"Jestem mamą, to moja kariera" Natalia Niemen

[magdalenkad]

Dziewczyny nie pisałam latami, ale musicie to usłyszeć .

Piosenka taka, że pod wszystkimi słowami podpiszę się dwoma rękami. Dylematy
miałam podobne, wybór - ten sam .

Pozdrawiam wszystkie Mamy!

odsiebie.com/pokaz/294896---dc4a.html
-
Zapraszam na moją stronę: www.coek.pl/magda

[matizka]

A ja strasznbardzo lubię jak Natalia spiewa, ale ta piosenka mnie
trochę drażni taką kawą na ławę. Strasznie dużo gadania jak w
felietonie publicystycznym prawie.

Muzyka i wykonanie o niebo lepsze...

[magdalaena1977]

Po pierwsze - nie podoba mi się sztuczne przeciwstawienie pracy zawodowej i roli
matki. Tak jakby można było mieć tylko jedno z dwojga, a nie łączyć harmonijnie
obu sfer życia.
Jakoś nie wyobrażam, sobie tej piosenki w wersji męskiej
"jestem tatą - to moja kariera".
To co - wszelkie stanowiska i prace mają wykonywać tylko osoby bezdzietne.

Po drugie - to beztroskie stwierdzenie "Wśród ofert rozejrzałam się.
Wybrałam, chcę być mamą" . A przecież w większości sytuacji zostanie matką nie
jest takie proste - najpierw trzeba spotkać odpowiedniego mężczyznę (najlepiej
dobrze zarabiającego, bo bohaterka chce być mamą na pełen etat) i stworzyć z nim
szczęśliwy związek.
Stan zdrowia obojga musi być na tyle dobry, żeby dziecko mogło się począć.
I o jedno i o drugie w dzisiejszych czasach jest coraz trudniej.

[ula27121]

magdalaena1977 napisała:

Tak jakby można było mieć tylko jedno z dwojga, a nie łączyć harmonijnie
> obu sfer życia.
No ja po kilku latach zmagań z dziećmi i pracą, gdzie i jedno i drugie jest
bardzo absorbujące, nie bardzo wierzę w to, że jest to zawsze możliwe

> Jakoś nie wyobrażam, sobie tej piosenki w wersji męskiej
> "jestem tatą - to moja kariera".

Fajne to co napisałaś też sobie tego nie wyobrażam, ale słyszałam o jednym
takim przypadku. Zatem wszystko może się zdarzyć.

> To co - wszelkie stanowiska i prace mają wykonywać tylko osoby bezdzietne.

Pewnie, że nie! Ale ja przestałam sobie wmawiać, że jest to możliwe bez
uszczerbku na czymkolwiek.

> najpierw trzeba spotkać odpowiedniego mężczyznę (najlepiej
> dobrze zarabiającego, bo bohaterka chce być mamą na pełen etat) i stworzyć z ni
> m
> szczęśliwy związek.
> Stan zdrowia obojga musi być na tyle dobry, żeby dziecko mogło się począć.
> I o jedno i o drugie w dzisiejszych czasach jest coraz trudniej.
>
To jest moim zdaniem nie do przewidzenia.

Zaznaczam, że piszę o swoich doświadczeniach. Często słyszę w pracy, że ja to
jestem zorganizowana, że mnie podziwiają ale ja siebie nie podziwiam. Wiem jakim
odbywa się to kosztem moim, dzieci, pracy, rodziny. Pewnie, że staramy się to
łączyć. Uważam, że nieźle nam to wychodzi ale nie nazwałabym tego na pewno "
harmonijnym " połączeniem. Wizja matki jaką chciałabym być i pracownicy są dla
mnie nie do zrealizowania bo wymaga to ciągłych wyborów. Tu się nie douczę a tam
nie doczytam bajki.....takie życie. Doba dla nikogo się nie rozciąga...niestety.

[mamaanieli]

według mnie hasło "jestem mamą to moja kariera" to troszeczkę
pomylenie pojęć. ze mną jest tak:
1. jestem mamą - to moja droga życiowa, najważniejsze zadanie,
powołanie (!). jestem mamą całe zycie, przez 24 godziny na dobę (nie
mylić z obecnością fizyczną z dziećmi przez 24 godziny na dobę -
tego nie potrafię i nie chcę, i nie jest to według mnie potrzebne
ani im, a nie mnie). bycie matką to zadanie totalne, wymagające
zaangażowania wszystkich zmysłów. bycie matką rozwija mnie jako
człowieka.
2. jestem kobietą pracującą - dziennikarzem, to moja kariera. to
pole do samorozwoju, pewien wycinek(!) życia który pozwala mi po
przyjściu z pracy z radością spojrzeć na moje dzieci jestem
dziennikarzem kilka godzin dziennie, przez ileś tam lat w życiu. jak
można porównywać jedno do drugiego???
praca zawodowa wymaga samodyscypliny, większego zorganizowania
(byłam mamą wyłącznie domową, więc mam porównanie), pozwala rozwijać
się intelektualnie.
3. wnioski: kiedy będę dziennikarzem na emeryturze, matką nie
przestanę być
denerwuje mnie piętnowanie matek pracujących - a spotykam się z tym
coraz częściej. traktuje się je jako gorszy gatunek matek. wiem,
wiem - matki pracujące wyłącznie w domu - tez z ludzkimi językami
lekko nie mają ("taka wykształcona, a z dzieciarami w domu
siedzi"...).
w każdym razie dobrze by było, żebyśmy szanowali swoje wybory
życiowe i ich nie oceniali. i nie zakładali stereotypowo, że np.
mama pracująca to egoistka i dzieci są dla niej mniej ważne od
pracy, a mama domowa to kura, pozbawiona wszelkich ambicji.
pozdrawiam mamy domowe i "kariererowiczki"
ps. małgorzata nawrocka, która jest autorką tekstu - jest mamą 3
dziewczynek, pisze książki, pracuje m.in dla telewizji (pisze
scenariusze dla "Ziarna" )) a muzykę napisał ojciec 4 dzieci)
znany muzyk - jacek wąsowski. (chili my, i inne - mniej
chrześcijańskie zespoły).

