraz. Współczesne pocieszanie więźniów
(poza tym, co z urzędu robią np. terapeuci i kapelani) kojarzy mi się właśnie z AI.

[ese1]

> 1. Grzesznych upominać
> 2. Nieumiejętnych pouczać
> 3. Wątpiącym dobrze radzić
> 4. Strapionych pocieszać
> 5. Krzywdy cierpliwie znosić
> 6. Urazy chętnie darować
> 7. Modlić się za żywych i umarłych?

mi sie wydaje, ze najczesciej zdarza mi sie punkt 3 (o ile umiem dobrze radzic,
ale sie staram), 4 i 7.

[verdana]

Hm, a nauczyciele i wykladowcy moga sobie zaliczyć p.2?

[luccio1]

verdana napisała:

> Hm, a nauczyciele i wykladowcy moga sobie zaliczyć p.2?

Ktoś, kto kodyfikował owe "uczynki miłosierne", w p. 2. myślał zapewne przede
wszystkim o nauczycielach wszelkich możliwych stopni i specjalności.

[verdana]

A co to za "uczynek miłosierny" , jak za to płacą???

[luccio1]

Tradycyjnie płacono tyle, aby tylko biedny nauczyciel nie umarł z głodu. Ileż
było o tym choćby w staropolskiej literaturze sowizdrzalskiej (poemat pod
tytułem "Szkolna mizeria" - albo inny, o tym, jak to rektor szkoły parafialnej
wyprawiał na wojnę swego pomocnika, niejakiego Albertusa...).

[verdana]

To mnie płacą nietradycyjnie.

[luccio1]

Niezależnie od tego, czy płacą "tradycyjnie", czy "nietradycyjnie", mieści się w
tym punkcie z pewnością np. zaangażowanie osobiste w promotorstwo czyjejś pracy
na stopień.
Poza tym - podpadają pod ten punkt wszelkie informacje, dzięki którym ktoś inny
oszczędza sobie czasu, kłopotu, zostaje zawczasu ostrzeżony przed rozmaitymi
pułapkami urządzonymi z myślą specjalnie o rozmaitych "jeleniach" - itd. itp.

[minerwamcg]

Płacą za to w Królestwie Niebieskim. Ale tylko za to, co zrobiłaś ponad to, za
co Ci zapłacili tu na ziemi

[verdana]

O, to, to.

[a_weasley]

luccio1 napisał:

> verdana napisała:

> > Hm, a nauczyciele i wykladowcy moga sobie zaliczyć p.2?

> Ktoś, kto kodyfikował owe "uczynki miłosierne", w p. 2.
> myślał zapewne przede wszystkim o nauczycielach
> wszelkich możliwych stopni i specjalności.

Niewielu rzeczy jestem tak pewien jak tego, że mój szanowny skądinąd Przedmówca
jest w mylnym błędzie
Jak komuś płacą, to to jest taki sam uczynek miłosierny jak karmienie głodnych
przez kelnera...
Jeśli zaś chodzi o pouczanie nieumiejętnych, to zwłaszcza net i zwłaszcza w
sprawach wiary i obyczajów dostarcza tyle okazji, że gdyby człowiek korzystał z
każdej, toby w krótkich abcugach umarł z głodu, nie mając czasu na jedzenie. Do
radzenia zaś dobrze wątpiącym to i w realu dość okazji znajdzie każdy, kto ma
uszy otwarte.

[nati1011]

> Najmniej osób pociesza więźniów. Czy pod to "podpada" np.
działalność w
> Amnesty International?


A ja mylę, ze można to tez ująć tak bardziej duchowo. Np wspieranie
osób uzależnionych w wyjściu z nałogu. Nałóg czy grzech tez jest
zniewoleniem. Nie mamy przeważnie dostępu do wieźniów. Ale osób
zniewolonych w różny sposób to chyba wokół nie brakuje - niestety.

Myślę, ze można w to tez wlączyć sprawiedliwość procesu i kary. A
więc najpierw troszczyć się by to faktyczny winowajca znalazł sie w
tym więzieniu, a dalej by otrzymał sprawiedliwą karę i możliwość
powrotu do społeczeństwa. Ilu z nas zatrudniłoby czy chciałoby
mieszkać obok osoby wypuszczonej z więzienia?

[minerwamcg]

>Ilu z nas zatrudniłoby czy chciałoby
> mieszkać obok osoby wypuszczonej z więzienia?

