nauczanie w domu (zamiast w szkole)

[sunday]

W sąsiednim wątku Nati i Mamałgosia stwierdziły, że nie podjęłyby się
nauczania dzieci w domu. Mamałgosia napisała:

> Własnie ja też bym się [nie?] podjęła. Po 14 latach pracy
> w szkole, widzę bardzo wyraźnie jej niedostatki i wady. Ale
> jednak jakieś zalety ma - i dla mnie one są nie do przecenienia.

Jakie to zalety i czy naprawdę przeważają nad wadami? Pewnie mamy różne
doświadczenia, ale ja swoją podstawówkę wspominam jako koszmar - i co do
poziomu nauczania, i co do relacji z innymi dziećmi i nauczycielami. Oboje z
żoną (w różnych szkołach, w różnych miastach) nigdzie nie doświadczyliśmy tyle
przemocy i poniżenia, co w szkole. I nawet - jako dzieci - nie wiedzieliśmy,
że nie jest to stan normalny, że to nie tak powinno być.

Jako wady nauczania w domu zwykle wymienia się - poza kompetencjami rodziców -
brak "uspołecznienia" dziecka i wychowanie "pod kloszem". Rzeczywiście, martwi
brak nauki funkcjonowania w grupie. Jeśli jednak elementami tego
uspołecznienia ma być mycie głowy w toalecie, chowanie się po kątach, by znów
nie dostać po głowie, używki i wysłuchiwanie od nauczycieli, że jest się
"szczotą klozetową" - to może lepiej poczekać, aż dziecko podrośnie i będzie w
stanie się przeciwstawić? Przecież maluch przyjmie stan zastany za normalny, z
olbrzymią szkodą dla siebie. Rozumiem, że powinien się uczyć, że czasem może
dostać po głowie i że nie wszyscy dorośli są sprawiedliwi i mili. W szkołach,
które znam, ta nauka jednak była zbyt brutalna. A sam brak szkoły może można
nieco nadrabiać innymi formami kontaktu z rówieśnikami (np. oazy).

Co myślicie o nauczaniu w domu, jako rodzice i nauczyciele? A może znacie
jakieś dzieci nauczane w domu?

[nordynka1]

było o tym w GN

goscniedzielny.wiara.pl/index.php?grupa=6&art=1188391186&dzi=1104764436&idnumeru=1188378927

pod spodem są też załączniki

[minerwamcg]

Oazy??? Skąd taki pomysł? To jest ruch młodzieżowy, Ty zaś piszesz o
maluchach.

[mama_kasia]

> Oazy??? Skąd taki pomysł? To jest ruch młodzieżowy, Ty zaś piszesz o
> maluchach.

Nigdy nie byłam, ale coś mi się obiło o uszy, że zaczyna się od
dzieci - tzw. oaza dzieci Bożych. Ktoś potwierdzi?

[mamalgosia]

Ojej, brak jednego "nie" i jak zupełnie zmienia to sens Przepraszam

Dla mnie zaletami szkoły są na przykład:
- zawiązywanie przyjaźni (z moją Przyjaciółką obecną
zaprzyjaźniłyśmy się w III klasie podstawówki. Przyjaźń przetrwała
wszystko - różne szkoły srednie, wyjazdy, zamążpójście, pracę itp)
- relacje koleżeńskie
- wygłupy grupowe
- wspomnienia
- relacje z nauczycielami
- wyjście "w świat"
- bycie bez rodziców na jakiś czas
- duch grupowy
- wspólne wyjścia/wycieczki/imprezy
- pomoce naukowe
- doświadczenie nauczycieli

To tak z głowy na szybko. Pewnie jeszcze coś dopiszę

[a_weasley]

mamalgosia napisała:

> - zawiązywanie przyjaźni (z moją Przyjaciółką obecną
> zaprzyjaźniłyśmy się w III klasie podstawówki.

To się zdarza, aczkolwiek ja z podstawówki nie mam nikogo, z liceum przetrwała
jedna znajomość, w dodatku utrwalona przez harcerstwo.
Wygłupów grupowych sam jakoś nie przerobiłem, ten rodzaj socjalizacji też
zapewniły mi inne formy egzystencji stadnej, tym różnej, że w grupach o
członkostwie dobrowolnym.
Duch grupowy w takim stadzie z automatu stworzonym ma tyleż wad co i zalet.
Słyszałem wczoraj taką reklamę: dzwonek, szkolny gwar, dziewczyński głos "Muszę
być najlepsza w klasie!" i... głos spikera opiewający zalety nowego modelu
wypasionego w kosmos fona.
Otóż i duch grupowy A.D. MMVIII.
Z doświadczeniem nauczycieli bywa różnie i z pomocami naukowymi tyż (pomijając
fakt, że nie żyjemy w Polsce Ludowej i wzmiankowane pomoce są dostępne na rynku).

szkoła jest do bani:)

[mamalgosia]

cbdu

[skrzynka3]

Plusy jakie widze w chodzeniu chlopakow do szkoly (publiczna,
rejonowa podstawowka moloch)

-stykaja sie z roznymi stylami i modelami rodzin obserwujac kolegow,
co z jednej strony uczy, ze ludzie sa rozni z drugiej czesto
pozwolilo docenic cos na co poczatkowo narzekali w domu

-moje majace klopoty z roznymi sytuacjami spolecznymi dziecko bylo
zmuszone do pojscia do zupelnie nieznanej kobiety w sekretariacie i
zgloszenia zgubienia legitymacji, zalatwienia sobie dokladki w
szkolnej stolowce i staniecia wobec tysiaca innych sytuacji, ktorych
bym nie przewidzaila i nie stworzyla sztucznie. Efekt -zakupy w
sklepie na rogu okazaly sie latwizna nie warta wspomnienia a nie
ciezka trauma jak bywalo

-klasa to zlozony organizm i uczy zachowania w roznych sytuacjach-
kiedys trzeba sie zjednoczyc i wspolnie przeciwstawic nauczycielowi,
kiedys sie wylamac i powiedziec Nie grupie, kiedys zrezygnowac z
wlasnych pomyslow i wspolpracowac.

-czasem trzeba przyjac, ze dorosli nie zawsze sa mili, przyjazni i
pomocni (jak sie najczesciej dzieje w sytuacji roznych aktywnosci
pozalekcyjnych-druhna w zuchach chce nia byc i sie stara,robi to z
pasja), niektore Panie w szkole czasem sprawiaja wrazenia jakby nie
powinno ich tam byc To trudna lekcja ale przy okazji byla swietna
okazja do nauki przebaczania, oceniania postepowania a nie
czlowieka, modlitwy za taka osobe a nie tylko zlosci na Nia,
wymyslania przezwisk i probach "odgryzania" sie przez dokuczanie.

-to co juz ktos napisal-wspomnienia, wrazenia z wycieczek, wyjsc
poza szkole, przyjaznie, rowiesnicy, ktorych laczy cos na codzien.

-umiejetnosc przezycia i sukcesu i porazki(w czyms jest sie na tle
grupy swietnym a w czyms najgorszym)

-praca w samorzadzie szkolnym- nauka, ze mozna zmieniac i wplywac na
rozne rzeczy wokol siebie angazujac sie w nie

To co opisujesz to jakis koszmar, ktorego nie potrafie sobie
wyobrazic (

Najgorsze wspomnienie mojego syna z poczatkow szkoly -obecnie V
klasa- to przytrzymywanie drzwi do toalety przez starszego ucznia i
droczenie sie, ze Go nie wypusci-zalatwione na miejscu przez
nauczyciela dyzurnego po ktorego pobiegli koledzy.

Nie wiem co bedzie w gimnazjum (i troche sie obawiam opowiesci
innych rodzicow, ze to zupelnie inny swiat) ale i tak nie wyobrazam
sobie wyjecia gimnazjalisty z grupy rowiesnikow.

[a_weasley]

skrzynka3 napisała:

> Efekt -zakupy w sklepie na rogu okazaly sie
> latwizna nie warta wspomnienia a nie
> ciezka trauma jak bywalo

Co jest kolejnym dowodem, że różni mają różnie i jednym jest potrzebna taka
szkoła, żeby byli w stanie bez traumy zrobić zakupy, a inni w wieku pięciu lat
bez przedszkola doskonale sobie z tym radzą.

[mirellka74]

Po pierwsze Sunday, przedstawiles tu najczarniejsza z wizji, ktora
przeciez absolutnie nie musi stac sie udzialem Twojego dziecka.
Nie pozwol, aby Twoje negatywne doswiadczenia wplynely na podejscie
dziecka do otaczajacej go rzeczywistosci.
Przyznaje, ze w podstawowkach kiedys bywalo roznie (moj rocznik w
nicku), sama bylam swiadkiem nieodpowiedniego traktowania
slabszych....ale teraz naprawde jest lepiej.
Przyznam, ze z przyjemnoscia obserwuje jak dzieci dobrze sie do
siebie odnosza, sa grzeczne i naprawde madre
Oczywiscie zdarzaja sie problemy typu "on mnie popchnal, uderzyl,
obrazil", ale rzadko.
Zadnego dreczenia, wyzywania sie na slabszych nia zakonotowalam.
Pozwol dziecku zyc jego zyciem, od tego jestes rodzicem, zeby
wkroczyc do akcji w razie jakiejs awaryjnej sytuacji, niech dziecko
uczy sie przebywania w normalnym spoleczenstwie.
Bo czy wyselekcjonowanie mu znajomych ograniczajacych sie do oazy
nie jest "chowaniem pod kloszm"?
Moim zdaniem niestety tak i nie bedzie to dla dziecka z korzyscia,
predzej czy pozniej zetknie sie z ludzmi o innych pogladach i
wartosciach i wtedy to dopiero bedzie wstrzas.
I jeszcze jedno, moim zdaniem "za moich czasow" nauczycielem mogl
byc kazdy, faktycznie niektore odzywki z tamtych lat nie przeslyby
dzis, ba zlinczowali by za nie nauczyciela.
Teraz nauczyciele sa bardziej nastawieni na jednostke, kiedys na
mase, poza tym tyle trabi sie o prawach dziecka, pewne sytuacje,
ktore kiedys byly norma teraz bylyby nie do przejscia, i dobrze.
Reasumujac, jestem przeciwna nauczaniu domowemu, nie stwarzajmy
sztucznych sytuacji, nie komplikujmy rzeczywistosci.
Pozdrawiam
Mirellka

[mamaanieli]

nauczanie w domu? Nigdy! wybaczcie, ale to jakoś sekciarsko pachnie.

[sunday]

> Po pierwsze Sunday, przedstawiles tu najczarniejsza z wizji,
> ktora przeciez absolutnie nie musi stac sie udzialem Twojego
> dziecka. Nie pozwol, aby Twoje negatywne doswiadczenia wplynely
> na podejscie dziecka do otaczajacej go rzeczywistosci.

Staramy się, ale to nie takie proste.

> Przyznaje, ze w podstawowkach kiedys bywalo roznie
> (moj rocznik w nicku), sama bylam swiadkiem nieodpowiedniego
> traktowania slabszych....ale teraz naprawde jest lepiej.

W rodzinie mamy dwoje nauczycieli z kilkudziesięcioletnim stażem. Twierdzą coś
dokładnie przeciwnego: że teraz jest dużo, dużo gorzej. Śledziłem niedawno
dyskusję na forum o uczeniu w domu - zwolennikami nauki w domu byli najczęściej
obecni nauczyciele. Nie wiem, w jakiej szkole uczysz Ty, czy też uczą się Twoje
dzieci, ale - zauważ - jest różnica między zwykłą podstawówką w zwykłej
dzielnicy zwykłego miasta, a np. warszawską wielokulturową szkołą im. J.
Kuronia, do której chodzą wybrane dzieci i której dyrektorzy mogli się za
Giertycha mądrzyć na łamach GW.

> Pozwol dziecku zyc jego zyciem, od tego jestes rodzicem, zeby
> wkroczyc do akcji w razie jakiejs awaryjnej sytuacji, niech
> dziecko uczy sie przebywania w normalnym spoleczenstwie.

To właśnie jest naszą największą troską: by nasze dzieci przebywały w normalnym
społeczeństwie. Społeczeństwo szkolne, które my z żoną pamiętamy, oraz to z
którym mają do czynienia nauczyciele w naszej rodzinie, jest zdecydowanie
nienormalne.

> Moim zdaniem niestety tak i nie bedzie to dla dziecka z
> korzyscia, predzej czy pozniej zetknie sie z ludzmi o innych
> pogladach i wartosciach i wtedy to dopiero bedzie wstrzas.

To prawda. Ale czy wstrząs nie jest większy, gdy dziecko jest jeszcze małe i
akceptuje stan zastany jako normalny: normalne jest, że na przerwie silniejszy
bije słabszego. Normalne są wymuszenia pieniędzy. Normalne jest grupowe
popalanie na przerwach (w podstawówce). Normalne jest, że w klasie ktoś musi być
poniżaną czarną owcą. Itd., itp. Dziecko starsze jest dojrzalsze i wie, że to
jednak nie jest normalne.

> I jeszcze jedno, moim zdaniem "za moich czasow" nauczycielem
> mogl byc kazdy, faktycznie niektore odzywki z tamtych lat
> nie przeslyby dzis, ba zlinczowali by za nie nauczyciela.

Dziś problemy są głównie nie z gwałtownością nauczycieli, a z ich bezradnością i
- często - obojętnością wobec uczniowskiej przemocy w szkole.

[a_weasley]

mirellka74 napisała:

> faktycznie niektore odzywki z tamtych lat nie
> przeslyby dzis, ba zlinczowali by za nie nauczyciela.
> Teraz nauczyciele sa bardziej nastawieni
> na jednostke, kiedys na mase, poza tym tyle
> trabi sie o prawach dziecka,

...że dziecko uczy się w szkole braku szacunku dla innych. Uczy się być
członkiem stada z dżungli.

> nie stwarzajmy sztucznych sytuacji,

Hmm...
Co tak naprawdę jest sztuczną sytuacją? To, że dziecko poznaje świat od
rodziców, czy to, że poznaje go od ludzi, którym państwo za to płaci, oddane im
pod opiekę przez rodziców, których państwo do tego zmusza, uczone tego, co sobie
jeden z drugim eurokrata wymyślił?
Gdy patrzę wstecz, widzę, że niewiele nauczyłem się w podstawówce. A jeszcze
mniej rzeczy, których nie mogliby mnie nauczyć rodzice, względnie których nie
mógłbym się nauczyć sam pod nadzorem tychże.
Oczywiście nie każdy miał takich rodziców jak ja, ale czy ja mówię, żeby zamknąć
szkoły?

Popieram!

[otryt]

Gość Niedzielny napisał:

>Dyrektorka nie zgodziła się na odroczenie obowiązku szkolnego, mimo
>że jako wcześniak z wadą serca nie miał szans z rówieśnikami.

Nieludzki urzędnik skazujący dziecko na wieczny stres i niechęć do
szkoły i nauki. Swoją drogą bardzo podobają mi się ci rodzice z
artykułu. Ich sposoby edukacji bardzo przypominają nam nasze,
szczególnie w stosunku do pierwszego dziecka. Zaszczepialiśmy jej
zainteresowanie przeróżną wiedzą i wspólnie drążyliśmy problemy i
pytania, które się w naturalny sposób pojawiały. Oczywiście żona w
tamtym czasie nie pracowała. Dziś córka (21 lat) mówi nam, ze więcej
się nauczyła od nas lub w wyniku samokształcenia niż w szkole. W
swoich działaniach staraliśmy się nie dublować programu szkolnego,
lecz kierować zainteresowania dziecka na sprawy, których nie ma w
programie szkolnym, aby dziecko w szkole się nie nudziło. Tę wiedzę
łapała nie wiadomo gdzie i kiedy, jeszcze zanim się w szkole
pojawiła, więc w szkole się i tak koszmarnie nudziła, z czego były
duże problemy. Bardzo dużo zawsze czytała, wcześniej było zawsze
długie czytanie do snu i nie tylko, gdy była maluchem. Zauważam
jednak, że w czasach jej dzieciństwa byliśmy młodsi, mieliśmy więcej
energii, mniej problemów - stąd było łatwiejsze zajęciem się
rozwojem i edukacją dziecka. Później problemów przyrastało, sił
ubywało. Z dwójką młodszych nie byliśmy w stanie aż tak pracować.
Każde z nich jest inne, musi więc być inne podejście, inaczej muszą
być rozbudzane zainteresowania. Ważne, aby nie zabić tej naturalnej
chyba dla każdego dziecka głodu wiedzy i spontaniczności poszukiwań.
Szkoła niestety to często robi.


Przyznam, że mógłbym uczyć przedmiotów ścisłych do poziomu
maturalnego. Humanistycznych wolałbym się nie podejmować, bo nie
czuję się zbyt mocny. Przez wiele lat udzielałem korepetycji i
przygotowywałem młodych ludzi na studia politechniczne. Myślę
jednak, że gdyby skrzyknęła się grupa znajomych bądź przyjaciół,
którzy znaliby przeróżne przedmioty dałoby się skompletować zespół
nauczycieli do takiego domowego nauczania. W gronie moich znajomych
są przedstawiciele przeróżnych dyscyplin. Kolega, który spędził z
rodziną kilka lat w Chinach mówił, że grupka polskich dzieci była w
ten sposób uczona. Kolega uczył przedmiotów ścisłych, żona kogoś tam
była humanistką, byli inni specjaliści. Spośród rodziców dało się
zebrać grono nauczycieli.

Straszne jest to, co opowiada Sunday o przemocy w szkole. I myślę,
że jego opis odpowiada rzeczywistości. Dziś nauczyciele są bezradni
wobec przemocy, dawniej łatwiej sobie z nią radzono, gdy się
pojawiała. Niestety trzecie nasze dziecko doświadczyło takich
sytuacji. Po długich, bezskutecznych próbach jakiegoś załatwienia
tej sprawy, przenieśliśmy w końcu dziecko do innej szkoły. Wiem, że
inne szkoły bywają podobne i można z deszczu wpaść pod rynnę. Myśmy
mieli jednak szczęście z dużym pożytkiem dla dziecka. Znam dzieci,
co przeżywały tak silny stres szkolny, że miały dolegliwości
somatyczne i przez pół roku były na zwolnieniu lekarskim. W szkołach
potrafią naprawdę dziać się cuda, mogą złamać "kręgosłup" niejednemu
młodemu człowiekowi. Szczególnie w szatni lub toalecie. Nauczyciele
lub dyrekcja wolą tego nie widzieć, bo istniejące prawo nie pozwala
im na skuteczne działanie. W takich sytuacjach sprawy edukacji
schodzą na dalszy plan, trzeba ratować dziecko.

Myślę, że inicjatywa jest cenna i pożyteczna. Korzystać z niej będą
nieliczni, bo nie jest to łatwe. Będzie przybywać doświadczeń,
którymi warto się dzielić. Nie można tego ludziom zabraniać. Będą
egzaminy weryfikujące wiedzę dziecka. Kontakty społeczne dziecko
zdobywać może w innym miejscu niż szkoła. Pozostają przecież
zajęcia dodatkowe, harcerstwo, kluby sportowe, prywatne wyjazdy z
innymi dziećmi. Ma rację Sunday, gdy mówi, że lepiej, aby dziecko
później niż wcześniej zetknęło się z patologią życia społecznego,
gdy już będzie w jakiś sposób ukształtowane, a nie żeby kształtowało
się w szkolnej toalecie.

[nati1011]

to może jakimś rozwiazaniem są małe szkoły społeczne? Takie na
kształt przedszkoli domowych. ALe potrzeba do tego umiejętności
przekazania swojej wiedzy - a nie każdy ją posiada. Ja mogę zrobić
wykłąd, ale wysiadam przy tłumaczeniu po raz 40 zasad mnożenia czy
dzielenia.

Rodzice bezwzglednie powinni mieć prawo o decydowaniu kiedy i do
jakiej szkoły pójdzie dziecko. Rejonizacja w zasadzie sie skończyła
ale jest poroblem z odroczeniem nauki.

Młodą chcieliśmy puścić wcześniej do szkoły, potem sugerowano
puszczenie jej od razu do wyższej klasy. ale dziś uważam to za głupi
pomysł. Także przeskakiwanie klas ma sporo wad. Młodego bedziemy
raczej zachecać do rozwijania zainteresowań. Jak nie bedzie miał
problemów z naucką, to niech wolny czas poświęci na pasje zamiast
kończyć wcześniej starsze klasy

[nati1011]

dziecko nauczane w domu musi realizowac ząłożenia programu z zdawać
egzaminy.
Ja nie czuję się na siłach by zrezygnować z pracy i uczyc dzieci w
domu - bo na pewno ktoś musi wtedy być cały dzień z dzieciakami.
Trzeba mieć tez minimum talentu pedagogicznego i spore wiadomości.
Musisz umieć nie tylko nauczyć czytać i pisać - co jest dość proste
ale np wytłumaczyć skomplikowane prawa fizyki czy przyrody - w czym
ja np byłam noga.

NIe uważam tez szkoły za siedlisko zła i zepsucia. Są szkoły lepsze
i gorsze oraz przeciętne. Jeżeli dziecku dzieje sie w szkole krzywda
to nalezy reagowac - opisane przez ciebie przypadki nie sa normą !
Sądzę, ze większość podstawówek jest przeciętnie dobra, kilka jest
bardzo dobrych a kilka bardzo złych.
Ogólnie nie mam złych dośwadczeńze szkołą czy przedszkolem.
Przedskole młodego jest super. Pięciolatki młodej (w szkole) i
zerówka tez były bez uwag. Klasy 1-3 były drobne problemy, ale nawet
przy planowanej wtedy przeprowadzce mieliśmy młodą dowozic do starej
szkoły, więc tez nie było źle. Dopiero ta ostatnia klasa a w
zasadzie jedna nauczycielka, bo tak ogólnie to z pozostałymi nie
było problemu. Ja przeniosłam dziecko, bo tym problemem był
wychowawca, a ten powinien być zaangażowany w pomoc dziecku - na
każdym polu. Nie podobały mi się metody stosowane w szkole, brak
bezpieczeńśtwa (ciagłe urazy) czy bezstresowe wychowanie. ALe to nie
był powód do zmiany szkoły. Nie wszystko mi sie musi podobać ale to
jeszcze nie przekreśla szkoły.

Ja swoja podstawówkę tez wspominam źle. Ale dało się przeżyć.Nie
sądzę, bym miała po podstawówce jakiś uraz - choć czasem śni mi się
koszmar, że nadal tam chodże

[verdana]

Uczenie w domu ma szereg wad, z ktorych najwieksza jest totalne
uzależnienie dzieci od rodzicow i ich jedynie slusznego sposobu
myslenia. O ile w klasach 1-3 moge jeszcze (z trudem) dopuscic mysl,
ze dla niektorych dzieci to dobre rozwiazanie, w klasach wyzszych
jest to dla mnie rozwiazanie krzywdzace dziecko.
1. Rodzice nie potrafia ocenić poziomu swojego dziecka w porownaniu
z innymi dziecmi. Przykladem moge być ja sama - gdybym uczyla w domu
dzieci, zmarnowalabym je nie na 90% a na 100. Bo porownywalam
zdolnosci syna ze zdolnosciami siostry. Siostre traktujac jako
norme, a syna wobez tego jako kompletnie niezdolnego. Tymczasem to
zdolnosci siostry byly nietypowe - a syna wyższe od przeciętnej.
Czyli (nie chwalac się) utalentowane dziecko potraktowałam jako
totalnego przeciętniaka, a przecietne - jako idiotę.
2. Rodzice mogą rozwijać tylko te zainteresowania, jakie sami mają.
A zdarza się - u mnie sie zdarzylo - ze nauczyciele odkrywaja
zainteresowania czy talent dziecka, ktorego rodzice nie widza. Tak
było z córką.
3. Dziecko, ktore widzi tylko jeden sposób zycia i jeden sposob
myslenia bedzie o wiele bardziej sztywne w mysleniu. O ile taka
nauka przeciagnie sie do lat nastolenich, ogranicza horyzont dziecka
w sposób drastyczny.
4. Dziecko jest nienaturalnie uzaleznione od rodziców. Nie może się
nawet poskarżyc koledze na to, ze sa paskudni. To szkodliwe, a wrecz
niebezpieczne.
5. O ile dziecko uczy sie slabo calwe źycie rodzinne ulega
destrukcji, bo klopoty w nauce zaczynają przenikac do normalnego,
codziennego życia. Dziecko przestaje być dzieckiem swoich rodziców,
a zaczyna byc uczniem, ktory sprawia klopoty i nie spełnia nadziei.

[a_weasley]

Verdana napisała:

> totalne uzależnienie dzieci od rodzicow i ich
> jedynie slusznego sposobu myslenia.

Nie wiem, co lepsze - to czy uzależnienie od tego, jaki jedynie słuszny sposób
myślenia lansuje szkoła. Na co rodzice mają bardzo niewielki wpływ i w ten
sposób art. 26 ust. 3 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka dający rodzicom
pierwszeństwo w wyborze wychowania (inne tłumaczenie podaje "rodzaju
nauczania"), jakie ma być dane ich dzieciom, staje się fikcją.
A sytuacja, w której szkoła kładzie dzieciom w głowy - i wymaga! - jedno, a dom
drugie, jest MSZ niepożądana.

> 2. Rodzice mogą rozwijać tylko te zainteresowania,
> jakie sami mają.

Jeśli żyją na bezludnej wyspie, to tak.

> Nie może się nawet poskarżyc koledze na to,
> ze sa paskudni.

Oczywiście jeżeli żyje z rodzicami na bezludnej wyspie.

> klopoty w nauce zaczynają przenikac do normalnego,
> codziennego życia.

W zasadzie tak, ale to nie jest wyłączną cechą nauczania domowego. W przypadku
dziecka chodzącego do szkoły dzieje się to samo, tylko zaangażowanych jest
więcej podmiotów, co powoduje zamęt.

