Wrażenia z komunii i białego tygodnia

[arwena_11]

Komunia była 24 maja. Pogoda dopisała, dzieci grzeczne, wzruszenie
ogromne. Byłam dumna z syna, że potrafił tak pięknie wypowiadać
swoje kwestie, że był skupiony i nie rozglądał się na boki. Zresztą
wszystkie dzieci z jego klasy stanęły na wysokości zadania.
Komunię mieliśmy sami, ale biały tydzień razem z okolicznymi
szkołami państwowymi. I tu nasuwa mi się wniosek, że jednak komunia
nie powinna być dla wszystkich. Wiele dzieci nie dorosło do
przyjęcia Pana do swoich serc. Nie wiem czy to zalezry od wychowania
czy od dziecka, ale biały tydzień to koszmar.
Te dzieci nie powinny w ogóle przyjmować I komunii. Gadają,
przepychają się, w ogóle nie zachowują sie jakby byli w Kościele,
tylko nie wiem, na placu zabaw?
Katechetki sie wydzierają na dzieci i non stop je strofują.
Nasze dzieci stoja grzecznie, wpatrzone w ołtarz i księdza, nasza
pani Katechetka uśmiechnięta, spokojna.

NIe wiem, ale mam wrażenie, że jak dziecko nie jest nauczone przez
prawie 9 lat swojego życia jak zachowywać się w kościele (
katechetka głośno informuje dzieci kiedy wstać, kiedy usiąść a kiedy
klęczeć ), to nie powinno przystępować do Komunii, a jak już zostało
dopuszczone, to strofowanie i wydzieranie się na nie w trakcie mszy
już nic nie da.

Jak to wygląda u was?

[samboraga]

Arweno, a jak liczna jest grupa 'waszych' dzieci?

[arwena_11]

16 sztuk. Jedna klasa

[samboraga]

Tak sobie pomyślałam Że mała grupka Podobnie opowiadają o wrażeniach rodzice
wczesnokomunistów, gdzie też dzieci mało
Rok temu u nas (mój syn przystępował) szły razem 3 klasy równoległe, ze szkoły
katolickiej. Uroczystość była wspaniała, ale w takiej masie to się nie da,
myślę, że się nie da, aby było zupełnie spokojnie - u nas 'zupełnie' spokojnie
nie było. W takiej masie może coś by dało siedzenie rodzinami? Ale przy takiej
liczbie dzieci część siedziałaby daleko w narteksie Z drugiej strony, na
uroczystości rocznicowej (w tym roku, była też druga szkoła, rejonowa) niektórym
mamom ksiądz i msza św. zupełnie nie przeszkadzali - siedziały w tyle kościoła,
noga na nodze, i calutką mszę dobrze się bawiły w swoim gronie... Więc możliwe,
że nawet siedząc z dziećmi poprawiałyby im bez końca fryzurę czy ubranie?
I - jeszcze rok temu bym pomyślała, że to, jak pisze Kasia, kryzys rodziny((
Ale takie obrazki z ostatnich tygodni: początek mszy św., w ławce starsze panie,
dosiada się jeszcze jedna, po reakcji sądząc sąsiadka - panie szepczą ze sobą
całą mszę, drugi obrazek: egzamin końcowy w szkole muzycznej syna, klasa
pianina, dzieci grają (na ocenę), tylko jedna klasa, nieliczna, więc całość trwa
pół godziny zaledwie - a mimo to byli dorośli, którzy nie mogli się oprzeć by od
razu nie komentować 'teatralnym szeptem' podczas grania dzieci... Nie wiem co to
jest? Kryzys uwagi, ważności spraw? Bo wychodzi na to, że czy do kościoła, i na
koncert (przykładowo) przychodzą - praktycznie - osoby niby zainteresowane, i
niby zorientowane...

[sylwia0405]

samboraga napisała:
Z drugiej strony, na
> uroczystości rocznicowej (w tym roku, była też druga szkoła,
rejonowa) niektóry
> m
> mamom ksiądz i msza św. zupełnie nie przeszkadzali - siedziały w
tyle kościoła
> ,
> noga na nodze, i calutką mszę dobrze się bawiły w swoim gronie...

