Kościól w tle...

[mader1]

W książkach dla młodziezy na ogół go nie ma. Młodzież nie ma
problemu z " chodzeniem do kościoła", niewyrozumiałymi w tym temacie
rodzicami, egzaminami do bierzmowania,aborcją czy wczesnym
rozpoczynaniem współżycia.... Oczywiście pamiętam, że " kościól w
tle" jest u Musierowicz i w " Ani z Zielonego Wzgórza"
Ale... spoglądam, co też moja Średnia przyniosła z biblioteki. "
Wszystko dobrze" Ewy Bylicy. Łatwa, miła lektura o problemach 13-14
latki... A w środku niespodzianka
" Była niedziela i właśnie Julka, Michał i mama wrócili z kościoła.
- Misiu, czy ty zawsze musisz dostarczać mi takich okropnych
przeżyć, nawet w kościele, podczas mszy świętej ? "....
a potem zabawny opis tychże przeżyć związanych z prowadzanem do
kościoła nieużego dziecka....
Pamiętacie jakieś książki " z kościólem w tle" ?

[samboraga]

negatywnie - też w książce dla wczesnych nastolatek, "Trzynastka na karku"
Katarzyny Majer albo Majger, dziecko śpi w pokoju z książkami, więc nie moge
sprawdzić, jest katechetka-zakonnica, która 'się czepia' wyglądu (pomalowane
paznokcie albo włosy pofarbowane, już nie pamiętam dokładnie)

[maika7]

> Katarzyny Majer albo Majger,

Majgier (katarzyna.majgier.pl/). Przypomniałaś mi właśnie, że chciałam
zerknąć jak pisze i jakoś do tej pory tego nie zrobiłam )

aj, link błędny

[maika7]

katarzyna.majgier.pl/index.php?k=7
nie wiem dlaczego nie wchodził, ten powinien dzialać.

Jeżycjada:-) n/txt

[mary_ann]

[mary_ann]

Przepraszam, nie zauważyłam, że "Jeżycjada" była już u Mader...

[minerwamcg]

"Przygody Tomka Sawyera" )))) Ale tam kościół jest przedstawiony
tak "niewychowawczo", że chyba może robić za antyprzykład

Problem z tym, że nie dorobiliśmy się jeszcze "niepodległościowej"
klasyki młodzieżowej. Ta co jest, wszystkie Niziurskie, Bahdaje,
Snopkiewicz i Siesickie powstały za komuny, gdzie jak było -
wiadomo.
Sporo kościoła i Kościoła jest u Makuszyńskiego. Księża są zawsze
mądrzy i dobrzy, Pan Bóg najwyżej zasłania twarz patrząc na czyjeś
szaleństwa, a modlitwy, zwłaszcza dzieci, są wysłuchane. Dziwna
rzecz, ale sporo z tych religijnych akcentów przepuszczała cenzura
nawet za komuny...

Niestety, co do nowej literatury dla młodzieży muszę się przyznać do
ignorancji. Znam dobrze chyba tylko Jeżycjadę, a o tej już pisano.

A... Makuszyński :)

[mader1]

Dzięki za przypomnienie Makuszyńskiego , świetnie się czyta i
wprawdzie Średnia przeczytała już wszystko, co mogła, ale nie
podczytując z nią, zapomniałam
A to można i chłopakowi " sprzedać".

[magdalaena1977]

Ale to samo jest z dorosłą literaturą współczesną. Niewiele teraz się pisze
normalnych realistycznych powieści dziejących się współczesnej Polsce , ale
sprawy religii są w nich zwykle dyplomatycznie pomijane.
A przecież kościoły nie są puste i statystycznie część bohaterów powinna
praktykować tak ... automatycznie.

Jeszcze gorzej jest z granicą. Czytałam kiedyś kryminał "Śmierć i trochę
miłości" Aleksandry Marininy
merlin.pl/Smierc-i-troche-milosci-okladka-miekka_Aleksandra-Marinina/browse/product/1,566341.html
Pierwszą ofiarą jest panna młoda zastrzelona w moskiewskim (?) urzędzie stanu
cywilnego. Przy okazji poznajemy całą plejadę młodych par z różnych grup
rosyjskiego społeczeństwa. Bogaci, biedni, z miłości i z wyrachowania. Tylko ,
że ŻADNA powtarzam ŻADNA para nie bierze pod uwagę ślubu w cerkwi czy innej
ceremonii religijnej !!!

Potem czytałam dokładniej i stwierdziłam, że cerkiew nie pojawia sie
nawet jako element miejskiego krajobrazu.

[mader1]

> A przecież kościoły nie są puste i statystycznie część bohaterów
powinna
> praktykować tak ... automatycznie.