[verdana]

Wybacz, ale szkola obecnie nie lansuje jednego sposobu myslenia.
Nauczyciele sa różni, podreczniki do wyboru.
I co takiego szkoła kladzie do glowy starszym dzieciom, czego by nie
mozna przedyskutoawac w domu? Chyba ;epiej, aby dziecko wiedzialo,
ze sa rózne poglady i umiało chocby z nimi dyskutować, niz żeby
znalo tylko jeden, a potem ze zdumieniem stwierdzało, ze nie wszyscy
myśla tak jak rodzice. Dopiero wówczas może się okazać, ze nie umie
sie bronić przeciw "niewlasciwym" pogladom, bo zawsze wszystko to,
co mu mowiono, bylo sluszne i prawdziwe...
Jak wyobrazasz sobie wykrycie zaintersowań dziecka w dziedzinach,
ktore Cie nie interesują i ktorymi w ogole się nie zajmujszesz?
Nauczyciel mojej corki zainteresował ja poezja, wysylał na konkursy,
gdzie zdobywaa nagrody. ja moge omowic wiersz, ale nie ocenię
wiersza wlasnego dziecka, ani tez nie potrafię przekazać pasji do
poezji, ktorej nie znoszę.
Dziecko nie ma szans poskarzyć się kolegom, bowiem dziecko uczone w
domu (tu moze wyjatkiem sa dzieci wiejskie, obracajace się w
srodowisku sąsiadow) ma ograniczone kontakty. wszelkie kursy, kółka
itd. to raczej nie miejsca zawiązywania przyjaźni.
Jako matka niegdyś źle uczacego się dziecka zareczam Ci, ze to nie
jest to samo, czy dziecko nie uczy sie w szkole, czy matka sama,
jako nauczycielka nie potrafi zmusic dziecka do nauki.

[otryt]

verdana napisała:

>wszelkie kursy, kółka itd. to raczej nie miejsca zawiązywania
>przyjaźni.

Dlaczego?

>Jako matka niegdyś źle uczacego się dziecka zareczam Ci, ze to nie
>jest to samo, czy dziecko nie uczy sie w szkole, czy matka sama,
>jako nauczycielka nie potrafi zmusic dziecka do nauki.

Verdano, myślę, że nauczanie domowe dobre jest przede wszystkim dla
dzieci zdolnych, które lubią zdobywać wiedzę, których nie trzeba
zmuszać do nauki. Rodzicom w domu trudniej byłoby zmusić takie
dziecko do systematycznej nauki niż nauczycielowi w szkole. Nawet w
szkole lepiej jest, aby nauczycielka nie uczyła własnych dzieci.
Taki sposób nauki na pewno będzie bardzo rzadki i raczej będzie
dotyczyć tylko zdolnych dzieci i rodziców mających odpowiednią
wiedzę i predyspozycje. Witkacy nie chodził do szkoły, uczył go
ojciec - o ile się nie mylę. Nikogo do tego nie będą zmuszać, ale
nie zabraniajmy tego ludziom.

Szkoła i rodzina to nie jest całe środowisko społeczne dziecka.
Przynajmniej nie powinno być. Im szersze takie środowisko, tym
lepiej. Dziecko spotyka się z bogactwem poglądów, spraw i postaw.
Twoje posty sugerują, że jak odbierze się dziecku szkołę, to
pozostanie mu już tylko i wyłącznie ta najmniejsza rodzina i będzie
skazane na dyktat rodziców. Jak wiele inicjatyw dla dzieci i
młodzieży powstaje w parafii choćby. Moje dzieci czerpią pełnymi
garściami z imprez organizowanych przez Kościół, także w sensie
nowych znajomości i przyjaźni. To także zadanie rodziców, aby swoich
dzieci nie skazywać wyłącznie na swoje towarzystwo.

Sytuacja, o której pisze Sunday wcale nie jest taka rzadka. Gdy jest
taka patologia to nie ma wtedy żadnej nauki, dzieciaki nic nie
umieją. Zarówno nauczyciele, jak i uczniowie marzą jedynie o
dotrwaniu do końca lekcji. Następuje stopniowa demoralizacja.
Nauczyciele w takich klasach podciągają oceny, aby w papierach się
wszystko zgadzało, by nikt nie domyślił się, że w szkole lub klasie
dzieje się coś nie tak. Gdyby połowa uczniów dostała z przedmiotu
ocenę niedostateczną, wnet zainteresowano by się klasą i
nauczycielem. Nikt nie chce mieć problemów.

Jaki to problem zaprowadzić dziecko na spotkanie autorskie z poetą,
nawet wtedy, jeśli się samemu za bardzo nie jest zainteresowanym
poezją? Zadaniem rodziców jest pokazywanie świata w całym jego
bogactwie. A dziecko niech wybierze, to co je najbardziej
zafascynuje. Wybory dzieci wcale nie muszą się pokrywać z wyborami
rodziców.

[verdana]

Skąd pomysł, ze uczyć maja sie w domu tylko dzieci zdolne? Rodzice
podejmując taka decyzję chyba nie to biora pod uwage. Zreszta, moim
zdaniem dzieci zdolne potrzebuja wiekszej stymulacji intelektualnej
niz wyłącznie wlasna rodzina. One, jak nikt inny potrzebują róznych
punktów widzenia, różnych rozwiazań, nowych pomysłów.
Witkacego, jako osiągniecia wychowawczego, balabym sie przywoływać...
Parafia - chm, w naszej parafii wielkomiejskej nic sie raczej nie
dzieje, młodziez sie nie zna, wlasnie dlatego, ze chodzi do róznych
szkół i ze szkołą jest bardziej zwiazana. Widac to bylo na kursach
do bierzmowania - próbowana stworzyc jakąś wspólnote, nie wyszło.

Zwracam uwage, ze rodzice nie posylajacy dziecka do szkoły, będą
wybierali dla niego tez towarzystwo i zajecia wyłącznie takie, jakie
im odpowiada. W wypadku starszych dzieci nie jest to zdrowa
sytuacja.
A zaprowadzic dziecko na spotkanie autorskie nie jest trudno, pod
warunkiem, ze w ogle rodzicowi przyjdzie do glowy,z e dziecko mozna
zainteresować czymś, co ani jego ani dziecko chwilowo nie
interesuje. I trudno prowadzi dziecko "na wszelki wypadek" na
wszystko. Pokazywanie swiata "w calym bogactwie" to - wybacz - jakas
utopia. Zreszta nikt nie przeszkadza i rodzicom dzieci chodzacych do
szkół pokazywac ten świat. Zreszta jedno spotkanie to naprawdę nie
to samo, co zaangazowany w sprawe nauczyciel.
Do bogactwa swiata należą też szkoły.

[a_weasley]

verdana napisała:

> dzieci zdolne potrzebuja wiekszej stymulacji
> intelektualnej niz wyłącznie wlasna rodzina.

W czym większość ludzi, również zwolenników ED, się z Tobą zgadza, jest też o
tym mowa na linkowanej stronie...

> One, jak nikt inny potrzebują róznych
> punktów widzenia, różnych rozwiazań,

No to po prostu tylko do szkoły. To po prostu kopalnia oryginalności.

> Do bogactwa swiata należą też szkoły.

Zasadnicza służba wojskowa też należy do bogactwa świata, a nie sądzę, byś
ubolewała nad tym, że to kolejne roczniki ominie.

[nati1011]

a_weasley napisał:
> No to po prostu tylko do szkoły. To po prostu kopalnia
oryginalności.

Mieliśmy nie uogólniać. tym bardziej, ze nie tylko prywatne szkoły
bywają dobre.
Moja podstawówka była przeciętna, ale juz liceum było nastawione na
pracę z uczniem i motywowanie go do rozwijania swoich talentów.
Zapewniono mi wszystko, czego potrzebowałam. I nie tylko mnie. Nie
mam ani jednego przykrego wspomnienia z tych 4 lat. Jako ciekawostę
podam obowiazek uczestniczenia przynajmniej w jednym kółku
zainteresowań. W szkole lub poz nią. Ta szkoła miała wizję, świetną
kadrę, dyrektora z pasją (mimo niepoprawnej opcji politycznej ))
i wychodzili z niej uczniowie wiedzący, czego chcą od życia i
siebie.

[sunday]

> Moja podstawówka była przeciętna, ale juz liceum ...

No właśnie - ja podstawówkę wspominam jako koszmar, żadnego dobrego wspomnienia.
A liceum wręcz przeciwnie - trudno mi sobie przypomnieć cokolwiek złego.
Dlatego, moim zdaniem, jeśli edukacja domowa, to na poziomie szkoły podstawowej,
ewentualnie gimnazjum.

[sunday]

> Zreszta, moim zdaniem dzieci zdolne potrzebuja wiekszej
> stymulacji intelektualnej niz wyłącznie wlasna rodzina.

No właśnie. A szkoła - nie dość, że odbiera w większości możliwość stymulacji
intelektualnej rodzinie, to jeszcze zazwyczaj uczy bierności i milczenia.

> One, jak nikt inny potrzebują róznych
> punktów widzenia, różnych rozwiazań, nowych pomysłów.

Mądrzy rodzice wiedzą o tym. I lepiej niż nauczyciele potrafią się o to
zatroszczyć - bo to ich dziecko.

[nulleczka]

Zdecydowalismy się na edukację domową naszej córki w ubiegłym roku.
W tym roku dołączył jeszcze syn. Widzę w tym mnóstwo dobrodziejstw
dla całej naszej rodziny.
Córka - paradoksalnie- stała się dużo bardziej otwarta na ludzi i
śmiała. Osławiona "socjalizacja" w grupie zerówkowiczów sprawiła, że
nasze dziecko zrobiło się bardzo nieśmiałe i zamknięte. Aktywna
dotąd na róznych zajęciach dodatkowych,gdy tylko poszła do zerówki,
siedziała wszędzie cicho i nie miała nic do powiedzenia.
Poza tym w edukacji domowej wróciła dawna ciekawość świata. Edukacja
masowa tego typu ciekawość zabija w wielu dzieciach. Znam ten
problem nie tylko z własnego podwórka, ale od wielu rodzin
edukujących w domu.

Dzięki ED nasze dziecko ma dużo czasu na rozwijanie własnych pasji i
zainteresowań. Realizacja programu do egzaminu zajmowała jej w I
klasie godzinę dziennie (mniej więcej), resztę poświęcała swoim
fascynacjom, wcale nie narzuconym przez rodziców. z własnej
inicjatywy czytała dużo o historii Polski, wielką frajdę jej
sprawiało uczenie się po kolei wszystkich królów Polski(żadne z nas
jej tego nie sugerowało).
Ona sama po spotkaniu z koleżanką stwierdziła, że chce uczyć się
łaciny.....

Nie musisz uczyć wszystkiego sam. Jest coraz większa grupa rodziców
wspierających się, dzielących się poglądami. Sami tez spotykamy
ludzi - pasjonatów, którzy chętnie dzielą się swoją wiedzą.
A jeśli chodzi o przyjaciól, to ma ich zdecydowanie więcej, niż gdy
chodziła do zerówki.

Jeśli będziesz miał jakieś pytania, to oboje z mężem chętnie
odpowiemy. Nasz adres :[e-mail]
Oprócz tego jest fajan strona o ed
www.edukacjadomowa.piasta.pl/ .

[sunday]

Dzięki za zachętę do kontaktu. Mamy jeszcze wprawdzie parę lat na decyzje, ale -
przed podjęciem jej - pewnie skorzystamy.

> Poza tym w edukacji domowej wróciła dawna ciekawość świata.
> Edukacja masowa tego typu ciekawość zabija w wielu dzieciach.
> Znam ten problem nie tylko z własnego podwórka, ale od wielu
> rodzin edukujących w domu.

No właśnie. Tego też się boję, poza szkolną przemocą. Że dziecko, zamiast
aktywnie Poznawać Świat, będzie odbębniało zadane ćwiczenia. I że, zamiast
zadawać pytania, nauczy się siedzieć w miarę cicho i czekać na przerwę. Taki
efekt szkoły znam zresztą z własnego doświadczenia - gdyby nie pozaszkolne
działania moich rodziców, sam prawdopodobnie bym teraz miał inne zajęcie, pewnie
mniej ciekawe.

nulleczko

[mamalgosia]

Przede wszystkim: zawsze cieszę się, jak się odzywasz.

No patrzcie...
A jak długo myślisz kontynuować ED?

Nie odebrałam Twoich Dzieci jako nieśmiałych i zamkniętych (to
prawda, że nie biegały jak opętane jak moje, czy nie weszły na dach
drewnianego pociągu jak Pawlinkowy ). Ale Ty oczywiście znasz je
lepiej.

Pozdrawiam

[pawlinka]

jakiego pociągu? jaki dach?
PS1 Moze zrobimy I rocznicę spotkania ?
PS 2 U nas zdrowotnie, Mamalgosiu, chyba lepiej

[mamalgosia]

No nie! Ty wnecie, a smsa nie ma. Nieładnie

pawlinka napisała:

> jakiego pociągu? jaki dach?
Niby nie pamiętasz? Czy nie chcesz pamiętać? Ale mam jeszcze corpus
delicti w postac zdjęcia Twojego Syna na dachu chyba wagonu (bo na
ciuchci go nie uchwyciłam)

> PS1 Moze zrobimy I rocznicę spotkania ?
A Rudy? Czekają...
Bardzo chętnie, ale wolałabym pomyśleć o tym w październiku. Na
razie wrzesień mnie pokonuje, może z październikiem pójdzie mi
lepiej?

> PS 2 U nas zdrowotnie, Mamalgosiu, chyba lepiej
To bardzo się cieszę. To może jutro się sprawa zakończy

[pawlinka]

się poprawię

[dominikjandomin]

verdana napisała:


> 2. Rodzice mogą rozwijać tylko te zainteresowania, jakie sami mają.

Naprawdę? To juz nie mogą puścić dziecka nigdzie? Żadnych zajęc pozalekcyjnych?


> 4. Dziecko jest nienaturalnie uzaleznione od rodziców. Nie może się
> nawet poskarżyc koledze na to, ze sa paskudni. To szkodliwe, a wrecz
> niebezpieczne.

Paskudni rodzice. Dziecko w klatce, bez podwórka i kolegów. Ech...

Ja wiem, czego mnie szkoła nauczyła, zwłaszcza podstawówka.

Osobiście myślę o zarabianiu na tyle dużo, aby stać było mnie na dobrą szkołę
katolicką dla dzieci. Nie publiczną z nadmiarem świętych krów, gdzie dobry
nauczyciel jest tłamszony.

[nati1011]

> Osobiście myślę o zarabianiu na tyle dużo, aby stać było mnie na
dobrą szkołę
> katolicką dla dzieci. Nie publiczną z nadmiarem świętych krów,
gdzie dobry
> nauczyciel jest tłamszony.


Nie wszystkie publiczne szkoły są złe i nie wszystkie prywatne
katolicke dobre. W moim mieście są 3 prywatne katolickie
podstawówki. Jedna bardzo dobra, druga dobra, a 3 fatalna. W sumie w
tych dobrych jest góra 30 miejsc co roku w obu. Na 400 tys miasto.

[dominikjandomin]

nati1011 napisała:

> > Osobiście myślę o zarabianiu na tyle dużo, aby stać było mnie na
> dobrą szkołę
> > katolicką dla dzieci. Nie publiczną z nadmiarem świętych krów,
> gdzie dobry
> > nauczyciel jest tłamszony.
>
>
> Nie wszystkie publiczne szkoły są złe i nie wszystkie prywatne
> katolicke dobre. W moim mieście są 3 prywatne katolickie
> podstawówki. Jedna bardzo dobra, druga dobra, a 3 fatalna. W sumie w
> tych dobrych jest góra 30 miejsc co roku w obu. Na 400 tys miasto.

U nas jest jedna katolicka i akurat dobra. Bywają i dobre publiczne - zwłaszcza
muzyczna (ale do niej to dziecko musi mieć jakiegoś talenta, a jeśli zechce je
przejąć po mnie, to się do tej szkoły nie ma co wybierać).

Niestety, przy obecnym podejściu do oświaty i jej finansowania, małe szanse aby
się dużo zmieniło na lepsze.

Choćby i z tego względu jestem za tym, aby zezwalać na nauczanie indywidualne.

[mader1]

zwłaszcza
> muzyczna (ale do niej to dziecko musi mieć jakiegoś talenta, a
jeśli zechce je
> przejąć po mnie, to się do tej szkoły nie ma co wybierać).

a to może będzie szansa po mamusi i jej rodzinie.
Zastanawiam się nad moim... wprwdzie cherlawy, więc skrzypiec na
ramieniu nie udżwignie ))))))) ale na perkusji to choćby nogami
może skakać ))))))) I nie kosztuje tyle taka szkoła

muzyka

[isma]

E tam, cherlawy! Jak M. dzwiga, wprawdzie nawet nie cwiartki, tylko osemki, bo
palcami gryfu nie obejmie - to on by nie dzwignal?

Nawiasem mowiac, to wlasnie jest doskonaly przyklad na to, ze rodzice jako
preceptorzy dziecku NIE WYSTARCZAJA. Ja sie uwazam za dosyc dobrze
umuzykalniona, slubny nie gorzej - ale w kwestii cwiczen skrzypcowych nie wiemy
NIC i chwala Bogu. Od tego jest nauczycielka.

[pawlinka]

w mojej szkole uczymy dwoje dzieci wcześniej eudukowanych w domu.
Rodzice - nauczyciele. Uczyli dzieci do końca podstawówki, młodsza
jest teraz w gimnazjum, starsza - w liceum, uczę ją. Usłyszałm od
niej, że nie akceptowała pomysłu rodziców, że bardzo chciała już iść
do szkoły, do gimnazjum. Czyli, najtrudniejszy czas to początek, dla
nich, spotkania ze szkołą gimnajalną. Młodsza ze szczęścia, że jest
wśród innych, była niczym młodę źrebię, a rodzice często musieli
gościć w szkole, mają problemy.

Jestem nauczycielem, nie jestem ideałem, ale nie czułabym się
dobrze, wychodząc do pracy, do szkoły, a jednocześnie własnym
dzieciom tłumaczyłabym, że szkoła jest miejscem nie dla nich, złym,
destrukcyjnym. Wierzę, że mam wpływ na moich uczniów, nie chce ich
krzywdzić, chce, aby poznawali świat, służyli mu potem, że mają być
tą solą. Tak samo jest z moimi dziećmi.

[dominikjandomin]

Pawlinko, ilu jest nauczycieli takich jak Ty?

Czemu jednak częściej starają się "nie widzieć, nie słyszeć"? W końcu niech się
dzieci socjalizują! A że któreś będzie ofiarą klasową... pewnikiem ofiara sama
sobie jest winna!

[nati1011]

dominikjandomin napisał:

> Pawlinko, ilu jest nauczycieli takich jak Ty?
>
> Czemu jednak częściej starają się "nie widzieć, nie słyszeć"? W
końcu niech się
> dzieci socjalizują! A że któreś będzie ofiarą klasową... pewnikiem
ofiara sama
> sobie jest winna!


No nie przesadzaj. Większość wykonuje swoją prace z poświeceniem i
zaangażowaniem. Raz mniejszym raz większym, ale złych nauczycieli
jest niewielu.

To tak jak w firmie - dużo zależy od dyrektora. Dziwi mnie to, że
przeważnie są albo szkoły dobre jako całość, albo słabe całościowo,
albo całe przeciętne. Są szkoły gdzie dyrekcja potrafi zmobilizować
wszystkich i zachecić do twórczości. Dobra szkoła wymaga przede
wszystkim chęci. Pieniedzy gdzieś w dalszej kolejnosci. Po prostu
jak kapitan steruj, tak okręt płynie.

[skrzynka3]

Nasza szkola jak pisalam to masowa rejonowka (okolo 800 dzieci!)
Jeden syn w V klasie drugi w IV.
Zdecydowana wiekszosc nauczycieli z ktorymi sie do tej pory ja i
moje dzieci zetknelismy to normalni, zaangazowani w swoja prace
ludzie! Nie jakies wynaturzone monstra.Wsrod nich naprawde wielu
jest wartosciowych pedagogow z powolania. Jestem dla nich pelna
wdziecznosci za prace jaka wykonuja.Czulabym sie bardzo nie w
porzadku gdybym nie wziela ich w obrone.

To wychowawczyni mlodszego w delikatny sposob zwrocila nam uwage na
Jego problemy i uswiadomila bledy ktore popelnialismy! To Ona
odkryla w nim zamilowanie do muzyki i wrazliwosc na nia.

Zdarzaja sie sytuacje trudne wychowawczo ale jak do tej pory ani
razu nie byly one pozostawione same sobie, tylko rozwiazywane.

W ciagu tych 5 ciu lat szkolnych doswiadczen spotkalismy moze ze 2-3
osoby (wliczajac Panie ze swietlicy) ktore minely sie z powolaniem -
ale nawet w ich przypadku nie ma mowy o jakis drastycznych
sytuacjach.

Nie wiem moze jak pisze Pawlinka zalezy to od dyrekcji?? A moze
latwiej jest uderzac w ton jak jest tragicznie, jaka to mlodziez
teraz jest wynaturzona a nauczyciele beznadziejni??

[dominikjandomin]

Czasy się zmieniają... za moich czasów nasza szkoła była "taka sobie" - 1700
dzieciaków... a teraz masowa to 800 Może i to jest powodem zmian?

Może rzeczywiście zależy to od dyrekcji... mam wrażenie, że to jakieś
rozwiązania systemowe są najgorsze - a te zależą od kierowników najbardziej.

Ale nadal nie zmienia to w niczym sytuacji, że dla chętnych powinna być
możliwość nauczania domowego. I tak mało osób się na to odważy, mało się
podejmie. Po co stwarzać sztuczne biurokratyczne bariery?

[mader1]

> Ale nadal nie zmienia to w niczym sytuacji, że dla chętnych
powinna być
> możliwość nauczania domowego. I tak mało osób się na to odważy,
mało się
> podejmie. Po co stwarzać sztuczne biurokratyczne bariery?

i tu się całkowicie zgadzam ( fanfary) ))))))

[mamalgosia]

To i ja się tutaj dopisuję. I również poproszę o fanfary

[a_weasley]

pawlinka napisała:

> w mojej szkole uczymy dwoje dzieci wcześniej
> eudukowanych w domu. Rodzice - nauczyciele.
> Uczyli dzieci do końca podstawówki, młodsza
> jest teraz w gimnazjum, starsza - w liceum, uczę ją.

Znakomicie. Zatem możesz powiedzieć nam, jak te dziewczyny intelektualnie,
emocjonalnie i społecznie wypadają w porównaniu z grupą kontrolną.

Uwaga na marginesie: przecież nikt nie twierdzi, że należy rozpędzić szkoły. Że
zawsze jest lepsze nauczanie domowe. Zapewne dla jednych lepsze jest to, a dla
innych tamto.
Są natomiast tacy, którzy chcą wszystkich uszczęśliwić na siłę jedynie słusznym
rozwiązaniem.

