Śmierć Jacksona

[ewa_anna2]

Nie wiem, co powiedzieć, napisać. Nie jestem jego fanką. Może nie
płaczę, ale jakoś mi smutno.
Wiem, że to jego wina, że zmarnował swoje życie. Leki, operacje
plastyczne. Długi...
Wiele informacji uważam za przesadzone - np stwierdzenie, że jego
śmierć jest gorsza od śmierci Papieża (debilizm niektórych
Internautów, przepraszam za stwierdzenie). Są to inne rodzaje
śmierci, inne osoby.
Ale tak ostatnio częściej myślę o śmierci (nie znamy dnia i
godziny). Trzy miesiące temu zmarł mój ojciec, też nie przygotowany
na śmierć. Czasem patrzę na wiek osoby zmarłej na nekrologu (wiek 23
lata, życie stało przed nim...).
Takie myśli pojawiają się też, jak umrze ktoś znany. O tym, jak żył,
jaki jest jego los po śmierci. Czasem jest tylko nadzieja na
miłosierdzie Boże.

[nati1011]

no cóż - to kolejny przykład zmarnowanego życia na własne zyczenie.
Miał wszystko- i wszystko przepuścił.

Dla mnie to prawdziwy antybohater.

Oby miłościwy Bóg nie poskąpił mu Swojego
Miłosierdzia. Panie świeć nad jego duszą.

[mamalgosia]

Nie oceniałabym go tak surowo. Według mnie był zagubionym, chorym
człowiekiem

[sulla]

Miał wszystko? Szczerze wątpię.
Miał pieniądze i sławę. Tyle wiemy na pewno. Czy to jest to "wszystko"?

Moim zdaniem był bardzo samotnym i nieszczęśliwym człowiekiem.

[nikaa818]

Też fanką nie jestem ani nie byłam (choć posiadam gdzieś do dziś
płytę analogową "Bad" ale tak jakoś szkoda mi się go dzis
zrobiło.Myślę o nim jako o biednym człowieku, od dziecka uwikłanym w
showbiznes, który go zupełnie wykrzywił, zrobił z niego jakiegoś
dziwoląga ostatecznie.No, biedny człowiek...
----------
Panie, miej Miłosierdzie...

[mamalgosia]

A ja byłam jego fanką. Gdy jeszcze był czarny. Ach, jak mi się
podobał w "Say, say, say"... Były to dla mnie pogodne i beztroskie
czasy, więc i jego wspominam z taką nutą

[ese1]

ja na ta smierc patrze inaczej. Jego tworczosc to okres mojej wczesnej mlodosci,
jego utwory przypominaja mi wiele fajnch chwil. Dlatego glupio sie poczulam
slyszac, ze odszedl.
Odszedl czlowiek, ale jego glos pozostal niesmiertelny i jeszcze pokolenia go
beda sluchac (jak Presleya). Nie bylam jego fanka, ale jego muzyki i talentu i
owszem.
Kazdy z nas kiedys odejdzie, tylko co czy cos po sobie pozostawi.

[verdana]

Nie przepadałam za Jacksonem, ale ja w ogóle nie znam się na muzyce,
co mi chwały nie przynosi.
Nie ulega jednak watpliwosci, ze umarł wielki twórca, człowiek ,
ktory stworzył nowy gatunek muzyki. Może ta muzyka się podobac czy
nie podobać - ale była to postać w muzyce niecodzienna i wazna.
Tworczość moze być cenna niezaleznie od tego, jakim człowiekiem byl
twórca.
Z głebokim żalem przyjęłam parę lat temu śmierć Jacka Kaczmarskiego
i nie moge tej smierci odżałować - niezaleznie od tego, ze zmary na
pewno nie był swietlanym wzorem cnót wszelakich.
Ze śmiercią tworcy umieraja takze jego nienapisane dzieła, a tych
żałuję najbardziej.

Zadbał się na śmierć (Minerwa)

[a_weasley]

Z punktu widzenia tego forum przypadek interesujący jako niemal
dosłowna ilustracja słów, że kto chce zachować życie, straci je.
Miał obsesję dożycia stu lat i to najlepiej jako człowiek młody. I
tak o siebie dbał, te wszystkie maseczki, namioty tlenowe itp., że z
tego dbania wykonał plan w 50% dokładnie.

[minerwamcg]

Jak już napisałam na innym forum, pamiętam go jako radosnego,
ciemnoskórego chłopca, który roznosił estradę. Pomiędzy nim a tym
czymś co z siebie zrobił, i tym kimś, kto wskutek tego umarł nie ma
żadnego związku.
Tym bardziej smutne. Umarł wbrew własnym życzeniom, a jednak po
trosze na własne życzenie. Jak powiedziałam przed chwilą do Arthura,
Michael Jackson zadbał się na śmierć.

Proporcje

[a_weasley]

Ewa_Anna2 napisała:

> Wiele informacji uważam za przesadzone - np stwierdzenie, że jego
> śmierć jest gorsza od śmierci Papieża

Można tylko zacytować Kaczmarskiego:

> Mam więc Boga takiego, na jakiegom zasłużył...

Proporcje czego??

[ewa_anna2]

Bo nie kumam
Ten cytowany fragment pochodzi z forum Onetu, widoczny był na
pierwszej stronie. I trochę mnie dotknął. Płakałam po Papieżu.
Zresztą chyba już się przyzwyczaiłam, że na Onecie trudno jest
znaleźć mądre komentarze.

Śmierć zawsze porusza. Śmierć bliskich (po których płacze tylko
rodzina). Masowe tragedie (Word Trade Center, zamachy
terrorystyczne, wypadek Airbusa...).
Chcemy, czy nie chcemy porusza też śmierć znanych osób. O śmierci
naszych bliskich nie wspomną raczej w mediach, o śmierci aktora, czy
piosenkarza tak.

Jackson, mimo, że bogaty był biednym człowiekiem. Zmarnowane
dzieciństwo, potem wiele osób traktowało go jak maszynkę do
zarabiania pieniędzy. No i skrajna nieakceptacja siebie.

Proporcje osób oczywiście

[a_weasley]

ewa_anna2 napisała:

> I trochę mnie dotknął.

Witaj w klubie

> Płakałam po Papieżu.

No więc właśnie ja też, bo to raz...

> na Onecie trudno jest
> znaleźć mądre komentarze.

To w ogóle deficytowy towar. W tym przypadku to nie wiem, czy się
śmiać czy płakać. Nad autorem komentarza. I nad światem.

> Śmierć zawsze porusza. Śmierć bliskich (po których płacze tylko
> rodzina). Masowe tragedie (Word Trade Center, zamachy
> terrorystyczne, wypadek Airbusa...).