Właśnie - nie ma co debatować o katechetkach, przykład dzieci przede
wszystkim biorą od rodziców. I myślę, że nie z tego co rodzice
mówią, a bardziej z tego - jak rodzice postępują. W klasie mojego
syna było zebranie rodziców z dziećmi dotyczące zachowania (1
klasa). Pani ma pewne problemy ze zdyscyplinowaniem - dzieci
rozmawiają na lekcji, nie uważają. Co przykuło moją uwagę - że
większość rodziców narzekała, że ich dzieci są za mało przez panią
chwalone. Kiedy wypowiadały się dzieci i pani - rodzice w większości
zamiast tych dzieci wysłuchać zachowywali się jak w kawiarni. Nawet
nie silili się na ściszenie głosu - rozmawiali sobie bez
skrępowania. I jak tu wymagać potem skupienia i dyscypliny od dzieci?

Na tegorocznych rekolekcjach też zresztą wychowawczyni była zmuszona
zwrócić uwagę mamom, któe zapomniały gdzi i po co przyszły.

[sion2]

Grupa ta liczy 16 dzieci - wiem, bo znam tę sytuacje, szkołe i
katechetke. Rzeczywicie porownania z dziecmi ze szkol panstwowych
nie ma zadnego a raczej jest ale na gorzej. Katechetka ze szkoly
katolickiej, swiecka osoba, trzyma kontrole nad grupa dzieci za
pomoca usmiechu i gestow, niezwykłe - przyznam.

Ale nie czarujmy sie Marto - w tej wlasnie grupie 16 dzieci było
przynajmniej jedno dziecko, ktore sie chwalilo na drugi dzien
rowiesnikom, a raczej je odpytywalo ile pieniedzy dostali. I
wysmialo tych co dostali po kilkaset zlotych a nie kilka TYSIECY
zlotych .

Moim zdaniem przygotowanie do I Komunii nie polega na nauczeniu
kiedy wstawac a kiedy klekac - to parodia chyba a nie przygotowanie
do I Komunii. Ruchliwosc dziecka w czasie mszy moze miec rozne
podloze, nie tylko niegrzecznosc czy brak wyuczenia wlasciwego
zachowania. U mnie w parafii na przyklad siostry pozwalaja sie
obracac w ławkach, przeciągnac (oczywiscie nie co chwile ale ze 2
razy)czy wstac. nie pozwalaja rozmawiac glosno, biegac i odwracac
uwage innych dzieci od mszy sw.

Moim zdaniem to najwazniejsze nauczyc dziecko co jest istotne w tej
uroczystosci, co najwazniejsze, nauczyc szacunku wobec najwiekszego
Daru jaki otrzymalo - samego Chrystusa. Nauczyc że prezenty
materialne nie maja zwiazku z ta uroczystoscia a juz zebrane
pieniadze żadnego. I niestety tego nie zrobi żadna katechetka - to
sie moze dokonac tylko w rodzinie. A że mamy deliktanie
mowiac "kryzyz wartosci" i "kryzyz rodziny" to efekty sa jakie są :
(. Myslę że wsrod nich krecące sie dzieci w czasie mszy to
najmniejszy problem.

W ogóle odzywa sie we mnie dusza społecznika i tak sobie mysle jakby
tu rozpocząc akcje medialna, zapoczątkowac jakis ruch z inicjatywy
obywatelskiej, ktory w przyszlosci za kilka, kilkanascie lat sprawi
że urządzanie przyjecia weselnego z okazji I Komunii bedzie wielkim
obciachem? jak zmusic rodzicow do zaprzestania robienia szopek?
przeciez tych, co sie tym brzydza jest naprawde spora liczba - macie
pomysl jakis?

[arwena_11]

Kasia no wiec właśnie najwiekszy niesmak wzbudzają panie katechetki.
Dzieci jak dzieci, jak sie nie biją i nie krzyczą można zniesc. Może
bardziej jestem przyzwyczajona do mszy z udziałem tylko naszej
szkoły, więc troche razi mnie jak w sumie duże dzieci nie umieją
wytrzymać godziny bez zaczepiania się nawzajem ( walenie sąsiada
dopiero co otrzymanym obrazkiem po głowie)
Natomiast panie katechetki, latają po kościele, krzyczą na dzieci i
głośno mówią kiedy wstać a kiedy siadać. Jedna wczoraj stała akurat
obok mnie i jak przy alleluja krzyknęła "wstajemy", to aż
podskoczyłyśmy z koleżanką w ławce. Nawet się śmiałyśmy potem że
dostałyśmy reprymendę, że za wolno wstałyśmy.