[artemis_fowl]

-----> a_wesley'u i otrycie - chylę czoło przed racjonalnością
Waszych argumentów! ))
-----> verdano - niestety jak zwykle w temacie ED piszesz o czymś, o
czym nie masz zielonego pojęcia. Ty i wielu innych macie bardziej na
myśli "szkołę w domu" niż edukację domową. Podobnie w sprawie
pobliskiej parafii wielkomiejskiej chciałbym zapytać w ilu
inicjatywach i jakich brałaś udział, może zaproponowałaś
proboszczowi jakąś innowację???
-----> pawlinko - żeby Twoja opinia była wiarygodna, trzeba by oddać
głos jeszcze rodzicom i córkom, których zachowanie i wypowiedzi
przytaczasz... rodzice mogliby powiedzieć wtedy czy mają faktycznie
problemy z córkami, czy ze szkołą i dlatego muszą tam często bywać

Jestem jednym z "sekciarskich" rodziców, którzy zdecydowali się na
edukację domową swoich dzieci, dlaczego już gdzieś padło, ale jak by
tego mało, przytoczę kilka powodów:

1. Mam niestandardowe dzieci. Widzę ich wyjątkowość i nie chcę, aby
je
standaryzowano.
2. Moje dzieci potrzebują dzieciństwa. Szkoła odbiera dzieciństwo.
3. Moje dzieci rozwijają się zbyt szybko dla szkoły. Szkoła je
hamuje.
4. Nie chcę, aby moje dzieci były uczone uznawania autorytetów
opartych na
tzw. kwalifikacjach.
5. Chcę, aby rozwijały się zgodnie ze swoimi zdolnościami i
zainteresowaniami. Nie mogą tracić czasu na niepotrzebne rzeczy.
6. Dzieci powinny jak najwięcej przebywać wśród ludzi, którzy ich
mądrze
kochają. Najwięcej takich ludzi znajdzie się w domu.
7. Dom jest naturalnym środowiskiem dla dziecka, szkoła - sztucznym.
8. Z reguły nie wolno ufać instytucjom państwowym.
9. Dzieci wychowuje się do dorosłości wśród dorosłych.
10. Prawdziwych przyjaciół poznaje się poza szkołą.
11. Szkoła zawęża horyzonty i tłumi indywidualizm.
12. Dzieci potrzebują poznawania praktycznych umiejętności. Niewiele
jest
mniej praktycznych miejsc od klasy szkolnej.
13. Poza szkołą dziecko może zgłębiać wiedzę. Szkoła wiedzę spłyca.
14. Ławki szkolne krzywią kręgosłup i wypaczają postawy. Również
życiowe.
15. W domu rzadko marnuje się czas, wyjąwszy gapienie się w
telewizor.
16. W domu można rozwijać naturalne przyjaźnie na całe życie - z
rodzicami i
rodzeństwem.
17. Rok w domu nie zaczyna się i nie kończy.
18. W domu dzieci nie mają przerw od myślenia i wakacji od nauki.
19. Dzieci w domu są potrzebne i tak też się czują. W szkole są
zbędne. I tak
też się czują.
20. W domu dzieci są wychowywane. Szkoła indoktrynuje zgodnie z
panującą opcją
polityczną.
21. Wypadkowość w szkole przewyższa tę w górnictwie.
22. W domu mogą do woli uczyć się tego, co lubią.
23. Dla dzieci edukowanych w domu możliwy jest miesięczny wyjazd
majowy w
Beskidy i wrześniowy tydzień nad morzem.
24. Dzieci naturalnie wolą dom od szkoły i rodziców od nauczycieli i
nie ma w
tym nic złego.
25. W domu można spędzić cały dzień na rysowaniu lub oglądaniu
robaczków.
Można też cały dzień naprawiać rower. Są to niezwykle pożyteczne
zajęcia, które
w szkole uznane byłyby za marnowanie czasu.
26. Do domu nie trzeba dojeżdżać autobusem. To oszczędza czas i jest
bezpieczne.
27. W domu nie ma złych nauczycieli ani złych uczniów. Dobrzy
rodzice nie
krzywdzą swoich dzieci ani na to nie pozwalają.
28. W domu nie ma sztucznej ciszy lekcyjnej ani sztucznego hałasu
przerwy
szkolnej.
29. W domu nie nosi się tornistrów. W domu nosi się potrzebne rzeczy.
30. W domu dziecko może pobyć samo. Żadna szkoła nie daje takiej
możliwości.
31. W domu można spokojnie samodzielnie pomyśleć. W szkołach nie ma
na to
czasu - dzieci muszą odgadnąć to, co myśli nauczyciel.
32. Rodziców można (prawie) zawsze o wszystko zapytać. Można też
(prawie)
zawsze wszystko im powiedzieć. Robienie tego w szkole rozbija lekcję
i
wszystkich denerwuje.
33. Jeśli dziecko nie chodzi do szkoły, może spędzić pięć godzin
dziennie na
basenie. Albo w lesie. Albo grając w piłkę.
34. W domu nie prowadzi się zeszytów. Chyba że są potrzebne.
35. W domu można się wyspać. Chyba, że jest coś ciekawszego do
zrobienia.
Można też uciąć sobie drzemkę, kiedy organizm jej potrzebuje. W
szkole można
tylko ziewać, ale tak, aby nauczyciel tego nie zauważył.
36. W domu dziecko nabiera pewności siebie. W szkole pewność siebie
jest źle
widziana.
37. W domu można rozwiązywać zadania i problemy na różne sposoby. W
szkole nie
można robić tego szybciej od nauczyciela.
38. Dla dziecka edukowanego w domu świat jest całością. W szkole
świat
podzielony jest na przedmioty.
39. W domu nie ma jedynek. Ani szóstek. W domu jest normalnie -
dzieci uczą
się do życia.
40. W domu można pójść do ubikacji bez pozwolenia. Bez pozwolenia
można też
wstać albo położyć się na podłodze.
41. W domu, wyjąwszy obecność rządowych mediów, nie ma propagandy.
42. W domu są ciekawsze książki.
43. W domu są lepsze zabawki.
44. W domu można bawić się z dziadziusiem i babcią i uczyć się od
nich.
45. W domu można pomagać rodzicom. W ogóle można być potrzebnym i
użytecznym.
46. W domu nie ma dzwonków na przerwę. Nie ma przerw w ogóle, bo
niby od czego?
47. Nauczanie domowe nie ma minimum programowego.
48. W domu można bawić się w szkołę. Tylko po co?
49. Szkoła uczy myśleć jak nauczyciel. Edukacja domowa uczy myśleć.
50. W domu nie ma apeli ku czci. W ogóle w domu czci się właściwe
osoby.
51. Szkoła wychowuje pracowników. Dom wychowuje ludzi samodzielnych.
52. Najlepszy uczeń w szkole to taki, który idzie za nauczycielem. W
domu
uczymy dzieci podążania za Bogiem.
53. W domu nie ma lekcji przysposabiających do życia w rodzinie. W
domu jest
prawdziwa rodzina.
54. W domu nie ma lekcji przyrody. W domu przyroda jest wszędzie.
Matematyka,
fizyka i obce języki również.
55. W domu nie ma niepotrzebnego stresu.
56. W domu nie zostaje się na drugi rok.
57. W domu robi się, wyłączając bezmyślne gapienie się w telewizor,
sensowne
rzeczy.
58. Dziecko w szkole cały dzień marzy o wyjściu z niej. Edukacja
domowa
spełnia marzenia.
59. W domu dziecko je lepiej. W dodatku je z rodziną.
60. W nauczaniu domowym nie ma pracy domowej, w domu jest zwykła
praca.

[nati1011]

))

W takie bajki to ja nie wierzę. Piszesz o ideale. Takie warunki mogą
stworzyć bardzo nieliczni rodzice. Od wymogów materialnych
(rezygnacja z pracy) zaczynając a na pasji i wiedzy końćząc.

Czytając twoja listę zastanawiałąm się, jak ja się w publicznych
szkoąłch tyle lat uchowałam? Do dziś wydawało mi się, ze wyrosłam na
ludzi i nikt mi kręgosłupa nie złamał

[pawlinka]

Artemisie_fowl,
zapytał Założyciel wątku, czy znane są nam dzieci uczone w domu.
Zatem odpowiedziałam. A co do wiarygodności, mówię z perspektywy
własnej - nauczyciela, są to moje obserwacje i refleksje, dlaczego
miałabym pisać nieprawdę?

[verdana]

Prawde mówiac, Twoje argumenty przekonuja mnie , ze uczenie dzieci
w domu to całkowite uzaleznienie ich od rodziny - tu akura zwracam
uwagę szczególnie na te przyjaźnie. Wiekszość osób, ktore byly "za"
uczeniem w domu podkreslało, ze przecież dziecko może nawiązywac
przyjaźnie gdzie indziej - owszem, piszesz , ze prawdziwe przyjaźnie
zawiera się poza szkołą (co wcale nie musi być prawdą), ale
jedniczesnie "W domu można rozwijać naturalne przyjaźnie na całe
życie - z > rodzicami i> rodzeństwem."
. Obawiam sie jednak, ze wielu rodzicow, ktorzy decydują sie na
takie nauczanie wlasnie ma ambicje.
Argument, ze dzieci wolą dom nie zawsze jest prawdziwy i nie ma nic
do rzeczy. Prawdziwy jest w wypadku, gdy przedstawia imm sie swiat
jako wrogi. Ale ja tez wole dom od pracy, z czego nie wynika, ze
praca jest zla.

Najwiecej wypadków zdarza się nie w szkole i w gornictwie, ale w
domu. W domu bywaja żli nauczyciele, tak samo jak w szkole. Bycie
rodzicem nie gwarantuje , ze sie jest dobrym nauczycielem. Bycie
dzieckiem nauczyciela nie gwarantuje zdolnosci.
Samo moze pobyć w domu i dziecko chodzace do szkoły. W szkole
dziecko nie przebywa cały dzień.
Szkola to nie stołówka. Moje dziecko tez je z rodziną. Brak wakacji
od nauki to nie jest zaleta... Nawet osoba prowadzaca w domu
dzialalność zazwyczaj robi sobie wakacje - tu, jak widać, czy
dziecko będzie mialo wolne czy nie zalezy od widzimisię rodzicow.
Dla mnie wybacz argument "moje dzieci sa wyjatkowe, rozwijaja się
szybciej, nie potrzebują autorytetów poza rodzicami, nie powinny
uczyc sie rzeczy, ktore ja albo one uznajemy za niepotrzebne, trzeba
wychowac je w nieufnosci do instytucji, przyjacielem nie powinien
być ktos obcy, tylko rodzina" to najlepsze argumenty przeciw
nauczaniu domowemu. Bo wyglada na to, ze Twoim celem jest wychowanie
ludzi, ktorzy będa od dzieciństwa uczeni, ze swiat jest wrogi, wolno
ufac tylko rodzinie, a one sa madrzejsze i lepsze od większosci
ludzi. Bo najprawdopodobniej nie są.

[nati1011]

jak urodziłam młodego zdecydowałam się na pracę w domu. Wydawało mi
się, ze ma same zalety. Przede wszystkim nie muszę zostawiać
dziecka.

Po 4,5 roku z ulgą wyprowadziłąm pracę z domu. Ma zalety,
oczywiscie. Ale ma tez dużo wad. Wcale nie małych. Na jakiś czas,
okresowo, gdy dziecko maleńkie... świetny pomysł. Ale na dłuższą
metę nie zawsze.

Tak samo z nauką w domu. Ma oczywiscie zalety. Ale jest nie dla
wszystkich i radzej jako alternatywa a nie powszechność. Osobiscie
uważam, zę mało który rodzic sobie poradzi. Jeżeli komuś się udało -
super. Szczerze gratuluję. Ale jeżeli ktoś stoi przed decyzją, to
niech najpierw sobie odpowie na pytanie, czy na pewno da radę.

[a_weasley]

verdana napisała:

> argument "moje dzieci sa wyjatkowe,

jest prostym stwierdzeniem faktu, bo każde dziecko jest wyjątkowe. Każde
potrzebuje indywidualnego podejścia. I szkoła tego nie gwarantuje, bo po prostu
tych dzieci jest za dużo. Albo nauczycieli za mało, jak wolisz.

> rozwijaja się szybciej,

Też się zdarza. Dla inteligentnego dziecka większość czasu spędzonego w szkole
to jest czas stracony.

Nie wydaje mi się też, żeby do nauczenia się wykonywania obowiązków potrzebna
była szkoła (chyba że rodzice praktykują rozpieszczanie i wychowanie
bezstresowe). Ostatecznie całkiem niedawno były w Polsce miliony ludzi, którzy w
życiu do szkoły nie chodzili, a do wykonywania różnych obowiązków w domu i
zagrodzie byli wdrażani bardzo skutecznie, odkąd zaczęli chodzić.

W każdym razie zgadzam się, że ED nie musi i nie może oznaczać spędzenia
dzieciństwa w zamkniętym kręgu najbliższej rodziny. Ale na to jest wiele
sposobów innych niż szkoła, łącznie ze spółką kilku ED-ukujących rodzin, która
faktycznie byłaby szkołą społeczną, tyle że bez osobowości prawnej i całego
związanego z tym papierowego kramu.

[verdana]

Jest stracony, o ile szkoła ma być wyłącznie źródlem zdobywania
konkretnych informacji.
Zdobywanie wiedzy, ze ludzie są różni, że inni sa też wyjątkowi, ze
nie wszyscy rozumieją równie szybko lub równie wolno co ja, że
wiersz kazdy interpretuje inaczej, choc nie zawsze się z tym
zgadzam - to nie jest czas stracony.
Zwracam tez uwagę, ze obowiązek szkolny dla dzieci od 7 do 14 roku
życia wprowadzono w 1919 i został on zagwarantowany w Konstytucji
Marcowej. Wiec te miliony ludzi (przesada, to nie były milony), to
byli analfabeci - do tego raczej nie dążymy.

[a_weasley]

verdana napisała:

> Zwracam tez uwagę, ze obowiązek szkolny dla dzieci
> od 7 do 14 roku życia wprowadzono w 1919

W Wielkopolsce nawet rychlej.

> i został on zagwarantowany w Konstytucji Marcowej.

A realizowany był z bardzo różnym skutkiem, zwłaszcza za Bugiem.

[verdana]

Ale za Bugiem nie ma mowy o edukacji domwej, tylko o braku edukacji -
to inny temat. I raczej do takiej edukacji nikt nie zachęca.

[dominikjandomin]

a_weasley napisał:


> > rozwijaja się szybciej,
>
> Też się zdarza. Dla inteligentnego dziecka większość czasu spędzonego w szkole
> to jest czas stracony.

Jejku, mam zdanie identyczne jak Artur Weasley! Fanfary!

W ciszy muzyki wspominam moją szkolną uwagę "Dominik czyta książki na lekcji".

Wyjaśnienie dla zainteresowanych - po zrobieniu zadanych przez Panią wszystkich
zadań Dominik się nudził, wyjął z tornistra książkę i zaczął czytać. To
oczywiście było złe, bo zgodnie z belferską logiką powinienem siedzieć i "się
uczyć" gapiąc się na osobę, która męczyła się przy tablicy. Gdyby choć Dominik
miał 1 błąd w tych zadaniach, ale nie...

Fanfary dla indywidualizmu!

PS. W wyższej podstawówce była matematyczka, która w takich wypadkach dowalała
Dominikowi zadania z innej półki, aby się nie nudził. I za to ją cenię.

[pawlinka]

jeszcze...
o nieufności do instytucji słyszałam rok temu, dlatego tak mi
znajomo brzmią Twoje argumenty. Mocno wyrażony wtedy argument o
braku zaufania do szkoły i nauczycieli mnie osobiście dotknął, bo
wierzę, że młodego człowieka wychowuje człowiek, nie instytucja.
Szkoła składa się ludzi: dzieci, ich rodziców, nauczycieli. I
dlatego nie będę się jej bać, bo nie tędy droga według mnie.
Rodzic może wybrać dla swoich dzieci edukację domową, ale na litość,
niech za tym nie stoi niechęć domowych nauczycieli do rodziców,
którzy posłali swoje dzieci do szkoły. Do rodziców, którzy też się
troszczą, też rozwijają swoje dzieci, wkladając w to wiele trudu,
wcale nie finansowego przecież, też spędzają ze swoimi dziecmi
mnóstwo czasu, jedzą razem i tak dalej..
Pozdrawiam

[a_weasley]

pawlinka napisała:

> braku zaufania do szkoły i nauczycieli mnie
> osobiście dotknął, bo wierzę, że młodego
> człowieka wychowuje człowiek, nie instytucja.

Wiara jest dobra do przenoszenia gór. Jako argument sprawdza się słabo.
I zbyt wiele słyszałem narzekań nauczycieli, że tak, to czy tamto jest bez
sensu, ale instytucja im przeszkadza.

> niech za tym nie stoi niechęć domowych nauczycieli
> do rodziców, którzy posłali swoje dzieci do szkoły.

Zaobserwowałaś? Bo ja tu nie widzę...

[pawlinka]

>
> Zaobserwowałaś? Bo ja tu nie widzę...
>
nie pisałam, że tu.

[skrzynka3]

Przepraszam za szczerosc ale to nie jest lista powodow
przemawiajacych za ED tylko utopijnych zyczen ktore hmm.. obawiam
sie w zyciu wygladaja troszke mniej rozowo.

W kazdym razie nie znam takich rodzicow idealow - siebie wlaczajac,
ktorzy byliby w stanie spelnic te warunki.

Odniose sie tylko do kilku. Tak idac do szkoly trzeba wstac na
okreslona godzine i nie mozna wyjechac kiedy sie chce oraz biegac za
pilka 5 godzin dziennie. Nie mozna bo ma sie obowiazki do spelnienia
i szkola to czas kiedy mlody czlowiek sie tego uczy. Dla mnie to nie
wada tylko zaleta

Niestety wiekszosc smiertelnikow wstaje do pracy na okreslona
godzine, musi dostosowac sie do innych i nie zawsze moze robic to na
co akurat ma ochote.
Co wiecej nawet jak nie pracowalam tylko "siedzialam" w domu to
wstawalam kiedy budzily sie na karmienie moje dzieci i gotowalam
obiad chociaz akurat mialam ochote poczytac pasjonujaca ksiazke z
interesujacej mnie dziedziny.

Gdziekolwiek zycie nas nie postawi tak czy inaczej musimy
dostosowywac sie do innych. Szkola m. in. uczy wlasnie tego.

[verdana]

Znane jest mi czworo dzieci uczonych w domu. W USA.
Nauka skończyła sie w momencie, gdy najstarsze dziecko odmowiło
powrotu z wakacyjnej wizyty u dziadków w Polsce. Problem był
straszny, bo dziecko oswiadczyło, ze do Stanow nie wraca, woli zyć
bez nich i bez rodzeństwa, ale "normalnie", z kolegami i wolnoscią.
Dziecko mialo ok. 16 lat.
Rodzice nie oddali dzieci do szkoly, poniewaz stwierdzali, ze jest
zbyt malo religijna, a towarzystwo - demoralizujace. Ale byli na
tyle rozsadni, ze po buncie najstarszego pozwolili pozostalej trojce
wybrać. Wszyscy wybrali szkołę.
Mam, w rozmowie ze mną stwierdziła, ze domowe nauczanie starszych
dzieci to powazny błąd wychowawczy. Chociaz dzieci umieja
rzeczywiscie wiecej od rówiesników. Tylko zamiast się "zaprzyjaźnić
z rodzicami" marzyli o tym, aby od rodzicow wreszczie się odczepić.

[a_weasley]

verdana napisała:

> Dziecko mialo ok. 16 lat.

No, to już nie takie dziecko. Mam wrażenie, że większość przedpiśców ma na
uwadze towarzystwo nieco młodsze.

> marzyli o tym, aby od rodzicow wreszczie się
> odczepić.

Co akurat jest popularnym marzeniem nastolatków niezależnie od sposobu wychowywania.

[verdana]

Obawiam sie, ze nie...

[mader1]

Ja też miałam wątpliwości przed wysłaniem dzieci do szkoły. Ja
moglam uważać, że szkoła jest " be" a dopiero na studiach zaczęłam
się w pełni rozwijac,ale się w tej szkole tak czy inaczej obroniłam,
choć przytłamsili mnie nieco, natomiast mojego męża szkoła dużo
mocniej wykończyła i osłabiła. Dziękuję Artemisowi i Nulleczce za
informacje.
My też mieliśmy podobne obawy, szczególnie zbieżne z punktami
1,3,11,31,32,37,39,52.....
Z tym, że ja miałam doświadczenia, że szkoła nie jest " monolitem",
mówiącą jednym głosem "instytucją", bo zdarzali mi się nauczyciele,
którzy i pozwalali mysleć i mówić i zauważali oraz ośmielali
bardziej niz rodzice. ( inna rzecz, że moja rodzina nie byla ani
idealna, ani do ideału zbliżona, szkoła dawała mi wytchnienie), mój
mąż inne.
Większa częśc " olewała", " nie widziała" i " nic nie można było z
nimi zrobić", ale byli przecież tacy, którzy dodawali skrzydeł...
Ale... edukacja domowa odbywała się przecież przez całe wieki i
wydała wybitnych ludzi.
Ale...to nie jest tak, ze trzeba przeżyć w życiu wszystko, być
podtapianym czy zamykanym w toalecie, żeby się życia nauczyć.
Jednego to nauczy życia, drugiego na pół zycia przestraszy i
złamie... I ten drugi wcale nie jest okazem bezwartościowym jedynie
dlatego, ze pobić się dał .
Moje dzieci- na razie dwójka chodzi do szkoły.
Wybraliśmy szkołę wyznaniową, ale wcale nie każda wyznaniowa nam
się " podobała". Chcieliśmy szkołę małą, taką w której nie jest się
anonimowym. I taką w której pracują ludzie a nie " realizujący plan".
Tych samych nauczycieli można spotkać zresztą i w szkole państwowej,
bo wielu z naszych nauczycieli pracuje w szkołach państwowych.
Dlaczego szkoła ?
1.świat nie tylko jest pełen niebezpieczeństw, którym nasze dzieci
muszą ulec, w świecie można tez znaleźć wielu dobrych, cudownych
ludzi, porozrzucanych po wielu instytucjach, kościołach, klasach.
Oni pokazują człowiekowi Boga, pomagają w zrozumieniu świata,
potwierdzają to, co dobrego nauczył się w domu... Może wspomogą, gdy
w domu coś złego się wydarzy... A nie tylko od nas zalezy, czy się
wydarzy. Żal się nam zrobiło, że nasze dzieci mogłyby nie poznać
tych wszystkich ludzi. Obcych dla nas ludzi.
2.Chcieliśmy, żeby nasze dzieci( w jak najbardziej przyjaznym
środowisku jakie mogliśmy im zapewnić), dojrzewały emocjonalnie do
kontaktów czy współpracy w grupie, grupie zróżnicowanej. Uczyły się
panować nad emocjami w sytuacjach trudnych i w grupie.
3. Chcieliśmy, żeby miały swój własny świat, którym zechciałyby się
z nami dzielić. Żebyśmy my powoli uczyły się, że będą mieli swoje
życie, miejsca w ktorych będą budowały swój wizerunek w oparciu o
swoje poczynania ponosząc tego konsekwencje. Zeby nauczyły się , że
naturalnym jest, że rodzice nie we wszystkich ich poczynaniach
uczestniczą, ufają im, kibicują im, moga im doradzić, pocieszyć i są
pewni, ze dadzą sobie w świecie radę.
4.Chcieliśmy, żeby nauczyły się, że współpracować będą musiały nie
tylko z tymi, którzy ich kochają, chronia, dla których ich dobro
jest najważniejsze. Że będą czasem współparacować z kimś, kto ich
nie lubi, kogo one nie lubią. I że ta wspólpraca wyda owoce.
Chcieliśmy, by obiektywny, obcy, dobry dorosły pokazał im, na co
przy takiej wspólpracy " można sobie pozwolić" a co jest już
niedpuszczalne. Potrafił to uzasadnić i miał instrumenty, by to
wyegzekwować.
5.Chcieliśmy, żeby przy naszych całych staranich wychowawczych i
uwadze im poświecanej, nauczyły się, że nie zawsze one i ich
potrzeby są najważniejsze. Nawet jeżeli są najlepsze
6. Chcielismy, żeby nauczyły się, że nie tylko mama i tato mogą być
mistrzami, którzy podzielą się wiedzą, zagadają w interesującej
rozmowie, zostaną po lekcjach , by rozwiązywać ciekawe problemy )))
7. Chcieliśmy, by nasze dzieci miały jak najszersze pole do
doświadczeń na polu koleżeństwa i przyjaźni. Żeby one pokazały nam,
kogo wybierają i żebyśmy my mieli czas, by z nimi to omówić... i się
z tych wyborów ucieszyć.
Z pewnością straciła na tym wiedza naszych dzieci, bo rzeczywiście
większość czasu słuchają i przyglądają się słabszym. Trudno, nie
wiedza jest najważniejsza.

[verdana]

Edukacja domowa dotyczyła tylko "warstw wyzszych" i raczej uczyli
nie rodzice, a nauczyciele i guwernerzy. To zasadnicza różnica - w
tym wypadku nauka odbywa się w domu, ale niezaleznie od rodzicow.
Wiecej - zalecenia mowiły, zeby rodzice nie wtracali się do
nauczycieli. Oni mieli miec ostateczną role w wychowaniu (co chyba
jest sprzeczne z dzis lansowana ideą nauczania domowego).
trzeba tez pamiętac, ze wtedy rodzenstwa były wieksze, w domu bywało
kilkoro dzieci.
Juz teoretycy pedagogiki w starozytnym Rzymie byli przeciwni
nauczaniu przez rodziców "bo rodzice albo niedoceniaja, albo
przeceniaja swoje dzieci". W Rzymie istnialy szkoły podstawowe,
bardzo zbliżone do dzisiejszych, gdzie posylala dzieci większość
obywateli.
Od XIX w. wielu arystokratów i ziemian zaczyna posylać swoje dzieci
do szkółek wiejskich, wlasnie po to, aby nie czuly się "lepsze" i
wyobcowane.
Tak więc rodzice wcale tak powszechnie nie uczyli dzieci - owszem,
samych podstaw - czytania i pisania, do poziomu dzisiejszej trzeciej
klasy - tak. Potem robili to fachowcy.

[mader1]

z tego, co wiem o domowej edukacji, tylko początki polegają na tym,
że dziecko prowadzi jedynie rodzic, potem rodzice korzystają z
pomocy nauczycieli przedmiotowych lub specjalistów nie będących
nauczycielami.
A i kiedyś było to różnie. Niektórzy mieli mamę - wybitny umysł,
nauczycielkę, inni jako nauczyciela syna przyjaciól, świeżo po
studiach, inni znowuż naprawdę wielkie sławy

Zresztą edukacja państwowa jest tak kulawa, że po lekcjach rodzice,
ci których stać, i tak często korzystają z korepetytorów...
Języki - to już wiemy, że większość dzieciaków ma jakieś dodatkowo,
jeżeli rodzicom na tym zależy, a potem... to już wariacja. " Za
moich czasów" korepetycje dostawali najgorsi... Teraz i najlepsi,
którzy chcą się dowiedzieć więcej, mają zmawianego do domu mistrza,
zamast nawiązać dialog z nauczycielem w szkole
Właśnie moja przyjaciółka przemyślewała nad zabraniem syna ze szkoły
w 3 klasie gimnazjum. Poszła do dyrektorki jakieś pół roku temu i
mówi " Dzieci przez półtora roku gimnazjum napisały dwa
wypracowania - charakterystyki. Prosiliśmy panią na zebranie i
prosiliśmy, żeby pisały więcej. Pani powiedziała, że " ma swoje
metody". Dyrektorka patrzy - No nie wiem, co poradzić. Może niech
pani syn PISZE SOBIE W DOMU "
Więc syn ma nauczyciela od polskiego, ma nauczyciela od
angielskiego, ma nauczyciela od francuskiego, doszedł nauczyciel od
matematyki, bo wprawdzie teraz przyszedł do szkoły zupełnie dobry,
ale to już trzeci - powiedział, że braki są duże. Od historii też
było trzech .... A... stopnie są całkiem niezłe...

[verdana]

Tak, moja kolezanka tez miala dla syna nauczeli od wszystkiego.
Efekt - syn zdał na studia, wprawdzie nie wymarzone i leczy sie od
roku. Po przebadaniu przez wszystkich istniejacych specjalistow
skierowano chlopaka do psychiatry. Mam wrazenie, ze ambicje rodzicow
(na pewno nie co do językow), ale wielu innych rzeczy są czasem
grubo przesadzone.
mlodzież nie pisze wypracowań, poniewaz - moim zdaniem niesłusznie -
wypracowania wypadly z programu szkoły. Pozostay krotkie eseje.
Jednak wiele osob, nawet moich znajomych, jest za - twierdzac nie
bez racji, ze w doroslym zyciu wiekszość osób potrzebuje
umiejętności zwiezłego i krotkiego wypowiadania sie na pismie, a nie
tworczego pisania dlugich prac.