Może jestem gruboskórny, ale mnie ta śmierć poruszyła niespecjalnie.
Nie wiem nawet, co śpiewał, może go kiedyś słyszałem, ale nie
wiedziałem, że to on. Umarł człowiek, którego nie będzie mi
brakowało, bo jego istnienie w żaden sposób mnie nie ubogacało
(jedynie wzbogacał moją wiedzę o ubocznych skutkach celebrytyzmu).
Już bardziej mnie poruszyła śmierć Farah Fawcett, bo wczesne Aniołki
bardzo lubiłem, przeto z FF jakaś tam część mnie umarła. Maciupka,
niewidoczna gołym okiem, ale jednak.

> Jackson, mimo, że bogaty był biednym człowiekiem. Zmarnowane
> dzieciństwo, potem wiele osób traktowało go jak maszynkę do
> zarabiania pieniędzy. No i skrajna nieakceptacja siebie.

Pod tym względem, istotnie, warta ta śmierć głębszej refleksji.

[nati1011]

> ewa_anna2 napisała:
> > Śmierć zawsze porusza. Śmierć bliskich (po których płacze tylko
> > rodzina). Masowe tragedie (Word Trade Center, zamachy
> > terrorystyczne, wypadek Airbusa...).
>

Śmierć ostatnio bardzo sie zdewaluowała. A wielodniowe żałoby
narodowe ogłaszane średnio co kwartał jeszcze te tragedie rozmywają.
Nie ruszają mnie śmierci znanych ludzi. Chyba, ze ich twórczość była
dla mnie ważna - Jacksona nie była.

Nie ruszają mnie też ostatnie tragedie. A przynajmniej nie w takim
potocznym sensie. Oczywiście człowieka zawsze żal. Ale nie rozumiem
dlaczego równoczesnej śmierci w autobusie 10 osób przywiązuje sie
wiekszą wagę niz śmierci 15 osób które w tym samym dniu zgineły na
naszych drogach - tyle ze w pojedynczych wypadkach.

> > Jackson, mimo, że bogaty był biednym człowiekiem. Zmarnowane
> > dzieciństwo, potem wiele osób traktowało go jak maszynkę do
> > zarabiania pieniędzy. No i skrajna nieakceptacja siebie.
>
> Pod tym względem, istotnie, warta ta śmierć głębszej refleksji.

Zwłaszcza, że tak skrajny przypadek pewnie długo już się nie zdarzy -
oby.

[ewa_anna2]

nati1011 napisała:

>
> Śmierć ostatnio bardzo sie zdewaluowała. A wielodniowe żałoby
> narodowe ogłaszane średnio co kwartał jeszcze te tragedie
rozmywają.

Z jednej strony tak. Filmy mówiące o śmierci, ale nieoddające prawdy
o niej. Filmy, w których trup ściele się gęsto. Niewiele jest filmów
oddających w części prawdę o śmierci, jako przykład mogę tu podać
film "Podążaj w stronę światła", który mówi o trudnym towarzyszeniu
dziecku w umieraniu.

> Nie ruszają mnie śmierci znanych ludzi. Chyba, ze ich twórczość
była
> dla mnie ważna - Jacksona nie była.
>
> Nie ruszają mnie też ostatnie tragedie. A przynajmniej nie w takim
> potocznym sensie. Oczywiście człowieka zawsze żal. Ale nie
rozumiem
> dlaczego równoczesnej śmierci w autobusie 10 osób przywiązuje sie
> wiekszą wagę niz śmierci 15 osób które w tym samym dniu zgineły na
> naszych drogach - tyle ze w pojedynczych wypadkach.

Mnie trochę ruszają, przynajmniej niektóre. Zastanawiam się, co
czuli pasażerowie tego samolotu. Przecież musieli wiedzieć, że umrą.
Czy Jackson wiedział, że umiera?? Czy np mój ojciec, który też umarł
podobnie jak on też wiedział, że umiera, jak zasłabł na dworze?? Co
czuje człowiek w takim momencie??

Natomiast zbyt częste wprowadzanie żałoby narodowej również uważam
za przesadzone, tym bardziej, że niektóre z nich były przesadzone
(np ta po śmierci Stalina, ale cóż... Takie wtedy były czasy, taka
władza).

>
> > Pod tym względem, istotnie, warta ta śmierć głębszej refleksji.
>
> Zwłaszcza, że tak skrajny przypadek pewnie długo już się nie
zdarzy -
> oby.

Słuchałam sobie rano TVN 24 i nawet czasem tam zdarza się niektórym
mądre rzeczy powiedzieć.
Wszędzie, nawet i u nas są ludzie, którzy własnym życiem przypłacili
swoją sławę i popularność. U nas może nie na taką skalę i nie ma tak
spektakularnych przypadków.
U mnie budzi niesmak gazeta "Fakt". Nie czytam jej, ale jak
spaceruję z psem - mam okazję pooglądać nagłówki (fuj). Na ile one
są prawdziwe, a na ile wysmażone przez żądnego kasy dziennikarza??
Np ostatni o p. Trojanowskiej.
I jeszcze odnośnie Jacksona - to sporo ludzi ponosi winę za jego
śmierć. Lekarze, którzy w pewnym momencie nie powiedzieli nie (przy
n-tej operacji plastycznej).
Michael Jackson, Elvis Presley jest jednym z najbardziej jaskrawych
przypadków, że pieniądze szczęścia nie dają.

[sion2]

A wiecie że mi się dzis głupio zrobiło. Bo na onecie w serwisie
poswieconym wyczytalam że Michael był prawdopodobnie chory na
bielactwo. To choroba wystepujaca u niego w rodzinie ze strony ojca.
Ponoc raz o tym wspomnial w wywiadzie ale im bardziej byla to
zaawansowana choroba tym bardziej ukrywal sie za maska ekscentryka i
dziwaka ale nie chcial byc uznany za chorego. Bielactwo wystepuje w
kazdej rasie ludzkiej, także czarnej. O ile u rasy białej jest
widoczna tylko w lato gdy reszta skory sie opali a chore miejsca
nie, o tyle u Murzynow szybko prowadzi do groteskowego wygladu gdyz
skora (najczesciej od twarzy) wielkimi plamami staje sie calkowicie
pozbawiona melatoniny. Tracenie barwnika dotyczy takze warg, brwi i
rzęs stad koniecznosc stosowania makijazu.
Napiano w artykule że poczatkowo makijazem starano sie utrzymac
brazowy kolor skory Jacksona a pozniej na odwrót - miejsca ktore nie
utracily barwnika starano sie "wybielic" makijażem.
Za taka teza przemawia fakt ze nie istnieje chyba medyczny,
farmakologiczny sposob aby Murzynowi wybielic skore albo
przeszczepic biała na tak duze części ciała. A jesli nawet to ciało
ludzkie nie wytrzymaloby takiego trucia przez 20 lat.
Glupio mi sie zrobilo bo caly czas myslalam ze to wybielenie skory
bylo dziwactwem, megadziwactwem Michela.
Powstaje u takich ludzi takze ogromna nadwrazliwosc na slonce i
musza nosic ciemne okulary i zaslaniac sie kapeluszami.