Co do prezentów do nie wiem nic, poza tym, że wszystkie dzieci
dostały zegarki, a jeden chłopiec nawet trzy. Opowiadał potem, że
sie goście niedogadali, no bo po co mu trzy zegarki jak ma tylko
dwie rece.

[sion2]

Ja nie bronie katechetek - wiem że te z waszej parafii wrzeszcza i
sobie nie radza z dziecmi. Tylko mowie że inaczej oceniam
przygotowanie dzieci do I Komunii niz po zachowaniach typu kręcenie
się w ławce, gadanie itd. Dziecko z najbardziej fajnej katolickiej
szkoly, majace super katechetke i cudowengo ksiedza na pierwsza
spowiedz, majace uroczystosc w kameralnej atmosferze itd itd ale
chwalace sie że dostalo tyle i tyle pieniedzy nastepnego dnia w
szkole - nie zostalo wlasciwie przygotowane do uroczytosci ale
nawalili rodzice a nie katecheci.

A o tych zegarkach slyszalam tez - az sie zdziwilam ze jeszcze
zegarki w modzie na I Komunie .

komunie i przyjęcia

[mader1]

Szkoła prywatna, niekatolicka. Dzieci w czasie mszy zachowywały się bardzo
dobrze, były przejęte i spokojne. Bardzo lubią swoją katechetkę. Tak je
przygotowała ( świecka, dość młoda osoba), że nie musiała ani krzyczeć, ani
strofować. Stanowią małą grupę - i może tu leży sukces. Raczej nie po stronie
rodziców - wprawdzie były dla nich zarezerwowane miejsca siedzące, a goście byli
zdyscyplinowani i nie zajęli ich bezprawnie ( jak to kiedyś na forum się
skarżono), ale zaraz na początku mszy, w czasie pierwszego czytania dało się
zauważyć, że nie za bardzo wiedzą, jak ona przebiega ( goście przecież stali,
więc nic nie dało rozglądanie się na boki). Potem już obserwowali dzieci )))
Przyjęcie , na którym potem byliśmy było... no bogato zaplanowane, z bogatymi
prezentami i oprawą. Ale jakoś tak to pomyślano, że goście, którzy nie byli aż
tak bardzo zamożni, poczuli się tez docenieni. Może to zresztą osobowość
"komunisty" i jakiś cud - wymodlony - że nie jest "rozpuszczony", choć ma
wszystko. Rodzice namówili gości do wspólnej zabawy, dzieciom zorganizowali
czas. I z jednej strony duże, wystawne przyjęcia wydają mi sie nie na miejscu, a
z drugiej to było zorganizowane z dużą kulturą.
Dzieci i młodzież, które się dawno nie widziały, mogły nie tylko pogadać, ale
też się ze sobą pobawić a i my rozmawialiśmy spokojnie z dawno niewidzianymi -
ach ten brak czasu i odległości - przyjaciółmi i kuzynami. Takie to było miłe.
Ale ... najbardziej mnie zdziwiło, że spośród wielu, wielu par, które się
zgromadziły w związku z komunią , żyjących ze sobą dłuuugo aż nie do pomyślenia
, znających się między sobą po osiemnaście i więcej lat, nie było żadnej po
rozwodzie. Tak jakoś starają się wspierać - choćby na odległość- że wszystko się
dobrze kończy
To tyle.

[nati1011]

> Ale ... najbardziej mnie zdziwiło, że spośród wielu, wielu par,
które się
> zgromadziły w związku z komunią , żyjących ze sobą dłuuugo aż nie
do pomyślenia
> , znających się między sobą po osiemnaście i więcej lat, nie było
żadnej po
> rozwodzie. Tak jakoś starają się wspierać - choćby na odległość-
że wszystko si
> ę
> dobrze kończy
> To tyle.