Prawda ? Jedno zdanie choć... wcale nie musi byc pochlebne. A tu
jakby tego wszystkiego nie było.

[audita]

Dzieki, Maderku, za temat.
Tez sie kiedys nad tym zastanawialam - i rzeczywiscie, ogromna
wiekszosc ksiazek dla dzieci jest "neutralna swiatopogladowo".
W polskiej literaturze to chyba tylko przed wojna, w ksiazkach dla
dorastajacych panienek, mimochodem.
Po wojnie - u Snopkiewiczowej w "Slonecznikach" (?) - w osobach
oblesnego ksiedza i lokalnych dewotek. Akcja dzieje sie chyba we
wczesnych latach piedziesiatych, a ksiazka pisana jest z jedynego
slusznego (wowczas) punktu widzenia.
Potem chyba nic - az do Musierowicz.
Przy czym w Jezycjadzie tematy koscielne pojawiaja sie dopiero w
dalszych czesciach (nie mam teraz pod reka, wiec nie sprawdze, od
ktorej dokladnie). Nb dzieki temu Gabrysia moze wyjsc powtornie za
maz, bo z Pyziakiem miala tylko slub cywilny )))))))
(to przyczynek do rozwazan w watku o malzenstwach...)


Z literatury obcej, tak na szybko, przypominam sobie tylko scene
z "Malej ksiezniczki", gdzie wychowanki pensji chodza parami na
nabozenstwo (a Sara w pierwszej parze


To co, szukamy dalej?

PS. Jest! W pustyni i w puszczy! Kiedy Stas odmawia "Pod Twoja
obrone..."

[verdana]

Kosciół jest - wyobraxcie sobie - w Płomyku z roku 1958 czy 59. I to
w osobie mądrego księdza, ktory tlumaczy, ze przesladowanie
chodzacych do kosciola i nie chodzacych jest równie złe. Wiekszość
dzieci w klasie chodzi i do Kosciola i na religię.
Stosunkowo duzo jest tez w podrecznikach szkolnych z lat...
stalinowskich.

[minerwamcg]

To i w "Małym lordzie" kilka scen odbywa się przy wyjściu z
kościoła
Ponadto regularnie wzywają świętych (choć zyją nie bardzo
świątobliwie!) Robin Hood i jego wesoła kompania.

Aaa! I przecież "Winnetou"! Z pobożnym Old Shatterhandem i tytułowym
bohaterem, który umiera mówiąc "Winnetou jest chrześcijaninem".

[a_weasley]

audita napisała:

> PS. Jest! W pustyni i w puszczy! Kiedy Stas
> odmawia "Pod Twoja obrone..."

"Pod Twoją obronę" to jeszcze pikuś.
Nawraca Kalego.
Spełniając życzenie umierającego Lindego, chrzci z wody pogrążonych w śpiączce
Murzynów.
Wadzi się z Bogiem, żeby to jego ukarał, jeżeli zgrzeszył zabijając Arabów, ale
żeby Nel nie umierała.
No i przede wszystkim dumnie odrzuca ofertę Mahdiego.
Tę ostatnią scenę mocno zaakcentowała moja mama na egzaminie wstępnym do szkoły
średniej, opisując swoją ulubioną postać literacką. Nic osobliwego, tyle że rok
to był bodajże 1950. Nauczycielka, która to miała sprawdzać, przeczytała (bo
szczęśliwie mama skończyła przed czasem), wycałowała ją serdecznie, wpisała do
protokółu piątkę i wyrzuciła wypracowanie do śmieci.

[luccio1]

Ba - jest i mocniejsza scena: kiedy Staś odmawia Mahdiemu...

[mmk9]

Dobraczyńskiego "Marcin powraca z daleka". Bohater jest
ministrantem, synem Polki i Niemca/kwestia pojednania/, świadkiem
wyboru Jana XXIII. Wiara-niewiara a uczciwość itd. Nie wyrzuciłam
mimo PRONu ))

[minerwamcg]

PRON nie PRON, Dobraczyński był na ogół po prostu niezłym pisarzem.
Jego "Listy Nikodema" są najlepszym "fanfiktem" do Biblii jaki znam,
lepszym od "Jezusa z Nazaretu" nie splamionego współpracą z PRONem
Brandstaettera.
Odwaliło człowiekowi na stare lata, trudno. Ale książki (niektóre,
bo część to czytadła) naprawdę niezłe.

[luccio1]

Najlepszą książka Dobraczyńskiego jest "Kościół w Chochołowie" (rzecz o księdzu
Bleszyńskim, proboszczu w Sidzinie - i jego rewolucyjnych formach duszpasterstwa
[świeckie katechetki "Sidziniarki"]).