Ale fakt pozostaje faktem ze korygowal sobie kształt ust i nosa.
Oraz ze w tajemniczy sposób społodził białe dzieci.

[a_weasley]

Sion2 napisała:

> Za taka teza przemawia fakt ze nie istnieje chyba medyczny,
> farmakologiczny sposob aby Murzynowi wybielic skore

Istnieje, istnieje. I w Indonezji jest nawet wśród jednostek
zamożnych dość popularny.

> ludzkie nie wytrzymaloby takiego trucia przez 20 lat.

No i właśnie nie wytrzymało...

[minerwamcg]

Nie tylko czarni się wybielają, żółci też. W Chinach to popularna
rozrywka, wiem od zaprzyjaźnionego sinologa.
Właśnie mi Arthur podpowiada, że najbardziej wybielają się
czerwoni No, ale my tu o Jacksonie, nie o polityce.

[11.jula]

prawdę mówiąc spodziewałam się, że ta śmierć szybko nastąpi,
ostatnie doniesienia prasowe były niezbyt optymistyczne, wożony na
wózku inwalidzkim, anoreksja, słabiutki głosik. Zastanawiałam się
jakim cudem on będzie w stanie odbyć trasę koncertową, nie byłby w
stanie, nie przeżyłby jej. Mówi się,że miał wszystko, napewno?
Myślę, że był bardzo samotny, nie miał dzieciństwa, olbrzymia
presja, surowi rodzice, może brak miłości?? Prasa pisała, o bajkowej
rezydencji, prywatnym wesołym miasteczku, zoo, o tym że otaczał sie
dziećmi. A może właśnie chciał przeżyć utracone dzieciństwo? Dziś
przeczytałam, że chłopak, który posądzał go o molestowanie,
przyznał, że robił to na polecenie ojca, który w ten sposob chciał
wyciągnąć jak najwięcej kasy. Wydaje mi sie to prawdopodobne. Ten
proces, hieny dziennikarskie, musiało zaważyc na zdrowiu, nikt nie
wytrzyma takiej presji.

Są wstępne wyniki sekcji

[a_weasley]

Mówiąc krótko, kompletny wrak. Odżywiał się prochami, a żył chyba
tylko siłą wieloletniego przyzwyczajenia.
więcej
Świeć Panie nad jego duszą i niech jego życie i śmierć czegoś ludzi
nauczy.

[atama]

Po raz pierwszy wystąpił publicznie w wieku sześciu lat, w nocnym
klubie w miejscowość Gary w stanie Indiana. W wieku pięćdziesięciu
lat przygotowywał się z kolei do wielkiej serii koncertów, który
miały zapewnić mu jego "wielki comeback".

- Przeciętnie zespoły, czy pojedynczy wykonawcy istnieją na scenie
przez pięć lat. Zaledwie garstce udaje się złamać tę zasadę – mówi
Wanis. - Michael Jackson jest jednak zagadką. Zaczął karierę jako
dziecko i był w stanie ją rozwijać przez większość swego życia ze
względu na swój wyjątkowy talent. Problem jednak polegał na tym, że
on nigdy nie miał tak naprawdę życia osobistego. Nigdy nie dostał
szansy, by normalnie żyć - dodał.
(...)
Felietonista Andrew Sullivan, na swym blogu na stronach
magazynu "The Nation", napisał, że opłakuje Jacksona, ale "opłakuję
też kulturę, która go stworzyła i później zniszczyła". "Ta kultura
jest nasza, jest brutalna i niesie śmierć: Ze sławą jako główną
wartością, z pieniędzmi jako jedynym motywem, przeżuła to dziecko, a
później go wypluła" – napisał Sullivan. "Mam nadzieję, że teraz
czuje on spokój, jakiego nie poczuł nigdy w życiu. I modlę się o to,
by taki geniusz nie został ponownie w podobny sposób wykorzystany" -
dodał.
więcej tu:
wiadomosci.onet.pl/1999324,441,michaela_jacksona_zabilo_potrojne_ekstremum,item.html

przeraża mnie

[ewa_anna2]

debilizm (przepraszam za słowo) niektórych internautów piszących czy
to o śmierci Jacksona, czy o katastrofie Airbusa. To, jak mówią o
śmierci. Chyba nie nadaję się na moderatora, bo 50% postów na Onecie
nie opublikowałabym.

[sulla]

Ja bym nie publikowała 90 %

[11.jula]

dlatego ja nigdy nie czytam żadnych komentarzy pod artykułami, bo
zawsze, jaki by nie był temat, zejdzie na Kościół i księży

"Zjadanie bogów" - artykuł w Rzepie

[a_weasley]

Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jimi Morrison, Elvis Presley, John
Lennon, Freddie Mercury, Kurt Cobain. A teraz Michael Jackson. Różne
osobowości, nieporównywalny dorobek. Zyskali rzekomo nieśmiertelną
sławę, oddając życie. Święci przeklęci. Ofiary złożone na ołtarzu
popkultury.
[...]
Coraz większe spustoszenie, jakie sieje popkultura, sprawia, że jej
toksycznym fenomenem interesują się już nie tylko socjologowie, ale
też najwybitniejsi artyści z dziedzin, wydawałoby się,
najodleglejszych. Obserwując ją z dystansu, mają więcej do
powiedzenia.
[...]
Najwięcej zrozumienia można mieć dla Kurta Cobaina. [...]Nie
wytrzymał. Ale czy po takim wydarzeniu można jeszcze mówić o muzyce
rozrywkowej? Czy to już całkiem kryminalna sprawa? A może thriller,
który staje się pasjonujący dla milionów tylko wtedy, kiedy pada
trup głównego bohatera.
Idealnie zagrał w nim Jackson, dodając motyw wykorzystywanego
dziecka, którym pozostał do końca. Dlatego pogarda, z jaką go
traktowano, jest przerażająca. Wymagał raczej współczucia. Ratunku.
Był bowiem pierwszą gwiazdą, jaką od dzieciństwa przyuczano do
mnożenia pieniędzy i zdobywania sławy. Miał zachwycać i więcej nic.
[...]
Jacksonowi, poza przebojami, zawdzięczamy to, że potwierdził
istnienie ciemnego jądra naszej cywilizacji. Niestety, coraz mniej
ma ona wspólnego z zasadami judaizmu, chrześcijaństwa czy islamu.
Świat musiał daleko odejść od ich korzeni, skoro popkultura w coraz
okrutniejszy sposób nawiązuje do znanego w społeczeństwach
pierwotnych zjadania bogów.
[...]
Tak daje znać o sobie fikcja wspierana słowami wytrychami, które
również nic nie znaczą. Ikona popkultury. Idol. Misterium. Świątynia
rocka. Rockowa msza. Kultowy zespół.
[...]
całośća

[mamalgosia]

deser.pl/deser/1,97052,6796267,Duch_Jacksona_juz_straszy.html?utm_source=HP&utm_medium=AutopromoHP&utm_content=ujki&utm_campaign=a_
deserHP030

[rycerzowa]

Mocno mnie dziwi ton współczucia wobec Jacksona.
Michael żył, jak chciał, osiągnął, co chciał - tworzył, był sławny, miał tłumy fanów i pieniądze.
Każdy ma swoją własną koncepcję szczęścia, swoje własne marzenia.