[mamaanieli]

a w ogóle to piosenka jawi mnie się nieco kiczowato)) sorki,
dziewczyny.

[ula27121]

Czyli tutaj słowo "kariera" jest tym kluczowym

[pawlinka]

Mamaanieli - doskonale to ujęłaś, bardzo podobnie myślę

[ula27121]

Dziękuję za ten wątek. Muszę sobie chyba mocno wszystko poukładać bo nie czuję
żeby mnie ktoś piętnował, jednak sama siebie piętnuję i to mnie bardzo męczy,
rozdziera...

[ula27121]

magdalenkad napisała:

> Dziewczyny nie pisałam latami, ale musicie to usłyszeć .
>
> Piosenka taka, że pod wszystkimi słowami podpiszę się dwoma rękami. Dylematy
> miałam podobne, wybór - ten sam .
>
> Pozdrawiam wszystkie Mamy!
>

Pozdrawiam i podziwiam

[mamalgosia]

Nigdy nie mówiłam: zdobędę świat.

Przyznam, że dalekie są dla mnie słowa pani Niemen. Nigdy nie miałam
planów dotyczących jakiejkolwiek kariery, nigdy nie uważałam, że
jestem w stanie ją zrobić. Żadnych szczególnych talentów, po których
ludzkość miałaby płakać. I nigdy nie stawiałam sobie wyboru: pięcie
się w zawodzie czy rodzicielstwo.
Może ta piosenka ma sens wtedy, gdy się jest dobrym i w zawodzie, i
w macierzyństwie. A gdy w ani jednym, ani w drugim, to tekst staje
się komppletnie obcy. I tak właśnie tę piosenkę odbieram

[pawlinka]

Słyszłam już wiele razy piosenkę Niemen, podoba mi się. Myślę, o
sobie, że przede wszystkim terqaz jestem żoną i mamą, a potem -
nauczycielem. Dla mnie to teraz naturalne. Był czas, kiedy
mówiłam: "tylko bycie w domu". Potem trudny powrót do pracy na pół
etatu, dużo buntu, potwotne zmęczenie, łzy, wyrzuty sumienia i tak
dalej. Starałam sobie to poukładać, uspokoić, przestać się miotać.
Cały czas walczę, jest trudno,nie przeczę, ale staram się pamiętać o
kolejności: najpierw dom, potem praca. I tak jak Mamalgosia - nie
dla mnie kariera.
Cóż, piosenkarka, córka piosenkarza i modelki, inaczej ma prawo to
widzieć. Jej jest trudniej. Zresztą, przecież dalej śpiewa i
koncertuje. A zatem, nie śpiewa chyba w tej piosence, że wybiera
tylko jedna drogę, a drugą - zostawia na zawsze.

[mamalgosia]

No tak, pawlinko, ona jednak ma inny punkt widzenia, bo inne wzorce
(no cóż, u mnie nikt w rodzinie nie zrobił kariery estradowej), no
i pewnie talent bardziej spektakularny. A my, pawlinko, mamy te
talenty takie bardziej...hmmm...ukryte))

[pawlinka]

Hmmm, ukryte powiadasz? Poszukam, ale raczej nie wystąpię w
programie "Gwiazdy gotują na lodzie" czy jakoś tak.

[mamalgosia]

Lepiej poczytaj w przyszpilonym wątku (zainteresowania), jak ula
przewracając naleśniki robi na drutach, no to jest coś. Czekam na
piosenkę o tym

[ula27121]

Nie, na drutach to właśnie trudno...dlatego druty na razie schowane a koraliki
nawlekam

[marzek2]

Mnie się piosenka podoba i też się pod nią podpisuję. Ostatnio mam takie
klimaty, że często wręcz wstydzę się przyznać, że nie pracuję zawodowo tylko
"siedzę" w domu... i zaczynam podziwiać kobiety, które mówią o tym z pewnością i
dumą. Bo choć jestem przekonana, że akurat ja dobrze wybrałam, to trudno mi być
sobą wśród pracujących mam...

Mamoanieli - bardzo chciałabym ułozyć tak sobie zycie jak Ty - chciałabym mieć
pracę która zajmowałaby mi kilka godzin dziennie. Ale co próbuję wymyśleć
jakąkolwiek aktywność dla siebie, to gdy zaczynam myśleć o jej legalnym
aspekcie, napotykam na ściany - co jest bardzo frustrujące. Zazdroszczę Ci
trochę takiej sytuacji - to dla mnie wymarzona sprawa, troszkę pracy a główne
priorytety postawione na dom.
Ja jestem mamą ale z kompleksem niższości niestety Dlatego takie piosenki to
dla mnie dobry zastrzyk motywacyjny.

Marzek!

[mamaanieli]

jakie kompleksy?? przecież ty jesteś akurat dla mnie pod wieloma
względami wzorem! wiesz, dobrze zebyśmy się nie oglądały na siebie i
innych! trzeba robic to, co wewnętrznie czujesz za dobre i słuszne -
dla siebie i rodziny.
wiem, moja praca to pod wieloma względami, fajna rzecz dla matki. bo
nienormowany czas pracy, itd. ale... to tez cholernie trudne.
wszystko to łączyć, kombinowac, czasem coś zawalać kosztem czegoś
(inaczej sie nie da, i trzeba to niestety przyjac)
różowo nie jest, czasem nawet bardzo nie jest. psychicznie i
fizycznie.
ale wiem, ze dla mnie i mojej rodziny taki układ jaki istnieje -
jest najlepszym z możliwych! i dlatego nie mam zamiaru się
zamartwiać i rozdrapywać ranek co poranek
a twój układ Marzek - jest dla Twojej rodziny najlepszy z możliwych.
i nie ma tu miejsca na kompleksy. nie wolno się oglądać na innych.
ja już to przeszłam i przepracowałam. życie każdego z nas jest inne,
więc po co próbować się "dostosować". ważne jest wypracowanie
własnej drogi.
polecam i pozdrawiam.
ps. ja np. jestem w środowisku matek - totalnych (oczywiście w zyciu
domowym, nie zawodowym). takich idealnych, mających po 5 dzieci,
idealna figurę, totalnie oddających się dzieciom i ich zajęciom
dodatkowym. i szczerze powiem: nie jest mi czasem z nimi łątwo) no
bo jak wytłumaczyć, że nie mam czasu na pływanie synchroniczne dla
siedmiolatki)??? "nie możesz?? ale może chociaż spróbuj... to
wykształca u dzieci...."
kiedyś bym się zamartwiła: "brak pływania synchronicznego=brak
miłości macierzyńskiej" teraz wzruszam ramionami. chociaż - czasem
przykro.