[minerwamcg]

Trudno powiedzieć, czy "najlepszą", osobiście wyżej cenię "Listy
Nikodema" jako świetne fanfiction do Biblii, są też
zwolennicy "Świętego miecza", "Spotkań jasnogórskich" i innych
tytułów.
Ale że owszem, bardzo dobrą, to prawda.

[luccio1]

Tytułu "Listów" użył w sensie odwrotnym biskup Życiński, publikując (jako "Józef
z Arymatei") w Tygodniku Powszechnym cykl "Listów do Nikodema" - zaraz pierwszą
zimą i wiosną stanu wojennego

("kręgi przemawiające Albiniaszem"; "Klapiniasz", jerozolimczyk od zawsze,
"którego akcent wskazuje na pochodzenie z zabitej dechami wioski w północnej
Galilei", rozważania, ile jest warte miejsce w Sanhedrynie - itp.).

Andrzej Pilipiuk!

[minerwamcg]

Trudno powiedzieć, czy to dla młodzieży czy nie, ale generalnie
fantastyka i fantasy jest uważana za literaturę młodzieżową.
Pomijając "Jakuba Wędrowycza", który w religii osadzony jest tyleż
mocno, co przewrotnie ))), warto polecić "Kuzynki". Bohaterowie,
od alchemika Michała Sędziwoja począwszy, są en bloc religijni,
postacie duchownych sympatyczne, a całość po prostu bardzo dobrze
się czyta.

Z innych polskich twórców fantasy Sapkowski to zdeklarowany ateusz,
a Białołęcka agnostyczka z nachyleniem w stronę mniej więcej
deizmu

[magdalaena1977]

Ale przecież Rafał Aleksandrowicz czy Radosław Tomaszewski też nie praktykują.
Przynajmniej nie w sposób zauważalny dla czytelnika.
Nie chodzi mi tu jakąś głęboką duchową religijność, tylko właśnie takie
naturalne "chodzenie do kościoła".

[minerwamcg]

Ale już bohaterom nowych "Panów Samochodzików", tych pisanych przez
Pilipiuka właśnie, zdarza się chodzić na mszę i modlić.

Mark Huberath, OT

[paszczakowna1]

> Z innych polskich twórców fantasy Sapkowski to zdeklarowany ateusz,
> a Białołęcka agnostyczka z nachyleniem w stronę mniej więcej
> deizmu

A Marka Huberatha znasz? IMO, to chyba najlepszy polski pisarz fantastyki (bodaj
jedyny, który napisał powieść, która jest uczciwą powieścią, z początkiem i
końcem, a nie zlepkiem opowiadań albo telenowelą). On pisze coś, co można by
nazwać fantastyką religijną, mocno osadzoną w chrześcijaństwie (a raczej
specyficznie w katolicyzmie). Bardzo polecam, choć nie osobom wpadającym łatwo w
przygnębienie - w większości są skrajnie pesymistyczne. (Mój ojciec po lekturze
"Ostatnich, którzy wyszli z raju" przez kilka dni dochodził do siebie.)

[minerwamcg]

> A Marka Huberatha znasz? IMO, to chyba najlepszy polski pisarz
>fantastyki (bodaj jedyny, który napisał powieść, która jest uczciwą
>powieścią, z początkiem i końcem, a nie zlepkiem opowiadań albo
>telenowelą).

Polemizowałabym, czy jedynym - nie sposób tego odmówić ani
Sapkowskiemu po "Narrenturm" ani Białołęckiej
po "Wiedźma.com". "Kuzynki" też mają wybitnie powieściową strukturę,
choć jak na mój gust o jeden tom za wiele. A "Achaja" Ziemkiewicza?
To samo. Nie wiem, jak pisze Grzędowicz ani Kossakowska, do Komudy
też się dopiero przymierzam.

>On pisze coś, co można by nazwać fantastyką religijną, mocno
>osadzoną w chrześcijaństwie (a raczej specyficznie w katolicyzmie).

Chwali się, chwali.

>Bardzo polecam, choć nie osobom wpadającym łatwo w
> przygnębienie - w większości są skrajnie pesymistyczne.

No to kiszka. Po poprzednim zdaniu już się oblizywałam, a tu rzyć
blada Niestety, literatura ma na mnie wpływ wręcz okropny.

