Mówić o Bogu...

[mader1]

Jak często rozmawiacie o Bogu z innymi ?
Pamiętam, jak jedna z koleżanek powiedziała, że bardzo dużo dało
jej, że pedagog w jej szkole po prostu mówiła o Bogu - może nie przy
każdej okazji, ale zupełnie naturalnie, wtedy gdy sprawy dotykały
tematów pokrewnych Twierdzi, że dzieki niej znowu zaczęła o Bogu
myśleć
Z kolei w innym przypadku, gdy moja Przyjaciółka opowiedziała w
czasie kolacji ze znajomymi o swoim niedawnym nawróceniu, pan domu
przynając że go ta historia wzruszyła, zasugerował, żeby nie
rozpowiadała o tym, bo wezmą ją za wariatkę )))))

[alex05012000]

Jak często rozmawiacie o Bogu z innymi ?
oprócz tego forum ... bardzo, bardzo rzadko...praktycznie nigdy...
jeśli już to albo z najbliższymi osobami z rodziny, ale też raczej
raz na 100 lat, albo z kimś obcym ale w jakichś naprawdę wyjątkowych
okolicznościach, i nie z mojej inicjatywy ....
no i od kiedy mam córkę to z córką dość często...

[ekan13]

Niestety nie mam takich towarzyszy rozmów za wiele. Głównie mąż, duzo czytamy książek o tematyce religijnej i potem wymieniamy poglądy.
Druga taką osobą jest koleżanka jeszcze z podstawówki, z którą utrzymuje kontak głównie meilowy i dzielimy sie różnymi rozwazaniami i jest jeszcze kolega, student teologi.
Nie ukrywam, że brakuje mi tego, ale to są tematy z gatunku "politycznie niepoprawne" lub zbyt intymne.
Tu duże mozliwości daje przynależnośc do jakiejś wspólnoty, a ja chyba jeszcze do tego nie dojrzałam.

[mader1]

No właśnie. A niektórzy " tak sobie powiedzą", znienacka
Myslicie, że moga byc odbierani jako nienormalni ? )))
Ze jak ma się dobrych znajomych, od wielu lat, a do tej pory
człowiek nie rozmawiał z nimi o Bogu, nie wypada mówić o swoim
nawróceniu ?

[isma]

Eee, dlaczego "wsrod przyjaciol" nie wypada ))?

Jakkolwiek ja to znam z drugiej strony - zdarzylo mi sie zostac
zapytana wprost o okolicznosci takowego przez osobe, ekhm, wtedy
znajaca mnie raczej slabo, jakkolwiek "po linii i na bazie"
koscielnej. I jakos... odebralam pytanie jako obcesowe ;-(((. Wiec
sama tez raczej nie wnikam. Jak wiecie, mamy dorosla swieza
chrzesniaczke - nie pytalam nigdy "dlaczego, jak TO sie stalo?". Ile
zechce, sama mowi.
Ale nie wiem, czy to nie jest kwestia tego, ze jak dla mnie to w
ogole dosyc osobiste sprawy - podobnie jak sprawy malzenskie czy
rodzinne - sa.

Z upodobaniem natomiast rozmawiam o Panu Bogu na gruncie dyskusyjno -
erudycyjnym )).

[ekan13]

Czasem w rozmowach z dobrymi znajomymi pojawia się temat Boga w kontekstach bieżących wydarzeń, tylko ja akurat mam znajomych o dość liberalnych pogladach i wiem, że nie dojdziemy do wspólnego mianownika. O ile uszanują, że na piatkowym grilu zjem co najwyżej grilowaną cukinie, to już zapuszczanie sie w tematy bardziej egzystencjonalne grozi wejściem na minę
Mi bardziej brakuje takich rozmów o Bogu ciepłym, prawdziwie kochającym, mającym realny wpływ na nasze życie.
O ja lubie tematykę demonologi na ten przykład, a kto tam dzisiaj w diabły wierzy, ech...
~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:

[mader1]

> O ja lubie tematykę demonologi na ten przykład, a kto tam dzisiaj
w diabły wier
> zy, ech...

Ja wierzę, że istnieją, ale demonologii nie lubię więc na grillu
z rybką czy cukinią czy po prostu przy rybie lub nalesnikach z
patelni, też był o tym z Tobą nie pogadała Ale o Bogu jak
najbardziej
Zapytałam o to czy " nie wypada", bo bardzo mnie zaskoczyła ta dawna
uwaga znajomego Przyjaciółki... Znali się wiele lat i mieli
przedyskutowane dorastanie syna ( ich syna - burzliwe), problemy
polityczne, kłótnie i sytuacje domowe i... czemu akurat Jej
nawrócenie wydało Mu się niestosowne ? )))) Zwłaszcza, że... no
nie napisze, że typowe było, bo tu trudno o " typowośc", ale nie
widziałam nic nieprawdopodobnego w Jej wyznaniach

A tak, gdy ktoś pyta o osobiste przezycia, i to znienacka, potrafię
się skutecznie " zatrzasnąć", choć generalnie jestem otwarta.