[marzek2]

Heh Mamoanieli czyli pewnie sprawdza się powiedzenie "wszędzie dobrze, gdzie nas
nie ma" hi hi. Ja nie mam w otoczeniu matek totalnych, ale gdybym miała, pewnie
w jeszcze większe kompleksy bym popadła, bo nie dość że nie pracuję zawodowo, to
też nie mam czasu na pływanie synchroniczne W wir zajęć popołudniowych dałam
się wręcić w tym roku i pluję sobie w brodę, że za dużo tego, no bo przy trójce
dzieci choćby każde miało tylko jedne takie zajęcia to już mam 3 popołudnia
zajęte, a co dopiero gdyby coś było 2 razy w tygodniu...

Tak, masz rację, nie nalezy się oglądać na innych. Tylko jakoś mi się tak w
życiu porobiło ostatnio, żem została zupełnie sama na placu kur domowych i nie
mam bliskiej mi kury, która by mnie zagrzewała do boju w sprawach kurnikowych
Stąd też moje poczucie osamotnienia i utrata motywacji może...

Widzisz ja wiem, że dla mojej rodziny ten układ się sprawdza pod każdym
względem, z wyjątkiem jednego... finansowego - ale jak wiadomo, nie samymi
pieniędzmi człowiek żyje... Tylko skoro ja to WIEM, to dlaczego tak często CZUJĘ
się oceniana? I nie żeby ktoś tak naprawdę mnie oceniał, o to CZUCIE mi chodzi
właśnie...

[ula27121]

marzek2 napisała:

I nie żeby ktoś tak naprawdę mnie oceniał, o to CZUCIE mi chodzi
> właśnie...

Ja przepraszam, że się wtrącam, ale dokładnie to samo sobie uświadomiłam . Tyle,
że ja w drugą stronę. Przy takich osobach jak Ty czuję się taka...no nie wiem.
Może rzeczywiście wiele rzeczy "siedzi tylko w naszych głowach" ale ja nie umiem
tego na razie przepracować.

kompleksy ;))

[justyna.ada]

A ja jestem w środowisku duszpasterskim, gdzie jakoś tak dziwnie
się układa, że większość matek albo nie pracuje albo są to
nauczycielki czy psycholożki czy pedagożki, o krótszym czasie
pracy, albo cos w tym stylu - ale za to wielu z ojców ma świetne
posady i nawet na parkingu przykościelnym to jest widoczne ))) I
generalnie jest tendencja do tego żeby rodziny się rozwijały, tzn
mało kto sie zatrzymuje na dwójce dzieci.
I ja się czuje jak mniejszość... bo raz, że dwójka mi wystarczy,
pracuję od rana do wieczora (choć wolałabym krócej), kasy jak lodu
nie mamy, domu nie budujemy... etc. ;-P normalnie z czym do ludzi...

[mamalgosia]

My planujemy się rozwijać przy dwójce dzieci Taki rozwój w innym
kierunku niż potomstwo.
Myślę, czy może w tym: forsy jak lodu? niegłupie

[sulla]

Nie porównujmy się, bowiem zawsze znajda się i "lepsi" i "gorsi" od nas. Ja
np.pracuję od rana do nocy (też bym chciała krócej), mój mąż także, dziecię mamy
jedno, chcielibyśmy drugie, ale już teraz ledwo jedziemy, samochodu nie mamy
wcale, o domu zapomnij, nawet na dodatkowy pokój marne perspektywy - i jakoś
żyjemy Więc pociesz się, że bywają jeszcze bardziej mniejszościowe mniejszości

[mama_kasia]

Ale co próbuję wymyśleć
> jakąkolwiek aktywność dla siebie, to gdy zaczynam myśleć o jej legalnym
> aspekcie, napotykam na ściany - co jest bardzo frustrujące.

Dokładnie tak.
...Ale, Marzku, na niektóre rzeczy trzeba poczekać Miałam czas,
gdy zastanawiałam się, co jeszcze mogę, czy w domu zostać dalej
powinnam, czy jednak pracę jakąś mam podjąć. Wiesz, nie dlatego, że
wokół matki pracujące, ale ...czy to wolą Bożą jest.
I przyszedł czas. Po prostu Pan Bóg DAŁ I pomalutku dłubię
w domu szydełkiem różne rzeczy, a jedna miła "Kropka" je
przygarnia i puszcza w świat Tak się po prostu stało
Nie wiem, jak długo będzie tak. Nie wiem, co tam Pan Bóg
szykuje dalej, ale wiem, że jest niezwykle troskliwy

[mamalgosia]

Ja tam nie potrafię oceniać, co Bóg dał, a co dopuścił, co pomógł, a
w czym chciał przeszkodzić. I nei potrafiłabym jakoś jednoznacznie
ocenić np mojej pracy zawodowej - czasem wydaje mi się, że własnie
to jest Jego wola (bo tam ktoś musi uczyć, a tylu nauczycieli już
zrezygnowało, tylu nie wytrzymało...), a czasem że przeciwnie (bo
odbija się to na mojej rodzinie na przykład).
Tak więc ja nie o tym.
Tylko krótko (po długim wstępie): widziałam te Dziergadełka,
prześliczne!!!! Subtelne, piękne, podobne do tego co mają
przedstawiać, z duszą! (to mówię obiektywnie, bo mamy_kasi przecież
nie lubię)

Czucie...