może to kwestia środowiska i rodziny? Może te wartości wyniesione
z domu od pokoleń nie są takie nietrwałe? A moze - w to mocno
wierze - ta łaska dobrego życia poprzednich pokoleń rozciąga sie na
kolejne pokolenia. Czytając twojego posta uciekłąm myślami i
stwierdziłam, ze ja w rodzinie i wśród bliskich znajomych tez nie
mam żadnych rozwodników. Patrząc po rodzinie - dużej i nawet mocno
w bok - nie mogę sopbie przypomniec żadnego rozwodu. Jedynym
niechlubnym wyjątkiem są moi rodzice ale mój ojciec miał 7 braci
i wszycy w kilkudziesiecioletnich małżeństwach. Dzieci w odpowiednio
krótszych, ale też bez jakiś tragedii. I nie chcę przez to
powiedziec, ze to idealne zwiazki. Nie brak problemów i czasem
kryzysów, ale jednak silne wiezy rodzinne są świetnym utrwalaczem.
My z meżem parę razy nawet sie śmialiśmy, że w takim ścisłym
układzie rodzinnym, to nawet nie da rady sie rozstać, bo i tak co
kilka dni trzeba by sie spotykac przy jednym stole. Tak więc, chciał
nie chciał trzeba sie godzić

[mader1]

rodziny nie ma wielkiej, więc może trudno tu coś wywnioskować, ale tak, teraz
spotykam znajomych, u których kryzysy,problemy, jakiś rozwód w trakcie. Więc
kiedy się rozejrzałam , pamiętając przecież historię tych wszystkich małżeństw,
poczułam się... no bezpiecznie i dobrze. To dobrze, że w dzisiejszym zaganianym
świecie ktoś podjął trud zgromadzenia Ważnych dla Rodziny osób. To jednak daje
dzieciom poczucie wyjątkowości wydarzenia. I tego, że te Ważne Osoby rezygnują
ze swoich spraw, by uczestniczyć w Ważnej Uroczystości.
To chyba nie w związku z tym, co przekazywali rodzice - dziadkowie.
Ta część rodziny to raczej powoli wraca do korzeni, do wiary - to pokolenie
mam-babć tu nawaliło. Dla mnie niesamowite było, że w trakcie imprezy nikt nie
zapominał , Komu zawdzięczamy to spotkanie.

W mojej rodzinie były osoby niewierzące, niektóre mocno pokłócone z Kościołem.
Były też takie, które I Komunię uważały za okazje do dobrej imprezy, natomiast
nie były zainteresowane tym, co dzieje sie w kościele. Byli tacy, co do niego
nie weszli !
Nie podobało mi się , że będzie przyjęcie. Pamiętam, jak mówiłam do swojej Mamy,
że najbardziej chciałabym po I Komunii w tej białej sukience pojechać z nimi na
jakiś spacer po lesie.Chciałam trochę ciszy i spokoju. Bardziej podobał mi się
biały tydzień, bo był już spokojny i To , co ważne, mogło być ważne. A nie ilość
potraw i ich przygotowywanie do późnej nocy.

[nati1011]

mamy chyba różne doświadczenia rodzinne. Moja rodzina (i mamy i
taty) pochodzi z jednego - bardzo religijnego regionu. Dziadkowie po
wojnei wylądowali na ziemiach odzyskanych, ale to gdzieś w nich
zostało - a mama po prostu znalazła meza w rodzinnych stronach
dziadka. No, kandydatów na swietych na razie za wielu nie ma w
rodzinie, ale jednak wszyscy byli wierzący, w wierze wychowywani i
ta wiarą nasiąknęli. Od tego jednak cieżko tak całkiem uciec.

Może byłoby inaczej gdybyśmy wyjechali daleko od rodziny, byli sami
ze swoimi problememi... Ale tu, w pobliżu rodzicó, dzidków, braci
itd naprawdę trudno ukryć jakieś wieksze problemy. A jak sie nie da
ukryć, to tez szybciej sie je rozwiazuje

Inna sprawa, że w takiej rodzinie wiara jest jakby przypisana. Nie
ma czasu na zastanowienie, czy świadomy wybór. I często ta wiara
jest taka powierzchniowa, zwyczajowa, może nawet płytka. Czasem
trzeba wstrząsu by ją przemyśleć i poukładać. Przyznam, zę dla mnie
komunia czy bieżmowanie nie były wyjątkowymi wydarzeniami. Były
jakąś naturalną koleją rzeczy. Oczywiście było i wzruszenie i
radosć, ale nie wiem czy wieksza niż w zwykłe Boże Narodzenie czy
Wielkanoc

[isma]

No wiec ja sobie mysle, ze jednak tego dopuszczenia do Eucharystii to sie nie
powinno za bardzo reglamentowac (kiedys bardziej jastrzab w tym wzgledzie bylam).
Ale teraz sobie mysle, ze jednak, no, sakrament owocuje. Moze nie od razu, moze
po latach... To nie jest dobro, ktore by trzeba ograniczac z innych przyczyn,
niz ciezki grzech.