[paszczakowna1]

Achai nie czytałam - jakoś mnie odrzucało, pewnie niesłusznie. "Kuzynki"
jednakowoż za konstrukcyjnie słabiutkie uważam (jakieś wątki nie w pięć ni w
dziewięć w rodzaju tego szalonego nauczyciela chyba w 1-szy tomie, telenowelaste
toto), choć skądinąd sympatyczne są. "Wiedźma.com" muszę jeszcze przeczytać (i
na pewno przeczytam, bo Białołęcką bardzo lubię). "Narrenturm" cieżko mi uznać
za powieść osobną, bo nie ma zakończenia. Cała "Trylogię husycka" (jak można
powieści w trzech tomach nie dać tytułu?) owszem, powieściopodobna (acz deczko
scenariusz do RPG mi przypomina niejaką monotonią akcji), i lepsza pod tym
względem niż pięcioksiąg wiedźmiński (który był konglomeratem czyli brekcją, nie
powieścią).

> No to kiszka. Po poprzednim zdaniu już się oblizywałam, a tu rzyć
> blada Niestety, literatura ma na mnie wpływ wręcz okropny.

No, ja bym jednak zachęcała. "Miasta pod skałą" uważam za najlepszą polską
powieść ostatnich lat w ogóle (i ta w ogólnej wymowie raczej ostrożnie
optymistyczna jest). Dobra recenzja jest tu:
katedra.nast.pl/artykul/130/Huberath-Marek-S-Miasta-pod-Skala/

Spośród krótszych form "nie dołujące" (i dobre) są "Maika Ivanna" (tylko skąd Ty
to teraz weźmiesz, chyba tylko w "Nowej Fantastyce" było) - z ciekawym motywem
"chrześcijaństwo a Obcy", "Balsam długiego pożegnania" (w zbiorze opowiadań pod
tymże tytułem, 2006) i "Kocia obecność". Świetne są jego wczesne opowiadania
"Kara większa" i "Wrócieeś Sneogg, wiedziaam..." (debiut w 1987 łącznie z
"Wiedźminem" Sapkowskiego w konkursie "Fantastyki" - i "Wrócieeś Sneogg,
wiedziaam..." wygrało z "Wiedźminem", zresztą 100% słusznie), faktycznie
przygnębiające (ale nie aż tak jak „Trzy kobiety Dona”, ale warto zaryzykować,
bo literatury tej klasy pominąć po prostu nie można.

Podsumowując, radzę, kup "Balsam długiego pożegnania" (niedawno wydane,
najważniejsze opowiadania tam są, niestety oprócz nich są i znacznie słabsze
opowiadania i jeszcze jakieś dziwne ścinki) i przeczytaj tam opowiadanie
tytułowe, "Kara większa", "Wrócieeś Sneogg, wiedziaam..." i "Kocią obecność", a
starannie omiń opowiadania „Trzy kobiety Dona” (dobre, ale super-dołujące),
"Absolutny powiernik Alfreda Dyjaka" (też dołujące, a słabsze). "Ostatni, którzy
wyszli z raju" (też tam) to niezła mikropowieść (też z interesująco
potraktowanym tematem chrześcijaństwa w skali kosmicznej), ale pesymistyczna bardzo.

[minerwamcg]

De gustibus, aczkolwiek IMHO przynależności do określonego gatunku literackiego
nie ocenia się na podstawie potrzebności bądź niepotrzebności wątków,
podobieństwa do RPG, lub istnienia bądź nieistnienia wspólnego tytułu.

[paszczakowna1]

Nieporozumienie - ja oceniam nie tyle przynależności do gatunku powieść, co
jakość konstrukcji fabuły powieściowej. (Acz zdarza się i konstrukcja fabuły
taka, że gatunek zaczyna budzić wątpliwości.) A tu już brak panowania nad
wątkami, lub ich samopowtarzalność zaczyna mieć znaczenia. Co do tytułu, ja się
po prostu dziwię, bo dla mnie dopiero cała "trylogia" jest skończonym utworem.
Wyszło coś takiego, jakby Sienkiewicz dał osobne tytuły każdemu z trzech tomów
Potopu, a nie zatytułował całości.

[paszczakowna1]

O, dobrze że wątek podbity, dziękuję.

Otóż przeczytałam zarówno najnowszą książkę Białołęckiej ("Wiedźma.pl") jak i
Pilipiuka ("Oko jelenia. Droga do Nidaros") i mam poczucie znacznego kontrastu.