[marzek2]

Tak Ula, tośmy sobie co nieco poukładały No widzisz, czyli "czucie" może być
po obu stronach, pytanie tylko JAK to przepracować? No cóż, ja tak sobie myślę,
że sama to ja sobie mogę przepracowywać ile chcę i nic z tego nie wyjdzie, muszę
pozwolić Jemu to przepracować w mojej głowie i tyle.
Ale wiesz co? I mnie czasem dobrze usłyszeć, ze to nie jest tak, że każda matka
pracująca pogardza tymi które się lenią, a każda niepracująca uwaza te pracujące
za wyrodne... I jednym i drugim jest trudno, z każdą sytuacją łączą się inne
wyzwania. Ja nie mam parcia na karierę ani na etacie ani w domu. I myślę, że
Natalia Niemen trochę z przymrużeniem oka to słowo "kariera" traktuje, taka
licencia poetica...

Pozdrawiam ciepło!

Mamo Kasiu

[marzek2]

Tak, masz rację - to że Pan Bóg wie, pamięta i coś mi tam znajdzie we właściwym
czasie - to moja tratwa ratunkowa przed zniechęceniem zupełnym. Bo czasem myślę
sobie po prostu, że to nie fair, że ja bym tyle chciała, tyle mogła, że jakieś
tam może nawet talenta mam... a tutaj te ściany ściany... A ja przestrzeń
lubię... Ale może Pan Bóg uczy mnie cierpliwości, wytrwałości, wiernośnie nawet
w tej ciasnej przestrzeni, jaką mam teraz... Ale dzięki Ci za ten wpis, takie
historie i inne dodają otuchy, że jest nadzieja...w Nim.

[magdalenkad]

Marzek, tak dobrze Cię rozumiem...

Magdalenko!

[marzek2]

Weszłam na Twoją stronę. Spodziewaj się wkrótce maila. Wydaje mi się, że łączy
nas dużo więcej niż się spodziewasz Może choć mailowo uda się trochę
powspierać - jesli masz chwilkę, zajrzyj na mojego bloga z sygnaturki -
zrozumiesz co i KTO nas łączy

[magdalenkad]

ale Marzek, pogrzeb troszkę w pamięci:

pisałyśmy dawniej do siebie, jestem z Bielska, mamy wspólnych znajomych, na
Twoim blogu siedzę regularnie. A w Krakowie bywam regularnie, ponieważ mamy
niedaleko Rynku spotkania naszej Wspólnoty . Na tym forum nieczęsto bywam,
zazwyczaj po to,by odnaleźć Twoje posty .

Marzek, jak będziesz w okolicach Bielska zapraszam Cię bardzo serdecznie, myślę,
że popołudnie wykorzystamy szybciutko .

Na mejla czekaam, stronę swoją muszę odświeżyć

ściskam serdecznie. I podziwiam. A w Twoim blogu regularnie widzę odbicie
własnych przemyśleń . A ostatnie opisy napięć z Dużym, wyjście z domu,
rozmowy z "Doradcą" ... no mam tak samo!!

a pamiętasz, jak wysłałam do przyjaciółek skopiowane od Ciebie opowiadania?
potem przepraszałam,podając źródło... jak dawno to było! I teraz, gdy ponownie
szukając odnalazłam je w sieci, tak bardzo się ucieszyłam! nadal są aktualne

no, się rozpisałam, może GG?

[matizka]

A ja jeszcze o Natalii. Też nie umiem słuchać tej piosenki nie
myśląc o niej samej. Zresztą to co piszecie o autorach tekstu i
muzyki też mi pasuje do tego skojarzenia. I pojawia mi się jeszcze
jedno skojarzenie - dyskusja, która była tu kiedys n.t. opinii p.
Wołochowiczów n.t. przedszkoli.

Jakos tak mam wrażenie, że często tak jednoznacznie wypowiadają się
mamy, które mają wolne zawody i one tak naprawdę coś tam sobie
robią "zawodowo", żeby "nie zwariować". A dodatkowo często ich
mężowie też mają wolne zawody i mogą im w bardziej elastyczny sposób
niż tacy mający etat pomagać.

Ale z trzeciej strony - to jest to chyba piosenka, która ma poprostu
zwrócic uwagę na to, że mama niepracująca zawodowo nie marnuje
swojego zycia i że może to być sensowny, swiadomy wybór.

[mader1]

Ładna, miła piosenka. choć moja krytyczna córka powiedziała, że gdyby Natalia
wybrała " tylko" i " jedynie" macierzyństwo, nie śpiewałaby tej piosenki i
kilku innych Jednak macierzyństwo jako jedyna "kariera" nie realizuje się w
błysku fleszy. A jedyni, którzy słuchają występów recytatorskich i wokalnych
mamy, to dzieci i ich przyjaciele - jak mama odważniejsza.
Tak, jestem mamą. Ale to żadna kariera ))))), bo nie jestem typem
karierowicza. Mamą jest się już poprzez urodzenie dziecka i można oczywiście
tego nie lubić, nie akceptować, ale fakt jest faktem. Jak kto realizuje swoje
powołanie zależy często do wielu wypadkowych.

[minerwamcg]