Natomiast pytanie jest takie, na ile to dopuszczenie do Eucharystii powinno miec
uroczysty, a na dodatek "pokoleniowy", wymiar. Kiedys tu pisalam, ze mnie by sie
podobalo - jakkolwiek zdaje sobie sprawe, ze to jest technicznie w polskich
warunkach wlasciwie niewykonalne - gdyby dzieci przystepowaly do I Komunii nie
calymi klasami i szkolami, w jednym terminie, tylko w kilku(nastu) turach w
ciagu calego roku, mniejszymi grupkami - ci, ktorzy by o to w danym momencie
poprosili, i zostali przez proboszcza uznani za gotowych.
Zeby to nie bylo wydarzenie tak pewne i egzekwowalne jak doroczna wizyta sw.
Mikolaja...

Nie widze tez wiele sensu w obowiazkowym celebrowaniu Bialego Tygodnia -
obserwuje, ze sporo zgorszenia to sieje: znaczna wiekszosc dzieci sie nudzi jak
mopsy (lub rozrabia), a jeszcze bardziej znaczna wiekszosc rodzicow sarka mniej
lub bardziej jawnie, coz temu ksiedzu do glowy wpadlo, zeby sie ZNOWU modlic ;-(((.

[nati1011]

isma napisała:

> Nie widze tez wiele sensu w obowiazkowym celebrowaniu Bialego
Tygodnia -
> obserwuje, ze sporo zgorszenia to sieje: znaczna wiekszosc dzieci
sie nudzi jak
> mopsy (lub rozrabia), a jeszcze bardziej znaczna wiekszosc
rodzicow sarka mniej
> lub bardziej jawnie, coz temu ksiedzu do glowy wpadlo, zeby sie
ZNOWU modlic ;-

No, ale biały tydzień jednak nie jest obowiazkowy. U nas chodzi
jakieś 20-30% dzieci Czyli mniej wuiecej tyle co na niedzielną
mszę. Reszta niestety "zaliczyła" komunię
> (((.
>

Nie dać się zwariować

[sylwia0405]

Czytam bardzo intensywnie Wasze wypowiedzi o komuniach. Mnie czeka
komunia najstarszego za rok i przyznam się szczerze, że coraz
częściej zastanawiam się jak znaleźć w tym wszystkim złoty środek.
Tak, żeby było godnie i bez przesady. A dziecko motywuję już teraz,
kiedy zdarzało mu się marudzić, że nie chce iść na mszę w niedzielę,
albo w kościele zachowuje się niegrzecznie - to ja w odpowiedzi z
uporem manianka mu powtarzałam - że ewidentnie nie dorósł jeszcze do
tego, żeby się do komunii przygotowywać. Powiedziałam mu, że to nie
wafelki rozdawane do kawy - tylko Pan Jezus - i jeśli będę widziała,
że do sakramentu nie dorósł, to zwyczajnie go nie puszczę z
rówieśnikami. Po tej rozmowie chłopaka zachowanie w kościele uległo
zmianie. Teraz soti podczas mszy skupiony i uczestniczy w modlitwie,
śpiewa głośno - choć wiadomo, jak to u dziecka zdarzają się
chwile "słabości". Nie stanowią jednak reguły

[ruda_kasia]

Mówiłam w podobnym tonie, bo mi się moje dziecie wydawało mało "dojrzałe". W
praniu wyszło, że była jedną z nielicznych zaangażowanych.
Ale czego się spodziewać, skoro rodzie zrobili z komunii cyrk. Miały być miejsca
w stallach (karmelici Kraków) tylko dla rodziców, mieliśmy wejściówki (sic!) a
jak przyszliśmy po błogosławieństwie na krużgankach, wiele miejsc było zajętych
przez dalsza rodzinę.
Miało nie być "fleszowania", 80% ludzi po to była w stallach i non stop błyskały
aparaty (to po co zamawiamy profesjonalną firmę???), większość rodziców (których
znam z widzenia) do komunii z dziecmi nie przystąpiła.
W białym tygodniu rodzice z dziećmi przychodzili w połowie i tak krótkiej mszy.
Kurizum stanowiła jedna mama, która wprowadziął dziecko do kościoła na samo
przyjęcie komunii.