Iii tam, Nati... Mieszkałam większość życia w krakowskiej dzielnicy Podgórze
Obok mnie mieszkała sąsiadka, której synowie regularnie wędrowali do kicia za
drobne i mniej drobne kradzieże. Wypuszczeni z więzienia byli przykładnymi
mężami i wzorowymi ojcami... do następnego razu
W teatrze robiąc wystawy dużo współpracowałam z technicznym, panem Jackiem,
który tak opowiadał:
- Mówię pani, jaki ja jestem strachliwy, to coś okropnego. Jeden taki szedł na
mnie z nożem... no to ja się tak okropnie przestraszyłem, że jego do szpitala
zabrali, a ja dostałem trzy miesiące.

[a_weasley]

Nati napisała:

> Ilu z nas zatrudniłoby czy chciałoby
> mieszkać obok osoby wypuszczonej z więzienia?

Wolałbym uczciwego złodzieja wypuszczonego z więzienia niż pobierającego
zasłużoną emeryturę esbeka.
Kuzyna Antoniego zatrudniłbym natychmiast do każdej roboty wymagającej wysiłku
fizycznego, choć ma on lat >60, a kuzynem jest samozwańczym. A siedział 5 lat za
podszywanie się pod lekarza i wskutek tego spowodowanie śmierci pacjenta.
Utrzymywali też moi rodzice bardzo dobre stosunki z nieżyjącym już mężem
przyjaciółki mamy, który swoją poprzednią żonę był zastrzelił (co zresztą
spotkało się ze zrozumieniem otoczenia, bo to zła kobieta była).
A piętro pode mną mieszkał facet, który siedział był za morderstwo. Nikomu nie
wadził.
Nie mówię już o moim ojcu chrzestnym, bo po pierwsze to było bardzo dawno, a po
wtóre siedział za utrudnianie utrwalania władzy ludowej, więc to się chyba nie
liczy...

[a_weasley]

minerwamcg napisała:

> Zastanawiam się, co oznacza "grzebanie umarłych" - czy po
> prostu, chodzenie na pogrzeby?

To by się raczej łapało na pocieszanie strapionych, bo to zawsze raźniej jak
więcej ludzi przyjdzie na pogrzeb bliskiej osoby.
W każdym razie chodzić na pogrzeby jest pożytecznie, a nawet bardzo pożytecznie,
To, z jakiego paragrafu jest pożytecznie, a nawet bardzo pożytecznie chodzić na
pogrzeby, to już sprawa mniej istotna.

AI

[a_weasley]

minerwamcg napisała:

> Najmniej osób pociesza więźniów. Czy pod to "podpada" np.
> działalność w Amnesty International?

Przy okazji grzeszących się upomina.

[rycerzowa]

Ponoć autentyczne:

Siostra katechetka powtarza z dzieciakami uczynki miłosierne.
- Głodnych?
- Nakarmić! - odpowiadają chórkiem dzieci.
- Nagich?
- Przyodziać!
- Więźniów?
Dzieci zapomniały.
Siostra podpowiada.
- Po...? po...?
- POWYWIESZAĆ!!!

[twoj_aniol_stroz]

1. Grzesznych upominać
2. Nieumiejętnych pouczać

Ja mam z tym, przyznaję najwiekszy problem, bo zaraz mi się włącza
takie coś, że to ja się mogę mylić, że nie znam całej sytuacji i to
grzeszenie, czy nieumiejętność to niekoniecznie jest takie jak mi
sie wydaje. Poza tym tu jeszcze wchodzi w grę pycha, bo skoro kogoś
pouczam, to ja wiem a on nie, skoro napominam to widzę czyjeś
niedociągnięcia, a moje??? Ta pycha to jest moja spora zgryzota
A z tych uczynków wzgledem duszy to chyba najlepiej wychodzi mi
pocieszanie strapionych (faktem jest, że garną się czasem obce
ludzie, opowiadają swoje histori, np klienci w sklepie, a potem sami
się dziwią, że w ogóle to wszystko mówią) i modlitwa za zmarłych,
czasem za tych co jeszcze żyją.