Dla mnie to akurat miłe, że ktoś macierzyństwo postrzega inaczej niż
uwięzienie się na parę w porywach paręnaście lat (jeśli dziatwa
liczniejsza) w zupach i kupach, i mówi o tym głośno. Że to nie tylko
pasmo codziennych czynności, tak banalnych, że aż idiotycznych, i
męcząca konieczność ciągłego dostosowywania swoich komunikatów do
możliwości dwu-trzy-czteroletniego mózgu. Więc popieram.
Natalia Niemen nie śpiewa o ile wiem "to moja JEDYNA kariera" - więc
być może to coś oznacza także dla kobiet, dla których wraz z
urodzeniem dziecka świat nie zamknął się w czterech ścianach z
przerwą na spacerek (nawet nie spacer) do parku.
Wiem, teoretyzuję. Na razie jeszcze teoretyzuję Za tydzień z
kawałkiem dopadnie mnie radosna a nieubłagana praxis i "się
zobaczy".
Ale wiecie co?
Późne macierzyństwo oprócz mnóstwa obaw jakie ze sobą niesie, ma też
sporo zalet. Przecież ja już nie muszę robić kariery! Cholera, co za
ulga )) Coś tam w życiu zrobiłam, coś napisałam, coś mi nawet
wystawili w teatrze, byłam na samym dole i na względnej górze
służbowej hierarchii, przerobiłam bezrobocie i konieczność
zaczynania od nowa...
Będę uwiązana w domu powiedzmy przez trzy lata? No fajnie, ale w
perspektywie całego mojego życia trzy lata to wcale nie tak długo!
Nie muszę już ani "się wyszaleć" ani "użyć życia", świata zwiedziłam
całkiem spory kawałek, na razie wystarczy...
Być może to taka przedporodowa euforia , ale planując zostanie
rodzicami myśleliśmy z Arthurem mniej więcej właśnie tak.
Zaczynam coś całkiem nowego, o czym wiem tylko tyle, że będzie
zupełnie inne w stosunku do tego co było. Ale ani specjalnie nie
płaczę za tym co było, ani nie obiecuję sobie cudów po tym, co
będzie. Jak mawiali nasi przodkowie, w Bogu nadzieja, w torbie
syr ))

[sulla]

A wiesz Minerwo, że ja ostatnio często sobie myślę o Was ciepło, bo jak rok temu
tak jak Ty teraz już czekałam (co prawda u mnie rozwiązanie dopiero w maju)i tę
końcówkę tak miło wspominam. I myślę sobie,że już niedługo Ty spojrzysz po raz
pierwszy na Wasze dziecko tak jak ja spojrzałam na nasze - i już się cieszę
razem z Wami

[minerwamcg]

Dzięki Westchnij za nas, właśnie o tę nadzieję...

[sulla]

jasne,że tak

[paszczakowna1]

Też ciepło myślę, choć u mnie (też cesarka, 9 maja) minęło już 3 lata. I
końcówkę też miło wspominam - jakoś już minęły wtedy wszystkie strachy (a ja
niestety pesymistka straszna jestem, więc całą ciążę sobie zmartwienia
wymyślałam), i zostało tylko oczekiwanie. A wrażenie przy cięciu jest
niesamowite - jakoś sobie nie wyobrażałam, że jeszcze dobrze nie 'wyjęte'
dziecko jest tak ruchliwe i tak głośne.

A co do pracy - to nie jest zawsze takie proste. Brakuje mi w tym wątku
refleksji (choć w poprzednich na ten temat były), że nie tylko wobec dziecka
mamy obowiązki, i nie tylko za dziecko ponosimy odpowiedzialność. To rzecz jasna
zależy od specyfiki pracy, ale zdarza się, że od tego czy pracę zawodową
porzucimy na jakiś czas czy nie, mocno zależy los innych ludzi. (Zwłaszcza
właśnie w przypadku późnego macierzyństwa, kiedy kobieta ma wysoką pozycję
zawodową.) W szczególny sposób dotyczy to chyba różnego rodzaju nauczycieli i
wychowawców, ale nie tylko. Jeśli, na przykład, kobieta-naukowiec podejmuje się
prowadzenia czyjegoś doktoratu, i po tym na trzy lata bierze urlop wychowawczy
(a doktorant niech sobie radzi sam), czy to jest faktycznie moralnie w porządku?
A jeśli bizneswoman zawiesza działalność firmy, i przez to tracą źródło
utrzymania jej pracownicy? Pewnie, cmentarze są pełne ludzi niezastąpionych, ale
tu chodzi o naszą decyzję (na śmierć czy chorobę wpływu nie mamy).

A co z ludźmi, którzy w nas dużo zainwestowali, i mają nadzieję na 'zwrot'
(powiedzmy, my u kogoś zaczęliśmy robić ten doktorat, nauczył nas dużo,
nawysyłał na konferencje, i nagle się dowiaduje, że nasza część badań jest
zawieszona na czas nieokreślony.) Nie traktujcie tego proszę jako krytyki
(zresztą takie sytuacje w sumie nie są częste), ja sobie tylko głośno myślę.

[minerwamcg]

Też, ale z drugiej strony są rzeczy ważne i ważniejsze... Jeżeli
ktoś (ktosia!) miałaby czuć się niespełniona życiowo, bo odkładała
macierzyństwo ad calendas graecas (na święty nigdy), nie wynagrodzą
jej tego żadne tytuły, publikacje, tłumy doktorantów. Zobowiązania
ma się nie *tylko* wobec dziecka - ale chyba *przede wszystkim*
wobec dziecka.
Ot, i ja... zostawiłam zespół, który bardzo mnie potrzebował,
zostawiłam rozgrzebaną robotę, którą trudno, będę musiała zacząć od
początku jak wrócę, godzę się z faktem, że beze mnie wiele rzeczy w
pracy funkcjonuje gorzej - ale co robić. Prawdę mówiąc, praca
naukowa i tak często daje spore możliwości manewru (bratowa męża
robi habilitację mając dwoje małych dzieci) - ale z pracą
organizacyjną bywa trudniej. Z drugiej strony nie jestem aż tak
próżna aby mniemać, że mój zespół nie przeżyje półtora roku z innym
szefem To są w większości ludzie, którzy od lat robią to samo,
mają duże doświadczenie, i byle im specjalnie nie przeszkadzać, to
sobie dadzą radę.

[sulla]

kurde, wybacz, ale filolog we mnie musi wtrącić, że "ad Kalendas" (jeden z
nielicznych wyrazów łacińskich, co właśnie przez K, a nie przez C)

Filologicznie :)))

[minerwamcg]

Na dobrą sprawę to i "święty Nigdy" niektórzy piszą dużą literą jako
imię własne

[paszczakowna1]

> Prawdę mówiąc, praca
> naukowa i tak często daje spore możliwości manewru (bratowa męża
> robi habilitację mając dwoje małych dzieci)

Daje, ja zrobiłam, co prawda tylko z jednym. (Tyle ze pisać wtedy owszem można,
gorzej natomiast z myśleniem koncepcyjnym - u mnie przynajmniej tak było.) Ale
co innego łączenie, lepsze czy gorsze, macierzyństwa i pracy zawodowej
(podejrzewam, że i Ty się tak całkiem nie odetniesz - po jakiś 1.5-2 latach
zresztą instynkt zaczyna mówić, że młode na nogi już stanęło i za stadem podąża,
i czymś innym się warto też zająć), a co innego założenie, że od tej pory jestem
tylko mamą. I to taką na 300% normy (też mi się ta 'kariera' skojarzyła).