Dzieci, które łażą jak z przeproszeniem barany w czasie przeistoczenia.

A ja się kiedyś naśmiewałam, że w kościele na ul. Dobrego pasterza przed mszą na
ekranie pojawiały się kilkakrotnie informacje, kiedy i jak klękać przed
najświętszym sakramentem.

Dobrze, że mam to za sobą.
Inna sprawa, że moje dziecko też musiało dostać opr ostatnio, bo spieszyła się
pod ołtarza i wycięła lekki "przykuc" z omieceniem swej osoby imitacja znaku
krzyża... ale zdarza jej się to wybitnie rzadko.

[isma]

No. A trzeba jeszcze powiedziec, ze dziecie Twe chadza do specyficznej szkoly,
gdzie teoretycznie nie powinny uczeszczac spoleczne wyrzutki )).
Choc inna rzecz, ze akurat tam wlasnie parcie na "wystep" moze byc wieksze, niz
gdzie indziej (czego sie boje, i siedem razy po siedem sie zastanawiam, czy M.
tam probowac poslac warto...)

[ruda_kasia]

Ismo, nie pomogę
Sama nie wiem, czy dobrze zrobiłam.
W razie czego służę paroma hmm mam nadzieję obiektywnymi uwagami.

male grupy

[nati1011]

Małe grupy - góra 20-30 osób to chyba najlepsze rozwiazanie. Chocby -
prozaicznie - rodziców nie bedzie stać na zbytnie szaleństwa w
kościele.

Jak idzie 50 czy nawet 100 dzieci to nie ma szans na ciszę i
skupienie. U nas było ok 50 i już był haos. No ale na razie nie
liczę na jakieś zmiany. Chyba że na gorsze - teraz właśnie
obserwowaliśmy bramy i masę sztucznych kwiatów przy komunii (

Mail Alex

[mader1]

Zamieszczam po starej znajomości bo prosiła

"W obronie tych "okropnych" szkół państwowych ...
"Komunię mieliśmy sami, ale biały tydzień razem z okolicznymi
szkołami państwowymi. I tu nasuwa mi się wniosek, że jednak komunia nie powinna
być dla wszystkich. Wiele dzieci nie dorosło do przyjęcia Pana do swoich serc.
Nie wiem czy to zalezry od wychowania czy od dziecka, ale biały tydzień to
koszmar. Te dzieci nie powinny w ogóle przyjmować I komunii. Gadają,
przepychają się, w ogóle nie zachowują sie jakby byli w Kościele,
tylko nie wiem, na placu zabaw? Katechetki sie wydzierają na dzieci i non stop
je strofują. Nasze dzieci stoja grzecznie, wpatrzone w ołtarz i księdza, nasza
pani Katechetka uśmiechnięta, spokojna."
napisała jedna z forumowiczek... otórz nie mogę się zgodzić ... moja córka
chodzi do tej gorszej szkoły państwowej, dzieci w klasie 30, z czego 27 czy 28
przystępujących, zarówno podczas mszy komunijnej jak i nabożeństw białego
tygodnia dzieci zachowują sie spokojnie, godnie i grzecznie... nie oglądają sie
na boki, nie wiercą, dziewczynki nie mają rękawiczek, torebek i innych
rozpraszających dodatków, godnie przyjmują komunię, są skupione i poważne,
większość rodziców towarzyszy im, jeśli nie obydwoje to jedno, dużo osób
przystępuje do komunii... w klasie równoległej podobnie, natomiast dzieci
rozmawiające i wiercące się i mamusie wiecznie gadające i poprawiające futerka i
pelerynki... zauważyłam u dzieci z pobliskiej prywatnej szkoły międzynarodowej,
która ma ten sam biały tydzień .... wszystko, albo prawie wszystko więc, moim
skromnym zdaniem, zależy od wychowania, od rodziców, od środowiska z jakiego
dzieci są, od siostry/katechetki prowadzącej, księży z parafii....
niekoniecznie od tego czy szkoła katolicka prywatna czy państwowa zwykła...
moje dziecko nie bywa często w kościele, ale jak już tam jest to zachowuje sie
godnie i poważnie, z jej postawy podczas ostatnich dni jestem dumna... msza
komunijna była bardzo uroczysta, elegancka, organy i skrzypce grały, ksiądz
mądrze i krótko mówił, nastrój był odpowiedni do uroczystośći, żadne flesze nie
błyskały, dzieci pięknie śpiewały, naprawdę wzruszające chwile... "