[minerwamcg]

Z drugiej strony, jeżeli sytuacja jest ewidentna, i np. wiem na pewno, że ktoś
robi źle, i mam możliwość i okazję mu o tym powiedzieć (np. jeśli krzywdzi
drugiego człowieka i ja to widzę) to jakoś tak głupio mi nabrać wody w gębę i
nic nie powiedzieć. Mam wtedy poczucie, że mogłam komuś pomóc, a zlekceważyłam
sprawę.
To samo z "pouczaniem nieumiejętnych". Jak widzę, że komu coś leci z rąk, w
przenośni i dosłownie, trudno mi powstrzymać się od powiedzenia "a z drugiej
strony próbowałeś?"

[twoj_aniol_stroz]

Tak, w takich przypadkach masz rację, to jest po prostu konieczne.
Ja się po prostu obawiam sytuacji kiedy pouczanie wchodzi w nawyk,
zaczyna być bezrefleksyjne, bo przecież ja wiem lepiej. Być może
wynika to z mojego otoczenia, gdzie zarówno moja mama jak i moja
teściowa są osobami, które za wszelką cenę chcą decydować za kogoś,
bo one wiedzą lepiej. Przy czym dotyczy to takich głupot jak
kolejność meblowania domu )) Być może właśnie tu tkwi problem.
A co do napojenia sprawgnionych to tak sobie nad tym rozmyślałam i
znalazłam jeszcze dwa przypadki: to wielki sagan z herbatą lub
kompotem dla przechodzących pielgrzymów, to butelka wody w upalny
dzień podarowana bezdomnemu. To chyba też podpada pod pojenie
spragnionych

[minerwamcg]

arówno moja mama jak i moja
> teściowa są osobami, które za wszelką cenę chcą decydować za kogoś,
> bo one wiedzą lepiej. Przy czym dotyczy to takich głupot jak
> kolejność meblowania domu ))

A tak, tak, taka "nadczynność miłosierna" też jest notowana, zwłaszcza u
starszego pokolenia... zresztą z karmieniem też potrafią przesadzać

Co do spragnionych, tak, rzeczywiście, to co opisujesz jak najbardziej się
łapie. Jak widać, okazji do uczynków miłosiernych jest naokoło dość, tylko
trzeba inteligentnie popatrzeć.

Nie wiem, na co się łapie honorowe krwiodawstwo, w czasach Jezusa go nie było
(przynajmniej w takim znaczeniu jak dziś, bo w końcu sam Jezus jest największym
Krwiodawcą), ale że jest to uczynek miłosierny, nie sposób zaprzeczyć.

[mader1]

> 1. Grzesznych upominać
> 2. Nieumiejętnych pouczać
> 3. Wątpiącym dobrze radzić
> 4. Strapionych pocieszać

no właśnie, jak to robić umiejętnie ? Bo często są z tego tylko wzajemne
urazy... czy zawsze, jeżeli robimy to Z MIŁOŚCIĄ, druga strona tę miłość widzi ?
Czy docierają do niej tylko słowa ?
Najtrudniejsze jest dla mnie chyba to, żeby słowami tę miłość i troskę okazywać.
Natomiast widzę wyraźnie, że

> 5. Krzywdy cierpliwie znosić
> 6. Urazy chętnie darować

to ciągle muszę ćwiczyć
i właściwie bez zarzutu to tylko

> 7. Modlić się za żywych i umarłych

jest.

Z duszą zawsze gorzej idzie. Uczynki miłosierne co do ciała bardziej wymierne są
i lepiej wychodzą

[atama]

Z tą modlitwą też wcale nie tak łatwo. I tu może być nieumiejętnie.
Przypominają mi się "Listy starego diabła..." - tam było o tym jak
możemy tę modlitwę za żywych wykrzywić ))

[mamalgosia]

Codziennie karmię głodnych, poję spragnionych i przyodziewam nagich
(dziś nagi Młodszy machał nogami i dyndał siusiakiem). Podróżnych
nie lubię przyjmować, więźniów nie znam, chorych odwiedzam, lub
dzwonię do nich, ale i tak najwięcej chorób pod własnym dachem. Co
do grzebania umarłych to decyzja odgórna.

I nagminnie pouczam nieumiejetnych - a czy oni od mojego pouczania
są bardziej umiejętni, to wątpię.
Modlę się jak potrafię, grzesznych upominać nie potrafię (zbyt sama
jestem grzeszna), wątpiących raczej pocieszam niż dobrze radzę (bo
rad dobrych w takich chwilach nie znam), strapionych staram się
pocieszać choć rzadko mi to wychodzi, krzywdy znoszę niecierpliwie,
bluzgając i bluźniąc, urazów nie potrafię darować.
Ale będzie na tym Sądzie Ostatecznym...