[minerwamcg]

Paszczakówno, litości, o co Ty mnie podejrzewasz? O akceptację
dożywotniego "omamienia"??? O chęć mamowania młodym do końca ich
studiów?! )) A kysz! Moja teściowa tak zrobiła - urodziła drugiego
syna i nie wróciła do pracy na wieki wieków amen.
Póki dzieci były małe, to okay, ale za kilka lat dorastający chłopcy
(a potem dorośli faceci) mieli w domu mamusię-gospodynię ze
wszystkimi konsekwencjami tego faktu i cierpieli przez to okropnie.
Przy pierwszej okazji wynieśli się na swoje z wizgiem i galopem, i w
ten sposób ocaleli dla społeczeństwa.

[paszczakowna1]

> Paszczakówno, litości, o co Ty mnie podejrzewasz? O akceptację
> dożywotniego "omamienia"??? O chęć mamowania młodym do końca ich
> studiów?! ))

A nie, ja wręcz przeciwnie. Podejrzewam, że tych założonych trzech lat nie
'wysiedzisz', chyba że z odskocznią zawodową. Przez pierwszy rok faktycznie
przyjemnie jest być z młodym i lizać futerko, ale później instynkt zaczyna
dyktować, że można już wyjść i zapolować.

A z tymi 300% normy to raczej miałam na myśli, kogoś kto najpierw kupuje stosy
'mat edukacyjnych' i innych dziwnych a uciesznych przedmiotów, a później uczy
noworodka języka migowego a niemowlę czytać, grać na fortepianie, mówić po
japońsku i nurkować. Ciebie, żeby była jasność, o to też nie podejrzewam. Sama
mam pewne skłonności, ale je zwalczam.

[minerwamcg]

Paszczakówna rzecze:
> A z tymi 300% normy to raczej miałam na myśli, kogoś kto najpierw
> kupuje stosy 'mat edukacyjnych' i innych dziwnych a uciesznych
> przedmiotów, a później uczy noworodka języka migowego a niemowlę
> czytać, grać na fortepianie, mówić po japońsku i nurkować.

A tak, tak. Pakowanie w dziecko zbyt wielu ambicji naraz może być
przyczyną wielu groźnych. A i rozwijanie na siłę bywa. Prawdą jest
też, że rodzice-perfekcjoniści mogą mieć skłonność do jednego i
drugiego.
Dla jasności w sprawie - najmłodszym gramotnym dzieciem o jakim
słyszałam jest trzyletni syn mojej przyjaciółki, ale tutaj dość
wyraźnie widać różnicę między forsownym uczeniem, a sytuacją, kiedy
brzdącowi spodobała się zabawa w literki... Podobnie może być z
językiem migowym, jeżeli malcowi podoba się pokazywanie tego, czego
nie umie wyartykułować dzióbnie, może to być użyteczny sposób
porozumiewania się, zresztą jak patrzę, w jaki sposób matki
rozumieją swoje jeszcze niemówiące dzieci i vice versa, stwierdzam,
że wytworzenie się między nimi "prajęzyka" jest tyleż cudowne, co
pospolite. Ale różnica jest podstawowa - dzieć musi chcieć, a
rodzice na to chcenie odpowiedzieć, nie na odwrót. Inicjatywa może
oczywiście wyjść od rodziców, ale broń Boże jako lokata ambicji.
Raczej sugestia bez nacisku na odpowiedź

Pstrowski i inni

[a_weasley]

Moje Szczęście napisało:

> (bratowa męża robi habilitację mając dwoje małych dzieci)

A owszem. Tyle, że primo - bez niani ani rusz, secundo - niania
nianią, ale bardzo są uzależnieni od wsparcia logistycznego tegoż
brata teściowej i jest z tego trochę kłopotów.

> co innego założenie, że od tej pory jestem
> tylko mamą. I to taką na 300% normy
> (też mi się ta 'kariera' skojarzyła).

W ogóle wyrabianie 300% normy w jakiejkolwiek dziedzinie może być
przyczyną wielu groźnych chorób (czego nieżywym dowodem jest
wzmiankowany Wincenty P.).

[paszczakowna1]

> Też, ale z drugiej strony są rzeczy ważne i ważniejsze... Jeżeli
> ktoś (ktosia!) miałaby czuć się niespełniona życiowo, bo odkładała
> macierzyństwo ad calendas graecas (na święty nigdy), nie wynagrodzą
> jej tego żadne tytuły, publikacje, tłumy doktorantów. Zobowiązania
> ma się nie *tylko* wobec dziecka - ale chyba *przede wszystkim*
> wobec dziecka.

Nie chodzi nawet o odkładanie macierzyństwa, ale o decyzje, czy łączyć je
(wcześnie) z pracą zawodową, czy nie. Tu trzeba, IMHO, starannie rozważyć
potrzeby dziecka, ewentualnych innych uwikłanych w to ludzi, męża (który może
czuć się mocno niekomfortowo w roli jedynego żywiciela rodziny, nawet jeśli
chwilowej, a za to chcieć się na równi z żoną angażować w wychowanie dziecka - a
rezygnacja matki z pracy zawodowej często oznacza, że ojciec musi pracę
zintensyfikować), no i w końcu, last but not least, swoje własne. I może akurat
wyjść, ze dziecku się jednak krzywda pod opieką niani nie stanie, a
anestezjologa na zastępstwo szpital żadną miarą nie znajdzie...