[kudyn]

Taka reakcja mnie specjalnie nie dziwi, już NT pisze, że tak będzie.
Staram się rozmawiać w sposób naturalny, w zależności od okoliczności, chociaż
raczej specjalnie nie wywołuję tematu. Inaczej wygląda to z żoną, inaczej z
przyjaciółmi, zależy jaką z kim mam relację. Np. spotykam się z czterema
facetami i rozmawiamy w oparciu o jakiś tekst. Czasem przy ewangelizacji
rozmawiam z obcymi, jak np. w czasie Pro Christ. A bywa tak, że trzeba zająć
stanowisko, dać świadectwo ale odwagi brakuje.

[mama_kasia]

A bywa tak, że trzeba zająć
> stanowisko, dać świadectwo ale odwagi brakuje.

O właśnie, z tym się czasami borykam

O Bogu romawiam z mężem, dziećmi, ludźmi ze wspólnoty.
Czasami zdarzają się rozmowy z dalszymi znajomymi, ale
tu zachowuję się delikatnie. Nie potrafię tak "z Bogiem
na ustach". Nie wiem, czy to dobrze czy źle.

[kudyn]

To chyba trochę zależy od osobowości, ja też raczej tak nie potrafię. Z drugiej strony pisałaś kiedyś o kursie ALFA, tam największą skuteczność w zapraszaniu na kolejny kurs mają ci, którzy się właśnie nawrócili i dzielą się tym w swoim środowisku.
Kiedyś robiłem „test” na predyspozycje do ewangelizacji. Pokazywał, że każdy może ewangelizować, mówić o Bogu, ale różnymi metodami. Jeden będzie świetnie przemawiał, drugi będzie dzielił się świadectwem w osobistych spotkania, inny przez niesienie pomocy. Ale każdy może to robić.

[mama_kasia]

Nie pisałam o takim kursie

Masz rację, każdy może ewangelizować, choćby przez napisanie
paru słów, co sama lubię najbardziej
Warto też być stale otwartym i stawiać sobie pytania, gdzie
chce mnie Bóg widzieć, gdzie i w jaki sposób.

[kudyn]

mama_kasia napisała:

> Nie pisałam o takim kursie

A to bardzo przepraszam, jakoś wydawało mi się, że w wasza parafia organizowała ale pewnie sobie coś ubzdurałem.

[mader1]

nasza organizowała, choć nie pamietam czy o tym pisałam

[mader1]

Pokazywał,
> że każdy może ewangelizować, mówić o Bogu, ale różnymi metodami.

Zgodzę sie z tym, do każdego bowiem przemawiają różne metody. Jeden
chętnie posłucha o Bogu, albo nawet jeżeli z początku posłucha
niechętnie, to potem słowa do niego wrócą. Do innych bardziej
przemówią czyny czy świadectwo życia danych osób - rodzina, którą
odbiera jako dobrą, otwartą, zgodną, chętną do pomocy może nie
opowiadac nawet o Bogu, wystarczy, że się zobaczy ją idącą ją do
kościoła i to może zainspirować.
Trzeba też pamietać, że możemy dawać swiadectwo nawet nie
przypuszczając - w najtrudniejsych momentach. Jedno z
zaprzyjażnionych z nami małżeństw nie mogło uwierzyć, że dla nas
najcenniejsze w ich świadectwie jest to, że znamy ich wady, pomyłki,
upadki, konflikty - a są obydwoje osobami trudnymi i takież mają
dzieci- i to, że pomimo tego, starają się być ze sobą, że są wierni.
Powiedzielismy im o tym i okazało się, ze i moment na wyznanie był
dobry, bo pomógł lżej przejśc nastepny z licznych kryzysów.
ie jest więc ważna nasza wizja tego jak mamy ewangelizować, bo to
może się dziać pomimo , iz nie mamy o tym pojęcia. Przywołane przeze
mnie małzeństwo nawet uważało, że może być antyświadectwem - coś tak
jak napisała Alex " z nas to przykłądu nie nalezy brać" ))))

[kudyn]

Pewnie gdy się tego nie wie, Bóg może się nami posługiwać. Ale warto znać swoje talenty, można je rozwijać. Dużo osób również wspominało, że uwolniło ich to od wyrzutów sumienia, czuli że mają ewangelizować a np. bali się przemawiać publicznie. Okazywało się, że ewangelizują, tylko nie taką metodą.