[mader1]

nie wiem, co ze studiami....
Mam wrażenie, ze trochę te dzieci powinny pisać, zwięźle, wiadomo,
bo kartka na teście gimnazjalnym jest jedna, ale jednak pisać )))))
Nie wygłupiajmy się. Tych dłuższych wypowiedzi uczeń powinien
nauczyć się w szkole.
My mieliśmy pełen komfort Nie było potrzeba nawet nauczyciela od
języków - Najstarsza, druga jeżeli chodzi o znajomość tegoż w
klasie, nie miała ani przez chwilę prywatnych lekcji... No ale jak
coś przeczytała, to naczycielka bardzo zadowolona ( uczy, uczy też w
szkole państwowej i jest tam taka sama) była w stanie pogadać z nią
o tym na przerwie.... Przy przyjęciu do państwowego ogólniaka, po
teście, dostała się do najlepszej grupy, w której jako jedyna uczyła
się tylko w szkole.....
Nauczyciel poskiego świetny, nauczyciel fizyki - pasjonat,
nauczycielka matematyki - czuła mama kompetentna w swojej
dziedzinie....
Dyrekcja dbała o to, żeby trzy razy w ciagu trzech lat nie zmieniali
się nauczyciele od wiodących przedmiotów...
Wystarczyło, że się uczyła )))))))

[nulleczka]

Chciałam jeszcze dodać, że edukacja domowa to nie jest powielanie
szkoły w domu, to po prostu styl życia.
Fakt, dzieci muszą zdawać egzaminy, ale mamy nadzieję, że prawo
będzie się zmieniało na korzyść rodziców edukujących w domu. W USA w
wielu stanach dzieci nie są zobligowane do realizacji programu
szkonego i mają czas na swoje pasje przede wszystkim.

A i u nas udaje się program szkolny potraktować ulgowo - są
dyrektorzy i nauczyciele, z którymi można narmalnie się porozumieć.
My na przykład nie zamierzamy w tym roku naszego sześciolatka uczyć
literek, bo w jego przypadku byłaby to na razie strata czasu. Widzę
wyraźnie, że nie jest jeszcze gotowy. Niech rysuje ( co bardzo lubi
i ma ewidentny talent w tym kierunku), jeździ na rowerze, uczy się
pływać itd.....Poznawanie literek go na razie przerasta, ale za to
na wystawie w zbrojowni, potrafi powiedzieć, jaka zbroja, z jakiego
okresu pochodzi, bo to go akurat bardzo interesuje.

W edukacji domowej właśnie kładzie się nacisk na naukę zdobywaną
empirycznie, przy okazji, zgodnie z zainteresowaniami dziecka. Ważne
jest czytanie książek, podróżowanie, poznawanie ciekawych
ludzi...mniej istotne jest wkuwanie podręcznikowej wiedzy.

Dzieci nie są izolowane od innych, bo np. nasza córka chodzi na
tańce, muzykę, teraz chce się zapisać do zuchów, gdzie oprócz
cotygodniowych zbiórek są dwa razy w roku wyjazdy na obozy.
Kiedy tylko ma mozliwość chodzi do swoich koleżanek, my nigdy nie
robimy z tego powodu problemów. Poza tym są zjazdy rodzin edukująych
domowo, my sami często kogoś odwiedzamy, u nas ciągle są goście. I
co ciekawe, moje dzieci lubią rozmawiać nie tylko z rówieśnikami.
Bardzo się cieszą, gdy dorośli poświęcają im uwagę.
Dzięki edukacji domowej poznaliśmy ludzsi - prawdziwych pasjonatów,
którzy robią mnóstwo ciekawych rzeczy.

Życie w domu też nie wiąże się z kompletna beztroską, bo dzieci mają
swoje obowiązki, uczą się przy tym wielu praktycznych
zajęć....Spotykają się nie tylko z tymi, których lubią, bo przecież
mamy znajomych z dziećmi w różnym wieku i czasami muszą zorganizować
zabawę młodszym kolegom, muszą zaopiekować się swoją młodszą
kuzynką...

Piszę to nie po to, że polemizować z Verdaną, która nie rozumie, że
istnieją ludzie z innym sposobem pojmowania świata, ale po prostu,
żeby przedstawić zainteresowanym, jak to naprawdę wygląda i że nie
ma nic wspólnego z "hodowaniem geniuszy" i "szkołą w domu".
I nie jest to izolacja, bo wszystko zależy od rodziców, od ich
otwartości na innych.
Aha i jeszcze bardzo ważne zdanie na temat tzw. "socjalizacji".
Otóż słowo to zyskało w mowie potocznej znaczenie, którego nie
przypisuje mu słownik języka polskiego.Potocznie za socjalizację
uznaje się naukę współżycie w grupie z rówieśnikami, tymczasem
socjalizacja to inaczej uspołecznianie, przekazywanie norm, wartości
i zasad liczących się w danej społeczności. Przekazywanie przez
tych, którzy te normy znają, a więc przez starszych.

Pawlinko, nie krytykuję rodziców, którzy wysyłają swoje dziecko do
szkoły. Często uważam, że oni mają znacznie więcej trudności,
zwłaszcza jeśli zdarzy się, że szkoła nie pomaga w wychowaniu, ale
je utrudnia.I nie uważam, że nasze dzieci będą lepsze od
tych "szkolnych", ale będą na pewno miały więcej czasu na zajmowanie
się tym, co je interesuje.

[pawlinka]

Nulleczko, wiem, Ty że nie krytykujesz Mnie chodzi tylko o coś
innego. Niech będzie różnorodność w edukacji, ale bez
deprecjonowania innych, szkoły, naczycieli, którzy się starają,
zatroskanych rodziców. Tak, twórcza krytyka koniecznie musi być.\

Przeczytałam raz jeszczze 60 punktów z postu Artemis_a. Widzę
różnicę między sformułowaniem
"Szkoła zawęża horyzonty i tłumi indywidualizm." (krzywdzace
uogólnienie), a
"Mam niestandardowe dzieci. Widzę ich wyjątkowość i nie chcę, aby
je standaryzowano." To rozumiem, są różne dzieci, mają różne
potrzeby. Są rózne szkoły, różne dzieci, rózni rodzice.

SErdecznie pozdrwaiam

[isma]

O, Pawlinka, wlasnie. Trafilas w sedno.

Ja poniekad bylam uczona w domu, bom byla na tyle chorowita, ze powyzej 30
procent frekwencji w podstawowce chyba w zadnym roku nie osiagnelam.
Rodzice polonistka (z talentem pedagogicznym, choc niepracujaca w zawodzie) i
matematyk (beztalencie pedagogiczne, tj. jak na standardy szkolne beztalencie -
ile razy Tata mi cos wytlumaczyl, a ja potem w szkole probowalam nabyta
umiejetnosc zaprezentowac, okazywalo sie, ze owszem, domowa metoda obliczen
jest poprawna, a nawet bardziej wyrafinowana, ale ja mam liczyc tak, jak sie
liczy w szostej klasie )).

ALE: zadne z moich rodzicow nie czulo miety do geografii czy biologii. A AZ TAK
sie nie ambicjonowali wzgledem mnie, zeby mieli sie sami wciagac w poglowie
owiec gdzies tam, albo w subtelnosci rozmnazania pantofelka. Wiec nauczanie
domowe w tej dziedzinie ograniczalo sie do przyswojenia pamieciowo odpowiedniej
tresci z podrecznika, i po sprawie.
Efekt jest taki, ze do dzis jestem noga z geografii, chemii i biologii, a takze
z fizyki...

Zmierzam do tego, ze nie wydaje mi sie, azeby rodzice - przynajmniej tacy,
ktorego trescia zycia nie sa w stu procentach dzieci - byli w stanie z rownym
zapalem i rozna kompetencja nauczac wszystkich przedmiotow powyzej poziomu klasy
trzeciej.

A ze dzieci nie powinny byc wylaczna trescia zycia rodzicow, to jestem
absolutnie pewna. Bo jak takim rodzicom niespodziewanie dorastaja i sie
usamodzielniaja, jest tragedia ;-(((.

żeby oddać sprawiedliwość

[mamalgosia]

Myślę, ze z moich wypowiedzi można odczytać jednoznacznie, że jestem
przeciwna edukacji domowej powyżej - powiedzmy, tak +/- czwartej
klasy sp. Ale żeby oddać sprawiedliwość, chcę nadmienić, że byłam
edukowana szkolnie, z dużą frekwencją (nie chorowałam wiele i nie
wagarowałam w ogóle), a z historii czy fizyki i tak jestem noga

[mader1]

> ALE: zadne z moich rodzicow nie czulo miety do geografii czy
biologii. A AZ TAK
> sie nie ambicjonowali wzgledem mnie, zeby mieli sie sami wciagac w
poglowie
> owiec gdzies tam, albo w subtelnosci rozmnazania pantofelka. Wiec
nauczanie
> domowe w tej dziedzinie ograniczalo sie do przyswojenia pamieciowo
odpowiedniej
> tresci z podrecznika, i po sprawie.
> Efekt jest taki, ze do dzis jestem noga z geografii, chemii i
biologii, a takze
> z fizyki...
>

No tak. Ja nie jestem zupełna noga, ale miałam świetnego nauczyciela
do matmy, wychowawcę )))
Ismo, niestety, w podstawówce, nawet w starszych klasach - 4,5,6 -
program fizyki, chemii, geografii i przyrody jest połączony... Uczy
tego - nazywa się to przyroda - jeden nauczyciel. U nas
biolog ))))) Nasz biolog jest w pełni oddany swojemu powołaniu,
więc skończył na razie podyplomowo studia geograficzne....
Niestety Ismo, w szkole też często bywa, że trzeba po prostu nauczyć
się i wykuć podręcznik, zwłaszcza z powyższych przedmiotów.
Ćwiczenia ( np. " Świat i my") tak są skonstruowane, że sprawdzają
czy przeczytało się dobrze podręcznik : (((((
W podręczniku jest zestaw prostych doświadczeń do każdego większego
tematu, ale... nie ma kiedy przelewać tej wody ))))), więc dzieci
robią to w domu....
Niestety, znam szkoły w dużym mieście, w których jedna pani uczy
zarówno polskiego jak i historii( gimnazjum), a nauczyciel
matematyki - matematyki, fizyki i ... uwaga... wiedzy o
społeczeństwie czy jak to się tam nazywa... Moja dawna sąsiadka -
biolog- przez dwa lata douczyła się jeszcze na nauczycielkę
angielskiego..., bez żadnego innego kontaktu z językiem, oprócz
kursowego ....
Takie są fakty, które znam.
> A ze dzieci nie powinny byc wylaczna trescia zycia rodzicow, to
jestem
> absolutnie pewna. Bo jak takim rodzicom niespodziewanie dorastaja
i sie
> usamodzielniaja, jest tragedia ;-(((.

To już nie ma nic wspólnego z nauczaniem domowym. Większa tragedia
jest, moim zdaniem, gdy rodzice nie zajmują się dziećmi, lekceważą
je, układają sobie życie, jakby ich nie mieli i jakby ich nie
chieli, a potem nagle po ślubie czy po ich usamodzielnieniu
przypominają sobie, że chcą mieć z nimi silną więź.I to codzienną,
absorbującą. A przecież mieli " swoje życie".

[isma]

Oj, no, wiem, ze teraz szkoly czasem rzadza sie dziwnymi prawami. Moja genialna
rusycystka z liceum uczy, uwaga! etyki, bo nikt sie nie chce uczyc rosyjskiego,
a ona musi jakos do emerytury dociagnac ;-(((. Jak uczy tej etyki po dwuletnim
przyuczeniu, to ja nie wiem, ale z cala pewnoscia z wieksza korzyscia by bylo,
gdyby jednak pozostala przy tym rosyjskim...

Natomiast jeszcze co do tego "wypelniania przez dzieci zycia rodzicow". Zgoda,
wiekszym niebezpieczenstwem jest sytuacja odwrotna. Ale to nie znaczy, ze nie ma
zagrozen, kiedy rodzice i dzieci (nie male, kilkuletnie - tylko dziewiecio-,
dziesieciolatki, i starsze) wypelniaja sobie wzajemnie caly czas...

Ismo

[mader1]

przyszło mi do głowy, że jestes chodzącą reklamą nauczania domowego.

[mamalgosia]

Isma jest chodzącą reklamą wszystkiego. Z grą na skrzypcach włącznie

[isma]

Zebys Ty wiedziala, jak ja juz mam tych skrzypiec dosc ;-(((. Ona piluje
okropnie, naprawde okropnie. A u nas w domu, tego... nie bardzo sie da od tych
dzwiekow odizolowac ;-(((. No, ale moze sie zniecheci - poniewaz jest slomiany
ogien, jak ja (i chyba jednak uzdolniona jakos szczegolnie w tym kierunku nie
jest, za to lubi sie popisywac - zupelnie jak ja), to istnieje szansa, ze to
dlugo nie potrwa...

Zebym ja mogla podejrzewac, ze sie tak to chodzenie przez dwa lata do
filharmonii skonczy, to bym ja omijala szerokim lukiem...

[isma]

)).
No, wiesz - jako depresyjno-maniakalna, to ja potrafie sie jednoczesnie tym
samym entuzjazmowac i zalamywac )).

A powaznie. No kiedy wlasnie ja uwazam, ze nawet niedoskonalosci szkoly - ktore
widze! - maja jakis-tam sens. Np., ze przymus jest uczenia sie tego, co nie
interesuje. No, dajmy na to, z tym rosyjskim. Ja zaczynalam liceum w 1986 roku.
Byly juz wtedy w Krakowie szkoly, ktore uczyly dwoch jezykow zachodnich, a
"jezyka wroga" za bardzo sie nikt uczyc z wlasnej woli nie chcial (w edukacji
domowej z cala pewnoscia by sie postawilo na te "atrakcyjniejsze" jezyki). I co
sie okazalo - ze trafila sie nauczycielka rewelacyjna, surowa, ale z
niespotykana umiejetnoscia wciagniecia uczniow w gry jezykowe, w zabawe
mowieniem. Ja do dzis nie wiem, czy te niesamowite zdania do tlumaczenia,
ktoresmy w ilosciach hurtowych "przerabiali" ona ukladala celowo w poetyce
absurdu, czy to byl przypadek - ale niektore konstrukcje frazeologiczne (o
ktorych mojemu slubnemu, nativovi, sie nie sni )) pamietam do dzisiaj.

No, dajmy na to, tlumaczy czlowiek zadane zdanie: "Spotkalismy ja na dworcu i
jestesmy z niej dumni" (jedna konstrukcja odmienna niz w polszczyznie plus
uzycie sprawiajacego trudnosci w odmianie zaimka) - i wyobraznia podsuwa mu, co
ona na tym dworcu mogla robic, i czy aby na pewno byl to powod do dumy... A
tymczasem zdanie drukuje sie niepostrzezenie w pamieci na wieki wiekow amen.

Wiec, z jednej strony, byl szkolny przymus uczenia sie. A z drugiej byla jakas -
obustronna - chec znalezienia sie w tym przymusie tak, zeby to bylo dla
wszytskich z pozytkiem. Nawet totalne glaby, ktore idac do liceum z trudnoscia
odroznialy bukwy, porozumiewaly sie calkiem poprawnie. Kolega, ktory przeszedl
wlasnie w LO droge od totalnej negacji "ruskiego" do w miare poprawnego
porozumiewania sie tymze, prowadzi dzisiaj kancelarie radcowska z obsluga... po
rosyjsku wlasnie...

Dla mnie pozytek dodatkowy (oprocz jakiejs tam wygranej olimpiady i takich
tam... - ewidentnie dzieki nauczycielce, a nie jakiemus ewentualnemu mojemu
talentowi do jezykow, bo, jak wspominalam, z niemieckiego pozostalam null) byl
jeszcze taki, ze jak moj in spe slubny uslyszal mnie czytajaca na zajeciach na
glos jakis fragment po rosyjsku w ktoryms reportazu Kapuscinskiego, to sie
zafascynowal, ze tak slicznie bez obcego akcentu to czynie, no i wyszlo, co
wyszlo (nieeeee, nie wierze mu w ani jedno slowo - oczywiscie, ze to moje piekne
oczy mialy tu decydujace znaczenie ;-P).

żeby znowu oddać sprawiedliwość

[mamalgosia]

isma napisała:


>
> Natomiast jeszcze co do tego "wypelniania przez dzieci zycia rodzicow". Zgoda,
> wiekszym niebezpieczenstwem jest sytuacja odwrotna. Ale to nie znaczy, ze nie m
> a
> zagrozen, kiedy rodzice i dzieci (nie male, kilkuletnie - tylko dziewiecio-,
> dziesieciolatki, i starsze) wypelniaja sobie wzajemnie caly czas...

tez uważam, że to bardzo niebezpieczne, ale takie uzależnienie jest mozliwe
nawet w sytuacji gdy dziecko jest przez pół dnia w szkole
>

[mamalgosia]

Wiecie co...
U nas nie ma takich przypadków. No naprawdę. jestem bardzo zaskoczona tym co
piszecie. W naszym mieście by to nie przeszło

nulleczko - btw

[mamalgosia]

nulleczka napisała:
> My na przykład nie zamierzamy w tym roku naszego sześciolatka
uczyć
> literek, bo w jego przypadku byłaby to na razie strata czasu.
Widzę
> wyraźnie, że nie jest jeszcze gotowy. Niech rysuje ( co bardzo
lubi
> i ma ewidentny talent w tym kierunku),

Wcale nie trzeba uczyć literek, by dziecko czytało. Mój Starszy
czytał pojedyncze wyrazy w wieku 3 lat (znając tylko literę A i O),
a płynnie (płynniej niż moi gimnazjaliści) w wieku 3,5 roku - nadal
znając tylko kilka liter. Wszystkie litery poznał co najmniej rok
później, a przeliterowac wyraz umie od powiedzmy roku (obecnie ma 6
lat). Szkoda, że w szkołach ciągle wdraża się najpierw litery (choć
przyznam, że w naszym przedszkolu zainteresowano się Starszym i
panie teraz wprowadzają inne metody nauki czytania właśnie już od
maluchów - z tym, że niestety obok programu, bo programowo tej
rewelacyjnej metody wprowadzać nie można ) - mój Młodszy Synek nie
jest tak genialny jak jego Brat - tzn w ogóle nie jest genialny. Tak
więc nie tylko nie czyta płynnie (choć Brat mu mówi: "Masz już 3
lata i 3 miesiące, mógłbyś już coś umieć"), ale nie czyta w ogóle
Jednak swoje imię napisane gdziekolwiek, jakimkolwiek charakterem
pisma - rozpoznaje. "Czyta" również np wyraz "plaża" (bo na
meleksach widział), "Noddy", "Hel" i jeszcze kilka innych. Przy czym
w żaden sposób nie wspomagamy tego - może gdyby się przyłożyć,
efekty byłyby lepsze. Tak więc, nulleczko - skoro i tak robisz to
sama, to śmiało przemycaj Synkowi choćby przy tym rysowaniu całe
wyrazy. Efekty są naprawdę niesamowite, a przy 6latku to sądzę, że
błyskawiczne

[mader1]

taka metoda - uczenie całych wyrazów - jest z powodzeniem stosowana
na przykład w Kanadzie ( to wiem ) i daje bardzo dobre efekty.
Daje dobre efekty także w przypadku dzieci z dysleksją itd, itp...
Bądź czujna jednak, bo bywa, że dziecko musi do czegoś dojrzeć, bo
ma akurat taką a nie inną dojrzałość emocjonalną, ale bywa też, że
nie stymulowane, "nie będzie chciało się w coś bawić", bo to sprawia
mu trudność. Tak jest w przypadku pisania przez dzieci ze
skrzyżowaną lateralizacją. One nie chcą pisać, czasem rysować, bo
sprawia im to trudność i nie daje spodziewanych efektów - nie muszą
się porównywać z klasą, wystarczy, że wychodzi im to gorzej niż
siostrze czy bratu I nigdy po to pisanie same z siebie nie
sięgną.A po ćwiczeniach, przełamaniu pewnych oporów, okazuje się, że
wychodzi całkiem dobrze )))
Zapewne wiecie sporo o różnego rodzaju zaburzeniach i o tym, jak w
tym wypadku stymulować dziecko, by nie czuło się gorsze i by
niedostaki w pewnych dziedzinach, nie były przeszkodą w rozwijaniu
tych ulubionych
Moja Najstarsza czując się kochana, czując, że jest zdolna,
potrzebowała grupy, by mieć motywację do niezaniedbywania pewnych
dziedzin, które są w życiu potrzebne.
Co do talentów )))
Mieliśmy w klasie pewnego chłopca... Miałam przyjemność go znać od 3
roku życia. Piszę Wam, ciężki kawałek chleba i dla rodziców i dla
nauczycieli... Wydawało się, że no... kompletnie nieprzystosowany.
Jak inni pisali, on leżał na ławce, jak inni... itd... ciągle
skupiał na sobie uwagę. Jego rysowanie, to była tragedia ))) W
wieku 5 lat potrafił narysować tylko kilka kresek tudzież
bazgrołowate koło, kolory były mu obojętne...Całe nauczanie
początkowe pani musiała... hm... nieoceniać tego, co narysował...
Dziś ma 18 lat i niewątpliwy TALENT w tym kierunku. W drugiej klasie
gimnazjum NAGLE zaczął rysować, robić biżuterię, malować i okazało
się, że jest TALENTEM w dodatku z całego serca zaczął nad tym
pracować...
Najważniejsze nie zniszczyć, ale nie można też sobie przypisywać
zbyt wielkiej zasługi ))))

[mamalgosia]

mader1 napisała:

> taka metoda - uczenie całych wyrazów - jest z powodzeniem
stosowana
> na przykład w Kanadzie ( to wiem ) i daje bardzo dobre efekty.
Ja też wiem, że ona jest stosowana, nawet ma nazwę chyba od czyjegoś
nazwiska, coś też jest o globalności...Nie pamiętam. Ale tego
wszystkiego dowiedziałam się dopiero jak nam Starszy to
zademonstrował w praktyce, wcześniej nigdy o tym nie słyszałam!



> Bądź czujna jednak, bo bywa, że dziecko musi do czegoś dojrzeć, bo
> ma akurat taką a nie inną dojrzałość emocjonalną,
Mader, zapewniam Cię, że jesteśmy bardzo czujni. I nie tylko
obserwujemy dojrzałość emocjonalną Starszego, ale nawet jesteśmy już
krok dalej- wiemy, że ta dojrzałość pozostawia wiele do życzenia.
Jego rozwój jest bardzo nierówny i cały czas mamy to na uwadze.
Przyznaję, że tutaj przedszkole odwala większy kawał dobrej roboty
niż rodzina

ale bywa też, że
> nie stymulowane, "nie będzie chciało się w coś bawić", bo to
sprawia
> mu trudność.
No na pewno. Uczniowie mojego gimnazjum w ogóle "nie chcą się bawić"
w całą tę naukę) No, ale robimy co możemy


> Zapewne wiecie sporo o różnego rodzaju zaburzeniach i o tym, jak w
> tym wypadku stymulować dziecko, by nie czuło się gorsze i by
> niedostaki w pewnych dziedzinach, nie były przeszkodą w rozwijaniu
> tych ulubionych
Trochę wiemy, a więcej nie wiemy. Na pewno wiele się uczymy

> Najważniejsze nie zniszczyć, ale nie można też sobie przypisywać
> zbyt wielkiej zasługi ))))
Zasługę to ja sobie przypisuję taką, że jak mój Starszy uważał, że
jest najmądrzejszy na świecie, to po jakimś czasie udało mi się
skorygować, że może tylko w Europie?)

mamalgosiu :)

[mader1]

Dziękuję serdecznie za odpowiedzi )))), ale korzystając z tytułu
Twojego postu " nulleczko" napisałam większosć tego, co napisałam do
Nulleczki Bezmyślnie, bo w drzewku pokazuje się jako odpowiedź na
Twój post, moja wina.

[mamalgosia]

no, śmiej się śmiej
Tak trochę myślałam, że średnio na temat, ale ja ostatnio (lub zawsze) słabo
kojarzę, więc uznałam, że mea culpa, więc ustosunkowuję się pomimo niezrozumienia)

zgadzam się, choć jedno "ale"

[sunday]

Mader, dzięki za posta. Zgadzam się z większością Twoich uwag. Jest tylko jedno
"ale" - gdy ma się trójkę dzieci, trzeba naprawdę dużo zarabiać, by móc posłać
wszystkie do dobrej prywatnej szkoły...

[mader1]

Wydatki związane z trojgiem dzieci nie są małe. Przedszkole Małego,
gdyby chodził cały miesiąc, kosztowałoby ( z zajęciami dodatkowymi
typu angielski, plastyka, gimnastyka...) 471 zł ( z groszami)
Szkoła ( bez obiadu oczywiście, ale z tymi samymi zajeciami w
pakiecie) dla drugiego dziecka w tym samym miejscu 500 zł.
Tak czy inaczej zerówka nas kosztuje.

No to i tak niewiele...

[sunday]

No to i tak niewiele płacicie. Może jeszcze się nie rozglądaliśmy zbyt uważnie,
ale obejrzeliśmy oferty przedszkoli w naszej dzielnicy (na państwowe nie mamy
szans, bo nierozwiedzeni i jednak powyżej minimum na głowę) - najtańsze kosztuje
850 zł za miesiąc plus dodatkowe opłaty. Domyślam się, że szkoła nietańsza. Po
pomnożeniu przez trzy wychodzi całkiem spora suma.

PS. Tak, są dwa przedszkola tańsze - ale w jednym dzieci nie dostają jeść,
drugie jest w mieszkaniu w bloku.

[sunday]

Hmmm, czy mógłbym prosić (tu lub mailowo) o namiary na przedszkole/szkołę...