[pawlinka]

"starannie rozważyć potrzeby dziecka, ewentualnych innych uwikłanych
w to ludzi, męża ". Dlaczego "uwikłanych"? Macierzyństwo to nie
sprawa kryminalna czy jakaś afera, to też nie spisek przeciwko
ludzkości! Czy jest ono możliwe tylko wtedy, kiedy jest sytuacja
konfortowa? równy podział? To nie tak. A gdzie poświecenie, służba?
Gdybym myślała tylko o moich uczniach, spośrod których co roku dany
rocznik zdaje maturę, musiałabym stale bić się z myślami, odkładać,
przekładać decyzje, bo nie jest dobrze, jeśli w ostatniej klasie
zmienia się nauczyciela przedmiotu maturalnego.

[mamalgosia]

po reformie oświaty matura to pestka w porównaniu z egzaminem
gimnazjalnym)

[pawlinka]

tak, tak, ale nauczyciel nie ma prawa chorować, iść na urlop, a nie
daj Bóg na emeryturę! "Co z egzaminem naszych dzieci?"

[magdalaena1977]

paszczakowna1 napisała:

> Nie chodzi nawet o odkładanie macierzyństwa, ale o decyzje, czy łączyć je
> (wcześnie) z pracą zawodową, czy nie.
W dodatku man wrażenie, że pracą zawodową jednak łatwiej pokierować niż
macierzyństwem. Jest znacznie więcej możliwości, ścieżek rozwoju ...

A dziecko do jednych przychodzi za wcześnie, inni muszą długo na nie czekać (jak
minerwa). I bardzo niewiele da się z tym zrobić.
I w tym kontekście bardzo przeszkadza mi taka postawa "wybrałam - chce być
mamą". I w ogóle mam wrażenie, że np. Kościół katolicki powinien być wykazać
więcej akceptacji czy zrozumienia dla bezdzietności - zaczynając chociażby od
skreślenia założenia, że jest to bezdzietność wynikająca z lenistwa i chęci
robienia kariery.

[mama_kasia]

I w ogóle mam wrażenie, że np. Kościół katolicki powinien być wykazać
> więcej akceptacji czy zrozumienia dla bezdzietności

Akurat ostatnio o bezdzietności z troską KK mówił.
A i wcześniej także. Myślę, że ogólnie troska KK jest.
Natomiast różnie to wygląda u pojedynczego księdza - jak
zawsze zresztą.

Do Magdalenki

[marzek2]

Napisałam maila na adres gazetowy, bo stronka dziś w budowie chyba i nie działa

[magdalaena1977]

dzięki - odbiorę wieczorem, jak wrócę z pracy

[magdalaena1977]

mama_kasia napisała:

> > I w ogóle mam wrażenie, że np. Kościół katolicki powinien być
> > wykazać więcej akceptacji czy zrozumienia dla bezdzietności
>
> Akurat ostatnio o bezdzietności z troską KK mówił.
> A i wcześniej także.
Ale to tylko wtedy, jeśli ta bezdzietność jest efektem dramatycznej
bezpłodności. A jeśli para po prostu nie ma dzieci i nie rozpacza, to pojawiają
się takie komentarze o egoizmie. Wielokrotnie spotkałam się z takim stanowiskiem
np. w kazaniach.
Nie wspominając już o tym, że dla KK problem braku dziecka dotyczy tylko
małżeństw. Tak jakby pragnienie zostania rodzicami pojawiało się nagle podczas
nocy poślubnej.

A u mnie pragnienie posiadania dziecka jest niezależne od chęci znalezienia
Właściwego Mężczyzny. A o ile miłość można spotkać wszędzie i zawsze, to dla
kobiety szansa na posiadanie dziecka zmniejsza się z każdym rokiem samotności.

[mama_kasia]

> Ale to tylko wtedy, jeśli ta bezdzietność jest efektem dramatycznej
> bezpłodności. A jeśli para po prostu nie ma dzieci i nie rozpacza, to pojawiają
> się takie komentarze o egoizmie.

No tak, ale dlaczego nie ma? Bo jest to jej decyzja, niezwiązana
z niemożnością poczęcia? O taką sytuację chodzi?

[magdalaena1977]

mama_kasia napisała:

> > Ale to tylko wtedy, jeśli ta bezdzietność jest efektem dramatycznej
> > bezpłodności. A jeśli para po prostu nie ma dzieci i nie rozpacza, to poj
> awiają
> > się takie komentarze o egoizmie.
>
> No tak, ale dlaczego nie ma? Bo jest to jej decyzja, niezwiązana
> z niemożnością poczęcia? O taką sytuację chodzi?
Chodzi raczej o sytuacje, że kiedy para nie ma dzieci, a nie mówi dlaczego, to
takim pierwszym skojarzeniem księdza, jest to, że nie chcą.

[mama_kasia]

> Chodzi raczej o sytuacje, że kiedy para nie ma dzieci, a nie mówi dlaczego, to
> takim pierwszym skojarzeniem księdza, jest to, że nie chcą.

No, teraz jasne
Czyli jednak odruch księdza, a nie ogólnie za mała akceptacja
czy za małe zrozumienie dla bezdzietności ze strony KK.

[minerwamcg]

Bo bezdzietność i bezdzietność to czasem dwie kompletnie różne
sprawy (ale mi się odkrywczo powiedziało! Pod koniec ciąży miewam
przebłyski geniuszu charakterystyczne dla szczególnie inteligentnych
odmian ameby). Kiedy po wiadomych Wam przejściach bywałam na portalu
Poronienie, spotkałam się z postawą księży "no ale to nie była
aborcja, więc grzechu nie ma, w czym zatem problem?" albo "twoje
dziecko umarło, bo za mało je kochałaś" (Chryste Panie, żeby mnie
ktoś wtedy tak powiedział, do dziś bym siedziała w kiciu za ciężkie
pobicie i nie ma, że osoba duchowna) - więc przewielebny o
wrażliwości kamaza z przyczepą może stanąć na drodze każdego z nas.
Dzietnych, bezdzietnych, wielodzietnych, niepłodnych. Błędem byłoby
jednak utożsamiać wybryki (bo jak do cholery inaczej to nazwać)
takich zakutych choć poświęconych pał z postawą Kościoła.