Białołęcką zawsze bardzo lubiłam (choć i tak jej fanfiki są najlepsze), a tu
rozczarowanie. Pomysł ciekawy, ale wykonanie, uważam, słabe (choć jest kilka
dobrych fragmentów). Do Pilipiuka natomiast miałam stosunek sceptyczny (IMO
talentu mu nie brakuje, ale się rozmieniał na drobne), "Oko jelenia. Droga do
Nidaros" nabyłam jako czytadło podróżne (zresztą akurat leciałam do Norwegii,
tyle że jeszcze bardziej na północ ) i bardzo miło się zdziwiłam. Pomysł tu z
kolei taki sobie (i początek nieosobliwy), ale dalej czyta się doskonale.
Pilipiuk przestał chyba wreszcie produkować książki na akord, i pozytywne skutki
widać wyraźnie. Język piękny, realia historyczne są doskonałe - chciałabym, by
Pilipiuk napisał kiedyś powieść historyczną (wiem, gatunek niemodny i
nierynkowy, niszę ekologiczną zajęło fantasy), bo to jego najmocniejsza strona.
Kościół jest jak najbardziej, nawet nie tyle w tle, co momentami na pierwszym
planie (choć ze względu na sceny drastyczne książka raczej od 13-15 lat, więc do
wątku do nie końca pasuje). Na ciąg dalszy czekam, i z przyjemnością nabędę
(którego to uczucia po "Kuzynkach" nie miałam).

[minerwamcg]

A, nie, nam się akurat "Wiedźma" bardzo podobała.

[magdalaena1977]

Mnie też się podobała.
Nie znam Ewy Białołęckiej osobiście tylko z netu, ale osobowość wiedźmy była
bardzo do niej podobna, przez co czytanie było jeszcze przyjemniejsze.

[paszczakowna1]

To sobie powtórzę za jakiś czas. Może po prostu za wysokie miałam oczekiwania.
Nie spodobał mi się głównie wątek kryminalny, taki na doklejkę.

[paszczakowna1]

Z recenzenckiego obowiazku donosze, ze 'Wiedzma' przy drugim czytaniu faktycznie
sporo zyskala, choc nadal mnie nie zachwyca (z wyjatkiem fragmentow). Natomiast
nabylam drugi i trzeci tom 'Oka jelenia', i jest dramat. Drugi tom wykazuje
wszystkie najgorsze cechy tworczosci Pilipiuka, i niemal nie nadaje sie do
czytania (niemal, bo jest ze 30 stron dobrych). Czy 'Fabryka Slow' (nomen omen)
nie ma redaktora, ktory by kazal Pilipiukowi wyrzucic polowe tekstu (w tym 90%
monologow wewnetrznych bohaterow), a druga polowe starannie przepisac (ze
szczegolnym uwzglednieniem marysuizmu bohaterki, licznych nieprawdopodobienstw
psychologicznych, oraz sprzecznosci wewnetrznych)? Od poczatku mialam zle
przeczucia, bo nastepne tomy pojawily sie zbyt szybko, ale czegos takiego sie
nie spodziewalam. Trzeci tom jest znowu niezgorszy, wiec podejrzewam, ze drugi
powstal jako zapychacz zarobkowy (tym bardziej, ze cykl oryginalnie mial byc
trzytomowy, a teraz jest czterotomowy). Brak szacunku dla wlasnej tworczosci i
dla czytelnikow.

[a_weasley]

paszczakowna1 napisała:

> Białołęcką zawsze bardzo lubiłam
> (choć i tak jej fanfiki są najlepsze),

Prawda? W ogóle najpierw zetknąłem się z jej FF, a potem dopiero się
dowiedziałem, że pisze jeszcze oficjalnie i jak się nazywa.
Bardzo mnie potem bawiły recenzje fanfiktów wyżej wymienionej chwalące brak
błędów albo sugerujące, żeby może zamiast FF po prostu napisała jakąś książkę,
którą można by wydać oficjalnie.

[paszczakowna1]

> Prawda? W ogóle najpierw zetknąłem się z jej FF, a potem dopiero się
> dowiedziałem, że pisze jeszcze oficjalnie i jak się nazywa.

Ja też. Do lektury jej FF siostra mnie zachęciła. Moja pierwsza reakcja była -
fanfiki do HP? Życie jest za krótkie, żeby to czytać (FF tolkienowskie, co
innego). A jednak... Poważnie uważam, że są lepsze (i to znacznie) od oryginału.

> Bardzo mnie potem bawiły recenzje fanfiktów wyżej wymienionej chwalące brak
> błędów albo sugerujące, żeby może zamiast FF po prostu napisała jakąś książkę,
> którą można by wydać oficjalnie.

W jednym wpisie (już po wydaniu "Róży Selerbergu" - w przeróbce opowiadania
niestety straciły sporo na urodzie) w mocnych słowach oskarżono ją o plagiat.

[nati1011]

O ile pamietam, to kosciół w literaturze pojawia się tylko z okazji
ślubów i ew umierania. Tudzież można spotkać księdza po drodze jak
np w Szatanie z 7 klasy. Chociaż tam to chyba nawet raz do kościoła
idą.