[mamalgosia]

Teraz dopiero przeczytałam ten post i zawarte w nim punkty...
Rany...toż to po praniu mózgów...

i jeszcze

[mamalgosia]

Myślę sobie o tych punktach. Wzięłam kawkę do ogródka i tak wystawiając ryjek do
słońca i podziwiając wyczyny Synów w dmuchanym basenie (ten basen taki mały a
oni tacy wielcy, że wyczynem jest już fakt, ze tam się w ogóle mieszczą),
myślałam sobie o tym co przeczytałam w poście artemisa i o tym co w poscie
nulleczki.
Może ten post będzie do usunięcia, trudno. Ale powiem Wam, że mnie to
przeraziło. Nie będę się ustosunkowywać do każdego punktu z osobna, ale ogólne
wrażenie straszne. Nie lubię i boję się prania mózgu.
I rzecz ciekawa: od czasu gdy dowiedziałam się o ED (jakiś rok temu) do dziś,
traktowałam to jako formę kształcenia alternatywną do szkoły. Taką, której ja
bym z wielu przyczyn nie zastosowała, ale różnorodność nalezy cenić i tolerować
inne drogi.
Natomiast dzisiaj to już jestem całkiem na nie.

[mamalgosia]

Wysłałam, a chciałam wyjaśnić.
Traktowałam edukację w domu jako edukację samą w sobie. A teraz widzę, że jest
to cały system ideologiczny, który zupełnie mi nie odpowiada i nawet uważam go
za niebezpieczny.
Trochę tak jak z jogą - kiedyś myślałam, ze to tylko fikanie nóżkami i
oddychanie przeponą. Teraz wiem, że prawdziwa joga to nawet wiara w
reinkarnację. Dla mnie nie do przyjęcia.
Wiem, że to mocne słowa, dlatego nie zdziwię się, gdy ten post wyleci

[a_weasley]

mamalgosia napisała:

> Traktowałam edukację w domu jako edukację samą
> w sobie. A teraz widzę, że jest to cały
> system ideologiczny,

Muszę być bardzo tępy, bo nic takiego nie zaobserwowałem. Możesz rozwinąć?

[isma]

A to ja sie moge zglosic na ochotnika. Otoz mnie zabija pkt 8: "Z reguly nie
wolno ufac instytucjom panstwowym".

Ja rozumiem, zauwazac i pietnowac, absurdy, bledy, naduzycia. Ale zalozyc, ze
instytucje sa zle z zasady... nooo... to juz jest dla mnie trudne. Chocby
dlatego, ze ja z zasady NICZEGO, z czym sie stykam, nie skreslam, dopoki mi
czyms konkretnym nie podpadnie.
A nawet jak podpadnie, to tez sie zazwyczaj jeszcze chwile zastanawiam...

[dominikjandomin]

isma napisała:

> A to ja sie moge zglosic na ochotnika. Otoz mnie zabija pkt 8: "Z reguly nie
> wolno ufac instytucjom panstwowym".
>
> Ja rozumiem, zauwazac i pietnowac, absurdy, bledy, naduzycia. Ale zalozyc, ze
> instytucje sa zle z zasady... nooo... to juz jest dla mnie trudne. Chocby
> dlatego, ze ja z zasady NICZEGO, z czym sie stykam, nie skreslam, dopoki mi
> czyms konkretnym nie podpadnie.

Poza tym, ze wg niektórych systemów religijnych nie wolno ufać instytucjom
państwowym... zauważmy jeszcze całkiem zdroworozsądkowe patrzenie na świat - na
instytucje w Polsce czy choćby w cudownych USA...

Czytałem kiedyś konstytucjonalistę z USA, który twierdził, ze władza winna
być... tak słaba, jak to tylko możliwe. To jest ta myśl. Obecna i kiedyś u nas.
Niestety, potem poszło to tylko w kierunku umacniania władzy państwowej.

Źle, jak rodzice mają własną ideologię? A jak ideologie ma nauczyciel, czy
dyrektor? Jak rodzic ma się bronić przed praniem mózgu dzieciom w szkole (nie
mówię, że w każdej tak jest, ale się zdarza, więc co, jak się zdarzy)? Wszak
rodzic nie ma nic do powiedzenia w obecnej szkole, jeśli tylko nauczyciel w
ZNACZNY sposób nie przekracza swych uprawnień.

"my" i "oni"

[isma]

Dominik, ja jednak jestem troche starsza od Ciebie, i chodzilam do szkoly, jak
od ideologii nie bylo sie mozna opedzic. Moja szkola podstawowa, przypominam,
imienia marszalka ZSRR byla.
Jakos mi ideologii nikt nie wtloczyl, "praniu mozgu" sie oparlam - rodzice
wystarczajco o to zadbali. Ale argumentami, a nie izolacja.

Natomiast ogolnie, co do wladzy... Tu bysmy musieli sie dluzej zatrzymac. Jesli
rozumie sie "wladze" jako opresje, to moze i racja, powinna byc jak najslabsza.
Ale mozna tez rozumiec wladze jako sluzbe. Jak sie dobrze przyjrzec niektorym
strukturom samorzadu (a szkoly sa samorzadowe, nie "panstwowe"), to ciekawe
rzeczy mozna zaobserwowac. A najlepiej po prostu samemu w tym uczestniczyc.

Jestem zdecydowanie przeciwna dzieleniu swiata na "oni-wladza" i "my-broniacy
swojej wolnosci". To juz bylo.
W obecnej rzeczywistosci to po pierwsze jest nieprawda, a po drugie do niczego
nie prowadzi...

[pawlinka]

Isma, ale taki podział tyle załatwia Co ja się namęczę, że by
moim w szkole to wytłumaczyć...

Ismo :)

[mader1]

> Dominik, ja jednak jestem troche starsza od Ciebie,

Ismo, no coś Ty ! )))))))) tego się nie spodziewałam.

[isma]

A no bo wlasnie sama przypominalas, zeby sie farbowac, a ja, eeeeee, jakos
ostatnio nie mialam do tego glowy, no i w zwiazku z tym jednak dowody na metryke
sie same pchaja przed oczy...

[a_weasley]

mamalgosia napisała:

> widzę, że jest to cały system ideologiczny,

Nie zaobserwowałem. Możesz rozwinąć?

> uważam go za niebezpieczny.

Powinni tego zabronić. Kto wie, co tam rodzice temu dziecku do głowy włożą?

> Trochę tak jak z jogą -

Zapomniałaś wspomnieć o Harrym Potterze, który, jak wiadomo, jest częścią
ogólnoświatowego projektu ideologicznego.

jak zawsze i wszędzie

[sunday]

> Traktowałam edukację w domu jako edukację samą w sobie.
> A teraz widzę, że jest to cały system ideologiczny, który
> zupełnie mi nie odpowiada i nawet uważam go za niebezpieczny.

Spokojnie - pewnie są i ideolodzy, i normalni ludzie (jak Nulleczka). Jak zawsze
i wszędzie.

A jak...

[sunday]

Dzięki za obserwacje. Czyli dzieci mają problemy wychowawcze. A jak się sytuują,
na tle klasy i rówieśników uczonych w szkole, "naukowo" i społecznie?

moje podsumowanie :))

[nati1011]

Należę, do wielkiej masy rodzicó, któych nie stać na rezygnacę z
pracy by uczyć dzieci. Poza tym brak jest mi całkowicie talentów
pedagogicznych. Systematycznie przekazywanie wiedzy min ie wychodzi.
Kiedyś próbowałam nauczyć języka obcego siostę, potem córkę - nic z
tego nie wyszło. Im się nie chciało, a ja nie potrafiłam tej ich
niecheci przełamać. Choć całkiem nieźle wychodziło mi pomaganie w
ramch korepetycji osobom starszym, chcacym się uczyć

Młodego posłałam do przedszkola - z mieszanymi uczuciami - musiałam
mu zapewnić opiekę na czas mojej pracy. Idąc tam był rozwinięty w
wielu zakresach ponad wiek - ale były też braki. Np bardzo słabo
mówił. A ja widziałam jak w tym przedszkolu - przez pierwsze 2
miesiace trochę pochodził - rozkwita i co dzień przynosi nowe
umiejętnosći.

Po przeczytaniu waszych postów doszłam do przekonania:
1. rodzice powinni mieć prawo decyzji o podjeciu ED
2. to rodzice powinni decydować czy dziecko jest do szkoły dojrzałe
i móc przesunąć edukację np do 2 lat
3. ED moze być dobrym rozwiazaniem dla dzieci młodszych i w zakresie
klas 1-3 - taki zakres umiejętności powinien udźwignąć nawet
przecietny rodzic.
4. dla klas starszych jest to już wyzwanie, dla niektórych rodziców.
5a. ED jest raczej wyjątkiem i powinna być dopuszczalna, ale nie
powinno się z niej robić masowego modelu. Bałabym się sytuacji,
gdyby zaczęto namawiać rodziców do tej formy, odpuszczając dbałość o
szkoły, a może nawet zmuszając rodziców trudniejszych dzieci do ich
zabrania ze szkoły.
5b. JEŻELI JEDYNYM POWODEM ED JEST STRACH PRZED SZKOŁĄ TO NALEŻY TO
JESZCZE PRZEMYŚLEĆ. To naprawdę nie łatwe zadanie, i rodzice
szczerze muszą sobie odpowiedzieć czy dadzą radę. Jeżeli dziecko nie
uzyska założonego poziomu wiedzy, to moze stracić rok czy 2 i w
efekcie i tak wylądować w szkole. Oczywiscie nie powinno się dziecka
szkołą straszyć.
6. Dla dziecka wybitnie zdolnego warto poszukać odpowiedniej szkoły.
Przynajmiej w duzym mieście powinno to być możliwe.
7. Ogólnie szkoły nie są złe. Zwłaszcza podstawóki pracują z róznymi
dziećmi i trudno 30 dzieci w klasie traktowąć indywidualnie.
8. Jako rodzice mamy prawo do domagania się od szkoły bezpieczeńśtwa
i szacunku dla dziecka. Drastyczne sytuacje muszą zawsze być powodem
interwencji. I nie powinny być traktowanie jako norma - to nie jest
pieniactwo, że nie godzimy się na falę wśród dzieci.
9 zdolniejsze dzieci zawsze bedą sie trochę w szkole nudzić - ale
też jest to pułapka. Często zdolny matematyk nie przykłada się do
przedmiotów humanistycznych lub odwrotnie. A jednak pewna wiedza
jest nam potrzebna. Poza tym zawsze jest mozliwe zdolniejszemu
uczniowi dać trudniejsze zadania.
9. Czytajac ten wątek doszłam do wniosku, że wszyscy mamy
szczególnie uzdolnione dzieci

[mamalgosia]

nati1011 napisała:


>
> Po przeczytaniu waszych postów doszłam do przekonania:

> 2. to rodzice powinni decydować czy dziecko jest do szkoły
dojrzałe
> i móc przesunąć edukację np do 2 lat
Nie mogę się z tym zgodzić. Jest wielu rodziców ( wtym np ja),
którzy nie są w stanie ocenić poprawnie stopnia rozwoju swojego
dziecka. Może mi się wydawać, że coś w normie, coś powyżej, coś
poniżej. Jednak wolę, by zrobiła to pani w zerówce, która prowadzi
kartę obserwacji, która ma wieloletnie doświadczenie i która sie w
tym specjalizuje. I która - jeśli ma wątpliwości - skonsultuje np z
psychologiem, logopedą itd.
A przeciez mam wykształcenie pedagogiczne - a co z rodzicami, którzy
w ogóle nie są obeznani w tych sprawach?



> 4. dla klas starszych jest to już wyzwanie, dla niektórych
rodziców.
Moim zdaniem jednak wyzwanie, któremu nikt nie jest w stanie
sprostać. Bo nie ma ludzi będących jednocześnie historykami,
biologami, fizykami itd. Tylko gdzie ta granica, nie potrafię
sprecyzować. 1-3 pod względem merytorycznym na pewno bym dźwignęła,
ale może 6 klasy już nie



> 5a. ED jest raczej wyjątkiem i powinna być dopuszczalna, ale nie
> powinno się z niej robić masowego modelu. Bałabym się sytuacji,
> gdyby zaczęto namawiać rodziców do tej formy, odpuszczając dbałość
o
> szkoły, a może nawet zmuszając rodziców trudniejszych dzieci do
ich
> zabrania ze szkoły.
popieram

> 5b. JEŻELI JEDYNYM POWODEM ED JEST STRACH PRZED SZKOŁĄ TO NALEŻY
TO
> JESZCZE PRZEMYŚLEĆ.
Zgadzam się z Tobą.
Strach przed szkołą (jako taką - nie konkretną, w której np dziecko
było źle traktowane) należy próbować przełamywać. Można odroczyć
obowiązek szkolny



> 6. Dla dziecka wybitnie zdolnego warto poszukać odpowiedniej
szkoły.
> Przynajmiej w duzym mieście powinno to być możliwe.
Albo wspomagać rozwój w odmu. Czyli edukacja w domu nie zamiast, ale
oprócz

[nati1011]

mamalgosia napisała:
> > 2. to rodzice powinni decydować czy dziecko jest do szkoły
> dojrzałe
> > i móc przesunąć edukację np do 2 lat
> Nie mogę się z tym zgodzić. Jest wielu rodziców ( wtym np ja),
> którzy nie są w stanie ocenić poprawnie stopnia rozwoju swojego
> dziecka.

Myślałam raczej o problemach zdrowotnych - typu dziecko ciagle
choruje, lub cierpi na chorobę przewlekłą. Czasami niewskazane jest
posłanie go do dzieci. A z tym bywa problem. Koleżanka ma dziecko -
dziś już spore - opóźnione w rozwoju. Mała chodziła do przedszkola.
Chciała przedłużyc edukację w przedszkolu + rachabilitację naprawdę
szeroko rozwinietą. Urzędnik stwierdził, ze ustawa dopuszcza
przesuniecie obowiązku tylko o rok, a skoro dziecko jest niedojrzałe
to powinno pójść do szkoły specjalnej. A im włąśnie zależało na
osiagnieciu dojrzalości kwalifikującej do zwykłej szkoły, bo były na
to spore sznase.

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

>
> Myślałam raczej o problemach zdrowotnych - typu dziecko ciagle
> choruje, lub cierpi na chorobę przewlekłą. Czasami niewskazane
jest
> posłanie go do dzieci.
Nati, ale o tym można porozmawiać!


>A z tym bywa problem.
Oczywiście, że bywa, wiem. No i dobrze - niech więc jest ta furtka.
Ale według mnie jednak ED powinna pozostać furtką, a nie szeroko
otwartą bramą


I jak sie skończyła sprawa koleżanki? Czy jeszcze jest w toku?

[verdana]

A ja mam watpliwosci, co do tego, czy rodzice powinni moc sami
decydowac o edukacji dzieci. Tzn, powinni moc edukować w domu, o ile
chca , ale przedtem chyba powinny byc jakieś obowiazkowe
konsultacje - a ja bym nawet zastanowila się nad tym, czy dziecko
nie powinno co pewien czas odwiedzać fachowca - pedagoga czy
psychologa.
Dlaczego? Bo część rodzicow edukujacych w domu ma wazne powody, albo
doskonale pomysly, albo specyficzne dziecko - i to jest OK. Część
jednak - i o takich slyszałam - edukuje w domu, aby izolowac dziecko
od swiata, aby byc dla niego jedynym punktem odniesienia i jedynym
autorytetem. A to nie jest dobre dla dziecka, staje sie ono
faktycznie własnoscia fantycznych rodzicow. I o ile takie uczenie
nie bedzie kontrolowane, obawiam się, ze wlasnie toksyczni rodzice
moga sie na nie stosunkowo czesto decydować.
To nie jest tak, ze rodzic powinien mieć prawo do wszelkich decyzji
dotyczacych jego dziecka.

[sunday]

Verdano, to chyba pierwszy Twój post w tym wątku, z którym się zgadzam.

[sunday]

> Verdano, to chyba pierwszy Twój post w tym wątku, z którym się zgadzam.

Chociaż trochę bałbym się tych regularnych ocen (przecież nie całkowicie
bezstronnego i wszechwiedzącego) urzędnika "fachowca".

[nati1011]

To było kilka lat temu. Dokłądnie nie pamiętam. Coś tam wywalczyli,
ale dużo to kosztowało - dla mnie bez sensu jest sztywność przepisów
w takich sprawach.

[nulleczka]

ED zawsze będzie rozwiązaniem niszowym, nawet w Stanach, gdzie
spotyka się z życzliwością i poparciem (bo zauważono, że przynosi
bardzo dobre efekty nie tylko intelektualne, ale i społeczne), jest
tych dzieci ok 2 mln.
Natomiast radykalne nieraz wypowiedzi zwolenników ED są formą
odpowiedzi na agresywne, zmasowane ataki przeciwników. Bo tych
rzeczywiście nie brakuje. A najbardziej irytuje nas to, że autorami
większości tych kategorycznych wypowiedzi są osoby, które opierają
swoje wywody na własnych wyobrażeniach, a nie na faktach.

Bo to, że znacie jedną czy dwie rodziny uczące w ten sposob, nie
znaczy że macie realną wiedzę na ten temat. My znamy większość
rodzin uczących w Polsce, w tym jedną, której dzieci już są dorosłe.
I widzimy,że nieźle sobie radzą w życiu.

Mamalgosiu, w poście powyżej pisałam, że to nie rodzic jest jedynym
guru, ktory przekazuje dziecku wiedzę. Są znajomi, jest
stowarzyszenie rodziców ED, są ksiązki, internet, korepetycje.
Ty myślisz o ED kategoriami "szkoły w domu", a pisałam już
wcześniej, że tak nie jest.

Poza tym jeśli piszesz, że nie poradziłabyś sobie z materiałem VI
klasy, to co Ci dało wkuwanie tych wszystkich przedmiotów i cała
nauka szkolna? (To tak trochę półżartem))
Dlaczego dzieci uczone w szkole siedza popołudniami w domu nad
zeszytami i podręcznikami, dlaczego rodzice wydają mnóstwo pieniędzy
na korepetycje? Przecież ich dzieci są w rękach specjalistów.
I nie potępiam wcale wszystkich nauczycieli, ale po prostu przy tej
ilości uczniów w klasie nie jest możliwe dotarcie do każdego.

Myślę, że tu jest konflikt pomiędzy zwolennikami maksymalnej
kontroli państwa i instystucji społecznych nad rodziną a tymi,
którzy cenią sobie wolność i uważają, że rodzina powinna byc
wartością priorytetową.

[nati1011]

> Myślę, że tu jest konflikt pomiędzy zwolennikami maksymalnej
> kontroli państwa i instystucji społecznych nad rodziną a tymi,
> którzy cenią sobie wolność i uważają, że rodzina powinna byc
> wartością priorytetową.

Nigdy państwo nie zapewni lepszych warunków niż rodzina. To rodzice
powinni podejmować decyzje o przyszłości dziecka. Bo to ich dziecko
a nie pańśtwowe. A przykłądy patologii w rodzinie nie powinny
powodować karania ogromnej większości normalnych rodziców. Chyba za
bardzo daliśmy sobie wmówić, ze kazdy rodzic popełnia jakieś błedy -
oczywiście, ale to nie znaczy, ze państwo lepiej wychowa dziecko.

I jeszcze jedno. Obecne wartości przekazywane w szkole są dla mnie
do zaakceptowania. Jeżeli jednak - może za parę lat - pojawią sie
pomysły rodem z "cywilizowanego" zachodu - to zabiorę dziecko z
państwowej szkoły i bedę uczyć w domu lub w szkole wyznaniowej. Na
szczęście w Polsce można jeszcze w miarę bezpiecznie pusczać dziecko
do szkoły bez obawy, ze ktoś zrobi mu tam pranie mózgu.

[a_weasley]

nati1011 napisała:

> I jeszcze jedno. Obecne wartości przekazywane
> w szkole są dla mnie do zaakceptowania. Jeżeli
> jednak - może za parę lat - pojawią sie
> pomysły rodem z "cywilizowanego" zachodu -
> to zabiorę dziecko z państwowej szkoły
> i bedę uczyć w domu lub w szkole wyznaniowej.

Ja już teraz mam opory, a można rozsądnie spodziewać się, że będzie jeszcze
gorzej. Na dzień dzisiejszy jestem raczej za ED, ale nie radykalnie.
W dodatku dla nas szkoła wyznaniowa nie bardzo wchodzi w grę, raz dla różności
wyznania, po wtóre, że Minerwa uważa szkoły katolickie za wylęgarnie ateistów i
za żadne ciastka by dziecka do takowej nie posłała.

[sunday]

Dziękuję - zgadzam się z każdym zdaniem. Z jedną uwagą:

> Obecne wartości przekazywane w szkole są dla mnie
> do zaakceptowania.

Czasem problemem są nie tylko wartości przekazywane przez szkołę, ale wartości
przekazywane przez rówieśników. Są szkoły - wcale nierzadko - gdzie większość
dzieci nie ma podręczników, bo ich na nie nie stać, ale za to stać je na
codzienną paczkę papierosów. A ich rodziców to nie interesuje. Do takiej szkoły
- nawet z najlepszym (na papierze) programem nauczania - też bałbym się posłać
dziecko.

[pawlinka]

nulleczka napisała:


> Myślę, że tu jest konflikt pomiędzy zwolennikami maksymalnej
> kontroli państwa i instystucji społecznych nad rodziną a tymi,
> którzy cenią sobie wolność i uważają, że rodzina powinna byc
> wartością priorytetową.

Nulleczko, myślę, że tutaj na tym forum niejednokrotnie dało sie
zauważyć, że rodzina jest wartością priorytetową i nie sądzę, że
mamy tutaj zwolenników maksymalnej kontroli państwa i instystucji
społecznych nad rodziną))

Non omnia possumus omnes

[isma]

O, o, wlasnie. Czy to,ze dziecko chodzi do szkoly, oznacza, ze "panstwo? ma
"kontrole" nad rodzina? To chyba zalezy, na ile ta rodzina sobie na to pozwoli
)).

Mysmy zawsze uwazali, ze szkola nie jest od wychowywania, tyko od nauczania. I
m.in. dzieki temu, ze w domu nie nauczamy (a musielibysmy sie sami douczac, zeby
nauczac np. chemii czy biologii - zadne z nas nie ma o tym zielonego pojecia i
miec na wlasny uzytek nie zamierza )), to mamy resztki czasu i sil wychowywac
)).

A powaznie. Nasze dziecko ledwie poszlo do zerowki. I widac oczywiscie pewna
rozbieznosc miedzy stylem zycia domowym i placowkowym, np. w kwestii
rozwiazywania konfliktow. Ale dziecko na razie wydaje sie wiedziec, gdzie sa
priorytety.

W zerowce pojawilo sie sporo nowych dzieci, dla ktorych pewne specyficzne
ograniczenia M. sa egzotyczne. W tym niejaki Mikolaj. No i opowiada mi M. we
wtorek:

- Mikolaj powiedzial, ze bede glupia, bo nie pije mleka, a od mleka sie madrzeje.
- A ty co mu powiedzialas? - pytam, przewidujac, ze zgodnie z zasada
atrakcyjnych ersatzow M. zasunela Mikolajowi, powiedzmy, menu domowej kolacji z
dnia poprzedniego - zeby udowodnic, ze sa rownie atrakcyne rzeczy do jedzenia,
jak mleko. Ewentualnie gustowna wiache w jezyku martwym - zeby dowiesc, iz nie
jest az tak zle z jej glowa.
- Nie zdazylam mu nic powiedziec, bo to bylo przy pani, i pani powiedziala
Mikolajowi, ze sam jest glupi.
[noooooo... ;-(((]
- I co Mikolaj?
- Mikolaj sie pobeczal. To ja mu powiedzialam, zeby nie beczal, bo wcale nie
jest glupi. I powiedzialam mu, ze jak by mu to picie mleka nie pomagalo, to ja
go moge nauczyc "Gloria" po lacinie...

I w ten oto sposob banda M. skladajaca sie do tej pory z czterech mlodziencow,
zyskala piatego wtajemniczonego. Mikolaj umie na razie powiedziec "Verba
volant, scripta manent" (mam nadziej, ze to juz nie ten wiek, kiedy sie smaruje
po scianach, i nie bedzie mial okazji poczestowac ta fraza wzburzonych wlasnych
rodzicow...). A mnie entuzjastyczne opowiesci o Mikolaju przelewaja sie juz
uszami )).

[pawlinka]

"musielibysmy sie sami douczac, zeby nauczac np. chemii czy
biologii"

ot wlaśnie, nie mam szans przemycić wśród zagadnień na temat, na
przykład, poezji Sępa Sarzyńskiego polecenia dotyczącego chemii, a
taka Mamalgosia to i chemii nauczy, i zwiazki frazeologiczne z
dziećmi powtórzy)))))

[mamalgosia]

Tak, bo w naszej szkole to taka rodzinna atmosfera panuje (i położyć się na
ławce można, i zapytać panią jak robi fryzurę), że my niemalże jak ED)

[mader1]

> - Nie zdazylam mu nic powiedziec, bo to bylo przy pani, i pani
powiedziala
> Mikolajowi, ze sam jest glupi.

Pani się tak skutecznie w szkole w dzieciństwie uspołeczniła, że jej
odruchy społeczne zostały )))
Taaa... nie na darmo jestem wielbicielką M.

[mamalgosia]

ismo, ja piłam i piję mleko. Wierz mi, nie mądrzeje się od tego

[mamalgosia]

nulleczka napisała:

> ED zawsze będzie rozwiązaniem niszowym, nawet w Stanach, gdzie
> spotyka się z życzliwością i poparciem (bo zauważono, że przynosi
> bardzo dobre efekty nie tylko intelektualne, ale i społeczne),
jest
> tych dzieci ok 2 mln.
Wiemy również, że absolwenci szkół w Stanach też sobie radzą całkiem
nieźle. I że choć poziom jest o wiele niższy niż w naszych szkołach,
to kraj radzi sobie o wiele lepiej niz nasz.
Całą Oświatę należałoby przeorać i zacząć wszystko od nowa


>
> Mamalgosiu, w poście powyżej pisałam, że to nie rodzic jest
jedynym
> guru, ktory przekazuje dziecku wiedzę. Są znajomi, jest
> stowarzyszenie rodziców ED, są ksiązki, internet, korepetycje.
> Ty myślisz o ED kategoriami "szkoły w domu", a pisałam już
> wcześniej, że tak nie jest.
Dobrze. Powiem tak: moich dzieci nie kształciłabym w ten sposób. A
co ktoś inny robi, to jego sprawa. Być może dla niego to lepsze i
dla jego dzieci lepsze.