Zmarł po 50-ce, czyli w wieku, gdy się zaczyna umierać - normalna sprawa.
Została nam jego muzyka.

Reszta jest sprawą między nim a Panem Bogiem.

[andrzej585858]

Oprócz Jacksona i innych wymienionych wielkich ze świata sceny to nie
zapominajmy że i u nas zmarł co prawda już dość dawno - człowiek który w jakis
sposob jest dla wielu swoich fanow bożyszczem i tak samo jego smierć była
symbolem tego jak talent przegrywa z słabościami. Chodzi mi o Ryska Riedla
wokalistę Dżemu - kultowej kapeli dla mojego pokolenia.
Tym zaś z czym chyba ci ludzie nie daja sobie radę - ludzie zyjący wśród tysięcy
fanów jest chyba samotność. Samotność o której śpiewał Riedl - że jest ona
wielką trwogą zwłaszcza gdy stwierdzi się że nie ma Boga.
Wydaje mi się że ci ludzie potrzebują o wiele więcej pamięci ze strony swoich
fanów a nie tylko uwielbienia. Może wtedy bedzie mniej tych niepotrzebnych odejść?

[mamalgosia]

Mnie ton współczucia nie dziwi.
Gdy dziś w tv usłyszałam, ze brał dziennie 20-30 tabletek xanaxu, to
się aż przeraziłam. Był czas, gdy brałam 3 i wiem, jak to na mnie
wpływało i wiem, dlaczego to musiałam brać.
Bardzo, bardzo mu współczuję

[rycerzowa]

Nie wiem, co to xanax, ale jak widać, zwyczajność przed nim nie chroni.
Nie chroni również przed samotnością, bólem istnienia ani przed poczuciem bezsensu życia.

Tacy, co zamarzają pod Mont Everestem albo K2, marnują zdrowie nadużywając dopingu, nie mają krzty prywatności poza sceną - mogą sobie przynajmniej powiedzieć - zdobyłem szczyt, medal olimpijski, złotą płytę i popularność. Oni chcą tak żyć, wszystko poświęcić, aby tylko spełniło się marzenie.
Oni bardzo bardzo współczują "zwyczajnym".

Śmierć wielkich/popularnych...

[ewa_anna2]

rycerzowa napisała:

> Mocno mnie dziwi ton współczucia wobec Jacksona.
> Michael żył, jak chciał, osiągnął, co chciał - tworzył, był
sławny, miał tłum
> y fanów i pieniądze.
> Każdy ma swoją własną koncepcję szczęścia, swoje własne marzenia.
>

zawsze jest nagłaśniana. I zawsze budzi emocje. Może nie u wszystkich.
Ja płakałam po śmierci Papieża, ale niektórzy czuli inaczej.
Fani "Aniołków Charliego" mogli rozpaczać po śmierci Farrah Fawcett.
Ja nie oglądałam ani jednego odcinka. Ale nie oznacza to, ze nie
współczuję osobie, która przegrała walkę z rakiem.
Jackson był idolem, fanem dla wielu osób. Chcemy, czy nie pozostanie
legendą. Podobnie jak Presley, Lenon czy wielu innych.
Fani mają prawo do pewnej formy żałoby - może nieco innej, niż po
śmierci kogoś bliskiego.
Ech, nie mam ani jednego jego albumu. I pewnie nieprędko sobie kupię.

> Zmarł po 50-ce, czyli w wieku, gdy się zaczyna umierać - normalna
sprawa.

Nie wiem czy normalna. Uważam, że człowiek w wieku 50 lat nie wybiera
się jeszcze na tamten świat. Średnia długość życia wynosi około 70
lat.
No i umrzeć można w każdym wieku.

> Została nam jego muzyka.


I to głównie dzięki niej zostanie nieśmiertelnym. O mnie ludzie raczej
zapomną Nie narzekam, bo nie pragnę popularności.

> Reszta jest sprawą między nim a Panem Bogiem.

Tak naprawdę nie znamy Jacksona. Osoby znane często nie radzą sobie z
życiem. Część informacji o jego wyczynach jest prawdziwa, część - jak
w przypadku znanych zmyślona przez "życzliwych dziennikarzy i
paparazzich". Osobiście mam nadzieję, że się spotkamy razem ze Stwórcą
po tamtej stronie.

[nati1011]

dla mnie rzeczą niepojętą jest, jak można było kazać przemawiać
publicznie dzieciom Jacksona, na pogrzebie własnego ojca. Na oczach
całego swiata. ALe to zarzut do rodziny oczywiście.

Im więcej teraz słysze tym bardziej żal mi Jacksona. Szkoda, ze
wśród tych tłumów fanów nie znalazło się kilku prawdziwych
przyjaciół. Bo przecież nie musiał tak skończyć.

Po raz kolejny przekonujemy się, ze talent tez moze być
przekleństwem. Zwłaszcza jeżeli ktoś chce go nieść sam, bez Boga. A
równocześnie rodzi się pytanie czy można dziś zostac gwiazdą
wieszego pokroju nie idąc na kompromis ze swiatem? U nas jest paru
artystów, którzy poza rozrywkowym charakterem swojej pracy żyją
zwyczajnie jak my. NIe bojąc sie przyznać do sej wiary i zaufania do
Boga.

[ewa_anna2]

nati1011 napisała:

> dla mnie rzeczą niepojętą jest, jak można było kazać przemawiać
> publicznie dzieciom Jacksona, na pogrzebie własnego ojca. Na
oczach
> całego swiata. ALe to zarzut do rodziny oczywiście.
>

Nie oglądałam całego pogrzebu Jacksona. Nie widziałam tego momentu.
Ale po tym, co napisałaś przypomniał mi się pogrzeb Johna
Fitzgeralda Kennedy'ego i słynny gest jego trzyletniego synka, który
salutował nad trumną. Znam to tylko z telewizji. Ale na ile był to
jego gest (wzruszający), a na ile wyuczony. Trzyletnie dziecko nie
ma jeszcze świadomości śmierci.

Nie wiem czemu, ale dziś przypomniał mi się Kurt Cobain, lider
Nirvany. Może dlatego, że siostra katowała mnie jego muzyką Nie
przepadałam za jego muzyką, za nim, ale to kolejna bezsensowna śmierć
Kolejny muzyk, który odszedł przedwcześnie. Przegrane życie. Miał 27
lat.