Może po prostu kiedyś kosciół i wiara były tak oczywiste, że nie
warto było o tym pisac: jak o myciu czy ubieraniu? Tak sobie
optymistycznie myślę. A moze był tak odległy jako instytucja, ze
strach było go dotykać?

[minerwamcg]

Na plebanię idą, albowiem akcja jednego rozdziału w ogóle odbywa się
u księdza. Ten ksiądz ma tam całkiem sporo do roboty, bo u niego
kuruje się poszkodowany Francuz i jego obdarowuje banknotem
stuzłotowym "na biednych" - i później tenże ksiądz ma kłopot z
rozmienieniem takiej "potwornej" sumy ))

[a_weasley]

minerwamcg napisała:

> obdarowuje banknotem stuzłotowym "na biednych" -
> i później tenże ksiądz ma kłopot z
> rozmienieniem takiej "potwornej" sumy ))

Myślę, że w tej chwili też w popegeerowskiej wsi z rozmienieniem tysiączłotówki,
gdyby taki banknot był w obiegu, byłyby kłopoty.

[minerwamcg]

Rzecz dzieje się na Litwie wśród ubożuchnej szlachty: okoliczni dziedzice
oświadczyli, że owszem, mogliby rozmienić banknot, ale po żniwach, jak
sprzedadzą zboże Makuszyński zapewne serdecznie przesadza jak to on, ale coś
na rzeczy jest, że bogactwa wielkiego tam nie było, przynajmniej nie w
pieniądzach, bo np. w inwentarzu i innych dostatkach gospodarskich pewnie było
lepiej. Poza tym na tamtegoczesnej wsi sporą część obrotu towarowego załatwiało
się jak za króla Gwoździa, handlem wymiennym albo "za odrobek".
Tak czy siak sto złotych od Francuza pewnie się "biednym kochanego księdza
proboszcza" przydało i szybko zostało rozdysponowane.

[a_weasley]

minerwamcg napisała:

> Tak czy siak sto złotych od Francuza pewnie się
> "biednym kochanego księdza proboszcza" przydało
> i szybko zostało rozdysponowane.

A na tamtejsze wiejskie warunki to był pieniądz. Znałem człowieka, którego
ojciec - prawda, że na Polesiu, a nie na Wileńszczyźnie - robił za strasznego
burżuja, bo miał rentę wojskową, całe 60 zł.

[magdalaena1977]

w "Kamieniach na szaniec" bohaterowie się modlą - szczególnie pamiętam jak jeden
z nich (Alek ?) ma moralne problemy z zabijaniem Niemców i żeby je rozwiązać
idzie do dobrego spowiednika.

[minerwamcg]

Z takich rozterek był znany Jaś "Bonawentura" Romocki...

U Szklarskiego (seria "Tomków") o religii wspominane jest nader
dyskretnie. Czasem Smuga westchnie "miejmy nadzieję, że Opatrzność
ustrzeże nas przed najgorszym", czasem bosman wrzaśnie "Jezus,
Maria!" - za to w ostatnim tomie, dokończonym a właściwie napisanym
przez księdza Adama Zelgę, religijnych akcentów jest zauważalnie
więcej ))

[maika7]

"Historia żółtej ciżemki" wokół koscioła bardzo "sie kręci"
no i mnóstwo legend i baśni

[minerwamcg]

Ojjj... a oglądałaś filmową wersję "Historii", z 1961 roku? Gdyby to
nie było takie smutne pękłabym ze śmiechu na widok starań reżysera,
żeby z filmu usunąć wszystko, co się łączy z religią i Kościołem.
Nie ma Szymona z Lipnicy, nie ma Długosza, a Wit Stwosz mówi o
ołtarzu tak, jakby to była luksusowa meblościanka z szafką na
kryształy ))

[maika7]

> Ojjj... a oglądałaś filmową wersję "Historii", z 1961 roku?

Albo nie oglądałam, albo oglądałam i bylam jak zwykle zdegustowana, ze film
"spłaszcza książkę do bryku" - więc z radością wyparłam z pamięci, albo pamnięć
juz nie ta )

Wolny czas uleciał na trochę (to w "temacie źródła" - do których wrócę), ale
dzisiaj chyba przycupnę na trochę przy półce z książkami u Mlodej i poszperam -
lubię wyprawy do krainy dzieciństwa.

M.