>
> Poza tym jeśli piszesz, że nie poradziłabyś sobie z materiałem VI
> klasy, to co Ci dało wkuwanie tych wszystkich przedmiotów i cała
> nauka szkolna? (To tak trochę półżartem))
A uważasz, że wykształcony w domu będzie w stanie po 20 latach
nauczać wszystkich na takim poziomie? Czy Edukacja Domowa kształci
Leonardów da Vinci? Wiesz, że nauczyciel uczący dajmy na to w tej
nieszczęsnej VI klasie wie więcej (o wiele) niż to, co przekazuje
uczniom. Ja (nawet gdybym jakimś cudem zapamiętała ze szkoły 100%)
mogłabym tylko przekazać część każdej dziedziny - na poziomie
właśnie maksymalnie licealnym. Nauczyciel jest na poziomie
akademickim. Po prostu nie czuję się i nie jestem kompetentna.



> Dlaczego dzieci uczone w szkole siedza popołudniami w domu nad
> zeszytami i podręcznikami, dlaczego rodzice wydają mnóstwo
pieniędzy
> na korepetycje?
Dlatego, że system oświaty w Polsce jest zły. I pogarsza się. Ale to
nie znaczy, że szkoła jako instytucja nadaje się tylko do potępienia
w czambuł.
Choć są rodzice, którzy korepetycjami kupuja sobie spokój - że robią
wszystko co w ich mocy. Miałam kiedyś na korepetycjach dziewczynę,
która miała świetną nauczycielkę, program przerobiony, nawet
poszerzony. Wystarczyłoby żeby w domu sama przysiadła i powtorzyła.
No, ale korepetycje sa modne

Ale nie rozumiem: to dzieci kształcone systemem ED nie muszą ślęczeć
nad podręcznikami?


>Przecież ich dzieci są w rękach specjalistów.
W większości tak 9wiemy, że są i źli nauczyciele). Ale za kogoś nikt
się nie nauczy. Możemy tylko pomóc, pokierować, wytłumaczyć, pokazać


> Myślę, że tu jest konflikt pomiędzy zwolennikami maksymalnej
> kontroli państwa i instystucji społecznych nad rodziną a tymi,
> którzy cenią sobie wolność i uważają, że rodzina powinna byc
> wartością priorytetową.

Przepraszam, ale nie czuję się "zwolennikiem maksymalnej kontroli
państwa i isntytucji społecznych nad rodziną" bynajmniej. I
zapewniam Cię, że rodzina jest dla mnie wartością priorytetową.
Bardzo nieładne to ostatnie zdanie, które napisałaś - muszę to
stwoerdzić pomimo całej sympatii, jaką do Ciebie czuję. Brzmi jakoś
sekciarsko

[a_weasley]

mamalgosia napisała:

Nulleczka napisała:

>> tych dzieci ok 2 mln.

Czyli pi razy drzwi jakieś 6-7% dzieci objętych obowiązkiem szkolnym. To już
całkiem spora nisza.

Nulleczka napisała takoż:

>> Dlaczego dzieci uczone w szkole siedza
>> popołudniami w domu nad >> zeszytami
>> i podręcznikami,

na co zanim zdążyłem odpowiedzieć, odpowiedziała Mamałgosia i napisała:

> Ale nie rozumiem: to dzieci kształcone systemem
> ED nie muszą ślęczeć nad podręcznikami?

Co do ślęczenia to nie wiem, niech się wypowiedzą praktycy, ale w każdym razie
nie spędzają połowy dnia w szkole.
Dalej było coś o rodzicach. Owóż i mnie się nasunęło, że wielu rodziców dzieci
chodzących do szkół, większość może, zużywa w związku z nauką szkolną dzieci
niewiele mniej lub może wcale nie mniej czasu i atłasu niż prowadzący ED, lecz
bez żadnych korzyści z tejże wynikających.

[mamalgosia]

Szkoda, że nie wiesz, bo zaciekawiła mnie ta sytuacja

[nati1011]

szczerze mówiąc nie pamiętam. To było 7 lat temu, a ja juz ponad 5
lat tam nie pracuję i kontakt sie zerwał.

To była wogóle wspaniała dziewczyna. Po raz pierwszy spotkałam się z
taką postawą wobec dziecka niepełnosprawnego. Żadnego rozczulania,
użalania, pretensji do losu... Do tej pory wszyscy rodzice, których
spotykałam byli trochę przewrażliwieni na punkcie chorego dziecka. A
to dziecko było traktowane jak zupełnie zdrowe, ale ze świadomoscią
jego ograniczeń. Do tego masa rehabilitacji. Ogromny wysiłek i
organizacyjny i finansowy. Ale najbardziej imponował mi ten
zwyczajny stosunek do swojego dziecka. A było to jedno z tych
dzieci, które według lekarzy miało nie żyć, nie funkcjonować, być
rośliną, a wogóle umrzeć najwyzej po paru godzinach życia.... Wogóle
długa i pasjonująca historia

[mamalgosia]

Nigdy nie przestanę podziwiać takich rodziców.

[mader1]

W Cogito jest artykuł " Szkołę mamy w domu", bardzo dobry, niestety
nie mogłam go znaleźć na stronie.
Natomiast chciałam jeszcze dodać, że choć my zdecydowaliśmy się na
szkołę i mamy szczęście do całkiem niezłych ( a niektórych wręcz
wybitnych i oddanych pracy z uczniami całkowicie) nauczycieli,
którzy nasze dzieci ubogacają... To rozumiem rodziców, którzy chcą
nauczać w domu. Czasem ma się większego pecha, czasem dziecko jest
nietypowe lub spotyka się z dużą agresją. Na zebraniach... no
dziwnie jest... Widzi się, że klasówka jest złożona z przepisanych
przez nauczyciela zdań z podręcznika - do uzupełnienia konkretnymi
słowami ( jedynymi możliwymi)... Nie dziwię się, że rodzice wtedy
nie chcą firmować swoją osobą tego, co widzą, a na co nie mogą nic
poradzić Nie godzą się na następnych korepetytorów , ochraniarzy
w szkole ( tak, tak do pobliskiego gimnazjum do klasy sportowej
nauczyciel wchodzi na lekcję z ochroniarzem
Chcą wziąć całkowitą odpowiedzialność za swoje dzieci.
Chcą nauczyć je , że nie na wszystko trzeba się zgadzać, że nie
wobec wszystkiego jest się bezsilnym.

[isma]

Nie no, to ja tez rozumiem, kiedy innego wyboru nie ma. Bo np. sie mieszka w
malej miejscowosci, a jedyna w miare dostepna szkola jest beznadziejna. Albo
dziecko doznalo jakiegos konkretnego aktu agresji w szkole i ma gleboki uraz do
pozostawania w tego rodzaju zbiorowosciach.

Nie rozumiem natomiast edukacji w domu jako "pierwszego wyboru" - ale rozumiec
nie musze, nie moje dzieci przeciez.
Ale nie rozumiem tez udowadniania obiektywnej wyzszosci takiej edukacji nad
szkolna - tego to juz kompletnie.

[mader1]

no jako pierwszy wybór to ja też nie rozumiem, ale mój mąż, któremu
w szkole było nieszczególnie, zrozumiałby
Moja Najstarsza uznała, że dobrze, że chodziła do szkoły, jest z
tego zadowolona. Ufff... Spotkała tam bardzo sensownych nauczycieli
i "ludzi"
A Średnia bardzo się nauczaniem domowym zainteresowała " Świetny
pomysł !!!" Bardzo mnie to zdziwiło, bo ona towarzyska jest
ogromnie ))) Za chwilę jej przeszło, gdy zasugerowałam, że bym ją
nadzorowała )))) Nauczyciele są " mniej czepliwi" ))))))
Czyli fajnie - dobrze byłoby, gdyby wpadali do nas ci nauczyciele,
których zna albo żeby raz na tydzień, miesiąc się z nimi spotykała i
referowała im, co zrobiła ))) a koleżanki zapraszałaby na wieś na
nocowanki Żyć nie umierać !

[verdana]

Ja zupełnie rozumiem zabranie dziecka za szkoly, bo fatalnie sie tam
czuje, choc tu edukacje szkolna prowadziłabym rownoczesnie z
terapia, a nie traktowala jej jako rozwiazania.
Rozumiem tez edukacje malych dzieci, gdy maja bardzo daleko do
szkoły, albo gdy choruja.
Natomiast nie rozumiem nie posylania dziecka do szkoły z zasady. To
znaczy nie - rozumiem, tylko nie popieram. Bo najwazniejszym
argumentem dla mnie jest to, ze dziecko nie jest wychowywane dla
rodziny, musi prowadzic część własnego , niezaleznego od rodzicow
zycie poza rodziną. Bo do tego wlasnie rodzice mają je obowiazek
przygtować - do tego, ze będzie oceniane przez innych, będzie się
musialo dostosowac lub sprzeciwic innym, ze będzie musiało zyć nie
tylko w kontrolowanych warunkach domowych.
A wydaje mi sie, ze większość rodzicow, ktorzy z zalozenia odrzucaja
szkołę, wlasnie tego dla swoich dzieci nie chcą najbardziej, sa
przekonani, że wystarczą swoim dzieciom.

Uważajcie na alergię!

[rycerzowa]

Rzeczywiście - szkoła, do której ja chodziłam, to nie było idealne miejsce dla
dziecka.
Szkoły, do których chodziły moje dzieci - tym bardziej.
Ale jestem zdecydowanie "za szkołą" , a do argumentów przez innych wymienionych
dodam jeszcze jeden - nazwę go alergiczny.
Lekarze coraz częściej mówią,że za obecną epidemię alergii odpowiedzialne jest
zbyt czyste, aseptyczne wychowanie dzieci.

Może więc to idealne wychowanie domowe przyniosłoby podobny skutek?
Może dziecku trzeba troszkę chamstwa, głupoty, indolencji i niekompetencji, by
być odpornym na zwykłe życie?

[pawlinka]

Niektórzy alergolodzy uważają, że "wybuch" alergii nastąpił, gdy
mydło przestało być na kartki))
Pozdrawia żona alergika

[mamalgosia]

Częste mycie skraca życie - prawda znana nie od dziś. I kto się
często myje, ten niedługo zyje.

Pozdrawia matka alergika

[isma]

Hehe, hipoteza higieniczna zawsze sie pocieszam, jak mi sie nie chce sprzatac,
co zdarza sie dosc czesto )).

[pawlinka]

ja mam teściową emerytowaną pracownicę Sanepidu...

[mamalgosia]

To rozumiem, że masz oddzielne drzwi do kuchni: jedne, którymi się
wynosi posiłki np. do pokoju i drugie, którymi wracają puste
naczynia?
I chyba wiesz, że nigdy, przenigdy nie wolno stawiać umytych
szklanek do góry dnem? (wytwarza się otoczka bakterii)

Aż się wzruszyłam na wspomnienia o Sanepidzie...

[pawlinka]

W ogóle nie mam drzwi, bakterie fruwają jak mogą i jak chcą.

[mamalgosia]

Tak tak. Z naszej sali biologicznej trzeba było usunąć króliczka, bo
jeden z uczniów miał alergię na króliczą sierść.

[mader1]

coś jest w tym, co piszesz

no dobrze...

[mamalgosia]

Dominiku, arturze
Nie chodzi mi o sensowność czy bezsens nauczania w domu. Chodzi mi o
sposób argumentacji. Potępiający w czambuł szkołę w całości,
wyliczenie punkt po punkcie swoich rzekomych racji - w formie
atakującej i agresywnej. I z takiego punktu widzenia, że to jedynie
słuszne.
To jest sekciarskie i to jest niebezpieczne. Wiele z tych punktów
można obalić w równie agresywny sposób.
I już nie chodzi o to, czy uczyć dziecko w domu czy w szkole, tylko
o uzasadnianie swoich racji. Taka niby obrona, ale jednak przez atak.

A to nie jest tak, że dziecko uczące się w szkole już w domu w ogóle
nie bywa. Co to w ogóle za argument: "w domu są lepsze zabawki"? no
niech sobie są (choć pewnie są biedne domy, w kórych zabawek nie
ma), ale cóż to za priorytet? A ja mam w szkole piękne modele
chemiczne, na które sobie nigdy w domu nie pozwolę, bo są drogie.

No dobrze, jak szaleć, to szaleć:
1. Mam niestandardowe dzieci. Widzę ich wyjątkowość i nie chcę, aby
je
standaryzowano.
Moje też są wyjątkowe i rozumiem, że ja chcę je stłamsić.
Sama równeiż uczęszczałam do szkoły i rzadko mieszczę się w jakichś
normach, totalny indywidualizm. Często w negatywnym sensie - ale
jednak. Żadnej urawniłowki

2. Moje dzieci potrzebują dzieciństwa. Szkoła odbiera dzieciństwo.
Czy całkiem odbiera, to nie wiem, ale tu trochę się zgodzę:
spędzając czas w szkole nie można go jednocześnei spędzać na
trzepaku. OK


3. Moje dzieci rozwijają się zbyt szybko dla szkoły. Szkoła je
hamuje.
Ach tak. W szkole same dzieci rozwijające się powoli


4. Nie chcę, aby moje dzieci były uczone uznawania autorytetów
opartych na
tzw. kwalifikacjach.
Bo? Nie widze nic złego w podziwianiu historyka za jego wiedzę. Albo
nei za wiedzę - tylko np za to jakim jest dobrym człowiekiem. Bo -
nie do wiary - wśród nauczycieli też zdarzają się dobrzy ludzie


5. Chcę, aby rozwijały się zgodnie ze swoimi zdolnościami i
zainteresowaniami. Nie mogą tracić czasu na niepotrzebne rzeczy.

Tu trochę się zgadzam - w naszym systemie oświaty jest wiele bzdur


6. Dzieci powinny jak najwięcej przebywać wśród ludzi, którzy ich
mądrze
kochają. Najwięcej takich ludzi znajdzie się w domu.
Tak, szczególnie, gdy dziecko np jest jedynakiem, wtedy przebywa
wśród całego tłumu ludzi. Myślisz, że poza domem nikt Twojego
dziecka nie pokocha? Dlaczego? Czyż nie jest tego warte?


7. Dom jest naturalnym środowiskiem dla dziecka, szkoła - sztucznym.
Tak. Naturalna jest też ciemność w grudniu o 17tej. Rozumiem, że nie
zapalasz światła


8. Z reguły nie wolno ufać instytucjom państwowym.
To już omówiła Isma

9. Dzieci wychowuje się do dorosłości wśród dorosłych.
A dlaczego dorosłość jest celem? Przecież i to przeminie. Każde
życie kończy się śmiercią - może więc warto do tego najważneijszego
momentu wychowywać wśród umarłych?


10. Prawdziwych przyjaciół poznaje się poza szkołą.
Przekażę mojej Przyjaciółce


11. Szkoła zawęża horyzonty i tłumi indywidualizm.
A Ty chodziełś do jakiejś szkoły? I co: czujesz się osobą o wąskich
horyzontach i bez indywidualizmu? Tak? Wątpię. Ale jeśli ta, To nie
sądź innych po sobie


12. Dzieci potrzebują poznawania praktycznych umiejętności. Niewiele
jest
mniej praktycznych miejsc od klasy szkolnej.
A dlaczego? Czyż umysł nie rozwija się poznając zasady działąnia
wszechświata? Czy przypadkiem to nie Ty zawężasz horyzonty do owych
praktycznych spraw?


13. Poza szkołą dziecko może zgłębiać wiedzę. Szkoła wiedzę spłyca.
A kto zabroni dziecku zgłębiać wiedzę poza szkołą także?

cd

[mamalgosia]

14. Ławki szkolne krzywią kręgosłup i wypaczają postawy. Również
życiowe.
Co do tego pierwszego to w wielu szkołąch bierze się pod uwagę
wzrost ucznia przy doborze stolików. Ale rzeczywiście ruchu więcej
by sie przydało. Co do tego drugiego, to naprawdę w to wierzysz?


15. W domu rzadko marnuje się czas, wyjąwszy gapienie się w
telewizor.
Być może

16. W domu można rozwijać naturalne przyjaźnie na całe życie - z
rodzicami i
rodzeństwem.
I to jest bardzo niebezpieczne - to uzależneinei emocjonalne od
rodziny. Ale to już napisały i isma i verdana

17. Rok w domu nie zaczyna się i nie kończy.
No i co z tego? To dobrze?


18. W domu dzieci nie mają przerw od myślenia i wakacji od nauki.
Współczuję, że sobei nie odetchną

19. Dzieci w domu są potrzebne i tak też się czują. W szkole są
zbędne. I tak
też się czują.
Moi uczniowie nie czują się zbędni i nie są.


20. W domu dzieci są wychowywane. Szkoła indoktrynuje zgodnie z
panującą opcją
polityczną.
No doprawdy)) Rzeczywiście musiałam w tym roku przerabiać program
nauczania chemii żeby był bardziej pro-PO

21. Wypadkowość w szkole przewyższa tę w górnictwie.
A wypadkowość w domu przewyższa tę w szkole

22. W domu mogą do woli uczyć się tego, co lubią.
A to jest normą absolutną? Robić w życiu to co się lubi, a nie to co
trzeba i warto? I co dobre?


23. Dla dzieci edukowanych w domu możliwy jest miesięczny wyjazd
majowy w
Beskidy i wrześniowy tydzień nad morzem.
Tak jest. Pełny luz. Fajnie, ale argument "fajności" mnie nie
przekonuje. Ale powiem mojemu szefowi, że chcę wyjechać na miesiąc -
pewnie się zgodzi, bo lubię jeździć w góry



24. Dzieci naturalnie wolą dom od szkoły i rodziców od nauczycieli i
nie ma w
tym nic złego.
Dobrego też nie. A czy zawsze wolą... Znasz jakiekolwiek dziecko z
rodziny patologicznej? Dla którego szkołą jest jedynym azylem?



25. W domu można spędzić cały dzień na rysowaniu lub oglądaniu
robaczków.
Można też cały dzień naprawiać rower. Są to niezwykle pożyteczne
zajęcia, które
w szkole uznane byłyby za marnowanie czasu.

Można. Całe życie można spędzić na oglądaniu robaczków.


26. Do domu nie trzeba dojeżdżać autobusem. To oszczędza czas i jest
bezpieczne.
Argument nie do odrzucenia. Proponuję w ogóle nie wychodzić z domu.
Wiesz, co moze się stać w drodze do sklepu?


27. W domu nie ma złych nauczycieli ani złych uczniów. Dobrzy
rodzice nie
krzywdzą swoich dzieci ani na to nie pozwalają.
Nauczyciele są tylko źli. I zawsze pozwalają na krzywdzenie swoich
uczniów oraz sami ich regularnie i perfidnie krzywdzą


Już mi się nie chce, bo to wszystko w ten sam deseń.
Ludzie, jak można w ogóle takich argumentów używać?




męskie nogi

[pawlinka]

>
> 9. Dzieci wychowuje się do dorosłości wśród dorosłych.
> A dlaczego dorosłość jest celem? Przecież i to przeminie. Każde
> życie kończy się śmiercią - może więc warto do tego
najważneijszego
> momentu wychowywać wśród umarłych?
>
Mamalgosiu, zmiłuj się...

[mamalgosia]

Tak mnie zesłabiły te "argumety"

[pawlinka]

Mamalgosiu, a ten program chemii mocno musiałaś przerabiać?


Kochani, spróbujmy nieco zluzować. Nie pasuje mi tutaj to
sekciarstwo. Znam Nulleczkę i jej rodzinę. To fantastyczni ludzie!

[isma]

Nie no, ja rozumiem, ze te 60 puktow nie jest autorstwa Artemisa, tylko ze on
sie z nimi zgadza? Ze to taki rodzaj dekalogu ED, funkcjonujacy w srodowisku:

www.zamosconline.pl/text.php?id=229&rodz=publ

[mamalgosia]

W szkole podąża się za nauczycielem, a w domu za Bogiem.

No jak można coś takiego wymyślić, napisać, popierać...

[pawlinka]

Rozumiem, że rodzic - nauczyciel, który zdecydował się na ED zna
doskonale mechanizm rządzący szkołą. Jeśli jest realistą,
oczywiście, ma doświadczenie, bo wtedy wie, na co szkołę stać, gdzie
są owe plusy, gdzie minusy. Ma przygotowanie, kompetencje, zdolności
pedagogiczne. Lekarz będzie leczył swoje dzieci, to dlaczego
nauczyciel nie może swoich uczyć. Ok, wolno mu. Niech będzie to
możliwe. Ale taki elaborat z 60 punktami, w którym uproszczenie goni
uposzczenie, zrobił więcej złego niż dobrego. Przeciętny rodzic, nie-
nauczyciel, dużego wyboru nie ma. Posłał dziecko do jaskini lwa,
gdzie zbójcy i wszelkie zło. Nic, "ino się załamać..."

[verdana]

Zazwyczaj lekarz nie leczy swoich dzieci - a juz na pewno nie, jesli
potrzebne jest leczenie specjalistyczne. Lekarz, ktory powie "moim
dzieciom wystarczy tylko moja pomoc medyczna, adni specjalisci -
nie" jest nieodpowiedzialny....
I dla mnie rodzice, ktorzy w wyzszych klasach decyduja się na
samodzielne (nie domowe z udzialem nauczycieli, ale samodzielne)
uczenie dzieci sa w ten sam sposób nieodpowiedzialni.

[pawlinka]

Tak, lekarz swojego nie leczy, chociaż pewnie wie, do kogo skierować
chorego w rodzinie. Ale podobno w POlsce wszyscy znają sie na
medycynie i szkolnictwie
Teraz serio. Żałuję, że nie jest już dostępny w sieci artykuł
z "Ozonu", z przed kilku lat, na temat rodzin w Polsce uczących
dzieci w domu. Był opisywany przypadek studenta, który nigdy do
szkoły nie chodził. Mnie ciekawi, co dalej? Dla niego chyba nie były
możliwe studia w Polsce. Nie miał matury, o ile sie nie mylę.

Oj, no bo to pewnie...

[sunday]

> No jak można coś takiego wymyślić, napisać, popierać...

Oj, no bo to pewnie jest tłumaczenie z amerykańskiego...

[nati1011]

jeżeli to ma byc dekalog rodziców ED to ja zaczynam być na nie.

[mamalgosia]

własnie, nati - o tym pisałam powyżej. Że nie miałam nic przeciwko
ED do momentu przeczytania tego wątku

[mamalgosia]

Właśnie też mi nie pasuje do tej nulleczki, którą poznałam.
I tym bardziej mnie zaskoczyło.

Tym bardziej....

[mader1]

Tym bardziej, że masz takie doświadczenie z Nulleczką warto się nad
tym wszystkim, co postanowili zastanowić. To nie jest tak, że ludzie
z nauczania domowego chodzą po domach i piorą mózg rodzicom, którzy
wcześniej , w szkole odebrali to, co najlepsze
Ten manifest, który jest szalenie uproszczonym pojmowaniem
otaczającej rzeczywistości nie wziął się znikąd.
To nie jest tak, że i Sunday i Artemis i Weasley i Dominik - nie
mówięc o ich żonach są w zmowie i pod wpływem jakiegoś prania mózgu.
Łączą ich jakieś doświadczenia, wysłuchują też opowiadań innych
rodziców.....

[mamalgosia]

Nie wiem, mader.
Jesli te stwierdzenia sa efektem przemyśleń, to tym bardziej jest to
niepokojące
Ale to pewnie nie moja sprawa.
BTW: przeczytałam Mężowi te punkty i powiedział: "promocja
anarchii") No bo: dlaczego to dobrze, że można w każdej chwili
położyć się, zjeść coś, wyjechać w beskidy na miesiąc?
Eee, chyba już powiedziałam swoje, idę sobie z tego wątku.

[pawlinka]

Mamalgosiu, myślę, że ED u nas jeszcze raczkuje, za dużo o niej na
razie nie wiemu, bo i też jeszcze nie umie się pokazać. Za dużo
emocji, za mało argumentów merytorycznych, wielu rodziców będzie
chciało wiedzieć wiecej niż "nie bo nie" (vide ED x 60). Poczekaj...

www.nasza-klasa.pl :)

[mamalgosia]

umarłoby))

[dominikjandomin]

Eee tam. Mam rodzinę, księży, ministrantów, studentów... Nie trzeba się
ograniczać do osobników z którymi miało się szczęście lub nieszczęście chodzić
do klasy.

Teoria a doswiadczenie

[rycerzowa]

Teoretycznie ED jest OK. Tak pewnie też myślała Skłodowska, gdy postawiła
hipotezę, że "lepiej dzieci podusić, niż posłać do szkoły". Dosłownie.
Zatem swoim pociechom zorganizowała domową edukację że hej. Oczywiście
niedosłownie domową, bo to były laboratoria uniwersyteckie i inne takie.
I jakie wnioski z eksperymentu?
Czym prędzej obie córki zapisano do szkoły.

Są takie dwie instytucje, o których mówi się,że mają same wady, ale na razie nic
od nich lepszego nie wymyślono. To demokracja i małżeństwo. Ja bym jeszcze do
tego dopisała szkołę.