[minerwamcg]

rycerzowa napisała a mnie włosy stanęły dęba:

> Zmarł po 50-ce, czyli w wieku, gdy się zaczyna umierać - normalna
sprawa.

Pomijając fakt, że tak naprawdę zaczyna się umierać bezpośrednio po
narodzinach, bo jak człowiek żyje, to każdy dzień przybliża go do
śmierci - to nie, śmierć w wieku lat pięćdziesięciu nie
jest "normalną sprawą". Mogę coś na ten temat powiedzieć, bo
dokładnie w tym wieku zmarł mój ojciec - i była to śmierć pod każdym
względem przedwczesna.

[nati1011]

Ja uznaję za na pewna przedwczesną każdą śmierć przed wychowaniem
dzieci - choć tu od razu pamietam upomnienia Ismy

Inna sprawa, ze wiele osób samych się do tej przedwczesnej śmierci
mocno przyczynia. Przez tryb życia, nałogi i brak szacunku dla
swojego ciała....

[a_weasley]

nati1011 napisała:

> Ja uznaję za na pewna przedwczesną każdą śmierć przed wychowaniem
> dzieci

Znaczy co, księża umierają wyłącznie przedwcześnie?

[isma]

Arthurze )).

[mamalgosia]

Nie ci, o których piszę w wątku "zrzucone sutanny"

[sulla]

> Zmarł po 50-ce, czyli w wieku, gdy się zaczyna umierać - normalna sprawa.

Gwoli ścisłości, umierać to się zaczyna tuż po urodzeniu - każdy dzień przybliża
nas do śmierci.
Natomiast czy w naszych czasach śmierć osoby lat 50 to norma? Raczej wątpię. Moi
dziadkowie lat 80 opłakujący swojego syna zmarłego tuż przed 51 urodzinami
raczej się nie zgodzą. Ja straciwszy ojca w wieku 26 lat też myślę, że mogliśmy
ze sobą być jeszcze drugie 26 na spokojnie. Ale punkt widzenia zależy od punktu
siedzenia oczywiście.

Prawo do żałoby

[ewa_anna2]

rycerzowa napisała:

> Mocno mnie dziwi ton współczucia wobec Jacksona.
>

A mnie nie dziwi. Każdy ma prawo do żałoby, prawo do łez - nawet po
kimś takim jak Jackson. Nie krytykuję fana opłakującego ukochanego
muzyka. Ma do tego prawo. Pod warunkiem, że nie dochodzi do
absurdów, np brania przykładu z wokalisty, który popełnia
samobójstwo.

Wiele osób płakało i odczuwało żałóbę po Janie Pawle II. Ci, którzy
dziwili się - wymyślili hasło: "Nie płakałem po Papieżu".

Chyba lepiej chwilkę pomilczeć, jak ktoś płacze, zamiast go
krytykować. "No co ty, po Jacksonie płaczesz??"

Oczywiście inna jest żałoba po śmierci idola, inna po śmierci
ukochanej osoby.

[rycerzowa]

Jeśli o naszych bliskich chodzi, prawie każda śmierć jest przedwczesna.
Jest wszakże zasadnicza różnica między śmiercią - powiedzmy -
osiemnastolatka, a pięćdziesięciolatka, kory jednak coś przeżył, coś zdziałał,
czegoś dokonał. Choćby - jak pisze Nati - wychował dzieci.

Może nam się to podobać, albo nie, prawa natury są niezmienne.
Umiera się w każdym wieku, ale to, co było wyjątkiem w czasach młodości, np.
nowotwory, choroby układu krążenia, staje się niemal powszechne po
pięćdziesiątce. Wiele z tych chorób umiemy już leczyć, zapobiegać im, dlatego
przeciętna życia stale rośnie.

Niemniej, gdy się analizuje tzw. tablice wymieralności, widać, że ok.
pięćdziesiątki zaczyna się już pierwsza duża fala.
Jak powiadają znajomi - biorą już z naszej półki.
Smuci, ale nie dziwi.

[a_weasley]

Rycerzowa napisała:

> Jeśli o naszych bliskich chodzi, prawie każda śmierć
> jest przedwczesna.

Bynajmniej. Nikt przy zdrowych zmysłach nie nazwałby przedwczesną
np. śmierci mojej babci, mającej w danym momencie ośmioro prawnucząt
i dziewiąte w drodze, lat zaś 96.
Każdy moment oczywiście jest nieodpowiedni - np. z naszego punktu
widzenia nieodpowiedni był moment, kiedy Minerwa była w ciąży i
skutkiem tego nie mogła pojechać na pogrzeb - ale to nie to samo co
przedwczesna śmierć.

> staje się niemal powszechne po pięćdziesiątce.
<ciach>
> Niemniej, gdy się analizuje tzw. tablice wymieralności

Naprawdę w Danii jest aż tak źle?

[ewa_anna2]

Chętnie zajrzałabym do tych statystyk. 50 lat to nie jest wiek
emerytalny. To czas dorastania dzieci, narodzin pierwszych wnuków.
Dla mnie bardziej normalną sytuacją jest to, że 60-70 letnia osoba
bawi się na weselu wnuków, niż śmierć 50-latka.
Nie przekonasz mnie, że śmierć po 50 jest normą.
Jackson sobie pomógł, ew pomogli mu. Nie dbał o siebie, zażywał duże
ilości leków. No i nie napotkał na odpowiednią pomoc. Mógł pożyć
jeszcze ze 20 lat.

[...]

[rycerzowa]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[ewa_anna2]

rycerzowa napisała:

> a_weasley napisał:
>
> > Rycerzowa napisała:
> >
> > > Jeśli o naszych bliskich chodzi, prawie każda śmierć
> > > jest przedwczesna.
> >
> > Bynajmniej. Nikt przy zdrowych zmysłach nie nazwałby przedwczesną
> > np. śmierci mojej babci, mającej w danym momencie ośmioro
prawnucząt
> > i dziewiąte w drodze, lat zaś 96.

Ja użyłabym słowa nie w porę. Śmierć zawsze przychodzi nie w porę. I
nie można się na nią przygotować. Nawet na śmierć 99 letniej babci.
Mimo, że śmierć nie będzie przedwczesna - z reguły przyjdzie nie w
porę. I prawie zawsze zaboli.
Byliśmy świadomi, że Jan Paweł II umiera, że umrze i mimo to
zabolało. Chyba większość z nas pragnęła, żeby pożył jeszcze trochę.

Niemniej jednak osoba 50 letnia z reguły jest osobą sprawną, aktywną
zawodowo.
Chyba nastolatek uznaje ją za zgreda. Mieliśmy ubaw, jak jeden z
nauczycieli relacjonował słowa jednego gimnazjalisty "A proszę pana,
to był taki stary facet, około 40 lat miał ".

śmierć Jacksona była przedwczesna, choć nadmiar leków branych przez
niego przyczynił się do tej przedwczesnej śmierci.