[paszczakowna1]

> Ojjj... a oglądałaś filmową wersję "Historii", z 1961 roku? Gdyby to
> nie było takie smutne pękłabym ze śmiechu na widok starań reżysera,
> żeby z filmu usunąć wszystko, co się łączy z religią i Kościołem.
> Nie ma Szymona z Lipnicy, nie ma Długosza, a Wit Stwosz mówi o
> ołtarzu tak, jakby to była luksusowa meblościanka z szafką na
> kryształy ))

Ja oglądałam dzieckiem będąc. Wycięcie wątków religijnych nie utkwiło mi w
pamięci (podejrzewam, że uznałam to za rzecz normalną i oczywistą), pamiętam
natomiast nadzwyczajną obfitość trocin i odpadów drzewnych w scenografii - i to
bynajmniej nie w scenach z warsztatu.

[minerwamcg]

pamiętam
> natomiast nadzwyczajną obfitość trocin i odpadów drzewnych w
scenografii - i to
> bynajmniej nie w scenach z warsztatu.

Scenografię robili Lidia i Jerzy Skarżyńscy, ja też pamiętam jakieś
drewniane klocki walające się po podłodze I bardzo piękną
czołówkę, stylizowaną na średniowieczne witraże.

[luccio1]

Oglądałem ten film raz. Nie "wziął" mnie - przeciwnie niż książka, którą
czytałem wielokrotnie i do której czasem teraz nawet wracam.

[mader1]

rozglądałam się za taką książką u nas w domu... no ale one chyba
same się przemieszczają... to była zdaje się " Rodzina Austinów" -
Madeleine L'Engle

A chata wuja toma?

[nati1011]

Ale to już zupełnie niewspółczesne

"Dzieci z Bullerbyn" też niewspółczesne :)

[minerwamcg]

A szkoda, bo jest tam pastor, który chrzci Kerstin i do którego jadą
na przyjęcie wszyscy dorośli z trzech zagród. I jest wierszyk Lisy o
Jezusku na słomie i jeszcze takie niby drobiazgi, a bardzo krzepiące
w czasach komuny

Bo nie wiem jak Wam, ale mnie właśnie za komuny akcenty religijne w
książkach dodawały otuchy. Nawet takie drobne.

[mmk9]

Oj, tak. Jeszcze "Ojcze nasz" w "Krolowej Sniegu". Zakompleksiła nas
komuna chyba.

[paszczakowna1]

Mam wrazenie, ze byl jakis szczegolnie starannie przestrzegany zapis na akcenty
religijne w książkach dla dzieci - takiego np. C.S. Lewisa ksiazki dla doroslych
(explicite przeciez religijne) PAX wydawal, a "Narnia" zaczela wychodzic dopiero
chyba w 1983 (mimo ze starali sie o to od lat 50-tych).

Musierowicz udalo sie przemycic w "Idzie sieprniowej" sptkanie Borejkow z
Lisieckimi w niedziele przed kosciolem (i pare innych aluzji), ale to jedyny
przypadek, jaki w polskiej ksiazce z tego okresu sobie przypominam. Musierowicz
zreszta fascynowala mnie tym, ze one jedna opisywala cos, co bylo zyciem takim,
jakie bylo mi znane (a np. skadinad dobre ksiazki Siesickiej nie dawaly mi tego
poczucia).

[minerwamcg]

> Mam wrazenie, ze byl jakis szczegolnie starannie przestrzegany
> zapis na akcenty religijne w książkach dla dzieci.

Ale z drugiej strony, nie było w książkach dla dzieci oficjalnej
pochwały niewiary. Poza Broszkiewiczem, oczywiście, bo ten
apostołował gdzie mógł i nie mógł. Po prostu, jak dzisiaj w "Harrym
Potterze" - problem nie istniał.

[a_weasley]

paszczakowna1 napisała:

> Musierowicz udalo sie przemycic w "Idzie sieprniowej"
> sptkanie Borejkow z Lisieckimi w niedziele
> przed kosciolem

Ale też to było już za Solidarności. Pierwszej, ale.

[magdalaena1977]

www.komiks.gildia.pl/komiksy/marzi/1
kobieta.gazeta.pl/wysokie-obcasy/1,53581,4572982.html
Może nie jest to książka dla dzieci sensu stricto, ale Kościół w tle a nawet na
pierwszym planie jest w "Marzi" komiksie Marzeny Sowy o jej dzieciństwie w PRLu.
Teoretycznie jest to pisane na rynek francuski, ale fascynujące jest
odnalezienie się w szczegółach życia bohaterki (która jest raptem dwa lata
młodsza ode mnie) - łącznie z opowiadaniem o pierwszej komunii - to połączenie
przeżyć metafizycznych z wątkiem pierwszej spowiedzi w loczkach na głowie.