[nati1011]

a ja po weekendzie, podczas którego usiłowałam dokończyć pracę mgr
(wśród dzikich indiańskich wrzasków i ostatniej miłości młodego w
postaci cymbałek) ciesze się, ze jutro dzieci idą do szkoły i
przedszkola. Ci rodzice, którzy pozbawiają się tych paru chwil
błogiej ciszy budza moje zdziwienie ))

[kukulka11]

Ja jestem jak najbardziej za edukacja domowa i tak tez zamierzam wychowac swoje
dziecko. Mowie to z pelna swiadomoscia jako nauczycielka w normalnej szkole. po
przeczytaniu forum gazety Edukacja domowa i kilku stron o edukacji domowej
wlasnie rozwiałąm swoje obawy co do tego, ze szkola czy przedszkole sa konieczne
do dobrego rozwoju społecznego

[artemis_fowl]

Witam po weekendzie.
W życiu bym się nie spodziewał, że owa "sześćdziesiątka" zostanie
potraktowana jak "bibilia edukatora domowego", nie jest nią nawet
dla największych ekstremistów spod znaku "Idź pod prąd"... autorem
jest nasz kolega z edukacji domowej i bardziej niż argumentami za
edukacją jest światem w krzywym zwierciadle...
Nigdy nie traktowałem szkoły jako wroga, czy jaskini lwa... chociaż
sam przyznaję, że więcej nauczyłem się od moich rodziców niż w ośmiu
klasach podstawówki, łacznie z czytaniem, rysowaniem, matematyką,
czy wieloma praktycznymi rzeczami. Każdy powinien mieć wybór - czyli
zgodnie z własną wiarą, światopoglądem, przekonaniami zdecydować, co
jest lepsze dla własnej rodziny i tego się trzymać. Ja wybrałem
edukację domową i gdybym wybrał inaczej musiałbym uznać, że jestem
złym rodzicem, bo nie wybrałęm dobra dziecka. Ktoś wybiera szkołę i
też uważa, że wybrał dobrze dla swojego dziecka.
Moim zdaniem nikt nie ma porawa twiedzić, że rodzicom nie powinno
się pozwalać, albo, że tylko w wyjątkowych wypadkach, czy powinni
być pod stałą opieką pedagoga... to są bzdury jakieś. Wolność wyboru
gwarantuje mi Konstytucja, Karta Praw, Ustawa i rozporządzenia.
Jeśli w moim domu są przyjęte jakieś wartości (jestem katolikiem,
charyzmatykiem i patriotą) to byłbym schzofrenikiem, gdybym nie
chciał tych wartości, które uznaję za dobre zaszczepić moim dzieciom.
Jeśli mam jakieś fascynacje, czy hobby, też przekazuję to dzieciom i
jest to piekne, jesli ktoś uważa to za izolację i zamykanie to
gratuluję logiki. Dzieci doskonale odnajdują też swoje własne
fascynacje, niezależnie od nas i to jest jeszcze piekniejsze.

Środowisko edukacji domowej jest faktycznie młode w Polsce, ma dwa
stowarzyszenia i grono sympatyków. Tworzą je różni ludzie - różnej
wiary: katolicy, protestanci i ateiści, różnej opcji politycznej i
różnego śwatopoglądu. Łączy nas domowa edukacja. Jeśli ktoś chce się
dowiedzieć więcej, zapraszam na strony:
www.edukacjadomowa.pl/
www.edukacjadomowa.piasta.pl/
www.edukacja.domowa.pl/
i na blogi:
wyspaskarbow.blox.pl/html
naukapozaszkola.blog.onet.pl/
W edukacji domowej najpiękniejsze dla mnie jest to, że nie jest to
ideologia, czy izolacja jak nam niektórzy zarzucają, nie jest to
nawet alternatywa dla szkoły (dla mnie osobiście!), to styl życia,
który wybraliśmy dla naszej rodziny.
Pozdrawiam wszystkich zwolenników i przeciwników, wszystkim dziękuję
za cenne głosy w dyskusji ))

[artemis_fowl]

ciekawy artykuł o zmianach w szkole, czy na lepsze - nie jestem
przekonany:
www.rp.pl/artykul/2,182261.html
ja osobiście uważam za skandal robienie z Polski kolejnego państwa
Bismarcka.

i jeszcze jeden kwiatek, tym razem z dzisiaj:
www.dziennik.pl/wydarzenia/article233713/Selekcja_uczniow_w_polskiej_szkole.html

[mader1]

proszę, jak spokojny człowiek podziękował, nawet za wzburzone
wypowiedzi To dobrze rokuje jego wychowywanym i uczonym w domu
dzieciom

[artemis_fowl]

oczywiście, przecież w gruncie rzeczy miły ze mnie gość, taki
Żmudzin, dobrocią można wszystko, ale złością i najeżdżaniem można
trafić na kolce ))

[sunday]

Dzięki za linki. Nas ostatnio bardzo zdenerwowały plany posłania do szkoły
sześciolatków. W imię w większości zupełnie chybionych argumentów - w całej
Europie wcale tak nie jest.

1) Żeby wyrównać szanse uczniów wiejskich? No to, zamiast antagonizować uczniów
"wiejskich" i "miejskich", zamiast karać większość dzieci troskliwych rodziców
za cudze grzechy, poprawcie jakość i dostępność kształcenia przedszkolnego.
Skorzystają na tym dzieci i "wiejskie", i "miejskie".

2) Żeby słupki PKB rosły... To już straszny argument - rok dzieciństwa zabrany
dzieciom nawet nie w imię ich dobra, a w imię "dobra uśrednionego". To że PKB
rośnie, wcale nie musi znaczyć, że ludziom żyje się lepiej - w USA od wielu lat
średni dochód na głowę rośnie, a jednocześnie mediana dochodu cały czas spada
(czyli średnią ciągną nieliczni mocno się bogacący, a większość biednieje).
Emerytura? Niech każdy sobie sam zdecyduje, kiedy kończy pracę - jeśli za mało
odłożył i może pracować, to niech ma możliwość popracować sobie dłużej.

[kukulka11]

tez uwazam,z e edukacja domowa to styl zycia przede wszytskim. i oczywiscie
mozliwosc wyboru powinien miec kazdy

[artemis_fowl]

Żona czytała trochę o metodzie Charlotte Mason i w punktach
przedstawia to, co wydaje się najważniejsze.
Kilka linków:
www.amblesideonline.org/
simplycharlottemason.com/books/education-is/
www.squidoo.com/cmnaturestudy
simplycharlottemason.com/timesavers/manucopywork/
www.thehomeschoolmagazine.com/

I początek refleksji:

1) Edukacja wymaga stworzenia odpowiedniej atmosfery.
To nie może być powielanie szkoły w domu. Nauka domowa powinna mieć
charakter jak najmniej sformalizowany, bowiem sformalizowana nauka
zniechęca, zabija ciekawość świata. Dom powinien być miejscem, gdzie
dzieci będą zdobywały wiedzę w sposób naturalny przy okazji
wycieczek, spacerów, gotowania, pieczenia... Trzeba pozwolić im na
eksperymentowanie, dać czas na czytanie wartościowych książek, dać
możliwość zdobywania wiedzy od mądrych ludzi, których spotykamy w
naszym życiu.

2)Edukacja to dyscyplina. Nie chodzi tu o rygor szkolny, ale o
kształtowanie w dziecku dobrych nawyków.
Np. uczyć umiejętności skupienia uwagi czytając dziecku coś raz i
następnie zadając pytania na temat przeczytanego fragmentu.
Pilnować, by kończyły to, co zaczynają robić. Uczyć rzetelności,
pilności, żeby nie robiły niczego byle jak, prawdomówności,
obowiązkowości...

3)Ideały
Wpajanie ideałow mi.n. poprzez czytanie pięknych, wartościowych
książek, najlepszych dzieł literatury. Unikać skróconych wersji
arcydzieł, literatury pisanej kiepskim językiem... I rozmawiać z
dziećmi na temat przeczytanych książek.


Tyle tytułem wstępu - zainteresowanych odsyłam do stron i blogów.
Pozdrawiam, Wasz artemis

[verdana]

Styl zycia - ale rodzicow, narzucony dzieciom. dzieci maja to do
siebie, ze nie bardzo lubia wyróżniać się spośrod rówiesnikow.
I naprawde, czy jestescie przekonani, ze rodzice sa ludxmi tak
idealnymi, ze nikt wiecej nie jest dziecku potrzebny? Że nikt nie da
dziecku czegos, czego rodzice nie mogą mu dac?
Mnie absolutnie nie przekonuje niesformalizowana nauka, chocby
dlatego, ze nie uczy mlodego czlowieka systematycznosci w
wykonywaniu codziennych obowiązków pozadomowych. Dyscypline, o
ktorej jest mowa, można równie dobrze wyegzekwowac przy odrabianiu
lekcji... A rozmawiac na temat przeczytanych książek - mam nadzieję,
ze to nie ogranicza sie tylko do dzieci sztalconych w domu.
natomiast ograniczanie dziecka wyłacznie do czytania mu czy dawania
książek wartosciowych i "najlepszych dzieł literatury" nie wychowa
czytelnika. jesli chcemy miec naprawde czytającego mlodego
człowieka, to wybor książek nalezy pozostawic mu w 70%. 30
zostawiamy na polecanie mu wartosciowej literatury - jesli nie
będzie czytal tego, co go naprawde bawi i interesuje, to porzuci
czytelnictwo wraz z wyjsciem poza nadzór rodziców.
No i lektury, często nudne i nie tak znowu wartosciowe i tak musi
przeczytać...

[mamalgosia]

Przecież my to wszystko robimy

artemis i zwolennicy ED

[nati1011]

artemis

to wszystko piękne co piszecie, tylko jeżeli wasze dziecko bedzie
chciało zostac kiedyś lekarze, to nie uda mu sie to bez matury i
studiów medycznych. Nawet 15 letnie nauczanie przez dziadka lekarza
nie wystarczy. takich zawodów jest masa.

Ja też uważam, ze programy szkolne sa przeładowane rzeczami
niepotrzebnymi, i często trzeba się uczyć rzeczy, które wydają nam
sie zupełnie zbędne, do szłu doprawadza mnie moda testowa, ale...

z własnego doswiadczenia. Jak kończyłam podstwówkę byłam święcie
przekonana, ze chce iść na ekonomię. Jak pytano mnie co bedę robić,
to mówiłam, ze mogę wszystko ale na pewno nie pójdę do budownictwa.

Moją pierwszą pracą była firma kłądąca gazociągi. I nie wypisywałam
bynajmniej faktur. Latałam po budowach i szybko stało sie to moją
pasją. Zrezygnowałam z uniwersytetu, przeniosłam się na
politechnikę, skończyłam studia inżynierski, teraz kończe
uzupełniajace w miedzyczasie przebranżowiłam się zupełnie w kierunku
nieruchomosci.

Życie pisze różne scenariusze. Dzis najbardziej przydaje mi się to
czego najbardziej w szkole nie lubiłam.

[kukulka11]

przeciez tak mozna uczyci dziecko do samej matury. a potem moze pojsc na studia

[artemis_fowl]

Nikt nie twierdził, że dzieci edukacji domowej nie mają świadectw,
czy nie zdają matury, chociaż i takie się zdarzyły w polskiej
historii i dostały się na studia z amerykańską maturą zamiast
polskiej z uwagi na przygotowanie dzieci własnym programem autorskim
i brak świadectw polskiej szkoły. Na etapie nauczania zintegrowanego
dziecko potrzebuje 1h dziennie na przedmioty ogólne i ok. 3h na
tydzień angielskiego, żeby wzorowo wywiązać się ze szkolnych
zobowiązań. Dzieci przeważnie zdają egzamin dwa razy do roku, czasem
tylko na zakończenie danej klasy.
Ja na dodatek uważam, że jak najbardziej powinny wybierać np. licea
profilowane, jesli na tyle już są pewne swoich zainteresowań, jeśli
wybiorą źle, to też jest dla nich jakieś doświadczenie, które potem
mogą skorygować. Studia jak najbardziej na politechnikach i
uniwersytetach odbywają, na dodatek często będąc pożądanym nabytkiem.

W edukacji domowej to dziecko jest głównym animatorem nauczanych
treści. W 80% samo wybiera książki i zagadnienia, które chce
przyswoić, a tylko 20% lub nawet mniej wynika z przyjętego programu.
Samo dobiera też sobie przyjaciół i kółka, rodzic jedynie służy radą
i pomocą w osiągnięciu celu, bo chyba nikt nie oczekuje, że
ośmiolatek sam wyszuka sobie drużynę zuchową, zadzwoni, umówi się z
druhną i pójdzie się zapisać ))

A może ktoś uważa, że to źle, że dziecko samo wybiera np.
przyjaciół? Może trzebaby stworzyć szkolny bank nazwisk i
przydzielać przyjaciół "z urzędu" (ku temu chyba zmierza verdana)kto
z kim ma się kolegować i przyjaźnić - to by dopiero była szkoła
życia i tzw. socjalizacja!!! A jeszcze lepsza byłaby rotacja i wtedy
taki socjolog, czy psycholog mógłby pilnować czy każdy wywiązuje się
z przyjacielskiego obowiązku ) Dla mnie paranoidalny koszmar, ale
może ktoś to lubi.

[rycerzowa]

Słuchajcie, ale katechizacja, klub sportowy, harcerstwo, chór, ognisko muzyczne,
to też jest SZKOŁA, czyli ktoś obcy naucza i wychowuje twoje dziecko w grupie
innych dzieci.
A nawet na kółku różańcowym rówieśnik może uświadomić twojego skarba,że jest
"grubym maminsynkiem".
Myślę też, że ktoś mu to przecież musi powiedzieć.

A co jest maminsynek ( córeczka) ?

[mader1]

Myślę, że nie trzeba się jakoś zasługiwać na to okreslenie, o ile
ono kiedyś padnie... Naszej znajomej syn, wiek 15 lat, został tak
nazwany przez kolegów - a jakże ,ze szkoły, gdzie nie jest bity i
maltretowany i ogólnie kłopotów nie ma, kilka pucharów w związku z
koszykówką - bo nie chciał wypić z nimi piwa.
Mój brat - wcale się bidak dobrze nie uczył, w nogę grał zamiast
lekcje odrabiać i po podwórku ganiał - został tak nazwany, bo...
koledzy wracali z imprezy, na której piwo było - a jakże on też
wypił-i przyszło im do głowy rąbnąć w szybę samochodu kamieniem. A
on nie zgodził się i nie chciał mieć z tym nic wspólnego...
Mój brat nawet matce nie powiedział )))))
A... jeden ze znajomych chłopaków został tak nazwany, po czem
jeszcze został okreslony innym epitetem, bo nie skorzystał w
pierwszej klasie liceum z propozycji seksu z kolezanką.

[verdana]

A mój syn(gimnazjum, on 150 cm, koledzy przeciętnie 170), namawiany
przez starszych kolegów na wypalenie z nimi papierosa,
powiexial "dziękuje, nie wlasnie sie odzwyczajam". W związku z tym
nie został nazwany maminsynkiem, koledzy parskneli smiechem i teraz
pierwsi mowia mu "cześć".
Pewnemu panu, ktory zaczepiał go przed szkołą (w podstawowce
jesszcze) moj syn o twarzy - nie da się ukryć, dobrze wychowanego
aniołka, rzekł zwięźle "Sp..." i facet wykonal polecenie.
To jest wlasnie umiejetność poruszania się w róznorodnym
środowisku...

[mader1]

> To jest wlasnie umiejetność poruszania się w róznorodnym
> środowisku...

i jak widać nie nabywa jej się w szkole ???
Opisani przeze mnie chłopcy wcale się nie popłakali, ale też i nikt
nie mówił im pierwszy cześć, czy nie mówi pierwszy cześć.
Samo życie. Takie okreslenia nic nie znaczą, a raczej więcej mówią o
mówiącym niż o tym , do kogo się je kieruje.
Dziecko przede wszystkim powinno wiedzieć, że niezaleznie od tego,
co zrobi, moze być przez kogoś, komu to nie odpowiada, określonym
kujonem, maminsynkiem, prymitywnym katolem. I co z tego ?

[verdana]

W szkole, a gdzieżby! Sądzisz, ze ja zwracam się do małoletniego
dzieciecia "Sp..."?
Zresztą nic, co powie kolega nie jest tak niszczace jak to, co
czasem wymknie się rodzicowi.

[mader1]

No ale do podobnych szkół chodzili i opisywani przeze mnie chłopcy,
wszystkie państwowe. Więc jeden się uczy, drugi się nie uczy. Jedni
koledzy potem będą się kłaniać, inni rzucą " maminsynek"... no ale
najważniesze jest, że się tego nie zrobiło, prawda ?

> Zresztą nic, co powie kolega nie jest tak niszczace jak to, co
> czasem wymknie się rodzicowi

W tym wypadku nie było niszczące. Ale okazało się, że samo chodzenie
do szkoły od niczego nie chroni, ani niczego nie gwarantuje.

[verdana]

Ale przed czym ma chronić? Przed brakiem wyzwisk czy przeciwnie?
A jesli cos jest w szkole cenne, to mozliwość wyboru - jeden zapali,
drugi nie, ale dlatego, ze sam wybrał, a nie dlatego, ze jest stale
pilnowany. Wiem, możliwość zapalenie nie jest wartoscia sama w
sobie, ale już odmowienie - tak. W domu szans na to, by dziecko
nauczylo sie odmawiać obcym raczej nie ma.

[mader1]

verdana napisała:

> Ale przed czym ma chronić? Przed brakiem wyzwisk czy przeciwnie?


z postu Rycerzowej, do którego się odniosłam, a raczej z jego
fragmentu :
"A nawet na kółku różańcowym rówieśnik może uświadomić twojego
skarba,że jest
"grubym maminsynkiem".
Myślę też, że ktoś mu to przecież musi powiedzieć."
odniosłam wrażenie, że mamisynkami i to " grubymi" są " skarby"
uczone w domu.
Czyli że chodzenie do szkoły powinno od tego uchronić, czyż nie ?
Nie chroni.
Dzieci sobie nawzajem uświadamiają różne rzeczy.

> A jesli cos jest w szkole cenne, to mozliwość wyboru - jeden
zapali,
> drugi nie, ale dlatego, ze sam wybrał, a nie dlatego, ze jest
stale
> pilnowany.
W szkole też dzieci są pilnowane " przed paleniem" i " przed piciem"
i " przed narkotykami". Skąd mogę wiedzieć, może pilnowanie w domu
też jest podobnie skuteczne ? ))))
Tak czy inaczej KAŻDY z tych pilnowanych czy przez zespół dyżurnych
nauczycieli czy przez matkę lub ojca, będzie musiał albo odmówić
albo zapalić w jakiś momencie życia ))))) No chyba, że " palę ale
się nie zaciągam" ))))
Na przykład na obozie harcerskim.

[dominikjandomin]

Ale edukacja domowa nie polega na tym, ze dziecko jest w domu więzione...

Ale fakt, będąc w domu wielu cennych rzeczy w szkole się nie nauczy... jak sobie
radzić, gdy ciągle plecak mu wsadzają do śmietnika... jak znosić z uśmiechem
kokosy, blachy, muki i karczycha

[rycerzowa]

mader1 napisała:

> Dziecko przede wszystkim powinno wiedzieć, że niezaleznie od tego,
> co zrobi, moze być przez kogoś, komu to nie odpowiada, określonym
> kujonem, maminsynkiem, prymitywnym katolem. I co z tego ?

O to to. Dokładnie tak. Dziecko powinno wiedzieć.
Dziecko powinno dowiedzieć się, jakie jest społeczeństwo w swojej masie. W domu
się tego nie dowie, tzn. może zostanie poinformowane, ale nie przekona się na
własnej skórze, samo tego nie doświadczy. Musi wiedzieć,że przez niektórych
będzie nazwane katolem. Ale tylko przez niektórych.

Poza tym dziecko tylko w świecie zewnętrznym może dowiedzieć się, jak
obiektywnie jest postrzegane. Mamy w rodzinie dziewuszkę, pulpet nad pulpetami,
chronioną przez rodziców, hołubioną.
Dopiero w szkole dowiedziała się,że jest "grubą krową" , i trochę to trwało,
zanim uświadomiła sobie, że przed tym określeniem mama i tata jej nie obronią,
bo 30 kg nadwagi naprawdę razi zmysł estetyczny kilku- , kilkunastolatków. Tak,
naprawdę należy odstawić słodycze.

Poza tym - każde dziecko, dorastając, potrzebuje aprobaty, uznania, aby
zbudować poczucie własnej wartości.
Aprobata i uznanie ze strony rodziców, domowników, jest warunkiem do tego
koniecznym, ale daleko niewystarcząjącym.
Od pewnego wieku liczy się przede wszystkim uznanie obcych.
Możesz przekonywać swoją śliczną córkę, że jest uosobieniem wdzięku, a ona i tak
będzie uosobieniem kompleksów, jeśli nie doświadczy przepychania się kolegów ,
którzy tłoczą się, by być blisko niej na klasowej fotografii.
Możesz wmawiać synowi,że jest genialny, ale on się musi z kimś porównać, by w to
uwierzyć. Musi dowiedzieć się,że przez niektórych postrzegany będzie jako kujon,
inni będą mu zazdrościć,a jeszcze inni zaprzyjaźnią się z nim właśnie na
płaszczyźnie intelektualnej.

Szkoła to taka próbka socjologiczna, gdzie mały człowiek zdobywa świadomość
swojego miejsca w układzie.
Nie zawsze odbywa się to bezboleśnie.

[verdana]

Każde dziecko - i tu sie narażę - potrzebuje w swoim towarzystwie
osob, ktore nie chronia, nie kochają, a czasem i pewnych rzeczy nie
aprobują. Potrzebuje też, przynajmniej od wieku dorastania
zetkniecia z innymi wartosciami, niż te, ktore daje dom, aby moglo
przyjąc to, co mowia rodzice nie na wiarę, ale swiadomie. Inaczej
opinie rodzicow albo beda przyjęte calkowicie bezrefleksyjnie,
jako "jedyna słuszna prawda" i wychowamy fanatyka, albo tez runą, bo
dziecko nie będzie umiało ich obronic, ani zmodyfikować - bo tego
wlasnie rodzina nie jest w stanie nauczyć.

[mader1]

Tak, tak ja to wszystkow wiem...
Ale argument " poslijcie syna do szkoły, bo go będą wyzywać od
maminsynków" jest trochę naiwny...
Możemy się tak jeszcze "ponakręcać", ale to wszystko już wyżej
zostało napisane, tylko innymi słowami. Powtarzamy się.

[rycerzowa]

mader1 napisała:

> Ale argument " poslijcie syna do szkoły, bo go będą wyzywać od
> maminsynków" jest trochę naiwny...

Absolutnie nie o to chodzi.
Tylko o to,że jeśli mamy w domu maminsynka, to on się o tym jednak dowie choćby
na katechizacji, że go nie uchronimy przed "chamstwem szkolnych kolegów".

A swoją drogą już widzę na rynku matrymonialnym za jakieś 20 lat te zastępy
synów zespolonych z matkami przez wszystkie swoje szkolne
lata.
Chyba we wszystkich kulturach wiek około 7 lat to czas wychodzenia chłopca spod
pieczy matki, najbliższej rodziny.

Na co mojej córce szkoła :))))))

[mader1]

A teraz, żeby troszkę się odprężyć, napiszę Wam, na co mojej córce
szkoła ))))))
Mam taką jedną córkę ze skłonnościami do zarządzania, w tym
zarządzania rodzeństwem i rodzicami, co się jej ojcu wybitnie nie
podoba ( rozumiecie - cecha jest raczej wrodzona, więc po KIMŚ
nabyta). TA własnie cecha jest uwielbiana przez nauczycieli od
podstawówki ( w przedszkolu też jej nie doceniali ))) aż po liceum
( ze szczególnym uwzlędnieniem tego ostatniego, gdzie i ma z tego
powodu dużo uznania i pracy ))))
I teraz : wyobrażacie sobie, jaka męką byłoby dla jej ojca nie
sarkać ? a gdyby uczyła się tylko w domu, to sarkać by nie mógł
kompletnie i jeszcze jakiejś depresyi by dostał ))))))))) A tak
on sobie posarka, a ona i tak wie, że jest w tym świetna. A ja ani
nie musze wycierać łezek, ani pocieszać, mam tylko ubaw, jak się
ścierają )))))))))
Napisałam, bo pozwoliła ))))

[decylia]

I się wydało...

Ale miss lata zostałam nie w szkole, ale na wczasach, nad morzem. Ha!

[isma]

Oj no, Decylka, bo lato sie z definicji spedza nie w szkole, tylko na wakacjach!
Ale gdybys byla nauczana domowo, to moglabys zostac miss jesieni w Beskidach )).

[decylia]

A nie miss kawiarni w Krakowie, w maju? To mogłabym i z nauczaniem
szkolnym

[isma]

No, no! Nie to, zebym byla jakos szczegolnie przewrazliwiona na punkcie urody
wlasnej corki, co to, to nie, maloletnie w konkurencje nie wchodzi - ale
wiesz... siostra sie moze na Ciebie smiertelnie obrazic )).

[mader1]

)))))

[decylia]

isma napisała:

> No, no! Nie to, zebym byla jakos szczegolnie przewrazliwiona na
punkcie urody
> wlasnej corki, co to, to nie, maloletnie w konkurencje nie
wchodzi - ale
> wiesz... siostra sie moze na Ciebie smiertelnie obrazic )).
>

Ależ jeszcze są inne kategorie - miss obiektywu i miss uśmiechu )))

[minerwamcg]

Krótko mówiąc, oba rozwiązania mają złe i dobre strony. Może nauka
domowa się "skichać", można trafić na doskonałą szkołę. Wiadomo, że
nie każe rozwiązanie jest dla każdego - generalnie jednak rodzice
powinni znać swoje dziecko i wiedzieć, jak jest dla niego lepiej. I
na tej podstawie mieć możliwość wyboru. Rodzice - nie ministerstwo
oświaty, nie pani w kuratorium, nie dyrektor szkoły.

[dominikjandomin]

I o to chodzi, aby to rodzić, a nie urzędnik, miał prawo do decyzji. A urzędnik
miał OBOWIĄZEK w obu wypadkach wspierać rodzica.

[verdana]

A ja mam wątpliwości, czy rodzic zawsze może mieć prawo do
ostatecznej decyzji w sprawie własnego dziecka. Bo nie jest prawdą
popularne twierdzenie, ze rodzice znają dziecko najlepiej i wiedza,
co dla niego najlepsze.
Jesli rodzic bedzie mógł decydować zupełnie swobodnie o losie
własnego dziecka, to dziecko jest kompletnie ubeswłasnowolnione.
jestem za udzielaniem pozwoleń, ale nie z automatu. Jednak przydala
by się rozmowa z psychologiem, rozmowa z dzieckiem bez obecnosci
rodziców, jakaś kontrola. Bo inaczej moze okazac się, ze w pewnych
wypadkach dom bedzie nie szkołą, a więzieniem.