Łk 12:9, Dz 4:20

[a_weasley]

Wskutek wybiórczej tolerancji i poszanowania dla wszystkich poglądów z wyjątkiem
chrześcijaństwa obecnie wypada w towarzystwie mówić o Kościele i księżach (pod
warunkiem, że się mówi źle), natomiast podobno nie wypada mówić o Bogu, o tym, w
co się wierzy i dlaczego itp.
Nie wiem, nie przypominam sobie, bym spotkał się z wrogimi reakcjami
(przynajmniej nie w realu, bo w necie wszystko może się zdarzyć, owszem zdarza
się). Mogło się zdarzyć, ale nie było to ani jakieś szczególnie przykre, ani
nagminne, skoro sobie nie przypominam.
O Bogu wspominam wtedy, kiedy jest to jakoś a propos. Jeżeli np. dyskusja
dotyczy takiego czy innego dobra lub zła, odwołanie się do Biblii jest jak
najbardziej na miejscu, bo albo rozmówca wierzy i wtedy jest to argument ad
auctoritatem, albo nie wierzy i przynajmniej będzie wiedział, skąd mi się bierze
to, co myślę. Jeżeli dotyczy postępowania Kościoła instytucjonalnego, także,
jeśli jest okazja, oceniam dany problem pod kątem zgodności lub niezgodności z
Biblią. Nie czynię przy tym zastrzeżeń "dla mnie...", "ja wierzę..." itp. (chyba
że w kwestiiach spornych tylko między wyznaniami). Wiem, że tak jest, bo tak
jest napisane w Biblii.
Jestem zresztą w o tyle komfortowej sytuacji, że wzmianka o wyznaniu budzi
często zainteresowanie i łatwo jest skierować rozmowę na tory ogólniejsze.
W życzeniach świątecznych i kondolencjach też obecność Boga jest naturalna.
A czasem znakiem może być to, co się robi w sposób naturalny, że się np. żegnam
przy ruszaniu samochodem w trasę albo w główkach portu.
Jestem zresztą w tej komfortowej sytuacji, że wśród moich przyjaciół i znajomych
- zarówno z kręgu, nazwijmy umownie, własnego, jak i tego, w który się wżeniłem
- jest nadreprezentacja ludzi wierzących i praktykujących.
Współczesny chrześcijanin na codzień znajduje się w sytuacji, o której pisał
Krętacz w liście 10 i liście 11:

Jak zmiarkowałem z kartotek biura ewidencyjnego, wszyscy oni to z gruntu pewni
ludzie: niezmienni i konsekwentni kpiarze, oddani sprawom doczesnym, bez żadnych
sensacyjnych przestępstw w spokoju i wśród wygód zdążający do domu naszego Ojca.
[...]
...twój pacjent zawarł kilka bardzo pożądanych znajomości i że, jak się zdaje,
wykorzystałeś to zdarzenie w sposób zaiste obiecujący. Wnioskuję, że małżeństwo
w średnim wieku, które zjawiło się w jego biurze, to właśnie taki typ ludzi,
jakich nam trzeba. Wymarzone towarzystwo dla twojego pacjenta: bogaci,
eleganccy, powierzchowni intelektualiści i dowcipni sceptycy w stosunku do
całego świata.
[...]
Bez wątpienia zauważy on dość szybko, że jego wiara jest całkowicie sprzeczna z
zasadami, na których opiera się rozmowa jego nowych przyjaciół. Nie sądzę, by to
miało zaważyć na rozwoju sytuacji, jeśli tylko uda ci się go nakłonić, by
jakiekolwiek jawne potwierdzenie tego faktu odłożył na później – a to da się
łatwo osiągnąć przy pomocy wstydu, dumy czy próżności. Dopóki ta zwłoka trwa,
jego pozycja będzie fałszywa – będzie milczał, gdy powinien mówić, i śmiał się,
gdy powinien milczeć. Początkowo tylko przez swe zachowanie, a następnie również
przez swe wypowiedzi będzie prezentował różne cyniczne i sceptyczne postawy,
które naprawdę nie są jego postawami. Mogą się jednak nimi stać, jeśli dobrze
nim pokierujesz.

[otryt]

Cytat z "Listu":

"Na pierwszej stronie każdego numeru LISTU umieszczamy maksymę:

"Każde pokolenie ma obowiązek przekazywania prawdy o Bogu następnemu
pokoleniu. Ma obowiązek znalezienia własnego języka, którym tę
prawdę przekaże najlepiej"."

Pierwsze zdanie jest dosyć oczywiste. Ale drugie o szukaniu własnego
języka mówienia o wierze już chyba nie. Powinniśmy mówić innym
językiem niż nasi rodzice, babcie i dziadkowie. Musimy wykonać jakąś
pracę. Tu nie chodzi o zwykłe powielenie tego, co otrzymaliśmy od
poprzednich pokoleń. Mówienie o Bogu to bardzo intymna sprawa.
Mówiąc o Bogu przy okazji mówimy chyba sporo także o sobie. Moje
rozmowy o Bogu, tylko w kontaktach bardzo bliskich lub anonimowych.