[mader1]

Krystyna Siesicka " Gorzko słodkie pocałunki" i w tej książce
kościół po prostu jest, jeden z fragmentów :
"Idący w pobliżu ksiądz proboszcz cofnął się i zajrzał do wózka z
wydzierającym się ciągle królewiczem.
- Oj, biedaku ! - zawołał na jego widok.- A co ta babcia z tobą
wyprawia ? jakże pani może przykrywać go takim grubym kocykiem, pani
Leńciu ? Powinien leżeć na golasa, żeby mu całe ciałko oddychało.
- Ale dziś jest dużo chłodniej, niż było wczoraj, proszę księdza
proboszcza, jakże ja bym mogła wozić go na golasa? A poza tym byłoby
to trochę bezwstydne, nie uważa ksiądz proboszcz ?
- A nie uważam ! Dlaczego bezwstydne ? Zdrowe po prostu, można mu
cienką pieluchę i małe majteczki założyć, już jeżeli o to pani
chodzi.
Złożył szybko kocyk, wsunął go do siatki przymocowanej do wózka,
zdjął królewiczowi śliniak, rozpiął sweterek z dzianiny i ściągnął
mu ze stóp wełniane buciki...."

[luccio1]

Stanisława Platówna: "Chłopiec na polnej drodze".

Kościół występuje tylko raz, pod sam koniec: główny bohater odbywa decydującą
rozmowę ze swoją wakacyjną sympatią wieczorem, półstojąc półsiedząc na murku
otaczającym cmentarz przykościelny.

Poza tym: Babci Drylińskiej łatwiej jest chorować wśród swoich, w swojej izbie,
pod swoimi obrazami...

Natomiast stajenny z PGR, Michalak, nie ma czasu w niedzielne przedpołudnie, bo
"wybiera się do znajomych"!!!

(Skądinąd autorka, Lwowianka z urodzenia, zdołała "przepchnąć" w powieści fakt,
że rodzina Drylińskich "musiała" po wojnie przenieść się spod Lidy na Dolny Śląsk
[dlaczego - i w jakich okolicznościach - to już mieli dopowiedzieć młodemu
czytelnikowi rodzice, a jeszcze lepiej babcia czy dziadek...]).

"Symfonia pastoralna"

[mamalgosia]

Gide'a. czy ktoś to jeszcze pamięta?...

[mader1]

Z pobieżnego przejrzenia - nie miałam czasu calości obejrzeć, bo
tego Pospieszalskiego musiałam przeczytać )))) - dla nastolatek,
bardzo lekka.
Marta Madera " Kroplówka z marzeniami"
" - Ale wiesz, najlepszą opowieść o dzieleniu się prawdziwą miłością
usłyszałam, jak byłam jeszcze bardzo młoda. Co śmieszniejsze, kazdy
z nas ją słyszy przynajmniej raz w roku, tyle że mało kto zwraca na
to uwagę. Uczestniczyłaś kiedyś w mszy w Wielką Sobotę, z
poświeceniem ognia i wody ?
- No pewnie!- potwierdziłą Lilka. Oprócz rorat, na które chodziła z
dziadkiem ciemną nocą przez uśpione jeszcze ulice Mielca, z
kolorowym lampionem w drżącej z porannego chłodu dłoni, msza w
Wielką Sobotę była jednym z najwspanialszych wydarzeń roku. Nauczyły
się z babcią wciskać do kościoła zaraz za procesją i obserwować, jak
płomienie świec obejmują w posiadanie zaciemnioną światynię. A
później pojawial sie błysk światła, rozbrzmiewały organy i potężny
śpiew.
Dla Lilki najpiekniejsze doznania religijne zdecydowanie mialy coś
wspólnego ze swiatłem, ciemnością i płominiami świc.
Dla cioci chyba także.
- Jest taki fragment w pieśni pochwalnej Chrystusa- Światła o
naturze ognia. " dzieli sie on, nie doznając uszczerbku". Pamiętasz
to ? "

[mader1]

przejrzałam. To tak jakby jedna z naszych forumowiczek napisała
Zabawna i mądra dla młodszej młodzieży

"Trzynasty miesiąc poziomkowy"

[mader1]

Siesicka

nie tylko, że w tle. Jest o spowiedzi pewnej dyrektorki szkoły

Zaczyna się tak " Myśl, żeby zajrzeć do kościoła i w zaciszu
konfesjonału uwolnić się od grzechu, kusiła ją do tego stopnia, ze
już dwukrotnie zajmowała kolejkę do młodego proboszcza, który
zazwyczaj spowiadał w piątki i podobno był niezwykle wyrozumiały dla
penitentów... "

nie dla dzieci, ale kościół jest

[stukotek]

Katedra w Barcelonie - Ildefonso Falcones. Czytało się bardzo
dobrze.
i jeszcze książki Kena Foleta - "Filary ziemi" i "Świat bez końca"
no i klasyka - Umberto Eco "Imię róży"