PS. Jaki odsetek spośród umierających stanowią osoby 50-letnie??
Rzeczywiście tak znaczący??

[a_weasley]

Ewa_Anna2 napisała:

> Ja użyłabym słowa nie w porę. Śmierć zawsze przychodzi nie w porę

A, to zupełnie co innego. Z tym się zgodzę.
Podobnie zresztą jak ciąża i poród, niechby i chciane, wytęsknione i
wymodlone, przecież zawsze powodują zamęt potrzebny jak deszcz na
sianokosy...

Kiedy Góral umierał...

[a_weasley]

Ewa_Anna2 napisała:

> Byliśmy świadomi, że Jan Paweł II umiera, że umrze i mimo to
> zabolało. Chyba większość z nas pragnęła, żeby pożył jeszcze
> trochę.

Szczerze mówiąc miałem mieszane uczucia. Wiedziałem, że co miał
zdziałać na tym padole, już był zdziałał. Wiedziałem, że się męczy,
że czas nadszedł, miesiąc przed jego śmiercią było to okologicznie
widać. To było dostatecznie przykre, ale smutek, który przyszedł,
gdy się już stało, był - przynajmniej u mnie - erupcją tego, co się
już było od pewnego czasu gromadziło.

[sulla]

"PS. U nas na niedzielnej mszy ksiądz zawsze czyta nazwiska parafian, którzy w
danym tygodniu odeszli do wieczności, podając również ich wiek. Jeśli wasz
proboszcz czyni podobnie, zwróćcie uwagę na te dane. "

U nas podobnie. I zwracam uwagę na te dane. Średnia wiekowa to ok. 75 lat.
Ostatnio jedna osoba lat 51 - zginęła w wypadku samochodowym. Naprawdę, 50 lat
to nie jest późna starość.

Informacyjnie

[wychowanie_w_wierze]

Uprzejmie informujemy, że moderatorki forum Wychowanie w wierze nie usuwały postu Rycerzowej z dnia 11 lipca br. godz. 22.10, na który odpowiada Ewa_Anna2.

Isma, Mader1, Mama_Kasia, Samboraga

[a_weasley]

wychowanie_w_wierze napisał:

> Uprzejmie informujemy, że moderatorki forum Wychowanie
> w wierze nie usuwały postu Rycerzowej z dnia 11 lipca br.
> godz. 22.10, na który odpowiada Ewa_Anna2.

Dla pełnej informacji - Ewa_Anna2 odpowiadała na MÓJ post, w którym
odpowiadałem na post Rycerzowej.

[mamalgosia]

oo, to kto?

[isma]

Spokojnie, spokojnie.
Przyjmijmy, ze kwestia nawolywania do badan pojawia sie na zasadzie dygresji,
bosmy nie sa na forum medycznym )).

To moze wrocimy do naszych baranow czyli kwestii przedwczesnosci smierci, o ile
nie zostala jeszcze wyczerpana?

[a_weasley]

isma napisała:

> Spokojnie, spokojnie.
> Przyjmijmy, ze kwestia nawolywania do badan pojawia
> sie na zasadzie dygresji,

To jak Tobie ktoś będzie dłubał w intymnych częściach ciała, to
sobie przyjmuj. Ja sobie nie życzę. Może w Danii takie zwyczaje
egzystują, u nas nie.
Post Rycerzowej jest do usunięcia, czego niniejszym żądam.

> bosmy nie sa na forum medycznym )).
>

[isma]

Wisz, to Ciebie jakoby oburza ten sposob argumentacji, a jednak, jak widac, z
upodobaniem zastosowales go wobec kogos innego.
Moze przemysl sobie te ciekawa zaleznosc?

Bez pozdrowień

[a_weasley]

Jeżeli Ci coś nie odpowiada w moich notkach, to zawsze możesz je
wywalić. Tak, jak to zrobiłaś z notką, w której nazwałem po imieniu
to, co zrobiła Rycerzowa.
A teraz proszę moderatorstwo o wywalenie tamtej notki, a Rycerzową i
wszystkich o pilnowanie swojego nosa i innych części ciała.

[mamalgosia]

isma napisała:

> bosmy nie sa na forum medycznym )).

...choć ostatnio (za moją między innymi przyczyną) możnaby sądzić
inaczej...

[ewa_anna2]

Nikt tu nie kwestionuje konieczności robienia badań i dbania o
zdrowie. Nakazuje nam to V przykazanie.
Ale jeśli uważasz za naturalne, że np. 15-letnie dziecko traci ojca...
(normalna rzecz zostać ojcem po 30...).
50 lat to w rodzinach wielodzietnych czas, kiedy pierwsze dzieci
kończą studia, żenią się/wychodzą za mąż. A te najmłodsze wchodzą w
wiek nastu. Jeszcze się pracuje. Do emerytury zostało około 15 lat.

Jeśli 50-latek to stary zgred, który powinien szykować się do piachu.

Na śmierć powinniśmy być przygotowani zawsze, nawet w domu może
zdarzyć się nieszczęśliwy wypadek. Niemniej jednak mając 50 lat
jeszcze wiele można dokonać, nawet Nobla, czy Oscara dostać .

A ciekawe ile lat mają Twoi rodzice i czy ich śmierć w wieku 50 lat
uznasz za naturalną.

Mam babcię 89 letnią. Właściwie jest to wiek, kiedy każdy dzień może
być ostatnim. Jestem przygotowana na to, że może umrzeć, o ile na to
można się przygotować.

[sulla]

Pamiętam post Rycerzowej na temat tzw. Syndromu Późnego Dziecka, i mam wrażenie,
że jej zdaniem 50 lat to już jest po prostu czas do piachu. Cóż, każdy ma prawo
do własnej opinii. Mnie nikt nie przekona, że śmierć mojego taty w wieku 50 lat
była naturalna, normalna i nikogo nie powinna dziwić. Ani śmierć żadnego innego
50latka.

Co to jest śmierć naturalna?

[a_weasley]

Pochowałem w życiu kilku młodszych kolegów. Żeglarza, taternika,
nurka, snowboardzistę - a także dwóch z wadami wrodzonymi serca
(dwaj bracia, jeden w wieku 20, drugi 34 lata), jednego z białaczką,
i tak się zastanawiam - które z tych śmierci bardziej zasługują na
miano naturalnych? Czy bardziej naturalne jest to, że
dwudziestoparoletni facet, który w danym roku już raz uciekł
grabarzowi spod łopaty (bo lubił szybko jeździć autem, a nie umiał),
idzie w nocy nurkować i kończy się to tragicznie, czy to, że
dwudziestolatek w trakcie wykładu kładzie się na ławce i więcej nie
wstaje?
Bo mnie to drugie właśnie zdaje się przeciwnym naturze...