[verdana]

Rodzica? Nie dziecko?

[dominikjandomin]

Rodzica. W wychowaniu dziecka.

[verdana]

Moim zdaniem dobro dziecka jest na piwrwszym miejscu - a nie wybór
rodzica.

[dominikjandomin]

verdana napisała:

> Moim zdaniem dobro dziecka jest na piwrwszym miejscu - a nie wybór
> rodzica.

Ale pomijając przypadki chorób psychicznych i bandziorów, to rodzic lepiej
zajmie się dzieckiem niż urzędnik.

A dziecko niestety jest za małe, żeby o pewnych rzeczach mogło świadomie
decydować. Więc... mając do wyboru rodzica i urzędnika, w normalnych przypadkach
stawiam na rodzica.

[mader1]

tak jest. Też tak uważam.
Chociaż... takie egzaminy co roku czy w innym korzystnym czasie nie
są głupie, bo mogą pomóc rodzicom wychwycić akieś trudności. Jakbym
uczyła w domu, lepiej bym się czuła z takim sprawdzeniem zewnetrznym
moich poczynań.

[rycerzowa]

Nasz Prymas Tysiąclecia, Stefan Wyszyński w czerwcu 1929 roku doktoryzował się z
prawa kanonicznego, obroniwszy pracę pt. "Prawa rodziny, Kościoła i państwa do
szkoły."
Zna ktoś tę pracę?
Bo z tytułu wynika, że prawa do dziecka mają nie tylko rodzice.

[decylia]

rycerzowa napisała:

> Nasz Prymas Tysiąclecia, Stefan Wyszyński w czerwcu 1929 roku
doktoryzował się
> z
> prawa kanonicznego, obroniwszy pracę pt. "Prawa rodziny, Kościoła
i państwa do
> szkoły."
> Zna ktoś tę pracę?
> Bo z tytułu wynika, że prawa do dziecka mają nie tylko rodzice.

Ale tylko rodzice ponoszą za to dziecko odpowiedzialność prawną.
Kościół oraz państwo może podpowiadać oraz wspierać, ale decyzja
nigdy nie może należeć do żadnego z tych organów. Bo według
polskiego prawa za decyzje dotyczące dziecka jest odpowiedzialny
rodzic.
Oczywiście uważam, że pedagog, psycholog, nauczyciel czy nawet
babcia z dziadkiem powinni mieć jakiś wpływ na decyzję rodzica, nie
powinna być ona pochopna, nieprzemyślana. Ale przy ważnych decyzjach
(a edukacja dziecka, według mnie, do takich należy) naogół chyba tak
jest, no nie?
A kształcenia domowego nie przyrównujmy do więzienia, miejsca,
odosobnienia, klasztoru, czy czegokolwiek innego. Siłą rzeczy nigdy
czymś takim nie będzie. Bo każdy rodzic, nawet z anielską
cierpliwością, ma czasami dosyć swojej pociechy i wysyła ją na
zajęcia wszego rodzaju, tudzież podwórko. Myślę, że nawet
najbardziej ubezwłasnowolnione dziecko znajdzie sobie
drogę "ucieczki" i swój "niekontrolowany świat". Dzieci nie są
głupie

[verdana]

Zalezy, kto sie do tego zabierze i z jakich motywów. Znam niestety
ludzi, którzy po to edukowali w domu czwórke dzieci, aby izolować je
od "nieodpowiedniego towarzystwa". A wtedy, to niestety - jest
więzienie. Owszem, dziecko znalazlo droge ucieczki - odmowilo
powrotu od dziadkow, odmowilo widywania rodziców, odmowilo powrotu
do USA. czylie wyrwało się, ale sporym kosztem.
Oczywiscie nie twierdze, ze tak jest zawsze, ale możliwość
zatrzymania dziecka wyłącznie w domu, o ile rodzice tego sobie zycza
nie jest bezpieczna.

[artemis_fowl]

Czy ja mam jakieś deja vu, czy czytam te same posty i argumenty
przytoczone po raz trzecia. To jak TVN, jak uważa, że powtórzy coś
wystarczającą ilość razy to stanie się prawdą, albo sam w nie
uwierzy )

Na szczęście to nadal rodzic decyduje. To jakaś paranoja, żeby
zabraniać czegoś np. 100 rodzinom, bo może wśród nich znaleźć się
jedna dysfunkcyjna. Znam około 40 rodzin i żadna nie jest
siedliskiem sekciarskiego zamknięcia na świat. A poza tym
czasem "trzeba coś zamknąć, żeby coś otworzyć".

Po wtóre szczęście to rodzic decyduje w Polsce jak, kiedy i gdzie
przebadać dziecko i ewentualnie jesli chodzi o poradnie
psychologiczno-pedagogiczne może pokazać wynik szkole. Badanie
dziecka przez szkołę zlecone i to na dodatek pod nieobecność rodzica
jest bezprawne!!!
Jest kilka systemów państwowych, które traktują rodzica jak
zagrożenie dla nowego pokolenia i dopiero przychodzi dobry urzędnim-
zbawca i bierze poszkodowanego w opiekę. Nawet kilka książek
powstało... Mam prośbę, żeby socjologowie, psychologowie itp. nie
szukali uzasadnienia swojego istnienia kosztem rodziny. Je sli ktoś
badanie socjologiczne opiera na przypadku jednej rodziny, to obawiam
się, że nawet statystykiem byłby marnym, jeśli do tego dobudowuje
teorię, można by go nazwać ideologiem pewnego systemu... ale na
pewno nie badaczem czy praktykiem.

[kukulka11]

podpisuje sie rekami i nogami, nic dodac, nic ując

[mamalgosia]

artemis_fowl napisał:

Je sli ktoś
> badanie socjologiczne opiera na przypadku jednej rodziny, to
obawiam
> się, że nawet statystykiem byłby marnym, jeśli do tego dobudowuje
> teorię, można by go nazwać ideologiem pewnego systemu... ale na
> pewno nie badaczem czy praktykiem.
Gwoli ścisłości: w przypadku dzieci chodzących do szkół próba jest
jednak zdecydowanie bardziej reprezentatywna niż w przypadku dzieci
edukowanych w domu))

[verdana]

I dlatego dzieci, ktorym xle sie dzieje nie mogą nigdzie znaleźć
pomocy - bo nikt im bez zgody rodzica nie pomoze. To dla mnie
ogromna wada - dziecko jest uzaleznione od rodziców, nawet jesli
dzieje mu się krzywda. A krzywda, zaręczam Ci, dzieje sie wielu
dzieciom.

[minerwamcg]

I dlatego każdego, kto ma dziecko, należy z automatu traktować jak
podejrzanego i sprawdzać, kontrolować, pilnować?

[verdana]

Nie, ale kazdego, kto uznaje, ze jego dziecku wystarczy przebywanie
w domu, bo jednak istnieje mozliwość, ze nie wypuszcza dziecka ,
aby coś ukryc. Jestem tu jednak nie za zakazem, ale za zyczliwa
kontrolą, a moze także jednak jakiś formalnosci. Bo tak naprawde, to
w tej chwili dziecko w szkole musi uczyc czlowiek ze
specjalistycznym wyksztalceniem, a w domu - ktoś , kto może nie miec
pojecia ani o nauczaniu, anie o psychologii dziecka, ani o
wykładanych przedmiotach.

[minerwamcg]

No cóż, moje doświadczenia szkolne ograniczają się wyłącznie do roli
ucznia i później prelegenta na gościnnych występach - to jednak w
zupełności wystarczyło, żeby mit "specjalistycznego wykształcenia"
zajmował u mnie miejsce... na półce z mitami.

[paszczakowna1]

No racja. Niestety, na wydziałach ścisłych (np fizyka na UW) 'specjalność
nauczycielska' to eufemizm na 'wymagania obniżone tak, by każdy półgłówek dał
sobie radę na egzaminie'. Ja mam z nauczycielami in spe kontakt z tej drugiej
strony, i, niestety, jak sobie pomyślę, kto może kiedyś moje dzieci w szkole
uczyć, robi mi się z lekka nieswojo. (Bo co tu dużo gadać, ludzie, którzy IMHO
nie powinni otrzymać nawet matury, opuszczają mury renomowanej bądź co bądź
uczelni z dyplomem uprawniającym do nauczania.) O poziomie przedmiotów
pedagogicznych i dydaktycznych szkoda gadać, to jest zawracanie głowy. Za
nauczania biorą się i niektórzy dobrzy studenci, nie przeczę, ale tych fatalnych
się nie odsiewa.

A ludzi, którzy są w stanie uczyć własne dzieci i nie mieć ochoty ich udusić po
godzinie szczerze podziwiam. Ja mam dopiero dwulatka, a już podejrzewam, że ja
bym nie potrafiła. A jak sobie przypomnę, co się w domu działo, jak mój własny
ojciec usiłował mi coś tam z matematyki tłumaczyć (matka zapowiedziała, żeby na
przyszłość ostrzegać z wyprzedzeniem, to ona z domu wyjdzie), podziwiam jeszcze
bardziej.

> No cóż, moje doświadczenia szkolne ograniczają się wyłącznie do roli
> ucznia i później prelegenta na gościnnych występach - to jednak w
> zupełności wystarczyło, żeby mit "specjalistycznego wykształcenia"
> zajmował u mnie miejsce... na półce z mitami.

[isma]

Oooo, tak. "Tato, ja absolutnie nie potrzebuje wiedziec, ile wynosi
zero silnia!".
Inna sprawa, ze Tata byl niezrownany w opowiesciach o fraktalach
demonstrowanych na kalafiorach - stad zapewne moje zamilowanie do...
gotowania )).

[paszczakowna1]

> Oooo, tak. "Tato, ja absolutnie nie potrzebuje wiedziec, ile wynosi
> zero silnia!".

Coś w tym rodzaju. Tudzież: "Tato, jakbym ja wiedziała, czego tu DOKŁADNIE
nie rozumiem, to bym w ogóle o pomoc nie prosiła! Ja właśnie NIE ROZUMIEM!"

Własne dzieci jakieś takie... tępe są. Jak muszę studentce trzeciego roku chemii
tłumaczyć (po raz n-ty i bynajmniej nie na matematyce), jak się sprawdza, gdzie
funkcja ma minimum (rozstrzelać tych, którzy wyrzucili pochodne z programu
liceum), to jakoś to znoszę, i nawet się uśmiecham. A jak mi własna córka lat 2
z uporem pakuje kawałki z BRZEGIEM do środka puzzli, to mnie ponosi. No chyba
lepiej, żebym ja jej nie uczyła.

[nati1011]

A jak mi własna córka lat 2
> z uporem pakuje kawałki z BRZEGIEM do środka puzzli, to mnie
ponosi. No chyba
> lepiej, żebym ja jej nie uczyła.

Mój 4-latek też to robi ) Może musi sprawdzić, czy jednak jakoś to
tam nie wejdzie, a ja go ograniczam, mówiąc, że OD RAZU powinien
wyłożyć na brzeg???


bo może my tylko do nauki młodzieży sie nadajemy ))

Do maluchów to jakieś specjalne predyspozycje + anielską cierpliwość
trzeba )

[nati1011]

paszczakowna1 napisała:
> A ludzi, którzy są w stanie uczyć własne dzieci i nie mieć ochoty
ich udusić po
> godzinie szczerze podziwiam. Ja mam dopiero dwulatka, a już
podejrzewam, że ja
> bym nie potrafiła. A jak sobie przypomnę, co się w domu działo,
jak mój własny
> ojciec usiłował mi coś tam z matematyki tłumaczyć (matka
zapowiedziała, żeby na
> przyszłość ostrzegać z wyprzedzeniem, to ona z domu wyjdzie),
podziwiam jeszcze
> bardziej.


Ja wczoraj też wyszłam ) Ale po powrocie i tak jeszcze godzinę z
młodą musiałam posiedzieć. Z czego nauka zajełą jej 7,5 minuty a
pierwsze 52,5 minuty lały się łzy, tynk od wrzasków odpadał itd.
Dopiero jak zobaczyła, ze jej teatr nie robi na mnie żadnego
wrażenia wzieła w końcu kredkę i dokończyła zadanie.

Swoją drogą to powiedzcie jak długo dziecko może reagować na
wszystko płaczem? A moze są jakieś sposoby na przerobienie
dziecięcych łez i wrzasków np w energie elektryczną? Rachunki coraz
wieksze, a tu takie masy czystej energii się marnują )

[mama_kasia]

Tak się czasami zastanawiam, ...a gdyby tak zupełnie odpuścić.
Niech dostanie w kość od innych. Może to ma sens?

[minerwamcg]

> Swoją drogą to powiedzcie jak długo dziecko może reagować na
> wszystko płaczem? A moze są jakieś sposoby na przerobienie
> dziecięcych łez i wrzasków np w energie elektryczną? Rachunki
coraz
> wieksze, a tu takie masy czystej energii się marnują )

No i wyobraź sobie teraz, że mamy państwowy system kontroli nad
rodziną, który w szczególności ma zapobiegać krzywdzeniu dzieci.
Mała podnosi wrzask. W trzydziestej minucie wpada lotna brygada
kontrolerów z policją, zaczynają się przesłuchania, dziecko dostaje
skierowanie na lekarskie oględziny z ginekologiem włącznie, a Wy na
przymusową terapię rodzinną. Zakładają Wam teczkę na komisariacie i
jesteście co tydzień wzywani na rozmowę, podczas której wypełniacie
ankiety "Czy przestaliście już bić/gwałcić/dręczyć psychicznie swoje
dziecko? Odpowiedz tak albo nie".

[nati1011]

minerwamcg napisała:

> > Swoją drogą to powiedzcie jak długo dziecko może reagować na
> > wszystko płaczem? A moze są jakieś sposoby na przerobienie
> > dziecięcych łez i wrzasków np w energie elektryczną? Rachunki
> coraz
> > wieksze, a tu takie masy czystej energii się marnują )
>
> No i wyobraź sobie teraz, że mamy państwowy system kontroli nad
> rodziną, który w szczególności ma zapobiegać krzywdzeniu dzieci.
> Mała podnosi wrzask. W trzydziestej minucie wpada lotna brygada
> kontrolerów z policją, zaczynają się przesłuchania, dziecko
dostaje
> skierowanie na lekarskie oględziny z ginekologiem włącznie, a Wy
na
> przymusową terapię rodzinną. Zakładają Wam teczkę na komisariacie
i
> jesteście co tydzień wzywani na rozmowę, podczas której
wypełniacie
> ankiety "Czy przestaliście już bić/gwałcić/dręczyć psychicznie
swoje
> dziecko? Odpowiedz tak albo nie".

W Szwecji już tak jest (

(przy zdolnościach młodej do zmyśłania bez mrugnięcia choćby
powieką to nas by juz dawno do łagrów zesłali).
Znajomi załapali się w Szwecji na półroczną opiekę socjalną, bo
młody się w szkole poskarżył, że tata na niego nakrzyczał. Przez pół
roku baba przychodziła na 12 godzin dziennie i obserwowała co sie w
domu dzieje. Po 2 tygodniach znajoma kwalifikowała sie do leczenia
psychiatrycznego, a znajomy poczuł pierwotny instynkt mordercy. Mało
to śmieszne było.

[a_weasley]

nati1011 napisała:

> Przez pół roku baba przychodziła na 12 godzin
> dziennie i obserwowała co sie w domu dzieje.

W zestawieniu z tymi duńskimi kontrolerkami zastanawiam się, czy to nie jest
taki skandynawski pomysł na walkę z bezrobociem

Tak poważnie, to podobne myśli jak Minerwie przyszły mi zupełnie niedawno do
głowy, kiedy się sparzyłem dnem od czajnika elektrycznego. Co rychlej odłupałem
z zamrażalnika trochę lodu, wrzuciłem do szklanki i wsadziłem w to palce. Jak
stopniał, dorzuciłem znów lodu i tak przez kwadrans czy więcej moczyłem palce w
wodzie o temperaturze bliskiej zeru.
Bolało jak cholera i mało które dziecko w analogicznej sytuacji pozwoliłoby się
tak leczyć, a zmuszane darłoby się na całą parafię, że boli, że nie chce i co
tam jeszcze...
P.S. 1. Kuracja podziałała.
P.S. 2. Leczenie przez osobę nie będącą lekarzem, nawet niezarobkowe, jest
sprzeczne z przepisami ustawy o zawodzie lekarza.

[nati1011]

Polecam ksiażkę Polski hydraulik Zaremby. Opisuje Szwecję jakiej nie
znamy. I - niestety - kierunek w jakim zmierzamy. Można sie
wystraszyć. Tam to już jest.

Gdy państwo jest Bogiem...

[a_weasley]

...a przynajmniej ma takie ambicje, to trudno się dziwić, ze usiłuje wszystko
oczyma widzieć nieuchronionemi i generuje aniołów stróżów. Czy szwedzkie, czy
sowieckie, to już mniej istotne.
Oczywiście taki twór potrzebuje donosicieli. Znajdą się. Tanio i w wielkiej
obfitości. U nasteż.

[otryt]

Opisujecie różne przypadki nauczania poza szkołą. Pawlinka pisze, że
dziewczynki nie akceptowały ED, przynajmniej tuż przed przejściem do
szkoły. Myślę, że ED powinno się odbywać za obopólną zgodą rodziców
i dzieci. Tak zapewne było na początku, lecz w którymś momencie
rodzice powinni zakończyć i posłać dziecko do szkoły. Być może
trudno zauważyć ten moment, to cienka i delikatna granica, że dzieci
już nie chcą a rodzice coraz mniej mogą. Najczęściej dzieci i tak
wtedy się buntują i ED się kończy. Tak było także w przypadku
Witkacego. Przestały mu odpowiadać poglądy ojca i jego wielce
utytułowanych korepetytorów. Myślę jednak, że to normalny proces
szukania własnej tożsamości młodego człowieka. Nie widzę potrzeby,
aby stawiać biurokratyczne bariery przed rodzicami, czego usilnie
domaga się przez cały ten wątek Verdana, głównie w oparciu o
jednostkowy przypadek z USA. Myślę, że to rodzice w znakomitej
większości najlepiej zadbają o swoje dzieci i do nich powinna
należeć decyzja o edukacji swoich dzieci. Taką decyzję może tylko
wtedy podjąć ktoś inny, gdyby rodzice w rażący sposób zaniedbywali
swoje dzieci lub działali w równie rażący sposób przeciwko ich
interesom. Jeśli nic takiego nie zaszło, należy im zaufać. To
komunizm nikomu nie ufał i od każdego chciał zezwoleń na wszystko.
Podobne zapędy widzę w biurokratycznej Unii Europejskiej. Po 50
latach przeżywamy jakieś deja vu. Mam na myśli jedynie słuszną
ideologię, którą próbuje się zaszczepić ludziom. Starsi są już
skażeni dawnym myśleniem, ale dzieci to czyste tablice na których
można wypisywać, co się urzędnikom żywnie podoba. Stąd moim zdaniem
pochodzi pomysł posłania o rok wcześniej dzieci do szkół. Mówi się
teoretycznie, że chodzi o wyrównanie szans dzieci z różnych
środowisk. Tymczasem jest odwrotnie. Wczoraj w TV podawano, że
szkoła utrwala wrodzone nierówności tworząc np. klasy według stopnia
zamożności rodziców i już w szkole daje im odczuć, że są te gorsze.

Szkoda, ze dyskusja nie skupiła się wokół postu Nulleczki (albo
zalinkowanych stron praktyków), które szczegółowo opisują jak w
rzeczywistości wygląda ED. Rozmowę zdominowały dość żartobliwe 60
punktów Artemisa, podobne moim zdaniem do 30 punktów dowodzących
dlaczego piwo jest lepsze od kobiety i niczym nie uzasadnione
obawy Verdany, budowane nie w oparciu o praktykę ED w naszym kraju,
lecz w oparciu o co? Sam nie wiem.

Myślę, że ED to styl życia. To ludzie bardziej otwarci na innych
niż przeciętnie. To ludzie mający więcej znajomych i przyjaciół,
żyjący w szerszym środowisku społecznym niż przeciętnie. To ludzie
aktywni i zaradni, wykształceni i lubiący swoją pracę,
optymistycznie nastawieni do życia i wspólnie podejmujący przeróżne
inicjatywy w które włączają zarówno swoje dzieci, jak i dzieci
swoich przyjaciół. To ludzie stale uczący się i ruchliwi, ciekawi
świata, życia i ludzi. To ludzie promieniejący radością, chcący od
życia coś więcej niż tylko telewizyjną papkę lub szkolną
przeciętność. To ludzie poważnie traktujący swoją wiarę, aktywnie
uczestniczący w życiu religijnych współnot. To ludzie dokładnie
odwrotni niż rysuje ich Verdana. To nie jacyś zalęknieni sekciarze
izolujący się w zamknietej twierdzy od świata i zniewalający swoje
dzieci. Od nich można się sposo nauczyć. Tworzą środowisko, o które
się kiedyś otarłem.

[isma]

Otrycie, jedna uwaga co do punktow Artemisa - to nie jest tak, ze
ktos krytyczny wobec edukacji domowej wygrzebal je w necie i teraz
sie nad nimi pastwi. Wtedy, byc moze, moglibysmy powiedziec, ze nie
ma co robic z igly widel.

Ale to Artemis uzyl ich jako argumentu w dyskusji...

A co do tego, czy piwo jest lepsze od kobiety. Widzisz, znam
kobiety, ktore by sie smiertelnie obrazily, slyszac te wyliczanke.
Zwlaszcza gdyby ja uslyszaly nie przy piwie, ale np. w dyskusji o
swojej przydatnosci zawodowej...

[mader1]

też uważam, że one były żartobliwe, ale... to nie przeciwnicy je
wygrzebali. Trzeba przynać, że zapewne w dobrej wierze, Artemis sam
się, że tak napiszę kolokwialnie " podłożył"

[otryt]

Oczywiście, to nie przeciwnicy ED wbili tę bramkę z 60 punktami,
lecz Artemis wbił samobója. Z pozostałymi wypowiedziami Artemisa,
pisanymi już od siebie, jednak się zgadzam.

[mader1]

[artemis_fowl]

Informuję, że Artemis podłożył się specjalnie, żeby przeciwnicy
wyprzttykali się z amunicji w magazynkach... albo przynajmniej sam
tak twierdzi )) jak będzie sobie wystarczająco długo to powtarzał
to może nawet w to uwierzy ))

Uprzejmie donoszę, że na rynku polskim są narazie dwie publikacje
poważne na temat ED:
merlin.pl/Edukacja-domowa_Marek-Budajczak/browse/product/1,361467.html
oraz
www.impulsoficyna.com.pl/?t=indeks&sort=nazwisko&start=195&id=702
inne niestety w "intersubiektywnie sensownym języku" czyli po
angielsku

-----> otrycie po raz kolejny dziękuję za Twój głos, nie sposób się
z nim nie zgodzić )
-----> mader i decylio, chylę czoło, jestem pod wrażeniem mądrości
matki i córki )
-----> ismo - jeśli verdana przytacza przykład 4 dzieci w USA z 2,5
mln dzieci objętych ED, a ja przytaczam przykład 40 rodzin czyli ok.
120 dzieci (2 do 5 na rodzinę)z być może 200 objętych ED w Polsce,
to o jakiej wiarygodności próby statystycznej może być mowa???

Pozdrawiam, Wasz Artemis )

[artemis_fowl]

artemis_fowl napisał:

jest:
> -----> ismo - itd. itd.

winno stać:
> -----> mamalgosiu - itd. itd.

[mader1]

> -----> mader i decylio, chylę czoło, jestem pod wrażeniem mądrości
> matki i córki )

dobra, dobra )))))

[kukulka11]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=21000&w=84364200&v=2&s=0

Kształtowanie świadomości społecznej dzieci

[otryt]

Warto zauważyć, że ludziom związanym z ED zależy bardziej niż innym
na kształtowaniu odmiennej świadomości społecznej swoich dzieci, od
tej najbardziej powszechnej, kształtowanej przez telewizję lub
państwową szkołę. Zawsze odbywała się walka o świadomość
najmłodszego pokolenia. Dziś jest nie inaczej. Mainstreamowe media i
związane z nimi ośrodki opiniotwórcze patrzą z pewną irytacją, że
wyrasta im konkurencja, nowa siła opiniotwórcza, wyznająca nieco
inne wartości, sposoby życia, autorytety oraz interpretacje
rzeczywistości. To coraz bardziej prężne środowisko wyrosłe
przeważnie z katolickiej, dotychczas milczącej większości, jest
atrakcyjne dla wielu ludzi, wciągając ich w swoją orbitę.

ED to częściowa utrata kontroli nad kształtowaniem umysłów dzieci
przez państwo. Przypomnijmy sobie, jak wielki krzyk był kilkanaście
lat temu, gdy powstawały pierwsze szkoły społeczne: że nie będą
realizować programu, niezbędnego minimum, że państwo musi tego
pilnować. Ile kłód pod nogi rzucano. Później były problemy z
przekazaniem dotacji na te szkoły z budżetu w takiej samej ilości,
jakie dostają szkoły publiczne. Czy dziś te dotacje na każde dziecko
są już takie same? Myślę, ze ten krzyk wtedy i dziś w przypadku ED
ma swoje źródło w obawie, że utraci się kontrolę nad umysłami.
Przypomnijmy sobie jak wielka była walka pomiędzy opcjami
politycznymi o podręcznik do wychowania seksualnego. Dziś mamy stan
kruchej równowagi. Trudno przewidzieć, jaki światopogląd w
przyszłości będzie dominujący w naszym społeczeństwie?

Dyskusja o świadomości społecznej to obszerny temat. Tu chciałbym
tylko zasygnalizować, że bardzo mocno wiąże się on z ED. O tym jaka
ma być świadomość dzieci decydować winni ich rodzice. Wszyscy inni
powinni ich w tym wspierać, nigdy działać wbrew nim.