Ale resztę ewentualnej polemiki będziesz Alexie musia zamieścić sama

[arwena_11]

Alex, nie chodziło mi o to że szkoła państwowa jest gorsza, bo tego
nie wiem. Chodziło mi raczej o to , ze wiele z tych dzieci poszło do
komunii "z rozpędu", bo wszyscy idą, i nie wypada nie posłać dziecka.
W katolickiej szkole tego nie ma, wszyscy świadomie podchodzą do
sakramentu. Nie mówię, ze wszystkie dzieci się źle zachowują, ale
bardzo wiele. No i jeszcze jeden aspekt, im bliżej końca białego
tygodnia tym mniej dzieci przychodzi. U nas są wszystkie, a z
pozostałych pewnie ok 50%.
Dzisiaj jedna dziewczynka prztszła już po komunii.

Dziwie się ludziom, że wysyłają dzieci do komunii, bez przekonania,
z wygody i hipokryzji.

trochę późno dołączyałam do dyskusji

[netus]

Późno zabieram się do dyskusji, ale chyba mogę...
Nasze dzieci tez chodzą do katolickiej i prywatnej szkoły, komunia w szkole jest
piękna - mała kaplica szkolna, mało dzieci, żadnego tłoku, dzieci grzeczne,
skromne itd. Naprawdę ładnie. Kilka dni po naszym białym tygodniu poszliśmy na
msze białego tyg. do naszych przyjaciół do kościoła, gdzie dzieci ogromnie dużo
naraz brało udział we mszy św. Wrażenie moje? Bardzo pozytywne, hałas tak,
rozmowy dzieciaków tez, ale ksiądz uśmiechnięty, dzieci wyrywają się do modlitwy
wiernych, śpiewają tak głośno, że dudni cały kościół. Pomyślałam, że to
PRAWDZIWE że to bardzo PRAWDZIWE. I stwierdziłam, że PAN Bóg na każdy poziom
jest odpowiedni, i tu i tu pięknie i prawdziwie, tylko w szkole "zwykłej"
bardziej spontanicznie....

[isma]

Propozycja:
www.rp.pl/artykul/20,309627_To_nie_liturgiczny_teatr.html

[mama_kasia]

"Kiedy rodzice uznają, że dziecko jest gotowe do przyjęcia
sakramentu, zgłaszają to i następuje przyjęcie Pierwszej Komunii
w zwykłą niedzielę." - o, i ja tak chciałam

[mader1]

i my tak byśmy chcieli za dobrze by było

Kaśka, spać, przecież Ty lubisz wcześnie zasypiać ))))

[mama_kasia]

jeszcze troszeczkę - na Ducha Świętego czekam - zaraz
wątek zakładam

[aka21]

Nasza Magda właśnie tak przystąpiła do I Komunii Z tą różnicą, że
było to w sobotę wieczorem.
Nasza wspólnota w tym roku prowadziła cykl spotkań dla rodziców
dzieci pierwszokomunijnych w jednej z warszawskich parafii. Odbyło
się to na prośbę proboszcza. A jednak bywaja i takie inicjatywy

[melapela2]

Trafiłam w tym roku w jednej parafii na koniec Białego Tygodnia.
Dzieci było mało (z tego co powiedział ksiądz i z ilości ustrojonych
ławek zrozumaiłam, że na końcówkę przyszli tylko najwytrwalski - na
oko ok. 30%).
W pierwszej (6-7 osobowej) ławce 2 chłopców > całą mszę przepychali
się z jednego końca na drugi, zabierali sobie ksiązki (na koniec
było święcenie), bili sznurami od alb. Nie reagował nikt! Ani
rodzice (mozliwe że nie było ich w kościele), ani zakonnice, ani
ksiądz (choć wszystko działo się przed jego nosem).