[sulla]

Mnie też. I jeśli ktoś w wieku 50 lat robi badania, które wychodzą idealnie, i
dwa tygodnie później nagle umiera na rozległy zawał serca, to dla mnie to
naturalne nie jest. Naturalna śmierć dla mnie to jest śmierć ze starości. No ale
znowu jest to kwestia tego, co kto uważa za starość - dla jednego to będzie 30
lat, dla innego 50, dla innego 70. Moja babcia lat 80 powiedziała po śmierci
mojego taty do wdowy po nim "Ty jesteś jeszcze młoda, możesz mieć jeszcze męża".

[nati1011]

A mnie sie wydaje, ze źle zrozumieliście Rycerzową. Ona nie pisała,
ze 50 lta to czas na umieranie, ale ze w tej grupie wiekowej pojawia
się już znacząca liczebnie grupa osób zmarłych. Podobnie zresztą jak
w 1 roku życia.

Umierają niemowlęta zbyt chore by żyć. Umierają też ludzie dorośli.
I o ile zgon 20 latka na zawał czy wylew jest naprawde wyjątkowy, to
po 50-dziesiątce jest już często spotykany. I zwłaszcza jeżeli
mówimy o nagłej śmierci to chyba najniebezpieczniej jest własnie
miedzy 40-60 lat. W tym wieku nie umiera się ze starości. Umiera sie
na różne choroby, ale czesto właśnie nagłe. I nie ma tych zgonów
wcale mało.

Średnia życia ok 70 lat oznacza nie mniej nie więce, że cześć osób
dożyje 100 a część umrze ok 40-tki.

Szef trumnę pokazywał...

[minerwamcg]

Co do zastosowania eschatologii w życiu codziennym, polecam
nastepującą historię:

"W tym momencie usłyszeliśmy coś, co najbardziej przypominało ryk
rozjuszonych dużych zwierząt, murarz zatrzymał się, korytarzem
przeleciała skłębiona grupa, w której rozpoznałam szefa i faceta z
transportu. Zatrzymali się w pędzie pod drzwiami bezeciarzy, szef
dzierżył transportowca za klapy i tłukł nim z całej siły o drzwi,
rycząc przerażającym głosem:
— Ja ci pokażę trumnę!!! Ja ci pokażę trumnę!!!
Połowicznie zalany murarz tkwił w uchylonych drzwiach, po czym
cofnął się gwałtownie, zamykając je za sobą. Z wyrazem łagodnej
rezygnacji na twarzy oparł się o ścianę i powiedział:
— Pani inżynierowa pozwoli, że ja chwilę zaczekam…
Popatrzył na mnie w zamyśleniu i dodał:
— Dlaczego trumnę…?
Ochłonąwszy z zaskoczenia, zerwałam się z miejsca i wybiegłam na
korytarz. Równocześnie z przeciwległych drzwi wychylił się wyraźnie
osłupiały Zdzisio. Spojrzał na mnie.
— Co to było? — spytał z niebotycznym zdumieniem.
— Szef trumnę pokazywał — odparłam i cofnęłam się pośpiesznie, bo
zwierzchnik, parskając wściekłością, wracał po schodach.
Murarz stał cały czas, przyglądając nam się w zadumie.
— Dlaczego trumnę? — spytał jeszcze raz i też wyszedł.
Po pół godzinie znaliśmy już szczegóły zajścia. Szef u siebie w
pokoju rozmawiał z owym facetem z transportu na drażliwe tematy i w
wyniku dużej różnicy zdań facet z transportu, mocno zalany,
zaproponował szefowi, żeby sobie trumnę kupił, a nie rządził budową.
Zważywszy dojrzały wiek, szef na takie uwagi był nieco uczulony i
zareagował ostro. Obtłukłszy rozmówcą drzwi Zdzisia, usiłował go
jeszcze zrzucić ze schodów, ale facet wyrwał mu się i uciekł.
Zwierzchnik gonił go aż na dół, tamten jednak, wytrzeźwiawszy
widocznie od wstrząsów, zatrzymał się dopiero na ulicy."

Joanna Chmielewska, Autobiografia, tom 2

[rycerzowa]

Marny jest los demografa.
Ogłosi,że grozi nam zapaśc demograficzna, bo rodzi się za mało dzieci - to
posądzą go o namawianie licealistek do rodzenia, zamiast studiowania.
Napisze,że po 50-tce ludzie w n a t u r a l n y sposób zaczynają wymierać, to
się obrażą o wysyłanie bliźnich "do piachu".
A demograf po prostu pisze jak jest.

Zwróćcie uwagę na fragment postu Verdany , z watku o "Nie ma współczesnej
młodzieży":
>Ja przy okazji czytam nekrologi - z lat 20-tych. Uderzyły mnie dwie
>rzeczy - jedna to fakt, ze niemal nie ma nekrologow 70-latków -
>zwykle umierają ludzie między 45 a 67 rokiem życia - wprawdzie nie
>liczyłam dokladnie, ale tak to wyglada.
>....
>I jest to czasopismo zdecydowanie dla inteligencji, polskojezycznej
>zydowskiej inteligencji, więc raczej srednia wieku powinna być tu
>wyzsza niż przeciętna.

Tak to po prostu jest: około 50-tki na znaczną skalę zaczynają się choroby,
które, nieleczone, bywają często śmiertelne: cukrzyca, choroba wieńcowa, nowotwory.
Czyli śmierć w tym wieku jest czymś naturalnym, i nie ma co się oburzać na
rzeczywistość.
Oczywiście, oprócz natury istnieje kultura, czyli medycyna, która wielu ratuje
życie i zdrowie. Dzięki medycynie średnia życia się wydłuża.
Prawa natury pozostały jednak niezmienne.

Statystyka jest dobra na wszystko

[a_weasley]

Rycerzowa napisała:

> Zwróćcie uwagę na fragment postu Verdany , z watku o
> "Nie ma współczesnej młodzieży":

Zwróciłem. Zwłaszcza na pierwsze zdanie fragmentu:

> Ja przy okazji czytam nekrologi - z lat 20-tych.

Czyli z czasów, kiedy umierało się na zapalenie płuc, które dzisiaj
jest takim trochę lepszym katarem, na częstą wówczas gruźlicę, na
grypę hiszpankę, od byle zakażenia, trzeci zawał był zjawiskiem
nieznanym, bo mało kto przeżywał pierwszy, a transfuzja była ultima
ratio, mając istotne cechy rosyjskiej ruletki, bo nikt nie wiedział,
że jest coś takiego jak Rh.

A co do mojej prywatnej statystyki... wśród 31 osób, na których
pogrzebach byłem lub powinienem był być (może było więcej, ale na
szybko pamiętam tyle), ściślej wśród tych 22 spośród nich, które
zmarły śmiercią naturalną (reszta to 2 wypadki samochodowe, 2
zabójstwa na pewno i 1 prawdopodobnie, 4 zgony spowodowane
uprawianiem sportu i turystyki), nie było ŻADNEGO mężczyzny w wieku
50-65 lat. Jedna kobieta 52 (rak), jedna w podobnym wieku (serce
chyba), jeden mężczyzna pod pięćdziesiątkę (wylew). I to są
wszystkie śmierci naturalne (w ogólnie przyjętym znaczeniu tego
słowa) z przedziału domkniętego <35,62>.