[mamalgosia]

minerwamcg napisała:

> Pod koniec ciąży miewam
> przebłyski geniuszu charakterystyczne dla szczególnie
inteligentnych
> odmian ameby).
Ja też tak miałam. I niestety zostało. Teraz cała moja nadzieja w
menopauzie



Kiedy po wiadomych Wam przejściach bywałam na portalu
> Poronienie, spotkałam się z postawą księży "no ale to nie była
> aborcja, więc grzechu nie ma, w czym zatem problem?" albo "twoje
> dziecko umarło, bo za mało je kochałaś"
W to drugie to nie mogę uwierzyć Jak ktoś mógł tak napisać???
A to pierwsze - tak, to też znam. Kompletne niezrozumienie, kompletne


> wrażliwości kamaza z przyczepą może stanąć na drodze każdego z
nas.
> Dzietnych, bezdzietnych, wielodzietnych, niepłodnych.
Tak, minerwo, ale jest coś w tym, że wielodzietni tą wrażliwością są
traktowani przez księży rzadziej. Ale przez świeckich częściej, więc
równowaga zachowana

[mamalgosia]

tutaj: forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=16182&w=69914041&a=69914041
troszkę się nawypowiadaliśmy.
I ja mam to poczucie odpowiedzialności pozarodzinnej. Czy ono jest
słuszne i w jakim stopniu powinno byc - tego oczywiście nie wiem. I
pewnie w różnym miejscu dla kazdego przebiega

No, na tym forum już naprawdę chyba o wszystkim gadaliśmy

pierwsze spojrzenie

[mamalgosia]

sulla napisała:

> I myślę sobie,że już niedługo Ty spojrzysz po raz
> pierwszy na Wasze dziecko tak jak ja spojrzałam na nasze - i już
się cieszę
> razem z Wami

Jak dotychczas było to dla mnie najpiękniejsze i niosące największy
ładunek emocji przeżycie


>
>
>
>
>

[sulla]

Och, ja tego nigdy nie zapomnę. Tego spojrzenia uważnego i przyjaznego,
mówiącego "Cześć,to ja, poznajesz mnie? Bo ja Ciebie poznaję". Nie wiem jak to
możliwe, ale tak właśnie było

P.S. Mama i kariera, coś mi się pomyślało...

[minerwamcg]

Jak widać, temat po mnie chodzi Tak mi sie pomyślało, a propos
tytułu piosenki. Że tam może czasem znajdować się, jak mawia Arthur,
mogiła czworonoga. Jeżeli ktoś (ktosia ) z pasją i zaangażowaniem
robiła karierę, poświęcając jej wszystko albo prawie, angażowała się
z głową i nogami, a teraz z równą pasją rzuci się na bycie mamą...
to ajajaj, kochani moi, ja nic nie chcę mówić, ale chyba żal mi tego
dziecka. Jak widzę, co ludzie robią w pracy, i jak dalece stają na
głowie (co przyznać trzeba w przypadku kariery daje niezłe efekty!)
dla osiągnięcia sukcesu, to wizja przeniesienia tego na grunt
rodzinny przyprawia o dreszcze.

[mamalgosia]

minerwamcg napisała:

> Jeżeli ktoś (ktosia ) z pasją i zaangażowaniem
> robiła karierę, poświęcając jej wszystko albo prawie, angażowała
się
> z głową i nogami, a teraz z równą pasją rzuci się na bycie mamą...

Własnie ja dokładnie w ten sposób odebrałam tekst tej piosenki

[mader1]

> Późne macierzyństwo oprócz mnóstwa obaw jakie ze sobą niesie, ma też
> sporo zalet. Przecież ja już nie muszę robić kariery! Cholera, co za
> ulga )) Coś tam w życiu zrobiłam, coś napisałam, coś mi nawet
> wystawili w teatrze, byłam na samym dole i na względnej górze
> służbowej hierarchii, przerobiłam bezrobocie i konieczność
> zaczynania od nowa...
> Będę uwiązana w domu powiedzmy przez trzy lata? No fajnie, ale w
> perspektywie całego mojego życia trzy lata to wcale nie tak długo!
> Nie muszę już ani "się wyszaleć" ani "użyć życia", świata zwiedziłam
> całkiem spory kawałek, na razie wystarczy...
> Być może to taka przedporodowa euforia , ale planując zostanie
> rodzicami myśleliśmy z Arthurem mniej więcej właśnie tak.

Bardzo miło to czytać
Zobaczysz, jak będzie fajnie wystarczy trochę tej radości "podać dalej"

[verdana]

Fakt, późne macierzyństwo jest jakieś spokojniejsze. Czego Ci z
całego serca zycze.
A co do macierzynstwa jako kariery - mnie jakos wstrzasa na ta myśl
dreszcz obrzydzenia i to nie dlatego, abym uwazała siedzenie w domu
z dziećmi za zły wybór. Tylko ... tylko powinno w domu się siedzieć
raczej dla tych dzieci, nie dla siebie. Moja przyjaciółka, ktora
robila badania nad adopcja, stwierdziła, ze najgorzej wypadaly te
adopcje, gdzie najwazniejsze dla kobiety bylo wlasnie "bycie mamą",
a nie posiadanie dziecka - o ile rozumiecie róznicę. Dla mnie jakos
to dziecko jest nardziej nowym bliskim, nowym członkiem mojej
rodziny, niz kimś, kto okresla moją droge życiową - troche to
pokretne, ale może da się zrozumieć.
A jak wygląda pelnoetatowa kariera mamy
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=93102303 -
przerazajace.

[mamalgosia]

verdana napisała:

> Fakt, późne macierzyństwo jest jakieś spokojniejsze.

))
Znam tylko późne macierzyństwo, inne mi się nie przytrafiło. No,
skoro ono jest spokojniejsze, to strach sie bać, co byłoby gdybym
urodziła jakieś dziecko w normalnym wieku

[ruda_kasia]

ja to chyba na waszym tle - szczyl - ale spokojniejsza byłam mając lat 26 niż 35
no ale niestety nie robiąc kariery mam zbyt nerwową pracę.