[rycerzowa]

ewa_anna2 napisała

rycerzowa napisała:

> Mocno mnie dziwi ton współczucia wobec Jacksona.
>

A mnie nie dziwi. Każdy ma prawo do żałoby, prawo do łez -

To się nazywa totalne niezrozumienie!
Każda śmierć oznacza smutek , ale mnie chodzi o to, co mówi się o jego życiu.
Uderza mnie głębokie przekonanie,że Jackson był człowiekiem głęboko
nieszczęśliwym, i że przegrał swe życie.
Nie jestem przekonana,że to prawda.

Mam w pamięci taki obrazek z tv - na scenie Jackson śpiewa i tańczy, czyli robi
to, co lubi, na widowni dziesiątki tysiecy fanów śpiewa w uniesieniu razem z
nim, a tysiące (miliony) następnych przeżywa podobną radość przed ekranami
telewizyjnymi.
Może on sądził,że warto żyć dla takiej chwili?
Może nawet umrzeć?

PS. Proszę mnie nie posądzać, że jestem fanką Jacksona.
Po prostu wiem,że jeśli ktoś jest ogarnięty prawdziwą pasją, to widzi świat
inaczej, niż zwykli zjadacze chleba.
Znałam zapalonych alpinistów.

[ewa_anna2]

Nie twierdzę, że Jackson był totalnie nieszczęśliwy. W życiu każdego
z nas są chwile szczęśliwe i nie. Był szczęśliwy na scenie, gdy
rodziły się jego dzieci. Dzieciństwo chyba nie do końca było
szczęśliwe.
Wydaje mi się, że tych pierwszych było mniej. Bo pieniądze szczęścia
nie dają, choć - nie przeczę, mogą ułatwić życie Nie wiem, czy
Jackson miał jakiegoś przyjaciela. I te niejasne przyczyny śmierci.
Zresztą jaki jest los gwiazd?? M. Monroe, E. Presley. C. Cobain
(lider Nirvany). Większość z nich odeszła przed czasem, nawet jeśli
miała te około 50 lat. Teraz dołączył do nich Jackson. Po niech też
płakano.
Jackson też odszedł przed czasem, Gdyby nie nadmiar leków - mógłby
pożyć jeszcze 10-20 lat.

Jako demograf możesz zdradzić, jaki jest wskaźnik umieralności po
50, bo całą tą dyskusją nieco zaintrygowałaś

I nadal będę się spierać, że śmierć w wieku 50 lat jest nieco
przedwczesna. Choć może po osiągnięciu tego wieku wskaźnik się
podnosi. Choć sądzę, że w wieku 20 lat też jest ten wskaźnik spory -
szybka jazda, brawura...

I też nie jestem jakąś fanką Jacksona, nie mam jego płyt.

[a_weasley]

Rycerzowa napisała:

> Uderza mnie głębokie przekonanie,że Jackson był człowiekiem
> głęboko nieszczęśliwym, i że przegrał swe życie.

Patrząc z boku istotne cechy przegranego życia to miało. Ciężko
schorowany facet z długami, pod jakimi zarwałoby się nieduże
państwo, których narobił próbując jako dorosły człowiek kupić sobie
szczęśliwe dzieciństwo.

> Może on sądził,że warto żyć dla takiej chwili?
> Może nawet umrzeć?

Wszystko być może. Niemniej mnie to wygląda raczej na śmierć bez
jakiegoś głębszego pomysłu i sensu.

[rycerzowa]

Przykładowo ta tabelka pokazuje nagły (nawet trzykrotny) wzrost wskaźnika
śmiertelności w przedziale wiekowym 45-55 w stosunku do okresu poprzedniego.
Roczniki młodsze mają wskaźnik wielokrotnie niższy.
Z biologicznego (naturalnego) punktu widzenia starzenie się (i stopniowe coraz
częstsze naturalne wymieranie) zaczyna się już ok. 35 roku życia.
(Chociaż gałka oczna starzeje się już bodajże od 8 miesiąca okresu płodowego).
Lekarze powiadają, że do 30 roku życia prawie każdy jest zdrowy, a po 50 roku
życia - prawie każdy chory.
Na szczęście mamy medycynę.

www.gazetalekarska.pl/res/img/img/oil/oil68/gazeta/n200809/n20080927f_small.jpg
Obrazowo można to przedstawić na tzw. piramidzie wieku, ale - uwaga - nasza
polska piramida wprawdzie pokazuje nagłą wyrwę w miejscu dla 52-55 latków, ale
nie jest to skutek jedynie śmiertelności, ale też zmniejszenia liczebności
roczników urodzonych podczas wojny.

www.geografia.vel.pl/map/photos/photo8.html
Jeszcze jedno: średnia długość życia, która u nas wynosi siedemdziesiąt kilka
lat, bierze się stąd, że niektórzy dożywają wieku sędziwego, za to inni umierają
znacznie wcześniej.

Dla bliskich - zawsze przedwcześnie.

Trochę statystyki

[ewa_anna2]

www.stat.gov.pl/cps/rde/xbcr/kielce/ASSETS_08w05_15.pdf
Jedyne, co jest pewne, to to, że umrzemy (no, chyba, że paruzji doczekamy ).
Tak mi się przypomniało kazanie jednego księdza. Spytał, po co kobieta rodzi
dzieci. Ech, różne wzniosłe myśli przychodzą na myśl, a on powiedział "dla
śmierci".
Śmierć jest nieodłączną częścią życia. Żyjąc zdrowo możemy opóźnić jej
przyjście. Pijąc, paląc, nadużywając leków zapraszamy ją wcześniej.
Mimo, że już po 40 następuje skok, że coraz częściej taki wiek widnieje na
nekrologu nie uważam tego wieku za śmierć w porę. Raczej to jest śmierć przed
czasem. Sama znam późne, ponad 40-letnie matki.

50 latek idący do szpitala, choć liczy się ze śmiercią - jest jeszcze pełen
nadziei. 70 i 80 latek tej nadziei ma mniej.

Dla mnie 50 latek jest (z reguły) jeszcze sprawnym człowiekiem, w wieku
produkcyjnym, mogący wiele dokonać. Niekoniecznie jeszcze myśli o śmierci
(chociaż spisanie testamentu, czy uporządkowanie swoich spraw majątkowych i w
wieku 20 lat nie zaszkodzi )


I wiem, na czym polega średnia długość życia.
Można też powiedzieć, że starzenie, umieranie zaczyna się w momencie narodzin, w
końcu codziennie umiera ileś tam komórek nerwowych